OSTATNI Z WIELKICH
Uwaga!
Cieszę się, że postanowiłeś się odprężyć.
Nie widziałeś mnie podczas gry.
Obserwowałem wpływy z kin za Aniołów.
Twój złoty chłopak znów pokazał, co potrafi.
To film Brady-American.
Mogę teraz ciebie spłacić.
Twoja pożyczka.
Dwa miliony dolarów spłacone w całości
z odsetkami.
O co chodzi?
Nie lubię być dłużnym.
Wobec mnie.
Wiem, ile zarobiły Anioły, i znam twoje koszty operacyjne.
Wystawiając czek na taką kwotę, zostajesz z niczym.
Mimo to,
na swój sposób,
zyskałem więcej,
niż miałem.
Patrzysz na mnie, jak śpię. Rozmawialiśmy o tym.
Nie mogę przestać myśleć.
Nie rób tego.
Nie powiedziałem ci czegoś.
Nie chcę, by to nas dzieliło.
Minna...
była inna, niż ją przedstawiano.
Każdy jest.
Potrafiła być bardzo żywa.
I nagle wpadała w stan, w którym nie sposób było
do niej dotrzeć.
Nadużywała alkoholu i leków.
Gdy dowiedziałem się o mojej chorobie, wróciłem do domu i wszystko jej wyznałem.
Byłem przerażony, nie wiedziałem, co mam robić.
Ale nie potrafiła...
Była tak ode mnie zależna...
Straciła głowę.
Zaczęła krzyczeć, że ją zostawię.
Że umrę i zostanie sama.
Położyłem ją do łóżka.
Podałem jej tabletki na sen.
I...
Ruszyłem w miasto,
chodząc od baru do baru.
Gdy wróciłem,
dom płonął.
Zasnęła z zapalonym papierosem.
Zostawiłem ją.
Zostawiłem ją i...
Nieprawda.
To był wypadek.
Każdy z nas zrobił coś, czego żałuje.
To nie czyni z nas złymi.
-Może i czyni. -Nieprawda, kochanie.
Co cię tu sprowadza?
Liczyłem, że zastanę cię tu samą.
Myślałam, że już z tym skończyliśmy.
Co mogę dla pana zrobić?
Chcę, żebyś usłyszała to ode mnie.
Znamy się już długo...
Wyduś to z siebie.
Oświadczyłem się Kathleen.
Pobieramy się.
Rozumiem.
Nigdy nie myślałem, że tak się stanie.
Cieszę się z twojego szczęścia.
Przynajmniej powinnam.
To nie to samo.
Musi ci wystarczyć.
Przez jakiś czas.
Nie chcę, żebyśmy...
Kiedyś lato spędzałam z kuzynką, Margaret.
Jej rodzina uwielbiała podróże.
Zawsze zabierali nas w nowe miejsce.
To było piękne.
Każdego lata, „czyste konto”.
Co wydarzyło się zeszłego lata było nieważne.
Kogo pocałowałaś,
za kim płakałaś,
za co cię ukarano.
Zaczynałaś wszystko od nowa.
Tego właśnie chcę dla nas obojga.
Pat tak naprawdę cię nie zna, prawda?
Może i nie zna.
Ale to mnie wybrał.
To ma znaczenie.
Uciekłabym z tobą...
w innym życiu.
Ja też uciekłbym z tobą.
Może następnego lata.
Idź spać.
Jest rano.
Niemożliwe.
Jest już jasno.
Musimy zjeść śniadanie.
Możesz nie krzyczeć?
I przygotować lunch do szkoły.
O której macie być w szkole?
O żadnej.
Darla, obiecałam twojemu bratu, że się wami zajmę.
Musisz iść do szkoły.
No dobra.
Dobrze, śniadanie i lunch.
Śniadanie sobie zamówimy.
To jest Valentina,
a to Chanel.
A to Schiaparelli.
Nosiła ją Wallis Simpson.
Tę kobiety uwielbiają. W stylu Carole Lombard.
