OSTATNI Z WIELKICH
Kolędnicy śpiewają
Wiem to, moja droga
KONIEC
Następne święta to te święta
Dobra robota!
To było nadzwyczajne.
Chyba mamy hit.
Sprzedajmy tyle biletów, żeby lew MGM się udławił!
Co byś chciała na gwiazdkę?
Ty jesteś moim prezentem.
Rozpakujesz mnie?
Czy to nie słodka historia?
Koniec z cukrowymi laskami. Kupię ci popcorn.
-Hej, szefie. -Za świąteczne cuda.
Tak. Wesołych Świąt.
Ta scena wyznania, czy to był...
Pomysł Stahra.
-Ale słowa Kay. -Nie, nie ma o tym mowy.
Za Monroe Stahra.
Który, w porywie terroru, zwolnił swojego wydawcę,
producenta, reżysera i, wybacz Boże, scenarzystę.
Nie wspominając o zapijaczonym głównym aktorze,
panie Frost.
I tragedię obrócił w triumf.
Brawo.
To od początku do końca dzieło Pata.
Co o tym myślisz, Edna?
Nie wiem. To moje pierwsze święta w Ameryce.
Naprawdę tacy są?
-Mniej więcej. -Tak.
Jak im się podobało?
Nathan już nie będzie taki sam.
Do niedawna chowaliśmy się w kinie
przed deszczem.
Dziś wieczorem obejrzą film ponownie,
tylko ich dwoje.
Tego chcieli na święta.
Słyszysz, tato? Płacący klienci.
Przepraszam.
Czy to nie Żyd wymyślił święta?
Przypisuje się to innemu Żydowi.
Powiedz to swoim apostołom.
Ciesz się, Pat. Twój film to sukces.
Pracują dla mnie. Musi im się podobać.
Ale mnie nie. I mówię ci, to hit.
Przepraszam, że przeszkodzę.
Powinniśmy iść, zanim zrobi się ciemno.
Ty zbierasz oklaski, a ja martwię się o bilety.
W Big Bear są telefony.
Będziesz umierał w środku? Trząsł się na każdy telefon?
Umierał, cierpiał. Obiecuję.
Co on tu robi?
Mam zawołać ochronę?
Spokojnie.
Wrogość wobec przyjaciół przynosi pecha.
-Przyjaciół? -Masz w ręku hit.
Masz podobno
nieznaną aktorkę w nowym filmie.
Szuka przedstawiciela?
Prędzej poznam ją z Hitlerem.
Na pewno to wiesz.
Tego właśnie nie rozumiem.
Nawet ze zwykłej pogadanki robisz dramat.
Tak to nazywasz?
Zwykłą pogadanką?
Możesz się ode mnie odczepić?
Właśnie wychodzę.
Do zobaczenia.
Bawcie się dobrze.
-Na razie. -Cześć.
Gratulacje.
A może Otis? Jako bałwan.
Dajmy mu kaszmirowy szal, fajkę z tykwy,
zróbmy z niego dżentelmena.
Oczytanego, czarującego, mądrego obserwatora ludzkości.
I musi pić whisky.
Mam być zazdrosny?
Zależy, czy masz dla mnie prezent.
Nie mogę powiedzieć. Nie przed jutrem.
Naprawdę?
Panie Stahr...
Gratuluję. To było niezwykłe.
Jeszcze nie widziałem filmu maczanego w cukrze.
Dobrze, że wyciąłem tańczącego pierniczka. Nie spodobałby ci się.
Myśli pan, że nakręciłbym taki film?
Książeczkę dla dzieci?
Zrób taki film, jak chcesz. Po to cię zatrudniłem.
Tak, ale jak mam nakręcić coś z aktorką, która nie przychodzi na próby?
-Panie Lang. -Sześć tygodni.
Sześć tygodni na przygotowanie. A ona odmawia.
-Nie rozumiem. -Nie mówiłaś mu?
Chciał zrobić próbę w ten weekend.
