OSTATNI Z WIELKICH
DWA LATA TEMU – 1934 R.
Trzeba było przywieźć sofę.
-Celia wsiadła? -Tak.
Jedzie zacząć studia.
Miło, że została na pogrzeb.
Kochała Minnę.
Jak my wszyscy.
Głupie pytanie.
Jak się czujesz?
Dobrze.
Przynajmniej szczerze.
Wiem, że to wszystko straszne, ale to minie.
Znowu kogoś pokochasz.
Obiecuję.
Nie radzę sobie z roślinami.
Wstąpię czasem, żeby się nią zająć.
Potrzebuję czegoś, o co się mogę troszczyć.
Pat by się nie zgodził.
Nie zauważyłby.
Wydawała się miła.
W sumie taka jest.
Dobrze się z nią mieszka.
Ale cały czas mówi tylko o sobie.
„Dostałam rolę”. „Dostałam główną rolę”.
Nie winię jej za ambicje.
Wszyscy je mamy, panie Stahr.
Ale aktorki myślą,
że każdego ciekawi ich życie.
Przewidywalne jak metronom.
Pani też mogłaby grać.
Raczej utonę, niż stanę się taka.
To po co przyjechała tu pani
aż z Rathgar?
Żeby zostać aktorką.
Świetnie.
Po miesiącu zaczęłam się brzydzić sama sobą.
Zrezygnowałam.
Godność jest jeszcze coś warta, prawda?
Nawet sporo.
Nienawidziłam przesłuchań.
Ja nie narzekam.
Kathleen Moore.
Słyszałem dzisiaj dowcip.
Jaki?
Jedziesz windą.
Nagle wchodzą Hitler, Mussolini i Louis B. Mayer.
Masz pistolet i dwie kule. Co robisz?
Nie wiem. Co?
Proste.
Pakujesz dwie w Mayera.
Mam nadzieję, że jakoś zniosłaś kolację.
Paniusie dobrze ci doradzały.
Brydż, madżong.
Może dołącz do organizacji dobroczynnej.
Zorganizuj sama taką kolację.
Żonę Jacka Warnera bardzo to zajmuje.
Jego żona to flądra.
Tak jak reszta.
Powinni zakazać takiej wyniosłości.
Chciałabym móc...
pisać.
Albo malować.
Dobrze, że nie możesz.
WESPRZYJ WOLNĄ HISZPANIĘ!
Monroe ma skrzywione poczucie humoru.
Nie było innego biura.
Nie powinnaś być w biurze.
Powinnaś czytać Szekspira w akademiku.
Ale nie czytam.
Wymyśliłam dzisiaj tytuł.
-Wróg pośród nas. -Tytuły są łatwe.
Pamiętaj, że całą historię masz ode mnie.
Fabuła to nie to samo, co historia.
-Nie? -Pewnie.
Fabuła to: „Królowa umarła, król umarł”.
Historia to: „Królowa umarła, a król umarł...
z żalu”.
Nie winię cię za to, że jesteś dzieckiem,
ale przyznaj, że mało jeszcze wiesz.
Wiem sporo.
-Dorastałam na filmach. -Na premierach.
To też nie to samo.
Jestem właściwie producentką.
Czyli w sumie twoją szefową.
Zobaczyłem przez chwilę swoją przyszłość.
Na bramie wciąż był Brady, ale to byłaś ty.
Gdy to się stanie,
chcesz być tym, komu to zawdzięczam?
Czy tym, który mówił, że nic nie wiem?
Ładny obrazek.
Spotykasz się z kimś jeszcze?
Nie.
Czemu pytasz?
Dla bezpieczeństwa.
Nie zwodziłeś żadnej?
Nie. A ty kogoś masz?
-Nie. -A co z Dexem?
Litości, on był żonaty.
Pamiętam, jak na ciebie patrzył.
Nie lubię niewiernych.
Pewnego wieczoru myślałam, że mnie pocałuje.
Wyglądało na to, że chciał.
Przestań trzymać mnie w napięciu.
