Kiedy wykryłam guzek, od razu wiedziałam, że to coś poważnego,
choć lekarz rzecz jasna twierdził, że taka moja uroda.
Jestem po dwóch mastektomiach i teraz ufam już swojemu instynktowi.
To straszne.
Było ciężko, to prawda. Myślałam, że zdechnę.
Ale nie mówmy już o mnie.
Obcięli mi cycki, wielkie mi co.
Chcesz wziąć prysznic czy kąpiel?
Co wolisz?
Prysznic.
Kiedyś też wolałam, a teraz chyba wolę się kąpać.
Dobra.
Możemy spać w tym samym pokoju? Mnie to nie przeszkadza.
Mnie też nie, jestem PZPN.
-Co to takiego? -Pani z pozytywnym nastawieniem.
Och, jakie ładne.
-Co to takiego? -Bransoletka.
-To prawdziwe turkusy? -Tak.
Dziękuję.
Proszę.
Chcesz poleżeć w bananki?
Mam być większym czy mniejszym?
Mniejszym.
Tak dobrze.
Lubisz być przytulana?
Tak.
Serce mocno ci wali.
Czy to zbyt śmiałe?
Nie, w porządku.
TRANSRODZIC
Nie mieszkacie tu.
-Chodź. -Wskakuj.
Woda jest ciepła.
-Jesteście skute? -Już nie.
Chodź, no chodź!
-Dobra. -Nie kop mnie.
Gotowe?
Uwaga.
-W mordę, bolało! -Tak?
O Boże!
Jak myślicie, czy początkiem końca rodziny Pfeffermanów
był dzień, kiedy przestaliśmy pływać w tym basenie?
To był jakiś konkretny dzień?
Było lato.
Pamiętam to.
To było lato, miałam pierwszy okres i nosiłam podpaski.
Chciałam z wami pływać, ale nie mogłam się przemóc.
A dwa miesiące później czyściciel basenu rzucił robotę.
Bez związku z twoim okresem?
No raczej! Dlaczego miałoby to mieć związek z moim okresem?
Tak to zabrzmiało.
Nie, to zbieg okoliczności.
Czyściciel rzucił robotę, więc w basenie było pełno liści,
a potem tylko coraz więcej, bo przez dwa lata nikt ich nie wybierał.
Dno zrobiło się całe szare i zielone i brązowe i rdzawe.
Była tam warstwa szlamu.
O Boże. Czyż to nie cudowne uczucie?
Mam poczucie, że w tamtym lesie naprawdę zamknęłam jakiś rozdział.
Myślę, że... nie wiem.
Może przyjrzę się jakiejś religii, poszukam Boga albo zostanę poganką.
Nie, poważnie. Myślałam też, żeby zgłębić bardziej judaizm
i odnaleźć duchowość, która będzie mi pasowała.
Judaizm.
Tylko...
Obiecaj mi jedno...
Co takiego?
Tylko nie z Raquel.
Herbatka na dnie! Idziemy na dno!
-Gotowi? -Gotowi?
-Vicki. -Tak?
Nie wiem, co mam robić.
A na co masz ochotę?
Nie jestem pewna.
Chcesz mnie zobaczyć?
A to? Chcesz to zdjąć?
-Tak. -To zdejmijmy.
Nie.
-Jeszcze nie. -Dobrze.
Tak, właśnie tak.
O Boże!
Ścianka do wspinaczki robi tu wrażenie.
Widać dodatkową przestrzeń...
Wiecie, że po raz pierwszy od wieków
wszyscy troje jesteśmy singlami w tym samym czasie?
O rany!
To rzeczywiście dziwne.
Powinniśmy pobrać się we trójkę. Niech żyje kazirodztwo!
Pomożecie mi opiekować się dziećmi?
Mogę to sobie wziąć?
O, tak.
Mam taki nawracający sen, że kończy mi się czas.
Że mam tylko jedną godzinę,
żeby pożegnać się z ukochaną osobą, która umiera.
Muszę znaleźć idealne słowa, bo to bardzo ważne.
Za każdym razem, gdy spoglądam na zegar, wskazówki przesuwają się o minutę.
Minutę, którą właśnie straciłam.
Nawet nie wiem, kto to. Może moja mama. Pojęcia nie mam.
Jaka ona jest?
-Moja mama? -Tak.
Moja mama...
Dawno jej nie widziałam. Wstyd się przyznać.
No, powiedz mi.
Nie widziałam jej od trzech lat.
To dlatego, że nie szanowała twojej decyzji o korekcie płci?
Nie, poszło o co innego. Ona...
Nigdy nie widziała mnie
jako Maury.
Pojedziesz ze mną spotkać się z moją mamą?
Ja...
Odwiedziny u rodziców to coś bardzo intymnego.
Nie jestem na to jeszcze gotowa.