24 godziny nieprzerwanych prób.
Znajomy użyczył mi swojego domu.
Axel zostawił rodzinę w połowie wycieczki.
Ale moja główna aktorka,
która nie wypowiedziała żadnej kwestii, odmówiła.
Mieliśmy plany. Cieszyliśmy się na...
Przez szalony grafik, który pan dla mnie ułożył,
to mój jedyny wolny czas przed zakończeniem zdjęć.
Myślałem, że panna Garbo mogłaby zapewnić nocleg.
Wybacz, kochanie. On jest reżyserem.
Wreszcie. Zdecydował dorosły. Dziękuję, panie Stahr.
Proszę, weź jej bagaż, Axel.
Czy to...
Jak możesz to robić?
Będą inne weekendy.
Jest Wigilia.
To szansa, by film był lepszy
i na próbę z najlepszym reżyserem.
Musisz. Dla swojej kariery.
Mojej kariery. Właśnie.
Nie miałeś prawa mówić za mnie.
Mówiłem za film.
Dobrze wiedzieć, co jest ważne.
To niesprawiedliwe.
To ważne.
Ty i ja.
Jeśli to się dla ciebie nie liczy...
W święta moja rodzina nigdy...
Nie pracowała?
Nigdy nie spędzaliśmy świąt bez bliskich.
Twój prezent.
Zapomnij o Rochester. To dziura.
A Stamford? W Stamford muszą być policjanci.
ANIOŁY NA ALEI
Ale... cholerne popołudniówki.
Zadzwoń do mnie później. Tak.
Tobie też wesołych świąt.
Nikt nie idzie.
Nawet Hayseedowie. Nie rozumiem.
Wydaliśmy fortunę na produkcję.
Mogę coś podać, panie Brady?
Reklamy we wszystkich gazetach.
Billboardy, plakaty. Leslie Reeves
wita cię uśmiechem nawet przy sikaniu.
To tylko pierwsza popołudniówka.
Będzie lepiej.
Moja siostra zabiera dziś rodzinę w Evanston.
Ile ma dzieci?
Jedną córkę.
Nie po katolicku.
Proszę iść do domu, do rodziny, panie Brady.
Pani tak samo.
Czy mogę wody?
Nie, kochanie, nie możesz.
Niedawno był lekarz.
Nie chcę cię martwić...
Muszą cię operować.
Myślą, że może być tam krwawienie.
Więc muszą to naprawić.
Panie Brady?
Tak, Miner. O co chodzi?
Pan Stahr chce mieć nowy budżet do poniedziałku,
więc nici z moich świąt.
Nie chcę przeszkadzać.
Co tam masz?
To i owo.
Chcesz trochę?
Lepiej nie, jestem w pracy.
Dlaczego nie... Jeśli Nathan i Darla są w kinie, może wpadniesz
na kolację?
Wpadnę?
-Do willi. -Ostatnio ja byłam u ciebie.
To nie to, co Oklahomczyk u pana Brady'ego
w Wigilię.
Może, gdyby nie to,
że mam tylko ten garnitur...
To nie pałac Buckingham.
Powiem ci, jak by to było.
Otworzyłabym ci drzwi.
-Nie ma lokaja? -Ma wolne.
Czekałby na ciebie gorący cydr.
A potem poszlibyśmy do salonu podciąć drzewa.
-Ja i szef... -Nie.
Ojciec rozmawiałby przez telefon. Zawsze to robi.
Ale moja mama byłaby tobą zachwycona.
Już uważa, że jesteś czarujący.
Panie Brady są sprytne.
Napilibyśmy się na patio.
Jest zimno. Okryłbym cię kurtką.
Więcej punktów u mamy. Dobrze.
Patrzylibyśmy na gwiazdy.
-Max, ja nie... -Nie powinienem?
Myślałam, że udajemy.
Nie wiedziałem.
-Przepraszam. -Nie wiem.
-Przepraszam, proszę. -Ale ja nie...
