Musimy o czymś porozmawiać.
Nadchodzą zmiany.
Całe życie ubierałem się jak mężczyzna.
Oto ja.
Teraz widzę cię w całości.
Po raz pierwszy.
Możecie do mnie mówić „mamo”.
Coś takiego. „Mamo”?
W tej rodzinie nie czuję się jak w domu.
Ali to moja córeczka.
Nie potrafi... wylądować.
Nie czuję się dobrze w swoim ciele.
Miłość. Nie potrafię kochać.
Nie chciałam odejść. Nie wiem, czego chcę.
Cześć.
Joshie, oto rabin.
Pokaż się.
Spróbuję jeszcze raz.
Muszę... Nie teraz.
Nie w tej chwili.
Dobrze nie mieć peruki.
Teraz wyglądasz jak silna mamuśka z Kalifornii.
W twoim sercu dzieją się rzeczy, którym lepiej się przyglądać.
-Mamy... Sekundkę... -Coś nie tak z moim sercem?
Shelly, czas na zajęcia.
Cześć.
Shelly.
Chyba jesteśmy gotowe.
No dobrze.
Pojadę dalej wzdłuż Sepulveda Boulevard
Zobaczymy, dokąd dotrę
I tak pół życia tkwię Bez sensu w tym wozie
Chyba mam prawo wiedzieć
Dokąd sięga ta ulica
Nazywam się Josh Pfefferman. Jestem seksoholikiem.
W Los Angeles
Jestem tak blisko czegoś Co zaraz się spełni
W Los Angeles
Odbieram dzieci, pranie I do ciebie jadę
Dzieli mnie pięć mil
Choć będę tu cały dzień
Skąd w domu taka samotność
Gdy dzieli mnie pięć mil
Kiedyś wspólne dojazdy i zabawa Teraz parkingi pod sklepami
Ja i moja lista zadań w trasie
Upajam się, odhaczając kolejne
Upajam się tak, że nie wiem
Dokąd sięga Sepulveda Boulevard
Sepulveda Boulevard nie śpi
Rzucę wszystko i jadę na lotnisko
Wsiądę do samolotu
Nowy Jork, New Jersey, Hiszpania
Opcji tyle jest
W których nie będę tylko matką w aucie
Skąd w domu taka samotność
Gdy dzieli mnie pięć mil
Pojadę dalej wzdłuż Sepulveda Boulevard
Chyba mam prawo wiedzieć
Dokąd sięga ta ulica
Czas wstawać, Mauro.
Tak?
Maura nie żyje.
TRANSRODZIC
MUZYCZNY FINAŁ
-Co się stało? -Nie wiem, co robić.
Jutro mieli ją operować.
-Gdzie jest? -Powiadom dzieci.
Zadzwoń do Bryny.
...już tu byli. Zaraz mieli ją operować.
Co powiedział lekarz?
Davina znalazła ją martwą.
Pęknięty tętniak aorty.
Jadę do szpitala.
...do szpitala.
Nas już tu nie będzie.
-Dobra. -Gdzie jesteście?
-Spotkajmy się w Mount Israel. -Mount Israel.
Kto to wybrał?
-Jakieś wieści od siostry? -To nie kobieta.
To ważne w takiej chwili?
Tu nie chodzi o ciebie.
I mamy używać imienia Ari.
Ali jest niebinarna?
-Ari to piękne imię. -Ari.
-Nazwałam ją „Ali”. -To po hebrajsku „lew”.
Ali jest okej.
Mamo.
-Co? -Włączyłaś latarkę.
-Nie. -Tak.
Tym przyciskiem.
Ali. Ari. Nieważne.
Dobrze, że jesteś.
-Dzięki Bogu. -Nasza kolej.
-Mamo. -Mamo.
Tak mi przykro.
Stoisz mi na...
-Czy bliscy chcą zobaczyć ciało? -Chcą?
-Zobaczyć? Nie. -Tak.
-Absolutnie nie. -O czym ty mówisz?
Ja chcę je zobaczyć.
Chcemy.
-Po co oglądać trupa? -Nie.
-Ja chcę. -Chcemy.
-Dziękuję. -Teraz?
-Jak najbardziej. -Teraz.
Nie ma takiej potrzeby.
Nie. Zostań ze mną.
Świetnie. Zostajesz.
Wiesz co?
-Zapamiętajmy ją taką... -Mamo?
Daj mi być sobą.
Chodź, Mauro.
Dalej.
Boję się, Shelly.
-Uda nam się. -No dobrze.
-Do dzieła. Śmiało! -Dalej.
-Mauro, zaczekaj! -Shelly!
Gotowa?
Chodźmy, widownia czeka.
Nie.
Moja kochana.
Po kremacji czeka się od trzech do czterech godzin
na szczątki.
Tak mówi się
na popiół pozostały po spaleniu.
Zostają przeniesione do wybranej urny.
Jej pochówek odbywa się we wnęce w kolumbarium.
Chwileczkę, urna? O co chodzi?
Maura chciała zostać skremowana.
Co? Ari, Josh.
Davina mówi, że Maura prosiła o kremację.
-Chwileczkę. -Niby kiedy?
Zapisała to w testamencie.
-Omawiała go z tobą? -Tak.
Żydów się nie kremuje.
-Nie? -Niektórych tak.
Ale rzadko.
Zwykle konsultuje się to z rabinem.
Znacie jakiegoś czy mamy polecić?
-Polećcie. -Znamy jednego.
-Poleć, proszę. -Znamy rabina.
Potrzebna nam Raquel.
Nie mogę!
Pogrzeb może odbyć się w niedzielę rano.
-Doskonale. -Może być.
-Ale bez Raquel. -Dziękuję.
Ceremonia i zachówek odbędą się w niedzielę.
-Pochówek. -Dziękuję.
-Dziękujemy. -Do widzenia.
-Pójdę z nią. -Nie do wiary,
-decydują beze mnie. -Pa.
Co ty wyprawiasz?
-Co wyprawiam? -Rabin?
Mamy Raquel. Jest nam potrzebna.
Chcesz mnie dobić?
-Nie rozumiesz? -Dość.
Odpuść. Jestem seksoholikiem.
Jestem trzeźwy. Przez nią nałóg wróci.
-To nie heroina. -To nieistotne.
Poprowadzę ceremonię. W Izraelu dane mi było pełnić funkcję kapłanki.
I co z tego? Nie jesteś już kobietą.
