De kerstzangers zingen
En ik weet dit, mijn schat
Einde
Het volgende kerstfeest is dit...
Goed gedaan.
Dat was indrukwekkend.
Dat wordt een hit.
Genoeg kaartjes verkopen om de MGM-leeuw te wurgen. Ho, ho, ho.
Wat wil jij als kerstcadeau?
Jij bent mijn kerstcadeau.
Wanneer open je me?
Was dat niet het liefste ooit?
Je hebt genoeg zuurstokken op. We gaan popcorn halen.
-Dag, baas. -Op kerstwonderen.
Ja. Zalig kerstfeest.
Wat was dat met die bekentenis?
Het was Stahrs idee.
-Maar Kays woorden. -Daar doen we niet aan mee.
Op Monroe Stahr.
Die in een schrikbewind zijn editor,
producer, regisseur en zelfs zijn schrijver ontsloeg.
En ook zijn dronken hoofdrolspeler
de flamboyante Mr Frost die de jonge actrices neukte.
En zo een tragedie in een triomf veranderde.
-Juist. -Bravo.
Het was Pats werk, van begin tot einde.
Wat denk jij ervan, Hannah.
Ik weet het niet. Dit is mijn eerste Amerikaanse kerst.
Zijn die allemaal zo?
-Ongeveer. -Ja.
Wat vonden ze ervan?
Nathan is voor altijd veranderd.
Niet zo lang geleden waren bioscopen iets
voor regenachtige dagen.
Ze gaan vanmiddag samen opnieuw kijken
in de Egyptian.
Dat wilden ze voor kerst.
Hoor je dat, papa? Betalende klanten.
Pardon.
Daar is de Jood die kerst bedacht.
Volgens mij was dat een andere Jood.
Vertel dat je volgelingen.
Wees blij, Pat. Je film werkt.
Mijn werknemers moeten het leuk vinden.
Maar ik niet, en ik zeg je dat het een hit wordt.
Pardon dat ik stoor.
We moeten echt gaan voor het donker wordt.
Leuk. Jij krijgt al het applaus, ik zorg voor de verkoop.
Er zijn telefoons in Big Bear. Ik bel je.
Maar sterf je wat vanbinnen wanneer distributie belt?
Ik beloof je dat het pijn zal doen.
Wat doet hij hier?
Zal ik de bewaking roepen?
Kalm aan, Monroe.
Zo mag je oude vrienden niet behandelen.
-Oude vrienden? -Dit wordt een hit.
Ik hoorde dat
een onbekende de ster is van je volgende film.
Zoekt ze een agent?
Ik geef haar nog liever Hitler.
Dat weet je.
Ik snap niet hoe je dat doet, Stahr.
Jij kunt een simpel gesprek in drama veranderen.
Is dat wat dit is?
Een simpel gesprek?
Waarom ga je niet weg?
Ik ging net.
We zien je later.
-Veel plezier. -Fijne reis.
-Doei. -Dag.
Gefeliciteerd.
En Otis? Voor onze sneeuwman.
Otis?
Geef hem een kasjmier sjaal, een pijp van een kalebas,
als een echte heer.
Leest veel, charmant, een wijze mensenkenner.
-En hij drinkt whiskey. -O.
Moet ik jaloers zijn?
Dat hangt ervan af of je een cadeau hebt.
Dat kan ik je niet vertellen tot morgen.
Echt?
Mr Stahr...
Gefeliciteerd. Dat was best wel indrukwekkend.
Ik zag nooit eerder een film ondergedompeld in suiker.
En de dansende peperkoek heb ik geschrapt. Die had je gehaat.
Is dit het soort film dat je wilt dat ik maak?
Prentenboeken voor kinderen?
Je maakt de film die jij wilt, Fritz. Daarvoor nam ik je aan.
Ja, maar hoe maak ik iets met een actrice die weigert te repeteren?
-Mr Lang. -Zes weken.
Zes weken voorbereiding. En ze weigert.
-Ik begrijp het niet. -Heb je het niet verteld?
Hij wou dit weekend repeteren.
Een volle 24 uur ononderbroken repetitie.
Een kennis laat me zijn huis gebruiken.
Axel verliet zijn familie terwijl ze op een uitje waren.
Maar de hoofdrolspeelster
die nog geen woord op film gezegd heeft, zij weigert.
Jij en ik hadden plannen. We keken ernaar uit om...
Door die waanzinnige planning van jou
is dit de enige vrije tijd tussen nu en de laatste filmdag.