Powiedział:
„Zbyt cię cenię,
żeby cię na mnie skazywać”.
-Zastanawiam się... -Tak,
ty hollywoodzki oszuście.
Chcę cię kiedyś pocałować.
Gdyby na filmie
dziewczyna dała się całować na pierwszej randce,
pomyślałbyś, że jest łatwa.
Albo zakochana.
Mnie to nie dotyczy.
Ale możesz spróbować z moją współlokatorką.
Zgodziłaby się.
I nie poprzestałaby na tym.
Nic z tego.
Chcę ciebie.
To piękne. Dziękuję.
Nie mówiłeś czegoś o trzymaniu w napięciu?
Dobranoc, Monroe.
Dobranoc.
Jest 9:05.
-No i? -We wtorki o 9:00.
Myślisz o Oscarach.
Jaki mają kolor?
-Złoty. -Myślałem, że zielony.
Naprawdę dałeś Celii biuro?
Ma siedzieć Aubreyowi na kolanach?
Ma jej tam nie być.
Chcę się pozbyć Brunel.
Nieźle, Pat.
Dałeś mi czek in blanco, pamiętasz?
Na to wygląda.
Mięczak ze mnie.
Cześć, chłopcy!
Podbijacie świat?
Celia to robi. My chcemy z tego wyżyć.
To bardzo miłe.
Zajmiesz się nią, prawda?
Uchronisz przed zepsuciem?
Nic jej nie będzie.
Miejmy nadzieję.
Studio robi coś dla Minny?
Za tydzień miną dwa lata.
Miło byłoby ją wspomnieć.
-Da się zrobić. -Dobrze.
Bawcie się dobrze.
Będzie tam dzisiaj?
Wątpię.
Nie znosi pokazów.
Idziemy dalej.
Mayer.
Nie pożyczy ci znowu Bess Burrows bez dobrego powodu.
Dlaczego?
Miły ze mnie gość.
Powiedz mu, dlaczego to musi być ona
-i dlaczego ten film jest ważny. -Nadęty gnojek.
Będzie mnie chwalił, żeby cię rozdrażnić.
Ludzie chyba sądzą, że tego nie znosisz.
Mogą mnie pocałować w dupę.
Nie wyolbrzymiajmy go.
Tydzień temu ograłem go parą siódemek.
Wciąż jest żydkiem z Mińska, którego za młodu popychali.
Zobaczysz, że się nie zmienił.
Nie uważa cię za filmowca.
Zmieni zdanie po Dzwonach.
Wszyscy zmienią, nawet ty.
To cię musi gryźć.
Wydamy film bez twojego udziału.
Dzwony Bostonu, wyprodukowany przez mnie.
A mój młody geniusz bez choćby jednej sceny.
Pochwal jego konia.
Mayera.
Wygrał wyścig w Saratodze.
Teraz ma się za hodowcę.
Znam jego durnego konia.
Nie potrzebuję twojej pomocy.
ZDJĘCIA PRÓBNE
Proszę wybaczyć oczekiwanie.
Pan Mayer osobiście nadzoruje próby.
Nie ma sprawy, Susan.
Dobrze cię widzieć.
Co u ciebie?
W porządku, panie Brady.
Mayer dobrze cię traktuje?
Jak damę.
Co u tego pudelka z dziwnym imieniem?
Naleśnik?
Ciasteczko.
-Tak. -Zdechł.
Przykro mi.
Witaj.
Ostatnie szlify.
REŻYSER
Doskonałe.
Niech wejdzie Gable i zrobimy zdjęcia próbne.
Pierwsza ekipa na plan!
Wreszcie. To piąta, którą sprawdzamy.
-Dobrze trafiliście. -Fakt.
-Co u Monroe? -Dobrze.
Masz u siebie dobrego człowieka.
I drogiego, ale co zrobić?
Ars gratia artis, co nie?
Szkoda, że nie mogę
pokazać ci biura.
-Naprawdę całe białe? -Tak.
Zasłony, telefon, nawet dywan.
Biały dywan? Naprawdę ufasz swoim gościom.