Właśnie. Judaizm jest binarny. Czas to zmienić.
Najlepiej do soboty.
Boże.
Wiedziałam, że tu będziesz.
Dlaczego umarłaś?
Jesteś wolna, Shelly.
Kremacja.
Kto się o ciebie troszczy?
Gdybyś zabroniła mi resuscytacji,
i tak bym cię ratowała.
A może bym jej nie ratowała.
Była wrzodem na tyłku. Traktowała mnie jak...
Orzeszka.
-Miała na nie alergię. -Właśnie.
Mauro,
kłębi się we mnie tyle myśli.
Zbyt długo czekałam By zrobić to, co chcę
Nie pozwól, Shelly, by to też spotkało cię
Zawsze chcesz postąpić właściwie Za radość wyrzuty dręczą cię
Obie dałyśmy z siebie wszystko
Co jest prawdą, Shelly?
Pokonaj to, Shelly
Zaśpiewajmy naszą pieśń
Czekałyśmy zbyt długo
Ten ból w nas
Z wielką ceną wiązał się
Poczuj w sercu radość Rób to, co powinnaś
Czas płynie w rytm twego serca
Czas wybrać nowy początek
Jesteś kimś więcej niż zwykłą Żydówką
Wiodącą piękne życie w pięknych sukniach
Zakręć ciałem Aż poleje się pot
Zakręć ciałem, nie daj się zapomnieć
Szybujemy po wszechświecie Po Shelly-świecie
Zbyt długo czekałam By zrobić to, co chcę
Nie pozwól, by to też spotkało cię, Shelly
Pokonaj to, Shelly
Cześć.
Skąd wiedziałaś, że nie żyje?
W latach 80. pochowałam wielu przyjaciół.
Rozpoznam ciało pozbawione duszy.
Co teraz? Mam...
Mam włamać się na jej Facebooka i powiadomić znajomych?
„Cześć, moi drodzy.
-„Umarłam, wkrótce pogrzeb”. -Halo?
-Cześć. Turbo Nugz. -Cześć.
Zamówiłam maryśkę.
Chcesz coś?
-Nie. -Spoko.
-Cześć. -Zdjąć buty?
Nie trzeba. Rozejrzyj się.
Jestem Ava. Ona.
Ari. One.
Super.
-Gdzie rozłożyć towar? -Jesteś tu.
Za mną pół roku w Izraelu,
a po powrocie zastaję to.
W Izraelu?
-Tak. -Super.
-Byłam tam kiedyś. -Tak?
Musiałam się zmyć, nie zniosłam syndromu jerozolimskiego.
Czego?
Nie znasz?
Jak ktoś myśli, że jest Mesjaszem.
Zrozumiałam, że Mesjasz nie jest osobą.
To idea.
Wszyscy jesteśmy mesjaszami.
Rany, to...
Tak.
To, to,
i to też.
-Świetnie. -Dziękujemy.
Ale jazda, płatność telefonem.
Fakt.
Obserwuj moje konto, to dam ci zniżkę.
-Dzięki. -Turbo Nugz.
Turbo Nugz.
Jasne.
Obserwuję.
-„Ari Pfefferman”. -Tak.
-Mam. -Super.
Kim jest Shelly Pfefferman?
To moja mama.
Zaobserwowała mnie dwie sekundy po tobie.
To w jej stylu.
Pali zioło?
Lubi mieć obserwujących.
-Super. -Dzięki.
Dziękuję.
W sumie...
Domowej roboty. Uważaj.
Mocny.
Dzięki.
Obiecaj, że nie odwrócisz wzroku
Ktoś się upalił?
Halo?
Ale ma tu fajne rzeczy.
Choćby...
Muszę to buchnąć.
-Patrzcie. -To nie czas na kimona.
-Piękne. Wezmę je. -Sarah.
-Poważnie? -No co?
Nie będziemy nic zaklepywać.
Wskakuj, robimy kanapkę.
Ja będę kromką.
Wiecie co,
czuję jej zapach.
Nadal tu jest.
Zaczekajcie.
To jakiś obcy zapach.
Rany, to pewnie Donald.
Tak śpiewała.
To nasze Lech Lecha. Z niedoszłej bat micwy.
-No tak. -Tak.
To w tym tygodniu.
Dziwny czas.
Wiecie, co to oznacza?
Opuszczenie domu rodziców
i wyjście do świata,
robienie czegoś, czego was nie nauczyli.
Błogosławieństwo was
i waszego życia.
Błogosławieństwo tych, którzy są dla was dobrzy,
i przekleństwo tych, którzy czynią wam zło.
-Podoba mi się. -Fajnie.
Jesteś.
Moi aktorzy! Dotarliście.
-Jak się masz? -Nie było was od miesięcy.
Cześć, tęskniłam.
Mam ciastka.
Kupiłam i naszykowałam. Bierzcie śmiało.
Nie potrzebujemy ciastek.
Jak coś wymyśliłaś, to jesteśmy z tobą.
Owszem. Całą noc pisałam sztukę.
O mojej rodzinie.
-Ambitnie. -Wy odegracie
moje dzieci.
Dziękuję.
Każde z was obsadzę
w zadziwiająco dobranych rolach moich dzieci.
Ty wyglądasz jak Joshie.
Twoją płeć ciężko określić. Zupełnie jak Ari.
Ali.
A ty...
Nadasz się. Nawiedziła mnie muza.
-Zmarła bliska mi osoba. -Co?
-Jak to? -Boże, Shelly.
-Tak mi przykro. -Wszystko gra?
-Tak. -Kto taki?
Maura. Moja była partnerka.
Była...
wspaniała.
Była transseksualna.
Drugie z rodziców waszych dzieci
-było transpłciową kobietą? -Mamy dwie mamy.
Nie. Przeczytajcie scenariusz.
Boże. Shmuley!
To inny świat. Nie spodziewałem się...
Nie szkodzi. Spokojnie.
To Shmuley, mój kierowca Ubera.
Jest wstydliwy, nie zagadujcie go.
Był pianistą w świątyni w Albuquerque.
Organistą.
Nie będziemy z nim rozmawiać,
ale on będzie nam akompaniował.
Usiądź.
Zagraj to po swojemu.
Super!
Właśnie. Szukamy transpłciowej śpiewaczki,
wrzuciłam już wszędzie ogłoszenie.
Bierzcie telefony i udostępniajcie.