Ik dacht dat onze Miss Garbo hier een toezegging kon doen.
Monroe?
Sorry, schat, hij is de regisseur.
Eindelijk een volwassen besluit. Bedankt, Mr Stahr.
Axel, draag haar bagage.
Is het...
Hoe kun je dit doen?
Er komen andere weekends.
Het is kerstavond.
Het kan de film beter maken,
repeteren met een van de beste regisseurs.
Je moet. Voor je carrière.
Mijn carrière. Precies.
Je hebt het recht niet om voor mij te spreken.
Ik sprak voor de film.
Dan weet ik wat je prioriteit is.
Dat is niet eerlijk.
Dit is belangrijk.
Jij en ik.
Als we niet belangrijk zijn voor jou...
Tijdens de kerst zou mijn familie nooit...
Wat, hun werk doen?
Wij zouden nooit onze geliefden verlaten.
Je cadeau.
Kathleen...
Vergeet Rochester, dat open riool.
En Stamford? Daar zal het wel een hit zijn.
Maar... Verdomde middagvoorstellingen.
Bel me later met een update.
Zalig kerstfeest.
Er komt niemand.
Zelfs de boerenkinkels komen niet. Ik begrijp het niet.
We gaven een fortuin uit aan marketing.
Wilt u iets, Mr Brady?
Promo in alle grote kranten.
Borden, posters, zelfs geen toilet
waar Leslie Reeves niet naar je lacht.
Het is de eerste matinee, meneer.
Het wordt beter.
Mijn zus in Evanston gaat vanavond met de familie.
Hoeveel kinderen?
Alleen mijn nichtje.
Was je maar katholiek.
Ga naar huis, naar uw familie, Mr Brady.
Jij ook.
Mag ik wat water?
Nee, schat, sorry, dat gaat niet.
De dokter was hier net.
En maak je geen zorgen.
Je moet een operatie.
Ze denken dat je inwendig bloedt.
Dus dat gaan ze gelijk oplossen.
Mr Brady?
Ja, Miner, wat scheelt er?
Mr Stahr wil maandag een nieuw budget,
dus geen verlof voor mij.
Oké.
Sorry dat ik stoor, mevrouw.
Wat heb je daar?
Wat spulletjes.
Wil je er wat?
Beter van niet, ik werk nog.
Als Nathan en Darla toch naar de film zijn,
kun je bij mij eten.
Langskomen?
-In het landhuis? -Ik ben aan de beurt.
Maar dit is de arme sloeber die Mr Brady bezoekt
op kerstavond.
Misschien,
als ik meer dan één kostuum had...
Het is Buckingham Palace niet, Max.
Zo zou het gaan.
Ik doe de deur open.
-Geen butler? -Met verlof.
Ik heb warme cider voor je.
En dan gaan we in de salon de boom snoeien.
-Ik en de baas... -Nee.
Papa zal aan de telefoon zijn. Hij telefoneert voortdurend.
Maar mijn moeder zal dol op je zijn.
Ze vindt je al zeer charmant.
De Brady-dames zijn slim.
We drinken iets op de veranda.
Het is koud. Ik zou mijn jas op je schouders kunnen leggen.
Extra punten met moeder. Goed.
We kijken naar de sterren.
-Max, ik... -Sorry, was dat fout?
Ik dacht dat we deden alsof.
Dat wist ik niet.
-Sorry. -Ik weet het niet.
-Sorry, alsjeblieft. -Ik wou niet...
Je kwam naar me toe.
Sorry. Het was mijn fout.
En van wie is dit huis, Fritz?
Een onbeduidende manager die me wil.
Ik had de ruimte nodig, dus ik doe alsof ik hem serieus neem.
Geen rekwisieten eten, Axel.
Clint.
Zalig kerstfeest, Monroe.
Ik had je niet verwacht.
Je hebt de film gered, vriend.
Angels on the Avenue is fantastisch.
Leslie was fantastisch.
Dit is het kerstfeest waar Amerika van droomt.
Ik wou je gewoon feliciteren en bedanken.
Vergeef me, Clint.
De meesten zijn niet zo hoffelijk wanneer ze ontslagen worden.
Ik was de eerste week ook niet hoffelijk.
Ik dronk zowat alles behalve de rivier.
Maar ik zag Burt Ainsley, weet je nog wel?
Natuurlijk, uit het stomme tijdperk.
Ga zitten.