Wezmę wszystkie.
Całą garderobę. Czekają ją konferencje prasowe,
wywiady, premiery. Potrzebujemy sukienek, strojów wieczorowych...
To jest Adrian. Nosiła ją Mona Bismarck.
Uwielbiam Monę Bismarck.
Jak każdy.
Które ci się podobają?
Mogę wybrać każdą?
Każdą.
Kim chcesz być?
Jestem więc w mieście
Udało mi się
Jest piękne i straszne
I takie żywe
Domy pną się w górę
Na sto kilometrów wysokie
W domu są chmury I ptaki na niebie
Nowa w mieście
Gdzie znajdę lepsze dla siebie miejsce
Przerwać próbę!
Będzie dobrze
Gdy zobaczą mnie w teatrze
Sally, kochanie.
O co chodzi?
Dlaczego jest straszne?
Miasto. Co w nim strasznego?
Wszyscy tańczą. I nie cierpię Iowa.
Dlatego, że zanim wyjechałaś, mama i ciocia Sue
ostrzegły cię przed kieszonkowcami.
Powiedziałaś: „Zabawne słowo”.
A mama na to: „Nie ma w tym nic zabawnego”.
A w tej scenie widzisz,
jak kieszonkowiec okrada kogoś
i ucieka.
Możemy to dodać, prawda John?
Nie ma sprawy.
Co ty na to?
Słyszałeś, John? Tak należy pisać.
Wznawiamy próbę!
Jeszcze jedno. Nie ma budynków wysokich na sto kilometrów.
To za dużo.
Jeszcze raz od początku!
Nagrywamy! Wszyscy na miejsca!
Mówiłam Nathanowi, że kanapka z rostbefem to nie śniadanie,
ale uparł się.
Co to?
Dziś rano zamówiłam zakupy.
Dzieci nie miały czego wziąć do szkoły.
Zamówiłam wam dostawę zakupów raz na tydzień.
Dopóki nie staniesz na nogi.
Dziękuję. Nie możemy tego przyjąć.
Daj spokój. Potrzebujecie jedzenia, więc wam pomogłam.
Z przyjemnością.
W tym tygodniu? W następnym? W każdym?
Jeśli trzeba.
Jestem gońcem
utrzymującym dwoje dzieci. Dopóki to się nie zmieni,
zawsze będę czegoś potrzebował.
Chcę ciebie, nie twoich pieniędzy.
Gdy będę dla ciebie kimś, kto tylko
wyciąga rękę...
Nie tak to widzę.
Z tego powodu ludzie jak my rozchodzą się.
Oprócz tych w filmach. W prawdziwym życiu
w końcu wychodzisz za mąż za syna bankiera lub właściciela stoczni,
lub za Monroe Stahra.
Nie tego chcę!
Muszę już iść.
Magazyn Look wchodzi na rynek. Potrzebują nowej twarzy na okładkę.
Znam tam kogoś. Mogę tam zadzwonić.
Jakże mogliby odmówić?
Wiemy, że w filmie będzie świetna,
ale nikt jej nie zna.
Masz to zmienić.
Chcę, żeby o Kathleen mówiono, zanim pojawią się plakaty
Wroga pośród nas.
Dzień dobry. Obudziliśmy cię?
Przepraszam. Omawiałam scenariusz.
Planujemy sprawić, aby świat zakochał się w Kathleen.
To chyba nie problem.
Za co ty ją pokochałeś?
Właśnie. Powiedz, co sprawiło, że się zaręczyliście?
Zaręczyliście.
Gratuluję.
Mam pomysł.
Jest przewodniczką po studiu, którą ktoś zauważył.
Większość sądzi, że bycie przewodnikiem to już sukces.
Jest Kopciuszkiem.
Biedna i naiwna, zmieniona za sprawą magii filmów.
Ja bym takiego magazynu raczej nie kupiła.
Kathleen powinna być...
waszą bliską przyjaciółką,
sąsiadką,
kelnerką, której dajesz napiwek,
ponieważ pięknie się uśmiecha.