Czas znaleźć Maurę.
-Dziękuję. -Proszę.
Dajcie keczup.
Lodówka dziwnie pachnie.
-Kurwa, co jest? -No co?
Nie wylewaj tego rzadkiego.
-Wstrząśnij i nałóż. -Boże.
Jak dożyłaś tego wieku?
-Keczupu, Ari? -Tak, chętnie.
-Davina? -Nie, dziękuję.
Masz jakieś lokum?
-Gdzie będziesz mieszkać? -Spokojnie.
Bez pośpiechu. Na dłuższą metę.
Zapraszamy. Tylko mniej więcej...
Maura chciałaby, żebyś została tu, ile potrzebujesz.
-Sądzę... -Chwileczkę.
Nie mogę patrzeć, jak połykasz te jajka
bez żadnego pieczywa.
Nie jem glutenu przed południem.
-Masz tu jakieś gówno. -Boże.
-Nie szkodzi. -Wielkiego gluta.
Zostaw, wytrze się po posiłku.
Howard przyszedł.
Nasz prawnik.
-Howard. -Skąd wiedział?
-Dzień dobry. -Ali!
Ali.
Teraz Ari.
Cześć.
Sarah.
-Co tu robicie? -Spaliśmy w jej łóżku.
-To urocze. -A co pan tu robi?
Mam spotkanie.
Z nią?
-Ty mów pierwszy -Lepiej ty
-To twoja rola -Coś w tym jest
Dziwne, że im nie powiedziałaś
Czego?
Mam testament, coś tu jest
Czemu tak ciężko to rzec
Maura dała nam nowe wytyczne
Nie zabijajcie posłańca
Nie owijaj już w bawełnę
To wola jej Nie nam podważać ją
-Nie chcemy przecież wyrzucać was -Ni sadzić kopa wam
Lecz Maura dała ten cholerny dom mnie
-Kurwa, co? -Kurwa, co?
Kurwa, co jest, kurwa, no?
To nasz dom, nie możesz zabrać go
Gdzie ten testament Daj nam go
Nie rozumiem paplaniny tej
Dlaczego miałaby go zmienić?
Tego nie wiem Nie siedzę w jej głowie
Ale była w pełni władz umysłowych
Nie było przy niej was Więc nie macie co narzekać
Że zostawiła cholerny dom Śmierdzący dom
Zostawiła ten śmierdzący, wielki, pełen przeciągów
Być może nawiedzony
Dom mnie
Mnie
Co teraz z nami będzie
Domu nie mamy już
Nie mogę tego pojąć
-Chodźmy dalej -To niewiarygodne
Bez sensu
Nie dostrzegaliśmy nic
Kto ma pieśń? Kto modlitwę ma?
Ja mam lufkę
Nie na to czas
To zbyt wiele Na barki me
Duszę się
Chodźmy dalej
Uciekając z domu ojca
Gdzieśmy byli te wszystkie lata
Nie mogę tego pojąć
-Mauro, słyszysz nas? -To się nie uda
Nie ma szans
Czy można winić nas?
Mieliście dzwonić Odwiedzaliście ją?
Obiecałeś
Nie bądź dupkiem
Starałam się Zjedliśmy brunch
Gdzieście byli?
Co za dupek
Dzieci me
To zakazana część mnie
Przemawiam do was z celi
Staram się
Poprowadzić was przez największy mrok
Las okrucieństw i sprytu
Dla tego życia warto
Te wszystkie lata
Dla tej miłości warto
Gdzieśmy byli?
Te wszystkie lata
Dla tego życia warto
Dokądśmy poszli?
Te wszystkie lata
-Dla tej miłości warto -Dokądśmy poszli?
OBÓZ KOHENET
-Obóz Kohenet? -„Kohenet” to „kapłanka”.
Postanowiłam znaleźć Raquel. Zadzwoniłam.
Dlaczego?
Jest.
Cześć.
Dobrze cię widzieć.
Josh?
Tu są dzieci.
Jasne.
Przepraszam.
Co to za miejsce? Super.
Jestem tu kapelanem.
Prowadzę ośrodek dla nastolatek.
Przygotowuję je na powitanie menstruacji jako cudu.
Ładnie tu.
To prawda.
Moglibyśmy się tu wprowadzić.
Straciliśmy dom. Maura zapisała go Davinie.
Mamy trochę przejebane.
Porozmawiamy w środku?
-Cześć. -Cześć.
Co one, razem dostają okres?
Zaraz o tym porozmawiamy.
-Fajnie tu. -Fajnie.
Dziękuję.
Boże, dobrze cię widzieć.
Właściwie to mam pytanie.
Nie wcieliłabyś się w rabina na pogrzebie?
Dziewczęta, zostawcie nas.
-To... -Przepraszam.
W niedzielę.
Nie mogę w niedzielę.
Wtedy nastąpi kulminacja.
Poza tym musiałam się wycofać
z pogrzebów i żalu.
Od paru lat nie biorę w nich udziału.
Boże oczy są piękne.
-Co? -Oczy bogini.
-No tak. -„Kohenet” to „kapłanka”.
Wiem. Też chcę być rabinem.
Nadajesz się.
-Naprawdę? -Tak.
-Dziękuję. -Tylko jest problem.
Nie było bat micwy.
Bart micwy?
No i nigdy nic nie kończy.
Skacze z kwiatka na kwiatek.
-Idziemy? -Nie.
Chcieliśmy zapytać o kremację.
-Jasne. -Chcę zapytać,
to też nam potrzebne.
-Ona nie ma na to ochoty. -Słuchaj...
-Mamy kogoś na niedzielę. -Nie.
-Nikogo nie mamy! -Mamy.
-Zrobi to, tylko musi... -Mamy,
stoi tutaj.
-Pozwólcie... -Nie o to...
Mama wspominała o zmianie terminu?
Ciągle pisze.
Rany, cicho bądźcie!
