Renungan tentang Paskah.
Awak bangun
dengan dua perkataan terpampang di dada.
"Ini masanya."
Awak akan dapatkan kebebasan.
Awak tak akan jadi hamba lagi.
Awak bangun dari katil.
Awak ambil barang, lari keluar.
Kemudian,
awak berjaya.
Bebas.
Sinar di awal hari.
Masa silam awak di belakang. Semua sejarah awak.
Semua yang awak fikir awak tahu.
Awak mula berlari.
Sambil berlari, awak cuba dengar suara Tuhan.
Tapi tiada suara.
Jadi awak berhenti. Awak cuba dengar lebih dekat.
Apa itu? Tiada suara?
Tidak. Itu keheningan.
Itu beg saya.
Bagaimana awak pagi ini?
Bagus.
Baru jumpa kekasih awak.
-Ya? -Ya.
Cantik selendang.
Ya.
Ini pashmina.
-Biru. Awak suka? -Cantik warna.
-Awak nampak cantik. -Betul?
Awak okey?
Ya.
Bagus. Vicki cintakan saya.
Dan dia hebat.
Dan...
Anak-anak saya bagus.
Mereka sayang saya dan terima saya.
Mereka jemput awak ke parti hari jadi Sabtu ini?
-Ya. -Awak datang?
-Saya akan datang. -Okey,
tugas saya di pusat LGBT menyeronokkan.
Saya baru mula,
tapi saya mahu belajar tentang dunia itu.
Saya ada semuanya.
Jadi...
Kenapa saya tak gembira?
Ada sesiapa mahu coklat urai?
-Ambillah. -Mari kongsi?
Saya mahu itu.
-Kenapa tak makan? -Saya vegan.
Boleh saya cakap saya seronok kongsi
perjalanan transeksual dengan awak.
-Saya bukan trans. -Tak?
-Tak. -Baxter khunsa.
Saya lahir dengan "alat kelamin tak jelas."
Saya begitu. Pernah dengar?
-Di Oprah? -Ya.
Bukan saya, macam saya?
Saya ada lihat di Oprah.
Saya ada baca buku dari 2014. Ia ada grafik.
-Itu giliran saya, okey. -Tak.
Setahu saya, ikut MOBS.
Maura yang pertama.
-MOBS? -Bosan...
Maura, Omar, Baxter...
Rasanya saya seterusnya.
Saya sebelum awak.
Saya jawab panggilan ini.
-Tak. -Sayalah.
-Rasanya... -Talian LA, saya akan bantu.
Saya rasa dia suka cerita sedih.
Aduhai. Dia letak.
-Sepatutnya awak. -Cuma itu.
Saya cuma dapat panggilan palsu...
Selalu dapat panggilan palsu.
-Awak pula. -Jawab, Maura.
Talian LA, saya akan bantu. Apa boleh saya bantu?
Saya sangat marah. Hari ini sangat sukar.
Minta maaf. Boleh kuat sedikit? Sukar nak dengar.
Saya kata hari ini sangat sukar.
Saya tahu akan ada hari yang sukar,
tapi hari ini betul-betul sukar.
Saya bangun pada 5:00 pagi dan saya naik bas merentasi bandar
untuk pergi ke klinik tak guna ini. Saya tunggu selama lima jam.
Doktor kata saya tak cukup umur
tiada di sistem,
perlu ada ibu bapa angkat tak guna saya
yang hanya mahukan cek mereka dapat setiap bulan.
Saya rasa lemas,
saya tak mahu teruskan lagi.
Awak tanya apa yang awak boleh bantu?
Apa kata awak beritahu kenapa saya tak patut bunuh diri?
Awak kata mahu bantu saya. Apa saya patut buat sekarang?
Itu pasti susah.
Susah? Itu perkataan yang baik.
-Awak ada minum? -Apa?
Lupakan itu. Saya minta maaf.
Awak pernah rasa ini?
Dari mana awak dapat soalan ini?
Aduhai.
Sebenarnya, saya bukan lelaki. Saya trans.
Tak guna. Saya trans juga.
Siapa nama awak?
Elizah.
Nama saya Maura.
Awak di mana?
Klinik Saint Christopher.
-Saint Christopher? -Ya.
Sekejap. Boleh saya tanya awak...
Mak awak masih ada?
Mak saya tak peduli tentang saya.
Mak.
Awak tak akan faham, okey?
Saya faham. Saya tak dibesarkan oleh mak...
Mak saya tak pernah ada.
Saya dan adik saya dibesarkan oleh...
Kami dibesarkan oleh datuk nenek.