Zrobimy wywiad w Foxhole,
gdzie pracowała.
Chcę, żeby ludzie zobaczyli prawdziwą Kathleen.
-Zgoda? -Tak.
Do pracy.
Cześć.
Musimy dalej szukać. Może być wszędzie.
-Kto? -Może być...
Jesteś ze mną. Nic ci nie grozi.
Chcesz pić?
Dziękuję.
Położysz się obok mnie?
Oczywiście.
„Załóżmy, że możemy zobaczyć w tym prostą, logiczną historię,
więc gdy poradzimy sobie z jedną kwestią,
na przykład z miłością,
w należytym porządku przechodzimy do następnej.
Mówiłam...”
Więc tu zaczęła się pani historia.
Urocze miejsce.
Podając ciasto bananowe, już marzyła pani o gwiazdorstwie?
Ależ skąd!
Starałam się głównie przypomnieć specjalności zakładu.
Ma pani rodzeństwo?
Jestem jedynaczką.
Pani rodzice?
Ojciec umarł, gdy byłam dzieckiem.
Mama pracowała w cukrowni.
Żyliśmy skromnie.
Na pewno jest z pani dumna.
Czy przyjedzie na premierę?
Nie.
Moja mama nie lubi zamieszania.
Uważa, że Hollywood to blichtr.
Nie umieścimy tego w artykule. Straciłybyśmy pracę!
Pani historia jest wyjątkowa.
Od kelnerki do gwiazdy filmu.
Niełatwo w to uwierzyć, prawda?
Czasami tak.
Dałaś świetny wywiad.
Naprawdę?
Tak, ludzie cię pokochają.
Jakie to ma znaczenie?
Nawet mnie nie znają.
Daj spokój. Mas wrodzony talent.
Będą cię wielbić.
Ludzie uwierzą we wszystko, co przeczytają w tych brukowcach.
To tylko historyjka.
Nic naprawdę nie znaczy.
Dla mnie nie jesteś historyjką.
A gdybym była?
Nie rozumiem.
Zdejmij koszulę.
Powiedziałam, zdejmij ją.
Co?
Twój akcent.
Imponujące, Kathleen.
Kim jest Kathleen?
Myślisz, że mnie znasz.
Ale się mylisz.
Nie znamy się.
Jesteśmy sobie obcy.
Z góry ostrzegam. Jutro może być o mnie głośno.
-Zrobię coś, co rozzłości wielu ludzi. -Nie można tego uniknąć?
Nie.
Więc zrób to i rozgrzesz się.
Tak zrobię.
Dziękuję.
Ty mi zawsze wybaczasz, prawda?
Wiem, że mnie kochasz.
I naszą córkę.
To prawda.
Wiem też, że jeśli czegoś naprawdę potrzebuję,
zrobisz wszystko, by to zdobyć.
To prawda.
Nagle przypomniałem sobie,
jak wkradałem się do domu twoich rodziców,
mając 30 lat, żeby cię zobaczyć.
Twoja matka nie spuszczała nas z oka.
Wiedziała od razu, z kim ma do czynienia.
Wychodziliśmy z domu
i całowaliśmy w śniegu.
To nie było tak dawno.
Co się z nami stało?
Nic nadzwyczajnego.
Życie.
-Wiesz, że wciąż cię kocham. -Wiem.
I zrobię dla ciebie wszystko.
Dobrze.
-Wpuść nas! -Przykro mi.
Musimy go zobaczyć!
Chcemy porozmawiać.
Wiemy, że tam jest.
Pan Brady prowadzi teraz ważną rozmowę przez telefon.
Zobaczy się z wami, jak tylko skończy rozmowę.
Nie odejdziemy, dopóki nas nie przyjmie. To my z nim porozmawiamy.
Co się dzieję?
-Nic nie wiesz? -Nie.
Nasz pan obciął wszystkim pensje o 30%!