Hej, wędrowni Żydzi
Nie zażegnam smutku Jak Maria Magdalena
Słuchajcie, co teraz Powiem wam
Od żalu nie uciekniecie
On znajdzie was
Zawsze będzie tuż za wami
Będzie częścią was
Jak żydowskie, emocjonalne ADHD
Przez rozpacz tę Ciężko jest brnąć
Od gniewu nie uciekniecie
On znajdzie was
Zawsze będzie tuż za wami
Musicie się z tym pogodzić
Pogodzić się
Z uczuciami, które pochłaniają was
Gdy umiera ktoś
Nie poradzicie sobie z tym Nie godząc się
Ból będziecie czuć Dopóki do oczu nie dotrze to
Pogódźcie się z tym
Pogódźcie się
Pogódźcie się z tym
O tak
Ja radzę wam
Choć to ciężkie dla mnie też
Wymaga wiele
Lecz taka rola rabina
Zagłębianie się w emocjach innych
A wy od uczuć uciekacie
Choć gonicie samych siebie
Donikąd
To zawsze jakiś cel
Oczy bogini, nastolatki
Miękkie fotele
Pogódźcie się
Czemu szaleńcy tacy jak ja
Wybierają takich jak wy?
Od uczuć nie uciekniecie
One znajdą was
O tak
One znajdą was
O tak
Co tam było napisane?
-W testamencie? -Tak.
„Dom zostawiam Davinie Rejennae,
„a dochody społeczności trans”.
Jakie dochody? Za dom ktoś płaci?
Tak, ale nie wiem, co to za dochody.
„Dochody dla społeczności trans”.
Co to oznacza?
-Co miała na myśli? -Możesz sprzedać dom.
Boże!
Nie wiem, czemu zostawiła go mnie.
Dlaczego mam za to odpowiadać?
Ona ze mną pogrywa.
Pogrywa ze mną zza grobu.
Dlaczego nie przekazała go centrum?
Albo dzieciom?
Była skomplikowana.
Nie wiem, co kryła pod tymi sukniami
i spódnicami.
Cześć.
Cześć. Nie wiem, co powiedzieć.
Nie wiem, co powiedzieć.
A jednak mówisz.
Nie wiem, co powinienem mówić.
Dzięki. Rozumiem.
Wybacz to wszystko.
Spokojnie. Przyjechałem od razu.
-Przepraszam. -Wiedz,
-że wszystko załatwione. -Dostałam wiadomości.
Odebrałem dzieciaki.
-Dzięki. -Zjadły.
Mówiłem, że tu jest.
Zacky mówi, że babcia Maura zginęła w Holokauście.
Mamusia jest bardzo smutna.
Co? Miała atak serca.
-Tata mówił... -Tak!
I był jakiś piec!
-Babcia... -Chwileczkę.
-Mówiłem... -Coś z kremem.
Co? Kremacja.
-Mówiłem o kremacji. -Po co...
-Tak. -To nie Holokaust.
To inny rodzaj pieca.
Nie mówiłem o Holokauście.
-Źle wytłumaczyłeś. -Chcecie mnie wkopać?
Dlaczego podczas Holokaustu palili ludzi?
Co?
Dlaczego wrzucali Żydów do pieca?
Po co wspominałeś o tym piecu?
Opisywałem różne możliwości pochówku.
Żył wtedy niejaki Hitler.
-Dobra. -Hitler?
Ty zacząłeś.
Nauczał ludzi,
że jak mogą być dla siebie mili, to powinni.
Co? Wcale taki nie był.
-Mama badała Holokaust. -Naprawdę?
Dowodzi także,
że jeśli macie zły pomysł,
to ludzie wam tego nie powiedzą.
Czemu nikt mu nie powiedział,
że kiepsko sobie to zaplanował?
Jak ciemna masa.
Ciemna masa, owieczki, lemingi.
Rozumiem. Ale...
Gdzie jest ta jedna osoba,
która wtrąca się podczas kolacji i mówi, że to zły pomysł?
Hitler raczej nie jada kolacji z przyjaciółmi.
Każdy jada kolacje.
-Co robisz? -Na pewno je jadał.
Nie mówię, że nie.
To by było niemożliwe.
Czemu akurat Żydzi?
-Właśnie. -Czemu Żydzi?
-Dlaczego my? -Dzieci...
Co w nas złego?
Nic. Właśnie nic.
LOS ANGELES - CENTRUM LGBT KAMPUS ANITY MAY ROSENSTEIN
Czas iść.
Chodźmy, dzieci.
-Cześć. -Hej.
Słyszałam o śmierci twojej przyjaciółki. Moje kondolencje.
Dzięki.
Nie wiedziałam, że było aż tak źle.
Ale było. Później nie, a później znów.
Jestem w szoku.
Wiecie, że zamykamy o 10.
Jest 10.05. Widzimy się na kolacji.
Idziemy.
Niepotrzebnie przyszłaś.
Wiem.
Ale co innego miałam robić?
Skylar!
Rany, cześć.
Dzień dobry.
Co tu robisz? Czemu wróciłaś?
Nie udało mi się wrócić do domu.
Jasne.
Co jest, wychodzicie?
Będziemy szukać pracy. Pani by nas zatrudniła?
Ja się nadaję. Byłem bezdomny,
w sumie nadal trochę jestem.
Ja chcę tylko skończyć szkołę. Po przeprowadzce
nie mogli znaleźć protokołów ocen,
więc nie mogłam złożyć papierów.
Chcę skończyć szkołę i zacząć od nowa.
Wiem.
-Mam dość. -Tak mi przykro.
Proszę.
Do zobaczenia.
Rany.
Pa, Elizah.
Pa, Skylar.
-Zamknij! -Chodźcie.
Boże.
-Co jest? -To jakiś koszmar.
W Los Angeles nigdy nie pada.
Mama znów pyta o wtorek albo środę.
Pogrzeb może być we wtorek albo środę?
-Odwaliło jej. -Dokładnie.
Nie do wiary. Zmusiłabyś Ritę, żeby oddała nasze dziecko do adopcji?
-Żeby mnie chronić? -Kurwa, co jest?
-Pojebało cię! -Co?
-Ritę? -Wcale nie.
To miłość.
To my?
-Moje maleństwa. -Mamo.
Poznajcie swoich osobowtórów.
To sztuka o naszej rodzinie?
-„Osobowtórów”? -Nie ma mowy.
-Maura nie żyje. -To fascynująca opowieść.
Dlatego chciałaś przełożyć pogrzeb?
Wpuszczają mnie tu
tylko na krótką chwilę. Pomyślałam,
-że przełożymy go na poniedziałek. -Nie.
Dobra.
-Jesteś ty, ty... -Rozumiem...
-i ja. -Rozumiem was.
To niby ja?
-Jak dwie krople wody. -Bzdura.
Właśnie że tak.
Co tu robi moja dilerka?
To Maura.