Rozumiem i podziwiam.
-Musimy wyznaczyć sobie granice. -Tak.
Masz bardzo seksowne granice.
Są superseksowne.
Bardziej joniczne niż ironiczne.
A do tego ikoniczne.
Bioniczne.
Tak... Ali.
-Cześć. -Czołem.
Zobaczymy się później.
Wejdź, proszę.
Spóźniłaś się.
Przepraszam.
Rzuć rzeczy.
Na kolana.
Zadrzyj kieckę.
Wystarczy.
Dzięki. Jakie zaawansowane.
Łatwiejsze niż gotówka.
Tak, gotówka jest brudna.
Widzimy się za tydzień, Sarah.
Dobrze. Dzięki, Kucyku.
-Cześć. -Się masz.
Zastałem mamę?
Wyszła do fryzjera.
Aha. Mogę wejść?
Jasne.
Nie jestem już wieczną studentką.
Dyplom idzie pocztą.
Wspaniale. Cudownie, jestem z ciebie taka dumna.
Dziękuję.
Dziwnie mi z tym.
To duża zmiana.
Poza tym jeszcze dogorywam po festiwalu, to normalne?
Zależy, różnie bywa.
Czasami kac pofestiwalowy trwa kilka dni,
czasami kilka tygodni.
Wydaję kupę kasy na Red Bulle.
Maura dobrze się czuje?
Nie wiem. Chyba będzie dobrze, ale...
Co?
Żałuję, że nie wiedziałam,
jak podzielona jest ta społeczność.
Uprzedziłabym cię, gdybyś powiedziała mi, że zamierzasz ją zaprosić.
Tak, ale to ma związek z tym, o czym myślałam.
Z tym całym bólem i lękiem,
które dziedziczymy po przodkach.
Nie mówię tylko o holokauście czy o pogromach Żydów.
Raczej o metaforycznych ludobójstwach.
Ali, nie musisz przede mną grać.
Ja...
Nie gram. Nie wiedziałam, że to robię.
Bądź sobą.
Dobrze.
Chcę, żebyś w przyszłym roku była moją asystentką.
Naprawdę?
Dziękuję, to wspaniałe!
Ale pozwól, że cię o coś spytam.
Słucham.
Może chcesz... było nam razem bardzo dobrze, prawda?
Tak. Nie wiedziałam, czy chcesz o tym rozmawiać.
Właśnie rozmawiam.
Dobra.
Jesteś kimś, kogo naprawdę chciałabym bliżej poznać,
bez pośpiechu, stopniowo.
Ale profesorom nie wolno bzykać studentów.
Nawet doktorantów?
Nawet doktorantów.
Więc
musisz wybrać.
Chcesz być moją studentką
czy moją dziewczyną.
Zespół jest świetny.
Ruszają w trasę, osiem miast.
Przez dwa dni wspólnej podróży możesz poznać kogoś lepiej,
niż znając tę osobę dwa lata.
A ty i mama?
Szybko zacieśniacie więź.
Tak, to prawda.
Nie przeszkadza ci to?
Nie, skąd. Znaczy,
nie sądzę.
To w sumie nie moja sprawa, prawda?
Owszem, twoja.
Twoje zdanie jest dla mnie ważne.
Co to było?
Nie wiem.
-To gęś? -Kaczka.
Czekaj. Zdejmij kurtkę.
Tak, zdejmij.
Dlaczego?
Trzymaj ją przed sobą.
Rozpostrzyj, o tak.
-Tak? -Musisz ciasno ją owinąć,
bo jak zacznie machać skrzydłami, to zrobi sobie krzywdę, jasne?
Spokojnie.
-Mam ją nieść? -Tak.
Dobrze.
Zabierzmy ją stąd i zobaczmy, co można dla niej zrobić.
Dobra.
Przepraszam.
Naprawdę przepraszam.
-Ale za co? -Za ten weekend.
Nie zabrałabym cię, gdybym wiedziała.
Być może na jesieni Leslie zostanie moją promotorką.
Wiesz co, w sumie nie znam Leslie
i nie znam tych ludzi, którzy studiują gender,
ale uważam, że mądry człowiek nie zadaje się nadmiernie
z zatwardziałymi dogmatykami.
Ale to tylko moje zdanie.
Rozumiem.
Wszystko w porządku?
Denerwuję się.
Jak wyglądam?
Ładnie.
Głęboki wdech.
Tutaj. Rose Pfefferman.
-W porządku? -Tak.
No dobra.
Mamo?
Cześć, mamo. To ja, Morty.
Teraz nazywam się Maura.
Maura.
Cześć, mamo.
Pamiętasz Ali.
Cześć, Bry.
Soto Street 1139...
Soto 1139...
To tutaj. Na pewno chcesz wejść do środka?
Tak.
Może być sparaliżowany. Może być kaleką.