Bez ostrzeżenia i powodu. Dostaliśmy dziś rano do skrzynek
tylko jakąś łzawą notatkę.
„Drogi, nieoceniony pracowniku. Przykro nam, ale i takie tam.
Bank nie zdołał i tak dalej.
Musimy trzymać się razem”.
Porozmawiam z nim.
Nikogo teraz nie przyjmuje.
Nie jestem nikim.
Ile lat minie, aż doczekam się, że zapukasz, zanim tu wparujesz?
Przepraszam, ale pod drzwiami masz pospolite ruszenie.
Nie miałem wyboru.
Dlaczego ze mną nie rozmawiałeś?
Anioły to przebój. Zarabiamy.
Teraz tak.
Wczoraj mieliśmy długi
u knującego, podstępnego wroga studia.
Jezu.
Spłaciłeś Meyera?
Siedział tu, jak gdyby nigdy nic!
Wbijał mi szpilki. Nie wiesz, co musiałem znosić.
Czujesz się lepiej, ale kosztem pracowników.
To przejściowe.
Podkradł nam Margo Taft!
Próbował podkraść ciebie!
Studio ma bramę nie bez powodu.
Nie możesz traktować ludzi w ten sposób
i oczekiwać wyników.
Nie, ale ty możesz.
Ciebie kochają.
Ufają tobie. Wręcz ubóstwiają.
Idź do nich i przekonuj ich tak długo, aż zrozumieją.
Moją pensję też obciąłeś?
Musiałem. Jakby to wyglądało.
Nie płać mi.
Będę pracował za darmo, aż to się wyklaruje.
Proszę, dlatego cię kochają.
Rób swoje.
Chcę odejść.
A ja kucyka. Posłuchaj,
jesteśmy partnerami.
Jeśli ja nic z tego nie mam, to ty też nie.
Oświadczył się.
Wychodzę za mąż.
Wspaniale! Kupię wam zestaw kuchenny.
Zainwestowałem w ciebie i nie zamierzam tracić.
Wszystko mu powiem.
Wywali cię z domu.
Zrozumie, bo mnie kocha.
Jesteś oszustką i wiążesz się dla pieniędzy.
Dlaczego miałby cię kochać?
Nie jestem twoją własnością.
Kochasz go?
Pomyśl.
Wszyscy w mieście dowiedzą się, że Monroe został wykiwany
przez aktorkę z Wisconsin.
Po czymś takim ciężko się podnieść,
zwłaszcza po tym, jak złamiesz mu serce.
Chcesz się przyznać?
Pozbyć się poczucia winy. Wiedz, że to go zniszczy.
Takich rzeczy nie robi się kochanej osobie.
Gratuluję zaręczyn.
Gdy skończę, nie będzie śladu. Nie martw się, kochana.
Dziękuję.
Spory ten siniak.
Głupstwo, kładłam
walizkę na półkę w schowku.
Spadła mi na twarz. Ale ze mnie niezdara.
Proszę dbać o siebie.
Ta twarz należy teraz do Pata Brady'ego.
Będę uważać.
Jeszcze raz. Pracuj całym ciałem, kochana.
Oczy mają się śmiać.
Obróć się w stronę kamery i cofnij ramiona.
Jeszcze raz.
Może nie jestem fotogeniczna.
Daj nam chwilę.
Przepraszam.
Za co przepraszasz?
Świetnie sobie radzisz. Posłuchaj...
Nie ruszaj się.
Stój. Pocałuj ją jeszcze raz.
Nie. Poczekaj. Ja stoję za kamerą, nie przed.
To romans.
To nasza historia.
Ludzie ją pokochają, gdy zobaczą, jak ją kochasz.
Nasza miłość to prywatna sprawa.
Już nie.
Pocałuj ją jeszcze raz.
Nie masz nic przeciw?
Oczywiście, że nie.
Tylko kilka ujęć.
Możemy chwilę porozmawiać?
No dobrze.
Na osobności.
Dobrze.
Proszę tędy.
O rany.
Muszę ci coś powiedzieć.