-Nie wspomniałam. -Handlujesz ziołem?
Wolę mówić o lekarstwie.
Dobra.
Ale skąd się tu wzięłaś?
Magia Facebooka.
Rany, pierścionek. Zdejmij.
-Co ty robisz? -Wykorzystam go w sztuce.
Noszę go.
Jest mi potrzebny, bo to nim
-oświadczyła mi się Maura. -Noszę go.
-Oddam go. -Nie ma mowy.
Nie dostaniesz rodowej pamiątki do sztuki.
-Uhonoruję Maurę. -Co ty o tym wiesz?
-Bez przesady! -Jest dla nas ważny.
-Dla mnie też. -Nie!
No dobrze.
Mamo...
Co?
To skomplikowane
Te uczucia, dynamika
Ja też mam uczucia
Oczywiście, że tak
Czuję, że dramatyzujesz
Mamo...
Dość.
Każdy radzi sobie na swój sposób
Ciężko mi to mówić
-Mów, Sarah -Mów, Sarah
Obiecaj, że nie przesadzisz
Nie będzie grymasów i osądzania
Przerywania
Posłuchaj
Mam swoje granice
Choć o nich nie wiedziałam
Jestem współzależna
Najpierw uszczęśliwiam innych
Granice
Skądś to słowo znam
Są jak linia na piasku
Której niby nie można przekroczyć
Nie muszą być drastyczne
Mogą tylko przypominać nam
Jak stuknięcie kotka
W nos
Nie dotykaj mnie.
Mogą też być mroczne
Wżerające się w nas z czasem
Wcale mi się nie podoba
Dokąd to zmierza...
Znowu to robisz.
-Nie słuchasz mnie. -A ty mnie.
-Prowokujesz mnie. -Do czego?
Próbuję mówić o uczuciach,
ty mówisz o sobie, a moja trauma wraca.
Jaka trauma?
Wynikająca z tego, że nie szanujesz naszych granic!
-Dziękuję. -Moich!
Dobrze. Już nigdy się nie odezwę.
Nigdy nie wyrażę przy was opinii.
Zadowoleni?
Błagam cię.
Umarł nam rodzic.
Pomyśl po prostu, zanim coś powiesz.
Prosisz o wiele.
To moja granica.
Masz dziecko
Małego tłuścioszka W którego tchnęłaś życie
Te jego krągłości Którymi zachwycasz się
A gówniak przy tobie tkwi
Serce moje, tam jesteś
Odjeżdżasz Za dużo powiedziałam?
Już pewnie za późno Nie jedź daleko
Zawsze się martwię To wychodzi mi najlepiej
Nie odbieraj mi tego
Wciąż jesteś moim dzieckiem
Drzwi zawsze otwarte
Wiesz, gdzie jest klucz
Czuję, co czujesz ty
Śnię twe złe sny
Budzę się po 40 latach koszmaru
I wiesz, co czuję?
Prowokujesz mnie granicami
W twoim wieku robiłam wszystko
O co poprosiła mnie
By ukoić jej gniew
Byłam poduszką W którą kierowała krzyk
Przysięgałam, że ja
Nie potraktuję tak córki
Przeganiałam gniew i smutek Robiąc miejsce dla ciebie
Teraz panikuję
Mogłam karmić cię piersią
Nie powiązało nas magicznie to
Mogłam karmić cię piersią
Zaniedbanie jest gorsze niż przemoc
A każdy wini matkę
Wszystko zrzućmy na matkę
Która haruje jak wół Stoliczku, nakryj się
Tkwi jak suchy pień w lesie cierpienia
Prowokujesz mnie granicami
Gdybym tylko mogła
Wcisnęłabym cię tam z powrotem
Ze środka byś mogła mnie prowadzić
Wyznaczać mi szlaki
Szarpnęłabyś
By przypomnieć mi
Rozciągając moje krocze
Ja pasuję.
Przesuwasz me granice
Ale zacisnęłabym nogi
Nie wypuszczając cię
Granice są mi obce
Nigdy ich nie miałam
Więc skąd miałabym
Twoje znać?
Prowokujesz mnie granicami
Jakieś uwagi?
Tak, mam parę.
Mam obciąć grzywkę?
Wiecie co?
Od początku.
NAZWISKO: M PFEFFERMAN KOSTNICA: MT ISRAEL
Co z trumną?
Nie wkłada się jej do pieca.
-Ale kartonik. -Spalą to?
Chyba... Sama nie wiem.
-Wyjmą ją? -Chyba nie.
Dzień dobry.
-Rodzina? Nazywam się Diego. -Dzień dobry.
Ari. Miło mi.
-Josh. -Sarah, miło mi.
Gotowi? Włączę maszynę. Będzie hałasować.
Otworzę drzwi i ustawię karton.
Umieszczę ciało w piecu. Pomożecie mi?
-Oczywiście. -Z kartonem.
-Proszę. -Teraz?
-Tak. -Co z nim?
-Tutaj. -Dobrze.
Świetnie.
-Chryste. -Boże.
To nie jest szafa?
-To... -To piec.
Boże.
Delikatnie uniesiemy.
-Ale ciepło. -Proszę...
Gorące.
-Pożegnajmy się. -Jasne.
-Pa. -Kochamy cię.
Przepraszam.
Zechcecie włączyć urządzenie?
Umożliwiamy to rodzinie.
Gdyby ktoś chciał to zrobić.
Włączyć?
-Chcemy. -My?
Tak. Poproszę.
-Jasne. -Zbliż się zatem.
Włącz.
Jeszcze to.
I ostatnie.
-Dziękuję. -Dzięki.
No dobrze.
-Odmówimy Kadysz. -Nie znam.
-Nie szkodzi. -Cholera.
Czytaj.
Mogłam się spodziewać.
Kapłanka.
KAPLICA MODLITEWNIK - MOUNT ISRAEL
Sekret tkwi w tym, że granica... Nie zamykajcie się.
Uciekajcie przed sekretem.
Uciekaj z domu ojca
Pokażę ci inny świat
Twe imię będzie błogosławieństwem Gdy opuścisz dom
Uciekaj z domu ojca
Czegoś cię nauczę
Uszanuję tych, co szanują cię
Przeklnę tych, co przeklinają cię
Niechaj wszystkie rody ziemi
Błogosławi imię twe
Gdy wrócisz do domu
Nie będziesz sam
Uciekaj z domu ojca
Co na kolację?