Hij ving me op, hielp me van de drank af, liet me zien wat ik mezelf aandeed.
Hij vond zelfs een acteercoach.
Bedankt, dus. Je hebt me gered.
Blij dat te horen.
Burt houdt vanavond een feest. Een echt kerstfeest. Waarom kom je niet?
Ik weet het niet. Ik heb veel te doen.
Kom op. Het is kerst.
Ik zie je vanavond.
En breng dat mooie meisje mee.
Eens zien of ik het begrijp.
Je kunt niet uit eten, je kunt niet drinken,
je kunt niet gaan wandelen, want je hebt een afspraak.
Op kerstavond.
Ik weet hoe het klinkt...
Vreemd?
Het is stom. Het is de eucharistieviering.
Ik ga alleen met kerst naar de kerk en...
Dat is schandalig.
Thuis noemen we dat schande . Beschamend.
Ga je ter communie? Brand je een kaarsje?
Nee.
Het is erger.
Ik zing in het koor.
-Echt? -Bariton.
Ik hou van de mis op kerstavond.
Ik wil komen.
-Nee. -Alsjeblieft.
Nee. Ik treed niet op. Ik ben zelfs niet echt een zanger.
Alsjeblieft?
Goed dan. Op één voorwaarde.
Je vertelt niemand wat je zag.
Zweer je het?
Bij God.
Bobby, Tommy, niet rennen, jongens. Zo moet het.
Kan ik je helpen, mijn zoon? Je lijkt verdriet te hebben.
Sorry, ik...
Misschien kunnen we gewoon stil zijn.
Ik bracht een kind ter wereld.
Een mooi kind.
Het was fantastisch. Trots, vreugde,
verwachting. Zo vol van belofte.
Maar het gaat slecht met mijn kind.
Mijn kind zit in een crisis.
En ik ben bang.
Ik zit vast, wacht op nieuws. Ik overleef het weekend misschien niet.
Het spijt me dat je lijdt, mijn zoon. Kan ik helpen?
Ik heb uw hulp nodig. De hulp van uw hele congregatie.
Natuurlijk bidden we voor het kind.
Dat is niet genoeg.
Bidden is altijd genoeg.
Dit zijn een hoop kaartjes voor de nieuwe Brady-American film
Angels on the Avenue.
U moet die uitdelen.
Kaartjes?
Eentje per familie, graag.
Geloof jij in de biecht?
Ik ben niet katholiek.
Ik probeerde het ooit, in Italië.
Maar de behoefte verdween.
Ik wil iets zeggen.
Ik wil dit niet blijven meedragen.
Goed.
Ik ben niet helemaal eerlijk geweest tegen jou en de anderen hier.
Goed.
De bioscoop waar ik in flauwviel...
Ik ging er niet gewoon een film zien.
Ik snap het niet.
Ik breng er mannen heen. Klanten.
O, ik begrijp het.
De rest van wat ik vertelde is waar. Ik zweer het. Ik dacht
dat ze me eruit zouden gooien als ze dat wisten
en ik dacht dat jij niet meer zou komen.
Ik begrijp het als je wilt gaan. Wie wil er met kerst...
Ik had een verhouding met de partner van mijn man.
Milton. Zo heet hij.
Duivels knap.
Het duurde twee jaar.
-Twee jaar? -Ja.
Ik dacht er voortdurend aan.
Dus het bleef maar doorgaan.
Hij had één regel,
en dat was geen contact hebben.
Geen geheime briefjes.
Natuurlijk geen telefoongesprekken. Weet je hoe we communiceerden?
Mijn man is kleurenblind. Ik kies iedere dag zijn kleren.
En als ik hem
een felrode das aandeed,
was dat mijn signaal voor Milton dat ik langs zou komen.
Ik bedroog mijn man niet gewoon,
ik maakte van hem de boodschapper.
Het had hun zaak, hun vriendschap,
mijn familie kunnen verwoesten, maar dat kon me niets schelen.
Het was van mij.
En ik zou het weer doen.
Denk je dat jij in die bios iets deed
wat erger is dan dat?
Het is Kerstmis.
Ik stel voor dat we onszelf vergeven.
Moeder? Herinner je je dit nog?
Heb je een goed voornemen?
Is dat niet een week te vroeg?
Het is een grote beslissing om een jaar van je leven aan te besteden.
Ik vroeg me af of je er een had.
Nee, die moeten we gebruiken.
Die vond jij zo leuk toen je klein was.
Je noemde ze "kleine houtjes".