Nie wiem. Zbliżałaś się.
Przepraszam. To moja wina.
Czyj to dom?
Początkujący manager chce współpracować.
Potrzebuję tego miejsca, więc daję mu wierzyć, że to na poważnie.
Nie jedz rekwizytów, Axel.
Wesołych Świąt, Monroe.
Nie spodziewałem się.
Udało ci się, kolego.
Anioły na alei są wspaniałe.
Leslie była wspaniała.
To święta, o jakich marzy Ameryka.
Chciałem pogratulować i podziękować.
Musisz mi wybaczyć.
Ludzie nie często przyjmują zwolnienie z taką godnością.
Nie zachowałem się z gracją w pierwszym tygodniu.
Wypiłem wszystko oprócz rzeki Los Angeles.
A potem spotkałem Burta Ainsleya. Pamiętasz go?
Tak, jasne. Z filmów niemych.
Proszę, usiądź.
Wziął mnie do siebie, otrzeźwił, pokazał, co sobie robię.
Znalazł mi nauczyciela aktorstwa.
Więc dziękuję. Uratowałeś mnie.
Dobrze to słyszeć.
Burt wyprawia dziś przyjęcie. Prawdziwą Wigilię. Powinieneś przyjść.
Nie wiem. Mam dużo pracy.
Daj spokój. Są święta.
Do zobaczenia.
I przyprowadź tę swoją ślicznotkę.
Niech dobrze zrozumiem.
Nie możesz jeść kolacji, nie możesz się napić,
nie możesz iść na spacer, bo masz wizytę.
W Wigilię.
Tak. Wiem, że to brzmi...
Ciekawie?
To głupie. To msza.
To msza wigilijna. Chodzę tylko raz w roku i...
To okropne.
U mnie nazywamy to schande, wstyd.
Przyjmujesz komunię? Zapalasz świecę?
Nie.
Gorzej.
Śpiewam w chórze.
-Tak? -Barytonem.
Uwielbiam pasterkę.
Chcę na nią iść.
-Nie. -Proszę.
Nie. Nie jestem artystą. Nawet nie śpiewakiem.
Proszę.
Dobrze. Pod jednym warunkiem.
Nikomu nie powiesz, co widziałaś.
Przysięgasz?
Tak mi dopomóż Bóg.
Bobby, Tommy. Nie biegajcie. Wystarczy.
Mogę ci pomóc? Wyglądasz na roztrzęsionego.
Wybacz, ojcze, ja...
Możemy posiedzieć w ciszy.
Nie. Ja... Sprowadziłem na świat dziecko.
Piękne dziecko.
To było wspaniałe. Duma, radość...
oczekiwanie. Pełne obietnic.
Ale ojcze, moje dziecko zmieniło się.
Ma kryzys.
I boję się.
Czekam na wieści. Może nie przetrwać weekendu.
Przykro mi, że cierpisz. Mogę jakoś pomóc?
Tak, ojcze. Potrzebuję pomocy od całej wspólnoty.
Będziemy się modlić za małego.
Modlitwa nie wystarczy.
Zawsze wystarcza.
To są bilety na nowy film Brady-American,
Anioły na alei.
Musi je ksiądz rozprowadzić.
Bilety?
Jeden na rodzinę.
Wierzysz w spowiedź?
Nie jestem katoliczką.
Prawie jej spróbowałam na wycieczce do Włoch.
Ale impuls minął.
Muszę coś powiedzieć.
Nie chcę tego zabierać ze sobą.
Dobrze.
Nie byłam z tobą ani z nikim tutaj do końca szczera.
Kino, w którym zemdlałam...
Nie byłam tam tylko, aby obejrzeć film.
Nie rozumiem.
Przyprowadzam tam mężczyzn. Klientów.
Rozumiem.
Wszystko inne, co mówiłam, to prawda. Przysięgam. Ja...
myślałam, że mnie wyrzucą, jak się dowiedzą.
I myślałam, że już mnie nie odwiedzisz.