Nie, myliłem się i byłem niewdzięczny.
Monroe był...
fantazją małej dziewczynki.
To było głupie.
I się skończyło.
Chcę ciebie.
Miałeś rację.
Wiem, jak to jest być zależnym od innych,
gdy inni myślą, że sam sobie nie poradzisz.
Chcesz mnie, to znaczy?
Jakie mam opcje?
Nigdy tego nie robiłem.
Ja też nie.
NIE OTWIERAĆ, GDY ŚWIECI SIĘ CZERWONE ŚWIATŁO – TRWA NAGRYWANIE
Nie musisz na mnie czekać.
Jestem twoją matką.
Matki zawsze czekają na swoje dzieci.
Tak dawno ich nie oglądałam.
Jako dziecko nie odstępowałaś mnie na krok, nawet na minutę.
Płakałaś, gdy wychodziłam z pokoju.
Dlaczego nie ma tu twoich zdjęć?
Gdy masz dzieci, robisz tylko ich zdjęcia.
Widziałam cię w szpitalu,
jak odwozisz tego Maxa Minera do domu.
Tego Maxa Minera.
Uważaj, zaczynasz się rumienić.
Trochę to trwało, ale...
staliśmy się bliscy.
Jesteś z nim szczęśliwa?
Tak.
Przy nim jesteś sobą?
Zdecydowanie.
Po tym wiedziałaś, że tata to ten?
Właśnie tak.
W porządku.
Jestem zmęczona, położę się.
Dobranoc.
Hej, co to ma znaczyć?
Nie wiesz? Każdy dostaje 30% mniej.
Musimy coś zrobić.
Kiedy ktoś ci daje po gębie, to mu oddajesz.
To nie bójka.
Co jest?
Porozmawiajmy.
Gdzie ona jest?
Nie chce wyjść.
Sally, proszę cię.
Nie wyjdę.
O co jej chodzi?
Mieliśmy otrzymać poprawki Bernadette do scenariusza,
ale nie dotarły.
-Znajdź ją. -Nie wiemy, gdzie jest.
Znajdź innego pisarza.
Pozostali są na chorobowym.
Oczywiście, socjaliści.
-Panie Brady? -Potrafisz pisać?
Tak, potrafię, naturalnie.
Dobrze, to pisz.
Tu wujek Pat. Mogę wejść?
Nie!
Wiemy, że jesteś zła, ale wszystko naprawimy.
John naniesie poprawki.
Co? On ledwo się wysławia, a ma pisać?
Pisać dla mnie może tylko ciocia Bernadette.
Ona jedyna rozumie ten film!
Jest wielu pisarzy, którzy...
Chcę ciocię Bernadette!
Nie możecie tak po prostu obciąć pensje...
Rozumiem, musimy zawrzeć kompromis.
Gdybyś płacił im współmiernie do ich pracy,
nie byłoby konfliktu.
Co tu się dzieję?
Max Brimmer. Dyrektor związku zawodowego amerykańskich scenarzystów.
Miło mi pana poznać.
Teraz wynoś się pan. Studio nie jest zrzeszone.
Pańscy pracownicy mają prawo organizować się.
„Zorganizowali” mi przerwę w próbach!
To był protest.
Nie ma pan prawa arbitralnie zmniejszać poborów
swoich pracowników.
Nie arbitralnie. Studia nie stać obecnie na płacenie więcej.
Przez was stracić pracę mogą osoby,
których nie stać na strajkowanie.
Kamerzyści, garderobiane, kierowcy.
To dla nich protestujemy.
Aubrey, pozwól.
To pan pozwoli, panie Brimmer.
Płacimy naszym scenarzystom
więcej niż inne studia.
Zgadza się?
Strajk nie kosztuje pana złamanego grosza.
Oni ryzykują swoje kariery.
Studio przestanie działać. Po co?
Odebrałeś pracownikom wynagrodzenie, które pozwala im żyć.
Jak to naprawisz?