Mak saya tak peduli.
Pasti tak seperti nasib saya.
Ini keluarga angkat keempat saya.
Saya pasti awak tak faham rasanya.
Pernah ke LA Selatan? Mungkin tak.
Jadi awak tak faham.
Sia-sia kita berbual.
Jadi, saya mahu letak dulu
dan tak mahu cakap...
Tunggu sekejap.
Hei, Elizah, tunggu.
Tunggu sekejap.
Begini, boleh awak bernafas?
Tak. Lupakan ini.
-Awak pakar terapi? -Tak.
-Sudah. -Pergi ke tempat selamat.
Pergi mana? Saya di dalam klinik.
Cari ruang untuk bersendirian.
Tolonglah.
Awak berjalan?
Ya.
Ya?
Dengar? Saya mahu awak bernafas dengan saya, okey?
Saya buat bersama awak.
Tarik nafas melalui hidung awak.
Dan hembus nafas melalui mulut awak.
Mari bernafas melalui hidung, sedia?
Dan hembus nafas melalui mulut, okey?
Sayang, okey.
Saya di sini.
Okey.
Saya di sini.
Tak boleh. Saya perlu pergi.
Elizah?
Makanan bungkus? Lean Cuisines.
Tapi awak perlu tiga
untuk kenyang.
-Ya. -Saya tak makan itu.
Panggilan saya tadi bertukar buruk.
Sangat buruk.
Saya rasa saya buat salah.
-Tak mengapa. -Apa berlaku?
Saya perlu pergi.
Awak cuma buat yang terbaik.
Tak boleh pujuk semua.
Kita bukan pakar terapi.
Kita di sini untuk menyokong dan memberi khidmat.
Awak ulang cerita kebebasan awak untuk yakinkan diri.
Awak ulangnya semula berulang kali.
Saya bebas.
Sekarang lihat di belakang awak.
Adakah orang kejar saya? Atau orang datang selamatkan saya?
Sain di bawah.
Nampaknya Darryl tiada. Awak tahu tentang dia?
Ya.
Saya tak bercakap dengan dia.
Awak bawa kad pengenalan?
-Maafkan saya. -Itu bagus.
Hai! Sain di bawah.
Saya bukan pesakit.
Orang ini, nombor lapan, Elizah P...
Awak tak sepatutnya lihat itu.
Ia maklumat sulit.
Jadi kenapa ia di luar?
Orang perlu sain, bukan baca.
Saya mencari seorang kawan dan saya rasa itu dia.
Awak mahu berjumpa di sini?
Tak. Tapi...
Dia seorang kawan dan saya sangat risaukan dia.
Boleh awak beritahu apa-apa tentang dia?
Saya tak boleh beri maklumat, maaf.
Ia sangat...
Awak kata awak cari Elizah.
Ya. Awak kenal Elizah?
Awak pegawai khidmat kanak-kanak?
Tak pernah jumpa dia,
dia dalam masalah.
Awak tahu apa-apa?
Rambut dia hijau.
Okey. Mungkin awak tahu di mana dia?
Ya, dia pergi ke Pasar Lambak Slauson.
-Pasar Slauson? -Pasar Lambak Slauson.
Saya tak tahu apa itu.
Ia pusat beli-belah yang besar. Dua blok ke sana.
-Dua blok? -Ya.
-Terima kasih. -Ya.
Slauson Soul.
Tiada jiwa tanpa Soul.
Soul, dapatkan Soul.
Saya mahu rambut keriting.
Panjangnya.
Maafkan saya, boleh tanya sesuatu?
Saya Maura.
-Para. -Salam perkenalan.
Saya Lorena.
Adriana. Helo.
Saya cari gadis muda yang dalam masalah.
Nama dia Elizah, dan saya sangat risau.
Dia trans juga.
-Dan dia... -Rupa dia?
-Berambut hijau. -Ya.
Mungkin awak pernah nampak dia di jalanan?
Elizah?
Jalan apa?
Awak tahu...
Tak. Bukan...
Maksud saya...
Jalanan, secara am.
-Bukan... -Wah.
Ya. Saya pelajar.
Mereka bakal jururawat.
-Betul. -Jadi, jalanan?
Saya minta maaf.
Saya sakiti hati awak, minta maaf.
-Ya. -Ya.
-Moga berjaya. -Okey.
Biadab.
Jalanan? Biar betul?
Tak guna.
Itu menjijikkan.
Itu helah saya.
Maafkan saya. Saya perlu...
Kenapa dengan kasut awak?
Kasut saya rosak, saya perlu kasut.
Awak ada ini dalam saiz 12.5 lelaki?