Jeśli chcesz odejść, rozumiem. Wigilię...
Miałam romans z partnerem męża.
Milton. Tak miał na imię.
Przystojny jak diabeł.
To trwało dwa lata.
-Dwa lata? -Tak.
Myślałam o tym bez przerwy.
Więc wciąż się powtarzało.
Miał jedną zasadę.
Żadnego kontaktu.
Żadnych tajnych liścików.
Żadnych telefonów. Wiesz, jak się kontaktowaliśmy?
Mój mąż jest daltonistą. Codziennie dobierałam mu ubrania.
Kiedy ubierałam go
w taki czerwony krawat...
to był sygnał dla Miltona, że przyjdę.
Nie tylko zdradzałam męża.
Zrobiłam z niego posłańca.
Mogłam zniszczyć ich firmę, ich przyjaźń,
moją rodzinę, i nie obchodziło mnie to.
To było moje.
Zrobiłabym to ponownie.
Czy myślisz, że to, co zrobiłaś w kinie...
było gorsze?
Są święta.
Może powinnyśmy sobie wybaczyć?
Mamo? Pamiętasz to?
Masz postanowienie noworoczne?
Mam na to jeszcze tydzień, prawda?
To duża decyzja, by poświęcić czemuś rok życia.
Zastanawiałam się, czy coś wymyśliłaś.
Musimy ich użyć.
To były twoje ulubione, jak byłaś mała.
Nazywałaś je „drewienkami”.
Wymyślałaś historie i odgrywałaś je, mówiąc, żebyśmy z tatą nie słuchali.
Ale zawsze słuchaliśmy, bo były świetne.
Romanse.
Złamane serca.
Miałaś bujną wyobraźnię jak na dziecko.
W tym roku wieszamy tylko złote i srebrne.
Wiesz, mam postanowienie.
W tym roku przestanę myśleć o Monroe Stahrze.
A ty?
Myślę, że to świetny plan.
Co myślisz?
Myślę, że mam piękną żonę.
I piękną córkę.
I że gdybym miał rozum, nigdy nie wyszedłbym z tego pokoju.
Choinka też ładna.
W mieście pełnym obcych
miło jest poznać sąsiadów. Prawda?
Dawno powinniśmy byli to zrobić.
Myślisz, że to faszystowski szpieg. Tak?
A jesteś sama w jego salonie.
Bezbronna. Przerażona.
Wspaniała uwaga.
Śmieszy cię to?
Zacznij od nowa.
-Dawno powinniśmy byli to zrobić. -Nie! Boże.
To była najbardziej nieautentyczna gra, jaką kiedykolwiek widziałem.
Nawet sposób, w jaki jesz, to kłamstwo.
Jeszcze raz. Jedz.
Nie, Kathleen. Nie wierzę ci.
-Przepraszam. -Tak.
Jeszcze raz.
Jeszcze.
Jeszcze raz!
Nic dziwnego, że nie chciałaś prób.
Jeszcze raz.
Czy to takie trudne?
Bierzesz jeden orzeszek, wkładasz do buzi i żujesz.
A potem kolejny orzeszek,
do buzi i żujesz jak człowiek.
-Fritz, proszę! -A kiedy kamera zwraca się ku tobie,
ludzie wiedzą, że jesteś człowiekiem, a nie grającą małpą.
Jesz ponownie i jesz powoli...
Nie! Poświęcisz się tej scenie i postaci.
Jak prawdziwa aktorka,
a nie czyjaś dziewczyna
zatrudniona dla kaprysu.
Jeszcze raz.
Hej. Monroe, jesteś.
Tak. Pomyślałem, że wpadnę.
Dobrze. Znajdźmy Burta. Chodź.
Wybaczcie.
-O wilku mowa. Burt, to jest... -Monroe Stahr.
Miło mi.
To przyjęcie wigilijne. Nie wiedziałem, że świętujecie Boże Narodzenie.
Mówisz poważnie?
Nie szkodzi.