Oby nie znów kotlety.
Co w ogóle jest w tych kotletach?
Co w nich jest?
Cóż...
Jakby się zastanowić,
to dawno nie widziałem żółwia Nacho.
-Cześć, dzieci. -Cześć, mamo. Cześć, tato.
Popilnujesz dziś dzieci?
Jak zwykle, postać drugoplanowa schodzi na drugi plan.
Nie ty, Davino. Mówiłam do telewizora.
Telewizor?
Co dziś robicie, gołąbeczki?
Gołąbeczki?
Ostatni raz byłem w gniazdku w 1969 roku.
Mort.
Tato!
Udam, że tego nie widziałam. I pójdę już.
Ali, pogadajmy u mnie w gabinecie.
Masz przerąbane.
Ali Pfefferman występuje jako Ari Pfefferman.
Zabiło cię złamane serce?
Całe moje życie było złamane.
Dziadek mnie bił, a tata uciekł.
Nie potrafiłam być rodzicem.
Zawsze jest ciężko, gdy ktoś widzi coś, czego nie miał zobaczyć.
Jeszcze zdążysz wszystko dokończyć.
A babcia Rose zawsze chciała mieć w rodzinie rabina.
Uciekaj z domu ojca
Odwołałeś moją bat micwę,
żeby przebierać się gdzieś w lesie?
Oto... Czas na wieczny odpoczynek.
-Cześć. -Cześć.
-Tylko my? -Chyba tak.
Spotkałam jej znajomych w centrum.
-Świetnie. -Fakt.
Twoi rodzice żyją?
Moja mama.
-Rzadko rozmawiamy. -Przykro mi.
Chyba to dla niej zbyt wiele.
Szkoda.
Zastanawiało mnie...
Zawsze coś było ze mną nie tak,
ale Maura zawsze mi pomagała.
Teraz nie wiem, czy nie było tak po to, żeby mogła mi pomagać.
Rozumiesz? Tylko dzięki temu
radziła sobie w roli rodzica.
Jak teraz będzie bez niej?
Chcesz znać moją opinię?
Aby uhonorować zmarłego, możemy wpuścić go do swoich serc,
a zawsze będzie przy nas.
-Wspaniale. -Wystarczy wziąć głęboki oddech.
I ją przyjąć.
Jest.
Próbowałam odwołać rabina,
ale nie mogłam.
-Niech to zrobi. -Daj spokój.
Jechał tu z daleka,
-zapłaciliśmy mu... -Jechał 25 minut.
Są godziny szczytu. Półtorej godziny.
-Z Izraela było dalej. -Bądźmy uprzejmi.
Niech poprowadzi dzisiejszą ceremonię.
Kolejne poprowadzisz ty.
No dobrze.
-Cześć. -Cześć.
Chcemy powiedzieć,
w imieniu Josha, Shelly i Maury,
że dom jest oczywiście twój.
-Oczywiście. -Tak. Prawnie też,
ale wiemy, że należy się tobie.
Zrób z nim, co chcesz.
Dziękuję.
-Cześć. -Cześć.
Jak się trzymasz?
-Radzę sobie. -Tak?
Tak. Angażuję się, mam kogoś, jestem szczęśliwa.
-To dobrze. -Wiem.
Każdy kogoś potrzebuje.
Kogoś wszechstronnego.
Najlepiej niebędącego egoistycznym dupkiem.
Jest ciężko.
Przyjechał Moshe.
Witaj.
Mój chłopiec. Dobrze cię widzieć.
Witaj.
Wspaniale, że jesteś.
Zacky i Ella.
-Maura Pepperman urodziła się... -Pfefferman.
W 1945 roku. Jej rodzice, Moshe i Rose Pepperman...
-Pfefferman. -...mieszkali w dzielnicy...
Boyle Heights w Los Angeles.
Maura poślubiła Shelly Lipkind, z którą miała troje wspaniałych dzieci.
Sarah, Joshuę i Ali.
-Ali. -Ari.
Była szanowanym profesorem i autorką wielu dzieł.
Cudowną przyjaciółką, babcią i podróżniczką.
Nienawidziła podróży.
Gdy Abraham opłakiwał Sarę,
wstał i przemówił do Hetytów:
„Jestem wśród was obcy”.
„Nieskończona jest Twa potęga i miłość,
„którą okazujesz przez sługę swego, Izrael”.
-Kiedy się śpiewa? -Na końcu.
Śpiewaj.
-Serio? -Tak.
-Teraz. -Dobra.
„Błagamy o odkupienie grzechów i przebaczenie.
„Naucz nas żałować za grzechy i pokaż...”
Przepraszam. Wspaniała mowa.
Mogę dokończyć? Dziękuję.
Bardzo dziękuję.
Pozwól jej zaznać spokoju
Opuściła nasz świat
Pozwól jej odnaleźć drogę
Mnie pozostaje modlić się
Pozwól mi oddychać
Opuściła dziś mój świat
Pozwól mi zaznać spokoju
Mnie pozostaje modlić się
-Daj mi radość i ukojenie -Radość i ukojenie
Daj mi znak Daj mi wskazówki
Daj mi znak i wskazówki
Daj mi spokój ducha, uspokój myśli me
Trzeba było to rzec
Czas przypomnieć sobie, że nie moją jest
Zrobiła kolejny krok
Odnajdziemy spokój
Wszyscy kiedyś opuścimy ten świat
Odnajdziemy spokój
Módlmy się więc
Odnajdziemy spokój
Pomożemy sobie
I odnajdziemy
Spokój
Pozwól nam odnaleźć spokój
Boże, przyjechałaś.
-Owszem. -Nie widziałam cię.
Nie chciałam przeszkadzać.
Nie masz włosów.
-Wszystko gra? -Tak.
Spodziewałam się zobaczyć cię z dzieckiem.
Zdecydowałam się na plan B.
-Wiem, ale... -Mało brakowało.
-Byłoby urocze. -Fakt.
Te oczy, włosy i piegi.
-Colton. -Cześć.
-Co tu robicie? -Zobaczyliśmy post na Facebooku.
Nasze kondolencje. To Cadence.
Cadence, to Josh, mój biologiczny ojciec.
Miło mi.
A to Braeden.
-Cześć. -Potrzymaj go.
Dziadek Josh.
-No proszę. -Cześć.
Masz talent.
Dziadku, byłeś już prapradziadkiem?