Zwykle są na klęczkach.
Nieważne więc, co mają na butach.
Co cię do mnie sprowadza?
Musisz mi pomóc.
Daj mi Bess Burrows na kolejny film.
Umowa była na dwa. Dzwony Bostonu i ten z Minną Davis.
Potrzebuję jej do nowego musicalu.
Zagra ciotkę Sally Sweet.
Jest zajęta. Nic nie mogę zrobić.
Agent mówi, że nic dla niej nie masz.
Jej agent jest durniem.
Mam plan jej kariery,
zaczynając od Miasta chłopców za miesiąc.
Miasto chłopców? Kogo tam gra?
Zakonnicę.
Idealną zakonnicę.
Jak widzisz,
pilnuję jej wizerunku. Nie pozwalam jej na randki.
Czyli to osobiste.
-Tak. -Szczerze,
dla mnie to też osobiste.
Dlaczego?
Naprawdę chce zagrać tę rolę.
Dałem jej słowo,
że się zgodzisz. A potem...
wyruchałem ją na dywanie. Dwa razy.
Na szczęście nie jest biały.
Rozumiem.
W sumie zrobiłem ci przysługę. Bo wierz mi...
ta dziewczyna
to nie zakonnica.
Dzięki, Louis.
Niezdara ze mnie.
Niezłe wejście.
Przepraszam.
Nie wie pan, gdzie znajdę
pana Szepa?
Pan Brady zaoferował mi pracę.
Jestem Max Miner.
Ten kmiotek.
Szep to ja.
Nie masz nic lepszego?
Jasne, że nie.
-Idź do Greevesa z drogówki. -Przepraszam.
Chciałbym zabrać rodzeństwo z obozu.
Są tu jacyś pożyczkodawcy?
Skąd mam wiedzieć?
-Co jest, Landon? -Nie pytaj.
Stahr dał mu Miecze Alzacji-Lotaryngii.
Przykro mi.
Jestem jego ósmym scenarzystą.
Prawda, ja byłam trzecia.
I szósta.
Boże, idzie Stahr!
Kolejna przerwa, Aubrey?
-Można pisać, myśląc. -Albo na maszynie.
Bez tego filmu jesteśmy studiem, które wydało Sally Sweet.
Chcesz tego?
-Tworzę to w głowie. -To prawda.
No to przestań. Ten film jest o gniewie.
Musisz pisać kutasem.
Byłyby z tego literówki.
Pogoń go, proszę.
-Co za pośpiech. -Nie mogę kręcić z pustej kartki.
-Jak idzie, Landon? -Świetnie.
Doprawdy?
Na maszynie też nic nie napisał.
Jak pan odgadł?
Nawet z zewnątrz słyszałem, że nie wciskasz spacji.
Jezu!
„Gdzież jesteś?”
Sądzisz, że tu pasuję?
Niedługo będziesz tu rządzić.
Chyba lepiej mi pójdzie,
jeśli przestaniecie traktować mnie jak dziecko. Zwłaszcza ty.
Dzieciństwo jest wspaniałe.
Zaczniesz za nim tęsknić, gdy tylko dorośniesz.
Ale dzieci nie kręcą filmów.
A scenarzyści je lekceważą.
To prawda.
Przepraszam.
Dziękuję.
Co u Kathleen?
Czyż to nie dziecięce pytanie?
„Co u Kathleen?”
Zakonnica, mówi.
Idealna zakonnica!
Prawie mi żal tego dupka.
Prawie.
Wyszłoby mi to, gdybym naprawdę ją przeleciał?
Podejrzewam, że tak.
Podejrzewam, że masz rację.
-Przepraszam, panie Brady. -Tak, Mary?
Pan Stahr wyszedł, a był telefon od Corny'ego Riddle'a.
Odlatuje dziś i chce zobaczyć pana i Stahra
dziś o 22:30, po pokazie.
Będzie sam?
-Nikt inny z zarządu? -Nie.
W porządku.
Dziękuję.
Zbadaj to.