Będę produkował filmy, które przyniosą pieniądze.
Wtedy każdy otrzyma pełne wynagrodzenie
i zapomnimy o tej sytuacji.
Do tego czasu musimy przetrzymać ten okres.
Jak każda amerykańska firma w trudnej sytuacji.
Powinieneś się wstydzić.
Wstyd nie pomaga w pracy.
-Nie czas na gadaninę. -Wystarczy.
Chcecie, aby rada dyrektorów nas stąd wymiotła?
Postawiła studio w stan upadłości?
Jutro tu się zbiorą i muszą zobaczyć, że studio działa jak należy.
Produkuje filmy.
Wracać do pracy.
Już!
Dziękuję.
Cześć, księżniczko.
-Tatusiu. -Jezu. I ty też?
Nie wstydziłam się swojego nazwiska. Do wczoraj.
Nie przesadzasz?
Jak mechanik sceny ma wyżyć za pensję obniżoną o 30%?
Albo taśmowiec?
Przynajmniej mają pracę.
Nikt nie zmuszał cię do spłaty Mayera!
Uważaj na to, jak do mnie mówisz, kochanie.
Wciąż jestem twoim ojcem. I twoim cholernym szefem.
Ty i cała reszta tutaj chyba o tym zapomnieliście.
Nie chciałem tego.
Bank upadł.
Zwróciłem się do Mayera,
a ten, kawałek po kawałku, przejmował firmę. Gdybym nic nie zrobił,
z firmy nic by nie zostało.
Może cię to nie obchodzić, ale ta firma,
której losem chyba tylko ja się przejmuję,
kiedyś będzie twoja.
Nie zostawię mojej córce pustej skorupy.
Będziesz w moim wieku, to zrozumiesz.
Jeszcze nie skończyłem.
Słyszeliście, to nie koniec!
Skończyłeś, jak my wszyscy.
Przyznaj, że przegraliśmy.
Nie przegraliśmy. Zabrakło nam wizji.
To musi być pomyłka.
Pomyliłem scenę, przepraszam.
Przeklęte sekretarki. Zawsze coś sknocą!
Za to spodoba wam się numer Sally Sweet.
Mała potrafi śpiewać.
Słyszeliśmy o niej.
A jakiego ma wytresowanego psa!
Bardzo zdolne zwierzę.
Bestia rozliczy was z podatków.
Ale cisza!
Niczym na cmentarzu.
Wpadłeś nas odwiedzić, L.B.?
Wybrałem zły dzień. Mamy strajk.
I to w dniu wizyty Bandy Dziesięciu.
Jesteś dobrze poinformowany.
Usłyszę czasem to i owo.
Nie wiem, jak sobie z tym radzisz.
Ciężko pracujesz, a Pat rujnuje studio.
Ciągle martwisz się, że zbankrutujecie. Straszne.
Radzimy sobie.
Ledwo. Zasługujesz na więcej.
Czego chcesz?
Szukam zastępcy Irvinga.
Rozmawiajmy poważnie.
Chcę, żebyś dla mnie pracował.
Drobne problemy? Studio jest puste.
Wrócą do pracy, bez obaw.
A jeśli nie wrócą?
Napraw to.
Są jak rozwydrzone dzieci. Chcą mi narobić kłopotów.
Udało im się.
Mam kasowy przebój, Anioły na alei.
Przynosi duży zysk.
Tak, dzięki staraniom Monroe.
Mimo tego studio ciągle jest w tarapatach.
Musisz zaprowadzić tu porządek. Albo zrobi to ktoś inny.
To ja rządzę w tym studiu.
W mieście mówi się co innego.
My też wiemy swoje.
Na bramie studia jest twoje nazwisko,
ale ty i ja wiemy, że Brady-American to Monroe Stahr.
Pat nie tworzy opowieści. Obaj o tym wiemy.
Razem możemy produkować wspaniałe filmy.
Czarnoksiężnik z krainy Oz.
Ten scenariusz jest stworzony dla ciebie.