Wyglądam aż tak staro?
Dziecko podczas sziwy to błogosławieństwo.
Co to takiego?
No proszę, nasz kwiatuszek.
-Cześć. -Cześć.
-Jak się masz? -Nie wychylam się.
-Wszyscy powinniśmy tak robić. -Dlaczego?
Prawica steruje lewicą.
Jak marionetkami.
A lewica pożera sama siebie.
Historia się powtarza.
Straszne.
-No. -Co to za szajs?
-Pierścionek ciotki Gittel. -Z Berlina?
-Tak. -Serio?
Nie noś tego.
To właśnie się dzieje.
Może lepiej...
Polują na takich jak my.
Skoczymy na wegańskie pączki?
-Nie mogę. -Uwielbiasz je.
-Przecież wiem. -No dobrze.
To sziwa Maury, więc...
-Jasne. -...zostanę.
Ale mamy rugelach.
-Cześć. -Cześć.
Moje kondolencje.
Dziękuję.
Cześć, Barb.
Cześć.
Wróciłyśmy do siebie.
Osobno było nam bardzo...
-Tak jest dobrze. -Było ciężko.
-Jasne. -Teraz jest dobrze.
Ja jestem z Lenem. Niczego mi nie brakuje.
-Wydajesz się szczęśliwa. -Bo jestem.
-My też. -Świetnie.
Dziś nie. Rozumiecie.
-Kurwa, mają basen. -Możemy?
-Pewnie. -Dorastaliście tu?
-Tak. -Ale wielki dom.
Dobrze wspominasz dzieciństwo?
Ukształtowało mnie.
Mamy nie ma.
Pewnie ćwiczy tę swoją sztukę o nas.
Wszystko gra?
Tak.
-Najpierw... -Ile to potrwa, mamo?
Ponownie napisane życie
Chwytając się przedziwnej mądrości
Z nadzieją na wybaczenie
Staramy się
Przejść przez największy mrok
Las okrucieństw
Dla tego życia warto
Życie
Dla tego życia
Tylu ludzi.
Za dużo wydałam na jedzenie.
Widziałaś tego klenia? A jesiotra?
Wszystko się popsuje.
A sosu i musztardy zabraknie.
-To tylko... -Musztarda i sos.
...Żydzi postępujący według tradycji.
Jesteś Żydówką?
-Poważnie? -Shelly?
Nie wiedziałam. Teraz cię uwielbiam.
-Nie zawsze widać po nosie. -Posłuchaj.
Nie zawsze.
Od dziecka, ale opuściliśmy sztetl.
Nie ułożyło się.
Poznałam też inne religie.
Jestem po części buddystką, katoliczką, wiccańską duchową mieszanką.
Tak jest dobrze.
-Że wiedźmą? -Poniekąd.
Żydowską wiedźmą.
-Jestem żydowską wiedźmą. -Kto by pomyślał. Może być.
Dzięki.
Hej.
Bardzo ją przypominasz.
Zawsze była moją bashert.
Rozumiesz, bo jesteś Żydówką.
No tak.
Była mi przeznaczona.
Jak bratnia dusza.
-Bratnia dusza. -Przeznaczenie.
Odeszła,
a część mnie zawsze będzie się zastanawiać,
czy byłam dla niej tym samym.
Byłaś inna Zabawna
Prawdziwa
Twoja miłość niczym fala Odwiodła mnie od siebie
Teraz stawiasz mi trudne pytanie Odpowiem, choć z wahaniem
Wiedziałam, że to ty
A twoje buty...
-Buty? -Daj skończyć.
Nosisz szóstkę, choć wąską Gust masz cudownie nijaki
Twoja paleta kolorów Ogranicza się do brązów
Ważne, by było wygodnie Moda to nie dla ciebie trud
Wiedziałam, że to ty
Modliłam się o cud Który zmniejszy mą tęsknotę
Aż z miniaturowego nieba Przyszła do mnie mała Shelly
Twe buty to był znak Że ta obsesja skończy się
Ja bym ich nie założyła Stopy by mnie bolały w chuj
Byłaś wierna Kochająca
Byłaś moja
Przy tobie byłam sobą Zazwyczaj
A gdy nie, byłam wdzięczna
Że przymykasz na to oko
Bo to nie tylko twe buty
To ty
Byłaś cudowną partnerką i jeszcze lepszym rodzicem.
Musisz sobie wybaczyć.
Boże, nie do wiary, że nadal tu są.
Sziwa trwa i trwa.
Serio, jeszcze sześć dni?
Spałam z połową kobiet, które są na górze.
To więcej, niż bym chciała.
Połową? Mało.
To dziwne, że śmierć mnie nakręca?
Nie.
Jesteście. Szukałam was.
Jesteśmy.
Siedzimy sobie.
Na górze jest dziwnie.
Strasznie.
Wiecie, gdzie jest Maura według moich dzieci?
W Holokauście.
Ella zapytała, czy jest w Holokauście,
bo z tym kojarzy im się śmierć.
To dość słuszny pogląd.
Wiecie, co czasem myślę?
Potrzebujemy równorzędnej, przeciwnej reakcji.
Nie możemy zapomnieć, ale musimy się z tym pogodzić.
Co mogłoby być równorzędne i przeciwne
Holokaustowi?
Jednoczesna radość sześciu milionów ludzi?
-Przez 12 lat. -To nie trwało 12 lat.
Właśnie tyle trwało.
Chryste.
Odwołam sztukę.
-Dlaczego? -To nieistotne.
Wy jesteście istotni.
Niezastąpieni.
Maura również.
Moje biedactwa.
Straciliście ją.
Nie trzymałam jej.
Ani was.
Jedynie trzymałam się was.
To różnica.
Już dobrze.
Coś wam powiem.
Dziś przypada rocznica
anulowanej bat micwy Ari.
Nawet pamiętam fragment Tory.
-Czekajcie. -Co?
Niech nikt nie wychodzi.
Cześć.
Jak było na pogrzebie?
Okropnie.
Brakowało nam ciebie.
Dzięki.
Wybacz, że tak wpadłem.
Nie mogłam przyjść. Mam nadzieję, że rozumiesz.
Oczywiście.
Żałoba to przeciwieństwo oceanu.
Nadciąga falami,
ale nie staje się do niej tyłem.
Wiem, że to trudne i bolesne.
Ale żałobie należy stawić czoła.
-Ja stawiłem. -Dobrze.
