RUMAH
Lima puluh lima.
Tiga puluh tiga.
Sepuluh?
Cole.
Hai.
Awak dah sekolah menengah.
Ada banyak perubahan?
Abang awak dulu mengalami kesukaran.
Ya?
Saya beri nasihat yang sama.
Jika ia rasa terlalu sukar,
cakaplah dengan saya.
Okey?
Ya.
Awak mungkin suka ini.
Saya ada kerja rumah.
Ambillah masa.
Gembira jumpa awak.
Boleh telefon Jakob?
Ya, lepas makan malam.
Abang awak rajin bekerja.
Jadi?
Dia perlukan ruangnya.
Awak juga sama bila dah besar.
Saya takkan.
Awak akan ubah fikiran.
Kenapa semuanya tak boleh kekal?
Sebab masa.
Masa?
Kami selalu ada untuk awak.
Senang, ya?
Nak tangkap gambar apa?
Apa-apa awak nak simpan.
Awak nampak yang itu?
Di tengah?
Nenek sangka nampak seseorang hari itu
betul-betul di atas.
Jauh nak panjat, bukan?
Sebab abang awak tinggal di bandar,
seronok ada bilik sendiri?
Ya.
Bagus ada ruang tapi boleh ada terlalu banyak, ya?
Jangan.
Cole, abang awak telefon.
Jakob?
Saya sihat.
Ya.
Saya terfikir,
jika awak tak sibuk,
saya nak datang melawat?
Esok?
Hujung minggu depan?
Bila awak nak pulang?
Saya rindu awak.
Masih berjaga?
Peliknya...
abang awak tiada di sini.
Boleh saya tengok?
Ibu ingat yang ini.
Awak suka?
Lihat. Ini ibu.
Tak percaya.
Rasa seperti dah lama yang lalu?
Sekelip mata.
Awak mungkin tak percaya,
tapi ini masa awak yang istimewa.
Agaknya.
Ibu sayang awak.
Selamat malam.
Jakob?
Jakob.
Awak buat apa?
Saya bawa sesuatu dari rumah.
Boleh saya naik?
Tunggu.
Okey, naiklah.
Bagaimana?
Ada orang akan keluar.
Hai.
Hei. Kena kerja nanti.
Apa kerja awak?
Di The Loop?
Menentukur panel elektrik.
Awak bawa sesuatu?
Awak lupa ini.
Terima kasih.
Bagaimana sekolah?
Ada cikgu yang panggil saya guna nama awak
sebab awak dulu.
Peliknya.
Ya.
Saya akan terlewat.
Kenapa awak tak balik rumah?
Saya...
-Awak marah saya? -Tak.
-Sebab kalau saya buat sesuatu... -Awak tak.
-Tapi kalau... -Saya tak marah awak.
Saya akan terlewat.
Awak tak buat apa-apa.
Saya cuma tak selesa.
Kenapa?
Sebab ia bukan rumah saya.
Entah bagaimana...
Saya bukan abang awak.
Saya tahu ini kedengaran...
Kami jumpa sesuatu di hutan.
Saya dan abang awak.
Ia benarkan kami bertukar badan.
Bila saya tak mahu tukar balik
Jakob, dia...
Kenapa reka cerita?
Tak. Saya cuba beritahu awak apa yang sebenar.
-Tolonglah. -Lepaskan saya.
Kalau awak betul bukan abang saya...
Di mana dia?
Dia dalam itu.
Jadi...
Siapa awak?
Saya Danny.
Dia dah mati.
Saya tak sangka semua ini terjadi.
Saya rasa bersalah.
Abang awak...
Harap dia tak marah saya.
Cole.
Saya perlu jumpa mak saya.
Siapa mak awak?
Dia ketuai The Loop. Loretta Willard.
Ya, ada pelawat untuk Puan Willard.
Dia di bandar hari ini.
Ada masalah?
Hei, ada masalah?
Jakob?
Awak kerja bawah tanah.
Atau Danny yang kerja.
Rasa awak marah padanya.
Saya akan marah.
Apa yang ada telinga tapi tak boleh mendengar?
Ladang jagung.
Ada lagi satu.
Jangan percayakan atom,
ia mereka semua benda.
Ya, dah agak awak suka yang itu.
Ibu boleh selamatkan awak.
Dia di bandar.
Kita patut cari dia.
Jangan risau.
Dia boleh baiki semuanya semula.
Mari.
Bila kita dah baiki semua ini dan
awak dalam badan awak,
awak akan pulang, ya?
Apa dia?
Ada orang di sana?
Awak boleh tidur?
Selamat malam.
Saya rindu awak.
Apa yang ia nak?
Pergi dari sini!
Awak cedera?
Apa masalah benda ini?
Nak pergi?
Dah hampir sampai.
Kita dah sampai.
Jakob?
Apa patut saya buat?
Jakob, apa patut saya buat?
Tolonglah, Jakob.
Jakob?
Jakob!
Jakob.
Jangan pergi.
Danny?
-Ya? -Boleh panggil ibu saya?
-Apa nama dia? -Loretta Willard.
Ibu?
Dah kata.
Ibu selalu ada untuk awak.
Jakob.
Ibu tahu.
Satu, kita kembali ke titik permulaan.
Kita perlahan, pada satu meter, 10 ke sifar...
Anak sungai dalam hutan itu.
Awak melintas semasa ia mengalir, sebab itu awak hilang lama.
Tak rasa seperti dah lama.
Tapi memang lama.
Kalaulah ayah dan nenek awak masih ada dan lihat awak.
Ini tak adil.
Saya nak semuanya seperti dulu.
Cole.
Ini saya, Danny.
Saya beritahu ibu dan ayah awak apa terjadi.
Jumpa abang awak?
Dia tak marahkan awak.
Saya dah ada anak.
Awak nak jumpa dia?
Boleh juga.
Nora.
Nora, ini awak punya...
-Hei. -Hai.
Cole.
Hai.
Ini satu kejutan yang baik.
Saya... dah habis baca.
Apa awak fikir.
Ia menyedihkan.
Serta indah.
Ya. Itu juga.
Apa rasanya?
Pulang ke rumah?
Semuanya dah berubah.
Itu sentiasa berlaku.
Tapi awak tak.
Kenapa?
Saya ajar abang awak.
Saya tahu.
Ibu dan ayah awak juga.
Semasa sebaya awak.
Itu...
Bagaimana?
Ada yang pertama,
tapi datuk awak hantar ia pergi.
Kemudian ada saya.
Yang kedua.
Kedua apa?
Perubahan adalah semula jadi.
Tapi saya bukan.
Ini bagaimana?
Senget sedikit.
Begini?
Ya.
Ibu, jangan gerak.
Semasa saya tiada...
ibu rindu saya tak?
Ibu?
Lebih dari segala-galanya.
Okey?
Sedia?
Ibu dah sedia.
Cole?
Hei, Cole.
Nampak sesuatu?
Ini rumah yang betul?
Dulu nampak lain sedikit.
Ini tempat ayah awak membesar.
Rumah siapa sekarang?
Entahlah.
Rasa macam dah lama?
Sekelip mata. lama?