Przypomniało mi się, że muszę przeczytać scenariusz,
ale dziękuję za ofertę.
Ma pan piękny dom.
Wesołych Świąt.
Gordon. Judy. Witajcie. Cudownie was widzieć.
Rozgośćcie się.
Dobry król Wacław wyjrzał W święto Szczepana
Gdy śnieg dookoła leżał Równy, skrzypiący, głęboki
Choć mróz był okrutny Świecił jasny księżyc
Znalazł się biedak Co opał na zimę zbierał
Tutaj, paziu, stań przy mnie
Jeśli wiesz kto to, mówże
Czy wiesz cokolwiek o owym chłopie? Gdzie zamieszkuje?
Panie, on mieszka daleko stąd
U gór tych podnóża
Niedaleko obrzeża lasu
I fontanny świętej Agnieszki
Powtórzenie...
to jedyny sposób na autentyczność.
Peter Lorre. M, jego pierwsza scena,
ma gwizdać: „W grocie Króla Gór”.
Ale nie mógł tego zrobić, nie będąc komicznym.
Wiesz, jak zdjąłem uśmiech z jego twarzy?
Siedemdziesiąt dwa ujęcia.
Ostatecznie gwizdanie było tak bolesne,
że zorientował się, w jakim gra filmie.
I jak będzie wyglądać praca ze mną.
Miał szczęście.
Mam nadzieję, że teraz się rozumiemy, Kathleen.
Tak, Fritz. Rozumiem cię.
-Co to jest? -Zapytaj Nathana.
Znalazłem go na ulicy.
To nasza kolacja świąteczna.
Czy to moja kurtka?
Przesuń się.
Hej, musisz spadać. Musisz stąd iść... Jezu...
Przestań!
Boże! Przestań!
Przestań!
Hej. Masz telefon?
Na zapleczu.
Podać coś?
-Wodę sodową. -Proszę bardzo.
I jeszcze jedną kolejkę dla pięknej pary. Ja stawiam.
-Wesołych Świąt, przyjacielu. -Wesołych Świąt.
-Operator. -Proszę rozmowę międzymiastową.
Panie Brady, pan Perry przy telefonie z...
Chicago. Tak.
David, co dobrego?
Rozumiem.
Dzięki.
Jasne, może się zmienić.
Tak. Wesołych Świąt.
-Tak? -Już pana łączę.
Dobrze.
Milton?
Cześć, mamo.
Czy coś nie tak?
Nie. Chciałem cię tylko usłyszeć. I Wesołych Świąt.
Wesołych... Tu jest pierwsza w nocy.
Wiem. Przepraszam.
Dawno nie pytałem o twoje biodro.
Mówiłaś, że masz trudności z chodzeniem.
To było pięć miesięcy temu, kochanie. Kiedy ostatnio dzwoniłeś.
Pewnie masz rację...
Jest lepiej?
Nie... Po prostu się przyzwyczaiłam.
Jak praca?
W porządku.
Jak cała reszta? Spotykasz się z kimś?
Tak. Bardzo miła dziewczyna. Zanim zapytasz,
nie, nie jest. Ale umie gotować.
Cudownie.
Mam nadzieję, że czeka cię życie pełne kanapek z szynką.
Polubiłabyś ją.
Jak do ciebie mówi?
Co?
Ta dziewczyna. Mówi do ciebie Milton? Czy to drugie imię?
Mówi do mnie Monroe. Jak wszyscy tutaj.
To nie wiem, czy bym ją polubiła.
Jest późno.
Przepraszam, że cię budzę.
Dobranoc, Milton.
Dobranoc, mamo.
Jednak napiję się whisky.
Oczywiście.
Film obumiera. Wszędzie.
Nie zbliżają się do niego. Nawet na środkowym zachodzie.
To koniec. Potrzebowaliśmy hitu.
Kredyt na dom. Mayer. Chryste.
To miał być hit. To miał być...
A teraz to porażka.
Jestem porażką.