Możesz zrobić coś, co zapisze się w historii.
Filmy, które ludzie będą oglądać, gdy nas już dawno nie będzie.
Potrafisz schlebiać, L.B.
Przy tobie to proste.
Pat cię tylko ciągnie w dół.
Czasami tak jest.
Ale zanim powstał Brady-American,
czy nawet Monroe Stahr,
w tym miejscu było kilka zapuszczonych scen,
przez które przebijało się zielsko.
Pat i ja zbudowaliśmy to miejsce.
Wspólnie.
To on mnie ukształtował.
Pracując ze mną, masz szansę na Oscara.
Zasługujesz na to.
Nie, L.B.
Zasłużę na niego, gdy zdobędę go dla Brady-American.
Dzwonił pan Stahr. Zaraz u pana będzie.
Tak?
To Stahr decyduje o tym, co się dzieje w tym biurze?
To on rządzi teraz studiem?
-Panie Brady, ja... -Nie!
Odtąd to ja decyduję, kiedy rozmawiamy.
Zrozumiano?
Jeśli pan Stahr chce ze mną rozmawiać, musi się umówić.
Potem siada i czeka.
Jak pozostali.
Tak, panie Brady.
Przepraszam, Birdy. Ja...
Gratuluję, Aubrey.
Za co?
Pat właśnie postanowił wypłacać wszystkim pełną pensję.
A to niespodzianka.
Siadaj! Oblejemy to.
Za solidarność. Za wyrobników.
Wypijmy.
Dziękuję.
Za drinka i za solidarność.
Słuchaj, Pat Brady wie, że bez pracowników studio równie dobrze
może być lotniskiem.
Wydaje ci się, że dzisiaj coś wygrałeś.
Ale nie wiesz, co straciłeś.
Skąd wziął pieniądze?
-Ze skarpety? -Nie.
Będziemy mieli mniejszy kapitał obrotowy.
W następnym roku wyprodukujemy dwa filmy mniej.
Lub opracujemy mniej scenariuszy.
Może Wróg będzie miał mniej zdjęć lub uboższy plan.
Może oszczędzimy na tym wszystkim. Nie wiem.
Nie interesuje nas, skąd wziął pieniądze.
Liczy się, że płaci godziwe pensje.
Wieść o tym się rozejdzie.
W innych studiach, w całym mieście, kraju, a może i na całym świecie.
Wtedy ludzie zobaczą,
że to lud pracujący powinien rządzić.
Wierzysz w to?
Myślisz, że rozpoczniesz rewolucję?
Nie.
Ale ktoś taki, jak ty może.
Niebo się rozchmurzy
Jej stan się poprawia.
Dokąd trafi, gdy jej stan się polepszy?
Do zakładu opieki długoterminowej. Zwykle do hrabstwa.
Czy mogę ją zabrać do domu?
-Słucham? -Gdy będzie gotowa.
To duży obowiązek.
Będzie zależna od innych.
Wiem coś o tym.
Wrócę za godzinę.
W końcu jesteś.
Mam coś dla ciebie.
Należał do mojej matki. Dała mi go, gdy wyjeżdżałem z Nowego Jorku.
„Poznasz dziewczynę...”
Oświadczając się Minnie,
kupiłem w Brock's największy diament.
Potrzebowała czegoś rzucającego się w oczy.
Czego Milton Sternberg nie mógł przebić.
Chciałem zrobić to samo i teraz, ale...
Ten pierścień...
Jest piękny.
To ja.
Minna myślała, że potrafię wszystko,
mogę naprawić wszystko.
Jeśli myślisz tak o swoim przyszłym mężu, to wiedz,
że zawodzę nieustannie.
Ja też.
Za dużo ćwiczę.
Pomieszało mi się.
To nieważne.
Gdybym tak mówiła cały czas? Byłoby to dość zabawne.
Bądź sobą.
Kocham cię taką, jaką jesteś.
Załóż go.
Popatrz...
Pasuje idealnie. , jaką jesteś.