Je verzon verhalen en beeldde ze uit en zei papa en mij om niet te luisteren.
Maar dat deden we wel, want ze waren zo goed.
De romances,
de gebroken harten...
Je had veel verbeelding voor zo'n klein meisje.
We gebruiken alleen zilver en goud dit jaar.
Weet je, ik heb een voornemen.
Dit is het jaar dat ik niet meer aan Monroe Stahr denk.
En jij?
Dat vind ik een fantastisch plan.
Wat denk jij?
Ik heb een mooie vrouw
en dochter
en als ik meer verstand had, verliet ik deze kamer nooit meer.
Leuke boom.
In een stad vol vreemden
is het fijn je buren te ontmoeten, vind je ook niet?
We hadden dit eerder moeten doen.
Stop.
Volgens jou is die man een fascistische spion.
En je bent alleen in zijn woonkamer.
Kwetsbaar. Doodsbang.
Wat een leuke opmerking, Fritz.
Vind je dit grappig?
Opnieuw.
-We hadden dit eerder moeten doen. -Nee. Verdomme.
Ik heb nog nooit zulk onoprecht spel gezien.
Zelfs hoe je eet, is een leugen.
Opnieuw. Eet.
Nee, Kathleen. Ik geloofde het niet.
-Pardon. -Ja.
Opnieuw.
-Fritz, ik... -Opnieuw.
Opnieuw.
Geen wonder dat je niet wou repeteren.
Opnieuw.
Is het zo moeilijk
om een pinda in je mond te stoppen en te kauwen?
En dan neem je nog een pinda
en stopt die je in mond en kauwt als een menselijk wezen.
-Fritz, alsjeblieft. -En wanneer de camera je nadert,
weten mensen dat je een mens bent en geen acterende aap.
-En je eet weer, je eet traag... -Fritz.
Nee. Je moet de scène en het personage serieus nemen.
Meer als een echte actrice
en niet als iemands vriendin
die werd aangenomen.
Opnieuw.
Monroe, je hebt het gered.
Ik wou even langskomen.
Fijn. Laten we Burt gaan zoeken. Kom op.
Pardon, kerels.
-Als je 't over de duivel hebt, dit is... -Monroe Stahr.
Aangenaam.
Dit is een kerstfeest. Viert jouw volk dat dan ook, Monroe?
Kom nou, Burt.
Nee, geen probleem, Clint.
Ik herinner me net dat ik een script moet lezen,
maar bedankt.
Je hebt een fijn huis, Burt.
En zalig kerstfeest.
Gordon. Judy. Welkom. Fijn jullie te zien.
Doe alsof je thuis bent.
Herhaling
is de enige manier om het echt te maken.
Peter Lorre, in M. In zijn eerste scène
fluit hij "In The Hall of the Mountain King".
Maar hij kon het niet zonder grappig te zijn.
Weet je hoe ik die lach van zijn gezicht veegde?
Met 72 opnames.
Uiteindelijk deed het fluiten zo'n pijn
dat hij wist wat voor film het was
en wat voor mij werken betekent.
Hij had geluk.
Ik hoop dat we elkaar nu begrijpen.
Ja, Fritz. Ik begrijp je.
-Wat is dit? -Vraag het Nathan.
Ik vond hem op straat.
-Het is ons kerstdiner. -Max.
-Is dat mijn jas? -Max.
-Kom hier. -Max.
Hé, vriend, je moet hier weg. Jezus...
O, god. Stop.
Is er een betaaltelefoon?
Achterin.
Wilt u iets drinken?
-Club soda. -Komt eraan.
En nog een rondje voor het gelukkige paar. Ik betaal.
-Zalig kerstfeest, vriend. -Zalig kerstfeest.
-Telefoniste. -Lange afstand, graag.
Mr Brady, ik heb ene Mr Perry aan de telefoon uit...
Chicago. Goed.
David, wat is een goed woord?
Ik begrijp het.
Bedankt.
Natuurlijk, het kan verkeren.
Ja. Jij ook een zalige kerst.
-Ja? -Ik verbind u door.
Goed.
Milton?
Hoi, mam.
Scheelt er iets?
Nee, ik wou gewoon hallo zeggen. En zalig kerstfeest.
Zalig... Het is midden in de nacht hier.
Ik weet het. Het spijt me.
Ik heb je al een tijd niet gevraagd hoe het met je heup is.
Je zei dat je moeilijk kon lopen.