-Dobry wieczór. -Dzięki, Ned.
Ma to swoje plusy.
Choćby parking.
Ludzie, którym zależy na plusach, długo nie wytrzymują.
Co to za plakat?
Dlaczego moje nazwisko jest drobnym drukiem?
Dam znać marketingowi.
Ciebie też dobrze widzieć.
Powodzenia.
Tam jest.
Witaj, Pat.
To Kathleen Moore.
-Panno Moore. -Panie Brady.
Witaj, Monroe.
Panno Moore,
czy pani ostatnio nie widziałem?
Grałam kelnerkę, która podała panu kanapkę.
Panna Moore nie jest aktorką.
Dlaczego nie?
Już próbowałam.
Dobrze, że panią znalazł.
Brakowało mi głosu Irlandii.
Jak nam wszystkim.
Cóż...
Rose, skarbie,
zaprowadzisz pannę Moore na jej miejsce?
Muszę pomówić z Monroe.
Oczywiście.
Pierwszy pokaz?
-Tak. -Nie wiesz, co cię czeka.
To jak operacja bez znieczulenia.
Corny Riddle chce nas widzieć dzisiaj o 22:30.
-Przyleci tutaj. -Dlaczego?
Nie wiem.
Może trzeba spytać jego durnego syna.
Cześć, Clint!
-Cześć, Bess! -Cześć, Monroe.
Panie Brady.
Jutro będziesz miał dwie nowe gwiazdy.
Jak ci się udało wyrwać ją Mayerowi?
Byłem przekonujący.
Szczęściara ze mnie!
Caldy, możemy chwilę pogadać?
Pewnie.
-Znajdę was w środku. -Dobrze.
Po co twój ojciec tu leci, glisto?
O wielu rzeczach mi nie mówi.
A o czym mówi?
Czasy są niespokojne.
-Banki niepewne. -Co to ma znaczyć?
Starajcie się być milsi dla mnie.
To miejsce może być moje.
I to niedługo.
Gotowy, panie Brady?
Już idziemy, dzięki.
Cieszmy się pokazem.
Co oglądamy?
Dzwony Bostonu. Nasz największy hit.
Skąd ta pewność?
Bo musi być hitem.
DZWONY BOSTONU
AUBREY – SPOTKANIE Z KIEROWCAMI
Hal! Co się stało?
Zbiry Harry'ego Cohna miały kastety.
Zamknij drzwi.
Jezu!
Kierowcy się spotykają. Zostawiam wam adres.
-Będę tam. -O co tu chodzi?
To Hal Sykes.
Kierowca ciężarówek.
A to efekt głośnego mówienia o związkach w studiu.
Studia tego nie robią.
To Celia. Brady.
Też tam będzie.
Możemy pojechać tramwajem?
Chciałbym, Madge.
Może wpuściliby nas za darmo.
Święta tuż za rogiem.
Tramwaje nie dbają o pory roku.
Jeszcze tylko kilka ulic.
Pan Carter?
Winfield Carter?
Jestem Bell.
William Bell.
Pracowałem w pana fabryce.
Madge, to pan Carter!
Niestety już nim nie jestem.
Nie jest tak źle.
Owszem, jest.
Trzeba było zwolnić tego pierdolonego kretyna.
Zaraz wracam.
Panie Carter, jest pan najmilszym...
Nie wiem, czy powinnam tu być.
Obiecałam ojcu, że przyjdę na pokaz.
Bez ludzi, których zaraz poznasz,
twój ojciec nie miałby pokazów.
Zaczynajmy.
Jezu Chryste, Dell.
-To nie ma za grosz życia. -Wiem.
Jest tu jakaś spójność?
No i to zbliżenie na Clinta przy obiedzie.
Nie było lepszych ujęć?
To było najlepsze.
Może skup się na Bess? Albo Carterze?
Mogę to zrobić z popielniczką,
ale to Clint mówi. W końcu musimy go pokazać.
On po prostu...
Rozważam popielniczkę.
To powinno pasować.
Możesz trochę skrócić, Madge?