-Saiz terbesar adalah 11. -Betul?
Jadi...
Awak ada pita pelekat? Mungkin...
Saya mahu cepat.
Tak ada pita pelekat.
Tapi mungkin ada pita Scotch.
Krazy Glue? Itu mungkin boleh.
Itu tak akan berkesan.
Awak pasti tak mahu guna Krazy Glue.
Sebaik saja ia dibuka, ia akan terkena jari,
dan jari awak akan terlekat begini.
Dan awak tunjuk tanda okey seharian.
Orang fikir ia bergaya.
Ia tak bergaya.
Pergi ambil pita Scotch.
-Bantu saya. -Terima kasih.
Kami akan cuba baiki.
Saya beritahu ini.
Ini tak boleh.
Berhenti bercakap.
Jika tak guna gigi, ia tak tanggal.
Tak mahu.
Saya ada rias kuku lesbian di sini.
Awak tak membantu.
-Baik. Dapat. -Itu dia.
Ia berjaya.
-Terima kasih. -Lihat itu!
Dapat.
-Terima kasih banyak. -Okey. Baik.
Selamat jalan.
Hai, boleh saya bantu?
Beri kacang merah dan nasi.
-Kentang dan Coke saiz kecil. -Kentang, okey.
Coke saiz kecil. Harganya tujuh dolar.
-Semuanya dimasak segar. -Okey.
-Baik, faham. -Baik.
Hai, boleh saya bantu?
Itu cuma dua dolar.
Okey.
Boleh saya bantu?
Tak guna.
Awak tahu apa?
Saya rasa saya terlupa dompet saya.
Saya tak bawa dompet saya.
Tak bawa dompet.
Maafkan saya. Saya...
Saya perlu menambah elektrolit...
Tapi saya rasa saya tahu tempatnya.
Ia di klinik.
Saya akan pergi ambil. Selepas ambilnya
saya bayar duit awak.
Tinggalkan minuman itu.
Bukan masalah besar.
Apabila saya kembali,
saya beri tip.
Ya, tapi awak tak perlu beri saya tip.
Tak mengapa. Cuma,
nanti saya perlu selarikan barang
dengan duit keluar.
-Jika tak... -Elizah!
-Maaf! -Elizah!
-Elizah. -Jadi awak pergi?
-Hai. -Tak guna.
Ini saya.
Ini saya. Maura.
Mari sini. Awak okey.
Ini Maura. Jangan takut.
Ini saya, daripada telefon. Ingat?
Ingat ia rahsia.
Ia rahsia.
Tapi saya sangat risaukan awak.
Awak okey?
Curi Gatorade?
-Apa? -Awak curi Gatorade?
-Tak, saya tak curi. -Awak pun tahu.
Saya tak curi.
Saya beritahu saya kehilangan dompet...
Saya akan ambil.
Saya tak pedulikan duit.
Ini prinsip. Awak masuk kedai saya,
dan curi sebab rasa ia milik awak.
-Tak. -Mari sini.
Boleh pinjam dua dolar? Tak ada dompet...
Awak perlu ikut saya.
Bukan penjenayah.
Awak penjenayah.
Saya mahu cakap.
Perlu panggil polis?
Dia kacau awak?
Dia bukan lelaki. Dia nampak seperti lelaki?
Asap datang dari kedai rias kuku ini,
ia terlalu kuat untuk persekitaran di dalam bangunan.
Jelas sekali ini mencemari persekitaran.
Apabila awak sedia. Okey?
-Perlahan-lahan. -Dalam kiraan tiga.
Pengusung mahu lalu.
Kenapa dengan saya?
Bertenang, puan.
Kita pergi ke mana?
-Saya rasa kita melihat 5150. -Nampaknya begitu.
Hospital tak mahu 5150 lagi.
Sekejap. Awak bawa saya ke mana?
Ke hospital berdekatan.
Hospital awam.
Jangan.
Jangan bawa ke hospital awam.
Tak, tolong. Bawa saya ke Cedars-Sinai.
-Awak okey. -Saya Yahudi.
Bawa saya ke Cedars.
Awak tak apa-apa, ada doktor bagus di sana.
Nama saya Pfefferman.
Awak faham? Pfefferman.
Awak takkan apa-apa.
Awak menunggu keajaiban. Awak menunggu laut terbelah.
Tidak, itu keajaiban yang lama.
Jadi, bagaimana ini? Bagaimana jika keajaiban itu awak?
Jika awak perlu jadi Messiah sendiri?
Kemudian apa?
Penyelia Kreatif Vincent Lim sendiri?