A ty pójdziesz ze mną na dno. Jezu...
Moja matka mnie ostrzegała.
Tak?
Mówiła, że źle ci z oczu wróży,
bo jesteś taki pewny siebie.
„Taki mężczyzna
nigdy nie będzie potrzebował ciebie tak, jak potrzebuje sukcesu”.
Ale nie posłuchałaś.
Oczywiście, że nie. Kochałam cię.
I wierzyłam, że będziemy mieli ładne dzieci.
Potrzebuję cię.
Moja Rose.
To pozwól mi coś powiedzieć. Pat Brady to król.
Pat Brady to gigant.
Większy niż każdy film.
To wszystko należy do niego.
A ja nadal go kocham.
Nawet płaczącego?
Zwłaszcza płaczącego.
Nie zasługuję na to.
Ostatnie zamówienie.
Ostatnie?
Chciałbym wyjść wcześniej. Są święta.
Tak. Oczywiście. Przepraszam.
Jestem umówiony.
Idę do rodziny mojej dziewczyny. A pan?
Nie obchodzę świąt. To dla ciebie.
Dzięki.
Dlaczego nie?
Jestem Żydem.
To co Żydzi robią na święta?
Ukrywają się.
Kiedy byłem dzieckiem, chodziłem do żydowskiego teatru z wujkiem i tatą.
A teraz już nie?
Dlaczego nie?
Nie wiem. Może nie jestem już taki żydowski.
To jaki pan jest?
Robię filmy.
Nie wiedziałem, że to religia.
Pewnie tak. Wszyscy się tam ciągle modlą.
Chodzisz czasem?
-Do kina? -Raczej nie.
Dlaczego nie?
Nie robicie ich dla mnie.
A jeśli byśmy robili, jak by wyglądały?
Może byłyby bardziej kolorowe.
Muszę zamknąć.
Idziesz gdzieś?
Wesołych Świąt.
Możesz na chwilę przestać?
To było głupie. Pomysł z kościołem. To był błąd.
Dlaczego?
Wszystko to znałam.
Ten dźwięk, zapach,
płomień ze świec. I tę pieśń.
Takie znajome, jak w domu.
Poza twarzami.
I nie mogę...
Już po wszystkim.
Przyjechałem tu, jak miałem cztery lata.
Nikogo nie znaliśmy.
Nikt nas nie znał.
Nikogo nie obchodziło czterech Włochów, którzy nie mówili po angielsku.
Po pracy tata i ja spacerowaliśmy po Manhattanie.
W tę i z powrotem.
Pewnego dnia usłyszeliśmy śmiech
dochodzący z teatru.
Weszliśmy więc, usiedliśmy. Ja na jego kolanach.
Wszyscy wokół nas wyli ze śmiechu.
Spojrzałem na ojca, a on płakał.
Płakał...
bo nie rozumiał, z czego wszyscy się śmiali.
Ci obcy ludzie.
Było mu bardzo przykro. Ale wróciliśmy następnego dnia.
I następnego.
Zaczął rozumieć.
Po jakimś czasie ja też. Zacząłem rozumieć żarty.
A ci ludzie przestali wydawać się tacy obcy.
Graj dalej. Nie będę już gadał.
Nie możesz wszystkiego wcisnąć
w jedno miejsce. Choinka wygląda krzywo.
Popatrzę, jak ty to robisz.
-Spróbuj jeszcze raz. -Ona pomoże.
Macie gościa.
Wesołych Świąt.
Przyszedłem z pustymi rękami.
Ale i tak życzę Wesołych Świąt.
Mam nadzieję, że masz wieści
o biletach.
Chciałbym. Czy wieczorne wyniki są lepsze?
Do tej rozmowy przyda się coś mocniejszego.
Otworzę, Annie Mae.
To był długi wieczór.
Nie wiem, co tu robię.
Ja też.
To nasze rodzinne święta.
Oczywiście.
Mamo, to Darla. Max jest w szpitalu.