Dat was vijf maanden geleden, schat. De laatste keer dat je belde.
Dat kan kloppen...
Gaat het beter?
Nee. Ik heb gewoon geleerd er niet op te letten.
En het werk?
Het werk is prima.
En verder? Ga je met iemand uit?
Ja, een heel lief meisje. Voor je het vraagt,
voor je vraagt wat je gaat vragen... Nee, dat is ze niet, maar ze kan koken.
Fantastisch.
Ik hoop dat je van broodjes ham houdt.
Ze zal je bevallen.
Wat noemt ze je?
Wat?
Dat meisje. Noemt ze je Milton? Of die andere naam?
Ze noemt me Monroe. Net als iedereen hier.
Dan weet ik niet of ze me bevalt.
Schat, het is laat.
Ja. Sorry dat ik je wekte.
Welterusten, Milton.
Welterusten, mam.
Ik denk dat ik toch een Ierse whiskey neem.
Geen probleem.
Het gaat slecht. Overal.
Niemand komt kijken. Zelfs niet in het Midwesten.
Het is voorbij. Dit moest een hit worden.
De hypotheek, het huis. Mayer. Verdomme.
Het moest een hit worden.
Nu gaat het fout.
Ik heb gefaald.
Ik ben bang dat ik je meesleur. Jezus...
Mijn moeder waarschuwde me.
-Echt? -Ja.
Ze zei dat je een slecht idee was,
omdat je zo zeker was van jezelf.
"Zo'n man
"zal jou nooit zo hard nodig hebben als hij succes nodig heeft."
Je luisterde niet.
Natuurlijk niet. Ik hield van je.
En ik dacht dat je me knappe kinderen kon geven.
Ik heb je nodig.
Mijn Rose.
Dan zal ik je iets vertellen. Pat Brady is een koning.
Pat Brady is een gigant.
Groter dan een enkele film.
Hij bezit dit allemaal
en ik hou nog steeds van hem.
Zelfs wanneer hij huilt?
Vooral wanneer hij huilt.
Ik verdien je niet.
Laatste rondje.
Laatste rondje?
Ik probeer vroeg te vertrekken. Het is kerst en zo.
O ja. Natuurlijk. Sorry.
Ik ga naar mijn meisje.
En daarna gaan we met haar familie naar hun huis. En jij?
Ik heb het niet zo op kerst. Hou maar.
Bedankt.
Waarom niet?
Joods.
Wat doen jullie dan voor kerstmis?
We verbergen ons vooral.
Toen ik klein was, ging ik met mijn oom en vader naar de Jiddische bios.
Nu niet meer?
Waarom niet?
Ik weet het niet. Ik ben niet zo "Joods" meer.
Wat ben je dan wel?
Ik maak films.
Ik wist niet dat dat een godsdienst was.
Dat moet wel. Iedereen bidt voortdurend.
Ga jij wel eens?
Naar de film? Niet echt.
Waarom niet?
Jullie maken ze niet voor mij.
Hoe zouden ze eruitzien als we dat deden?
Wat kleurrijker, denk ik.
Ik moet nu echt afsluiten.
Kun je ergens heen?
Zalige kerst.
DROOGLEGGING
Wacht nou even.
Het was stom om naar die kerk te gaan. Het was een vergissing.
Waarom?
Ik herkende het.
De klank, de geur,
het licht van de kaarsen. En dat lied.
Zo vertrouwd, als thuis,
alleen de gezichten niet.
En ik kan niet...
Het is weg.
Ik kwam naar dit land toen ik vier was.
We kenden niemand.
Niemand kende ons.
Niemand wou vier Italianen leren kennen die geen woord Engels spraken.
Na het werk gingen mijn vader en ik vaak wandelen in Manhattan.
Heen en weer.
Op een avond hoorden we gelach
uit een theater. Een poppenspel.
We gingen binnen. Ik zat op zijn schoot.
En iedereen rond ons lachte.
Ik keek naar mijn vader, en hij huilde.
Hij huilde,
want hij had geen idee waar ze om lachten.
Die vreemden.
Het was vreselijk, maar we gingen de volgende dag terug.
En de volgende.
Hij begon het te begrijpen.
Na een tijdje begreep ik het ook. Ik snapte de grapjes.
En die mensen leken minder vreemden te zijn.
Vooruit, blijf spelen. Ik zwijg.
-Papa, je kunt niet alles... -En dan?
...op één plaats hangen, dan lijkt hij scheef.