Lepiej dla niego, żeby był.
-Jak wyglądam? -Ładnie.
-Co ty, przestań. -Właśnie że tak.
Szukam Haima.
Kim pani jest?
Jego żoną. To jego córka. A kim pani jest?
-Haim? -Pani też jest jego żoną?
Kochanie, udało ci się.
Tak, udało nam się, nie żebyś nam pomógł.
Miałyśmy szczęście, że w ogóle cię znalazłyśmy.
-Dałem adres twojej mamie. -Kłamiesz!
Kłamiesz jej! Wciąż cię kocha. Nie kłam!
-Gdzie Gershon? -Został.
Jak to został? Nie załatwiłaś mu wizy?
-Co? Chyba... -Nie załatwiłaś mu wizy?
Nie możesz... Kto to jest? Kim one są?
To Muriel.
Wiedziałaś, że obiecał znaleźć dom i nas ściągnąć?
Rose, wciąż jestem... zawsze będę twoim ojcem.
Lubisz książki, prawda?
Tam jest księgarnia, kupię ci książkę.
Tak? O rycerzu?
Albo o... nie wiem. O szyciu?
O Francji?
Nie chcę, żebyś patrzyła na mnie takim wzrokiem, jak teraz.
Czy możesz...
Możesz na mnie nie patrzyć?
Rose, błagam. Nie patrz na mnie.
Już dobrze, kochanie.
Nie patrz na mnie tak, jak teraz.
Nie patrz na mnie, dobrze?
-Zapraszam. -Dzień dobry?
Co ty robisz?
A ty?
Przepraszam za drobne spóźnienie.
To nie jest drobne spóźnienie, tylko wielkie.
Na autostradzie 405 był wypadek, co ja poradzę?
Mam przełożone spotkania, więc to żaden problem.
Doskonale.
Nareszcie sprzedałem ten kreatywny kampus na Skid Row.
Gratuluję. Niech żyje gentryfikacja.
-Co to za fotele? -Dopiero co je kupiliśmy.
Ale niskie! Patrz.
O to w nich chodzi, ten design...
Są straszne!
Nie, są celowo zaprojektowane, żeby...
-To pomysł Melanie? -Jeden z jej pomysłów.
Mam coś. Dlatego przyjechałam.
Oto...
restytucja.
Co to takiego?
Kasetka z cieniami za 485 dolców.
-To byłaś ty. Wiedziałem. -Dobra, to był...
-Tak czy inaczej, przepraszam. -Głupia jesteś.
To był przypadek, nie zamierzałam ich brać.
Chciałam tylko obejrzeć, ale wypadły mi z ręki. Przepraszam.
Masz na to rachunek?
Dlaczego?
Melanie mnie rzuciła.
Jak to? Odeszła?
Powiedziała coś o tym, że zbyt szybko wpakowała się w ten związek,
a może po prostu ja ją nudzę.
Co?
Co za sucz. Nie jesteś nudny.
Ale kicha. To jak...
Przykro mi.
Nic nie ma już sensu.
Myślałem, że w tym wieku wszystko będzie miało już sens,
ale tylko rozlatuje się jeszcze bardziej.
Mogę coś powiedzieć?
Jasne.
Na moje oko oczywistym jest,
że jesteś w szoku.
-Tak? -Tak.
Ale na jakim tle?
Wielu rzeczy, ale moim zdaniem przede wszystkim
jesteś w szoku po stracie ojca.
Jak to?
Joshua, twój ojciec zmarł.
Widujemy się bardzo często.
Wiesz.
Kiedy ktoś umiera, raczej go już nie widujesz.
Maura nie jest Mortem.
Nie, ale Morta nie lubiłem.
No i co z tego?
Czekaj, myślisz, że tęsknię za Mortem?
A ty jak myślisz?
Nie jest poprawne politycznie mówić,
że tęsknisz za kimś, kto skorygował płeć, ale...
Tu nie chodzi o poprawność, Joshua. To kwestia...
To kwestia żalu i żałoby.
Czy przeżyłeś żałobę po stracie ojca?
Po jego stracie? Skąd, nie mam pojęcia, jak to zrobić.
Chodź, przytul się.
Już dobrze.
Cześć.
Masz chwilę?
Tak jest, przyj.
Za długo to trwa.
To trwa za długo, coś jest chyba nie tak.
Wszystko jest dobrze, Yetta. Zaczekaj chwilę.
Ci nowocześni lekarze wiedzą, co robią.
Nie ma nawet imienia. Rose nie ma nawet imienia.
Wybrałem imię, nie martw się.
-Dam jej na imię Fay. -Fay?
-Nie podoba ci się. -Fay Pfefferman?
Fay Pfefferman. Brzmi jak gwiazda filmowa.
Skąd pewność, że to będzie dziewczynka?
Ojcowie to czują.
Tak jest.