Rękawy są za długie.
No jasne.
Dla kogo?
Dla ciebie.
Ma pan rozmiar 42, prawda?
Nie rozumiem. Po co mi nowy garnitur?
Inaczej nie odzyskamy pańskiego...
-Witam z powrotem w klubie, panie Carter. -Dzięki, Jasper.
Dobrze panów widzieć.
To ty? Gdzie ty byłeś?
Głównie w Ameryce Południowej.
Nie ma to jak płatki śniadaniowe.
Dlaczego?
Bo w Ameryce bogaci dbają o jedno.
Bogacenie się.
Myślałby kto, że taki bogacz jak Harry Cohn,
nazwę go po imieniu, ma na tyle godności,
żeby pomóc rannym pracownikom.
Powiedziałem coś, czego na górze nie znoszą.
Związek.
Kazał więc zbirom obić mi twarz,
żeby nas nastraszyć.
Dranie.
Sukinsyn.
W nogi! Wiejemy!
Słyszeliście go, ruchy!
No dalej!
Co tu się dzieje?
Wynośmy się stąd.
Masz coś do pokojowych zebrań?
Do zebrań komuchów, tak.
Masz!
Chcesz jeszcze?
KONIEC
Nie płakali.
Zapłaczą.
Nieźle poszło, prawda?
Ale trzeba doszlifować.
Doszlifować?
Jasne.
-Kay? -Tak, Monroe?
Idź po szlifierkę.
Tracę scenariusz?
Niestety tak.
Dell, E.B.
Dziękuję za ciężką pracę. Znajdziemy wam coś.
Przepraszam.
Gdzie mam zacząć?
Od każdej kwestii Bella. Nie czuję ich.
-Jutro u mnie? -Pewnie.
Chcę zobaczyć, gdzie się spowiada
i wylewa frustracje.
Nie jest katolikiem.
Dlatego mówi tam prawdę.
Zmień tytuł. Dzwony Bostonu to obciach.
Teraz nazywa się Anioły na alei.
Maestro.
Przepraszam,
jest pan świetny!
-Brawo! -To nic takiego.
-Jest pan wielki! -Zamknij się!
Daj mi chusteczkę.
-Proszę. Do usług. -Dziękuję.
Jesteś Włochem?
Aubrey Hackett to przybrane nazwisko?
Byłem Enzo Rosteginim.
Przyjechałem jako czterolatek.
Dlaczego je zmieniłeś?
Znasz słynnego scenarzystę o takim nazwisku?
Kiepsko poszło, co?
Wydawało się w porządku.
Przyzwyczaisz się.
Ci, którzy go zawiodą, wylatują.
Taki ma styl.
Nawet ktoś dobry w końcu się potknie.
To jego talent.
Zmienia obsadę jak nikt.
Nie wystarczy scenariusz.
Musimy wymienić Clinta.
Co Corny chce nam powiedzieć o 22:30?
Dowiemy się o 22:31. Na razie zróbmy coś z filmem.
Clint jest do bani.
No i wygląda, jakby chciał przelecieć Bess,
co trochę psuje nastrój świąt,
bo ona gra jego córkę.
-Leslie Reeves zagra Bell. -To główna rola.
-Musielibyśmy kręcić od nowa. -Nie.
Przy montażu ciągłym – połowę.
Połowę.
To może być nasz wielki hit.
Twój film.
Ale w tej postaci zdechnie.
To już nie będzie moje, prawda?
Mówisz o filmie?
O studiu.
Na bramie jest napisane Brady-American.
Zastąp go.
Nie zmieniamy planów, póki nie rypną.
Dobry film, panie Brady.
To jak bycie Bogiem, prawda?
Bóg skończyłby to w sześć dni.
Zwykli ludzie w waszej branży
długo w niej nie pozostają.
Oglądałaś ich właśnie przez dwie godziny.
Nie czułaś się oszukana?
Zwyczajność to wróg.
Trochę strach tak żyć.
Zobaczymy się jutro?
Nie powinniśmy.
No to innym razem.
Nie.