Waarom kijk ik niet gewoon hoe jij het doet?
-Probeer nog eens. -Ze geeft tips.
Er is bezoek.
Zalig kerstfeest.
Geen cadeaus, sorry.
Maar toch, zalig kerstfeest.
Ik hoop maar dat je binnenvalt
met verkoopcijfers.
Ik wou dat het zo was. Was de verkoop beter vanavond?
Bij dat onderwerp hebben we echte drank nodig.
Ik haal het wel.
Het was een lange avond.
Ik weet niet wat ik hier doe.
Ik ook niet.
Het is kerst voor onze familie.
Natuurlijk.
Moeder. Het is Darla. Max ligt in het ziekenhuis.
FAMILIE-INGANG
Jullie houden niet van snoep, hè?
Wat is er gebeurd?
Het is zo stom.
Nathan en ik wandelden naar huis na de film.
We zagen een dakloze op straat liggen.
En Nathan vroeg:
"Waarom nemen we hem niet mee, zoals in de film?
"We kunnen hem te eten geven."
Dus dat deden we.
We namen hem mee en gaven hem te eten, net als in de film.
Hij sliep in het bed van Max.
Max kwam thuis en vroeg die kerel te gaan.
Hij sloeg hem in elkaar.
Weet je, films zijn verhalen.
Ze zijn niet echt.
Ze zijn beter dan echt.
Hij is wakker en hij wil jullie zien.
Is ze in orde?
Wil je gezelschap?
Dit maakte je van mij.
M'n huis uitlenen aan een pretentieuze mof en er daarna inbreken.
Om jou te zien.
Met je nieuwe baan en je nieuwe vriend
ben je nooit meer alleen.
Rupert. Ze zullen je horen.
Laat dat accent zitten, Jane. Ik ben het.
Ik dacht dat we die naam lieten vallen.
Wat mankeert je? Ze zijn op de gang.
Ik loop je niet graag achterna. Het is vernederend.
En we zijn partners, niet?
Het is ingewikkeld geworden.
Ingewikkeld? Hoe?
Monroe.
Dan is het niet ingewikkeld.
We zijn verliefd.
Monroe houdt niet van je. Hij kent je zelfs niet.
Hij is verliefd op je personage.
De herinnering aan z'n gestorven vrouw.
Daarom werkte het. Je bent een goede actrice.
Als hij van je hield, was je hier niet met kerst
om circuskunstjes op te voeren.
Herinner je je het meisje dat uit de bus uit Wisconsin stapte?
Ik gaf haar een thuis, leerde haar een accent
en veranderde haar, zodat Monroe haar opmerkte.
Nou en? Dat heet management.
Dat is niet gratis.
Daar kun je niet aan ontsnappen,
omdat je nu de First Lady van Malibu bent.
Ik wou gewoon werken.
En je werkt. Zoals beloofd. Het gebeurt allemaal.
Alles wat je zei dat je wou. Alles waar we van droomden.
En meer.
Als het allemaal te veel is voor je, kunnen we meteen gaan.
Ik zet je op de eerste bus terug naar Oshkosh.
-Egg Harbor. -Wat dan ook.
Wil je dat?
Nee.
Zeg het dan.
Dat wil ik niet.
Zeg het opnieuw.
Dat wil ik niet.
Goed.
Want we hebben plannen.
Met Brady.
Ja, zalig wat dan ook.
Zeg het me gewoon.
Verdomme. Dat is super.
Overal?
Super.
Nee, voorgevoel.
Plots doorgebroken.
Net als The Devil to Pay in '30.
Luister, nogmaals bedankt.
Goed nieuws, Mr Brady?
Ze kwamen. Gisterenavond.
En vandaag, op kerstdag. Een klein wonder.
Mensen vertelden het andere mensen. Het loopt overal storm.
Mond-tot-mondreclame. Wie had dat gedacht?
Ik heb net Louis Mayers dag verpest.
Het kon erger.
Zijn jullie beelden? Grijp die bezem.
Monroe?
Ik ben terug.
Het was stom je weg te sturen.
Ik wil nooit meer bij je vandaan.
Zelfs geen seconde.
Ik moet je iets vertellen.
Natuurlijk.
Wat is er?
Het was een lange nacht.
Ik ben moe.
Ik vertel het later.
Trouw met me.
Dat wil ik.
-Wat? -Dat wil ik voor kerst.
Ik hou niet van mezelf als jij er niet bent.
Trouw met me. Ja?
Ja. w met me. Ja?