-Więc... -Zdałem sobie sprawę,
że nie było mnie
przy ludziach, których kocham.
Zrozumiałem, że chcę być obecny.
Ari zasługuje na niespodziankę.
Bat... Bar... Bart micwę.
Potrzebna mi Tora.
-Dziś? -Tak.
Trwa sziwa.
To najgorszy okres na bart micwę.
Szaleństwo.
Na miejscu jest cała starszyzna.
Wszyscy odświętnie ubrani.
-Joshu Pfeffermanie! -Mamy stoły i krzesła.
No i trwa Lech Lecha.
Teraz albo nigdy.
To szaleństwo.
Wiem.
Boże. No dobrze.
-Co ja z wami mam. -Tak? Świetnie.
Tak już bywa Taki nasz los
Po tylu latach
Szukania pewności
A my, ich dzieci
Co zeskakują z ich wielkiego łóżka
Nie słyszeli słów rabina
Coś jak przysięga w dniu ślubu
Że nie będziemy zmarznięci, smutni ani głodni
To cali oni
Co stało się? Co zmienił czas?
Cholera, co jest?
Wiem, że jestem nimi
Ze swego domu
A szaleńcy tacy jak ty
Wybierają takich jak ja
A szaleńcy tacy jak ty
Wybierają takich jak ja
A szaleńcy tacy jak ja
Wybierają takich jak ty
Chcą spędzać z nimi czas
Więc ja
Mogę oszaleć
Wszystko wygląda inaczej Po tylu latach
To chyba nie moje lenistwo
A jeśli tak, kochanie
Oto słowa te
Nie wierz nigdy Że coś jest dobre lub złe
Wierz jedynie W pieśni takie jak ta
A jeśli nie chcesz ze mną śpiewać w głos
Powiedz to
Gdy będzie łatwiej Zaśpiewaj je
Było łatwo?
Wszystko inne jest
W ciszy W świątyni
Gdzie to znajdziemy
A szaleńcy tacy jak ty
Wybierają takich jak ja
A szaleńcy tacy jak ty
Wybierają takich jak ja
A szaleńcy tacy jak ja
Wybierają takich jak ty
Chcą spędzać z nimi czas
Więc ja
Mogę oszaleć
Spędzać czas
Oszalejmy
Być może, ale...
Boże.
-Cześć. -Cześć.
Dziękuję.
Shelly.
No i jesteśmy.
Josh, przestań.
-Dookoła. -Dlaczego?
-Muszę obejść. -To tylko stoliki.
-Stój. -Stoły.
-Muszę ich obejść. -Czemu ten ma iść pierwszy?
Ten będzie na Torę.
Trochę do tyłu.
Skąd to masz? Arka w domu?
My też mamy.
To talit Maury.
Uciekaj z domu ojca Pokażę ci inny świat
Uszanuję tych, co szanują cię Przeklnę tych, co przeklinają cię
Niechaj wszystkie rody ziemi Błogosławi imię twe
Gdy wrócisz do domu
Nie będziesz sam
Obiecuję, że nie odwrócę wzroku
Gdy wrócimy do domu
Nie będziemy sami
Uciekaj z domu ojca
Nie. Shelly?
Cudownie. Jesteście cudowni!
Shelly, nie klaszcze się po czytaniu.
Co?
Nie klaszczemy po czytaniu Tory.
Mówimy tylko „Yashar Koach”.
Po wyjęciu Tory obowiązują zasady.
-Josh, pomóż mi. -Jasne.
-Niedobrze. -Jasne.
Teraz odniesiemy się do Tory i odmówimy modlitwę.
Zbyt wiele tych zasad.
Okropne. Niby w porządku, ale ze strachem i nienawiścią do siebie.
Wszyscy mają wrażenie, że dzieje się coś złego. I tylko...
My, Żydzi, mamy bolesną przeszłość
O której śpiewamy w tonacjach molowych
Nigdy nie pragniemy zapomnieć o bólu
Zapomnieć o wstydzie
Nasze pieśni zawsze brzmią tak samo
Boże.
Przyznaję
Lubię zaśpiewać dejdel-didel
-Dejdel-didel -Zgoda
-Musi istnieć lepszy sposób -Lepszy sposób
Nawet do modlitwy
Wstajemy Zaraz znów siadamy
Szaleństwo trwa
Mamy to zakodowane w DNA
Biedni Żydzi
Wysłuchajcie mnie
Wiem, czego nam Dejdel-didel potrzeba
Potrzebny nam Radokaust
Za utracone życia
Ból, co jest w nas
Kosztuje sporo
Sześć milionów to nie byle co
Korzystamy ze śmierci tej
Musimy uczcić duszę w nas
Przez te mistrzostwa eksterminacji
Pomóżcie mi!
Radokaust
Przecież nie zapomnimy
Radokaust
Kołyszmy się, aż poleci pot
Nie koncentrujmy się na obozach
Koncentrujmy się na tańcu i śpiewie
Nie bójmy się miłości
Dam głupkowi drugą szansę
Jezus na krzyżu zmarł
To wielka strata, fakt
Zginął za nasze grzechy
A nosiliśmy na przedramionach numery
Pomóżcie mi!
Radokaust
Przekroczyliśmy granicę
Radokaust
Dlatego radujemy się
Radokaust
Czas przetrwać i zrobić show
Radokaust
Tylko radość mieszka w nas
O tak
-Żydzi mają swe miejsce w historii -Nie chcę zmieniać historii
-Jedynie wymazać cierpienie -Bolesnej historii
Pozbyć się naszego strachu
Tryskam tym dejdel-didel
Radokaust
Czas zakończyć to szaleństwo
Radokaust
Wyleczyć ranę, co w nas tkwi
Zniszczymy to
I odbudujemy wnet
Nie odwracając wzroku
O tak
Radokaust
Dalej, o tak
Śpiewajcie
Radokaust
Zajebiście jest przekroczyć granicę
Radokaust
Jest dobrze nam
Radokaust
Wciągnijmy ból w płuca
Niech krąży w naszych żyłach
A w domu
Nie będziemy sami
Nie odwrócimy wzroku
Radokaust
O tak Nie zapomnimy
Radokaust
Kołyszmy się, aż poleci pot
Radokaust
Czas przetrwać i zrobić show
Radokaust
Przyniosłam coś z grilla.
-Cześć. -Czołem.
Mam chałkę!
Radokaust