Wiem, że randka nie wyszła.
Przykro mi.
Dobranoc, Monroe.
Powiedziałem coś nie tak?
Coś źle zrobiłem?
Nie.
Po prostu...
Nie chcę być czymś, co kiedyś ponownie nagrasz.
To się wydaje bolesne.
Dzisiaj pracowałem.
Kłopoty z filmem.
Całe studio może w nie wpaść.
Ale nie myślę tak o...
Wiem, że tęsknisz za Irlandią.
Nie zastąpię Minny.
Nie jestem nią.
Nigdy nie będę.
Jestem bardziej szarą myszą.
A gdy ktoś cię zawiedzie...
No cóż...
Może spotkajmy się czasem w restauracji.
Tak jest bezpieczniej.
Powodzenia z filmem.
Wyjdzie za minutę.
Nikt w Bennington o tym nie mówił.
Bo w Bennington są sami idioci.
Dziękuję.
Szkoda, że ojciec cię nie widział.
Walczyłeś o sprawiedliwość.
Zaraz tam sprawiedliwość. Lubię swój samochód.
Powiedz mu o tym.
Dla dobra Celii nie powinnam.
No jasne.
ANIOŁY NA ALEI
PONOWNE NAGRANIA
Mój syn za dużo gada.
Chcemy wiedzieć, o czym mówił.
Bank upada.
Pewnie przejmą dokumenty studia.
Upada?
Bez cudu nie przetrwa tygodnia.
To nasz kapitał operacyjny.
Jako członek zarządu miałeś obowiązek
powiadomić nas o stanie finansowym kredytodawcy.
Właśnie to robimy.
Nie wyglądasz na zmartwionego.
Bo nie jest.
Nasze aktywa są bez wartości
i można je kupić za bezcen.
Jeśli jakiś cwany wschodni gnojek zechce,
zgarnie je wszystkie.
A potem odda tępemu synkowi.
To nic nie zmieni.
Zachowasz biuro i pracę.
Po prostu będziesz odpowiadał przede mną.
Znajdę inny kredyt.
Przy tym stanie gospodarki?
Mnie przynajmniej znasz.
Ale nie jesteś filmowcem.
Co z tego?
To, że może jutro uznasz,
że opłaca ci się tu postawić lotnisko
albo fabrykę.
Zrobiłbyś to, prawda?
Znajdę inny kredyt.
Chodź, synu.
Liczykrupa.
Ma ktoś dwa miliony na zbyciu?
Mogę zrobić z Aniołów hit.
Wyślemy go do kin i zyskamy na czasie.
Nie mamy czasu ani pieniędzy.
Co cię to obchodzi?
Zaraz dostałbyś ofertę od każdego studia,
które chce cię ukraść.
Co powiesz,
gdy Mayer wreszcie zaprosi cię do swojej Walhalli?
Idę tam, gdzie ty.
Wiesz o tym.
Co z twoim...
Nie chcesz spędzić ostatnich lat w spokoju i chwale?
Spędzę.
W Brady-American.
Jak dobrze cię widzieć.
Wszystkie pokazy są okropne.
Nauczyłeś mnie tego.
Za dwa miesiące będzie hitem
i wszyscy zapomną próbny montaż.
Miałem kiedyś dobre życie.
Mogłem dalej handlować albo inwestować w ropę.
Były okazje.
Ale musiałem być tu.
Robić filmy.
-Być filmowcem. -Jesteś.
Tato...
Zwolniłbyś kogoś, kto został ranny?
Pewnie, że nie. Czemu pytasz?
Niektóre studia tak robią.
Posłuchaj mnie.
Proszę.
Proszę, znajdź inną branżę.
Nie ma innej branży.
Wiem.
Zabawne.
Jeszcze niedawno
szukaliśmy u siebie ucieczki od kłopotów.
Teraz ty jesteś moim kłopotem.
A ja twoim.
Proszę, odejdź.
-Nie mogę. -Możesz.
Nie.
Nie mogę.
-Z tą kelnerką pewnie możesz. -Kathleen.