SZPITAL MIŁOSIERDZIA WEJŚCIE DLA RODZINY
Nie lubicie cukierków, co?
Co się stało?
To takie głupie, że nie chcę mówić.
Wracaliśmy z Nathanem z kina.
Zobaczyliśmy bezdomnego na ulicy.
Nathan zapytał:
„Może go weźmiemy do domu, jak na filmie?
Nakarmimy go”.
I tak zrobiliśmy.
Przyprowadziliśmy go to domu i nakarmiliśmy, jak na filmie.
Położyliśmy w łóżku Maxa.
Max wrócił do domu i kazał mu wyjść.
Bezdomny go pobił.
Filmy to tylko historie.
To nieprawdziwe życie.
Są lepsze niż prawdziwe życie.
Obudził się! Chce się z wami zobaczyć.
Rose.
W porządku z nią?
Chcesz towarzystwa?
Do tego mnie zredukowałaś.
Użyczam domu pretensjonalnemu Szwabowi, a potem się włamuję.
Żeby cię zobaczyć.
Masz nową pracę i nowego chłopaka.
Już nie będziesz sama!
Rupert, usłyszą cię.
Nie musisz przy mnie mówić z tym akcentem, Jane.
Mieliśmy już nie używać tego imienia.
O co ci chodzi? Są w pokoju obok.
Nie lubię za tobą ganiać. To poniżające.
Jesteśmy partnerami.
Wszystko się skomplikowało.
Skomplikowało?
Monroe.
A więc to nie jest skomplikowane.
Zakochaliśmy się.
Monroe cię nie kocha. Nawet cię nie zna.
Jest zakochany w postaci, którą grasz.
Przypomina mu jego zmarłą żonę.
Dlatego to działa. Jesteś dobrą aktorką.
Gdyby cię kochał, nie byłabyś tu w Święta,
robiąc cyrkowe sztuczki przed Langiem.
Pamiętam dziewczynę, która wysiadła z autobusu z Wisconsin.
Zabrałem ją do siebie, nauczyłem akcentu
i zrobiłem z niej kogoś, kogo zauważył Monroe.
Na tym polega management.
Ale management kosztuje.
Nie możesz po prostu odejść,
bo zostałaś pierwszą damą Malibu.
Chciałam tylko pracować.
I pracujesz. Jak obiecałem. To się dzieje.
Wszystko, czego chciałaś. Wszystko, o czym marzyliśmy.
I więcej.
Jeśli to dla ciebie zbyt dużo, możemy wyjechać.
Wsadzę cię do autobusu do Oshkosh.
-Egg Harbor. -Żadna różnica.
Tego chcesz?
Nie.
To powiedz to.
Nie chcę tego.
Jeszcze raz.
Nie chcę tego.
To dobrze.
Bo mamy plany.
Mówi Brady.
Wesołych... radosnego czegokolwiek.
Mów prosto z mostu.
Boże. To wspaniale.
Wszędzie?
Świetnie.
Miałem przeczucie.
Sensacja w ciągu jednej nocy?
Jak Diabeł zapłaci.
Dziękuję, jeszcze raz dziękuję.
Dobre wieści?
Przyszli wczoraj.
I dzisiaj, w pierwszy dzień świąt. To cud.
Ludzie powiedzieli innym. Coraz więcej ludzi się dowiaduje.
Poczta pantoflowa.
Właśnie zrujnowałem dzień Louisowi Mayerowi!
Bywało gorzej.
Skamienieliście? Bierzcie za miotłę.
Wróciłam.
Nie powinienem był cię odsyłać.
Nie chcę być już daleko od ciebie.
Nawet na sekundę.
Mam ci coś do powiedzenia.
Oczywiście.
O co chodzi?
To była długa noc.
Jestem zmęczona.
Później ci powiem.
Wyjdź za mnie.
Chcę tego.
-Co? -Tego chcę na Święta.
Nie podoba mi się to, kim jestem bez ciebie.
Wyjdź za mnie. Zgoda?