Dobrze.
A może...
Spróbujemy czegoś egzotycznego?
Chcesz mnie wziąć od tyłu?
-Albo po prostu... -Ubierz się!
Mam mówić z irlandzkim akcentem?
To na ciebie dobrze działa.
-Nie rób tego. -Czego?
Jezu!
To był błąd.
Prawda?
Chwila słabości.
Tak nie miało być przez całe życie.
To prawda.
Jola lojalna,
lojalna Jola. Jola lojalna,
lojalna Jola.
Pan Stahr.
Samotny jesteś?
Taki przystojny facet?
Tak.
Już zbyt długo.
Co to ma znaczyć?
Nikogo nie zastępujesz.
I nigdy cię ponownie nie nagram.
Opowiem ci o Minnie.
-Nie... -Była zazdrosna,
wredna i małostkowa. Ale zostałem z nią.
Kochałem ją.
Widzisz,
ja też nie lubię nielojalności.
Spróbujemy?
Tak.
Dzień dobry.
Wczoraj na zebraniu...
-Nie chcę kłopotów. -Nie przysporzę ich.
Jesteś córką szefa.
Mogę?
To było dla was niebezpieczne.
Być tam.
Ale i tak poszliście.
Dlaczego?
Nie chcę o tym mówić.
Co tu robią z rannymi?
Zajmują się nimi
-czy wymieniają? -Żaden problem.
Wystarczy uważać.
Czemu jest tu pani tak wcześnie?
To mi daje parę godzin więcej.
Nadganiam robotę.
Mogę pomóc?
To nie twoja praca.
Mogę pomóc.
Powinnam tu popracować.
-Naprawdę? -Nie za pieniądze.
Nie chcę zabierać nikomu pracy.
Po prostu nauczyć się czegoś.
Przepraszam?
Tak?
Jestem Max Mercer, zaczynam pracę w drogówce.
Mam się zgłosić po czysty strój.
Potrącą mi z wypłaty.
-Dali ci kupon? -Tak.
Połóż go na biurku.
To Celia.
Pokaże ci.
Świetnie. Dziękuję.
-Jestem Max. -Miło mi.
To mój pierwszy dzień. Wciąż się uczę.
Nie zgadłbym.
Czujesz się tu jak u siebie.
-Tędy. -Jasne.
Dobry Boże.
Będziesz teraz dwa razy wolniejszy?
I o połowę mniej ponury.
Świetnie się bawiłem, łamiąc te kości.
Ponoć się zakochałeś.
-Oszczerstwa. -Uważaj.
Jeszcze się staniesz człowiekiem.
Dziękuję.
Jak wyglądam?
Człowiek sukcesu.
Tak?
Postanowione?
Bank wycofuje umowę?
Jesteśmy spłukani.
-A inne banki? -Nie ma innych.
-Prywatni? -Próbowałem.
Nikt nic nie ma.
Oprócz Niemiec.
Odezwał się znajomy, doktor Gyssling.
-Pat... -Oferuje pomoc.
Może zrobimy zrzutkę w Norymberdze?
W Niemczech jest duży kapitał.
IG Farben, Krupp, Thyssen.
Zapytał ich. Mają pieniądze.
Chętnie je zainwestują.
Co powiedziałeś?
ZDJĘCIA PRÓBNE REŻYSER
Przykro mi słyszeć o Ciasteczku.
Miło z pana strony.
Byłeś zdenerwowany, jak dzwoniłeś. Coś się stało?
Tak.
To dobrze!
Wreszcie odchodzisz?
Mam zakład z Zukorem. „Kiedy Monroe
zmęczy się grą w małej lidze
i przyjdzie do mnie?”
Jeśli zdążysz do świąt, wygram sto dolarów.
Czy to już dziś?
Nie.
Nie o to chodzi.
A niech mnie.
To o co chodzi?
To nie moment na to, ale...
mamy z Patem kłopoty.
Musimy pożyczyć dwa miliony.
Fantastycznie.
Cisza na planie.
Kręcimy. lanie.