OPARTE NA FAKTACH.
SPRAWĘ PODDANO FABULARYZACJI,
BY ZAPREZENTOWAĆ JĄ WIDZOM.
NIEKTÓRE NAZWISKA ZMIENIONO,
A POZOSTAŁE ELEMENTY ZACHOWANO,
BY POKAZAĆ UDRAMATYZOWANĄ WIZJĘ,
ZACHOWUJĄC WOLNOŚĆ SŁOWA.
WERSJA ORYGINALNA
ZNAJDUJE SIĘ W AKTACH SPRAWY.
Paco Stanley został zamordowany w Meksyku.
Tamtego ranka pojechałem z nimi na śniadanie.
Zwykle pan z nimi jadał?
Wypijmy za Paco.
Trwa śledztwo, a obaj jesteście świadkami.
Pomoże mi pan znaleźć prawdę?
Zabójstwo Francisco Stanleya było egzekucją
związaną prawdopodobnie z przemytem narkotyków.
Pamiętasz program, który chciał kręcić Paco?
Twój program nigdy nie powstanie.
Przypomniało mi się coś
w sprawie Maria Rodrígueza.
7 CZERWCA 1999 ROKU
SŁYNNY PREZENTER TELEWIZYJNY ZOSTAŁ ZAMORDOWANY.
PREZENTUJEMY ODTWORZENIE WYDARZEŃ
Z PERSPEKTYWY KLUCZOWYCH POSTACI.
Widzieliście, co dziś spotkało bezużytecznego Maria?
Złamałem palec.
Pewnie kopałeś dzieci, co?
Tak, ale trafiłem w ścianę.
Ganiał dzieci jak psy.
Chciałbym kogoś pozdrowić.
- Pozdrowić? - Tak.
Zapłacić! Powinieneś zapłacić!
- Płać! - Chcę kogoś pozdrowić.
- Płać! - Palec mnie boli.
- Naprawdę. - Płać!
Tylko nie notatkami.
Płać!
Posłuchaj, Francisco...
Tylko nie notatkami.
Bo co?
Może i masz złamany palec.
Taniec papugi!
Dawaj.
Hej!
Idziemy! Na razie!
Sukinsyn!
Nie do wiary, Mario.
Co ty jadłeś? Żebym wiedział na przyszłość.
Obrzydliwość.
Byłeś chory wcześniej?
- Zaczekam na zewnątrz, bałwanie. - Dobrze.
Paco.
Panie Mario, proszę zaczekać.
Panie Mario, nie!
Paco!
Chcę zobaczyć, czy nic im nie jest!
To moi przyjaciele!
- Panie Mario, nie! - Muszę zobaczyć!
Mario.
Chcę was o coś zapytać.
Żartowałem!
Benito!
POJAWIA SIĘ KLUB WALKI
Rozmawiacie ze swoimi dziećmi?
Taniec papugi!
MARIO SPĘDZIŁ 10 MINUT W TOALECIE
Płać!
Chcę was o coś zapytać.
Brenda.
Taniec papugi!
Rozmawiacie ze swoimi dziećmi?
Żartowałem!
Chcę was o coś zapytać.
KTO GO ZABIŁ?
Dziś mijają dwa miesiące od zabójstwa naszego ukochanego komika, Paco Stanleya.
Śledztwo utknęło w miejscu.
Do tej pory aresztowano tylko kierowcę Stanleya.
Ostatnie informacje sugerują, że to może się zmienić w ciągu kilku godzin.
Prokurator okręgowy Villareal...
Kto może być nowym podejrzanym?
Powiemy wam...
Biegałeś?
Oczywiście. Potem będę zbyt zajęty.
Tym wszystkim, co się dzieje?
Muszę szanować rutynę.
Jak możesz być taki spokojny?
A dlaczego miałbym nie być?
Po moich zeznaniach wszystko będzie jasne.
Gdy tylko coś mówisz, jest gorzej.
Tym razem weź ze sobą prawnika.
Niewinny człowiek nie potrzebuje prawnika.
W tym kraju to za mało. Nie czytałeś gazet?
Nie czytaj ich, mówiłem ci.
Patrz, co ci robią.
To ci szkodzi. Dzieci będą się bały.
Już się boją.
- Leo nie śpi od dwóch dni. - Posłuchaj.
Jak udowodnią to, co mi wmawiają?
Jak udowodnią coś, co się nie wydarzyło?
To proste.
Co tu się dzieje?
Mario Rodríguez Bezares,
jesteś aresztowany za zabójstwo Francisca Albaitera.
Zabrać go.
Nie możecie, musi złożyć zeznania!
Znamy jego prawa.
Mario! Nic nie mów!
Wezwę prawnika.
Z nikim nie rozmawiaj.
Przepuśćcie mnie.
Jest pan aresztowany do odwołania.
- Dlaczego? - Cynk od Wydziału Spraw Zagranicznych.
Złożyliście państwo wniosek o odnowienie paszportów.
Planowaliście opuścić kraj?
Lepiej niech pan poszuka prawnika.
Mario, tutaj, proszę!
Czy prokuratura ma dość dowodów, by pana oskarżyć?
Co sądzi pan o oskarżeniach pana Gila?
ODCINEK 2 MARIO
Mario Rodríguez, asystent i przyjaciel zamordowanego Paco Stanleya,
został dziś aresztowany za rzekomy związek
z zabójstwem ukochanego komika siódmego czerwca.
Do tej pory władze nie dzielą się informacjami.
Mario.
Brenda, kochanie.
Nic mi nie mówią. Nic ci nie jest? Gdzie jesteś?
Tak, kochanie, nic mi nie jest.
Aresztowali mnie.
Co takiego?
- Załatw mi prawnika. - Mówiłam ci.
Spokojnie, znajdę kogoś.
Co u dzieci?
Wszystko w porządku.
Mario, dlaczego my?
Ucałuj dzieci.
Wszystko będzie dobrze.
Sam porozmawiam z klientem.
Może pan go rozkuć?
- Jadłeś coś? - Słucham? Nic mi nie jest.
Musisz coś zjeść.
Proszę przynieść pełny posiłek.
Sok, owoce, woda, kawa?
Kim pan jest?
Panie Rodríguez. Gustavo Pascual, adwokat.
Twoja żona do mnie zadzwoniła.
- Chcesz porozmawiać? - Co tu się dzieje?
O co chodzi?
- Najpierw muszę cię o coś zapytać. - Oczywiście.
Jesteś dilerem? Gwałcicielem? Porywaczem?
Skądże znowu.
To dobrze.
Nie bronię porywaczy, gwałcicieli ani dilerów.
Czy to jasne?
Jak słońce.
Normalnie moglibyśmy porozmawiać dłużej,
ale zważywszy na okoliczności,
- przejdziemy do rzeczy. - Tak.
Jak już wiesz, pan Gil zeznał przeciwko tobie.
Musimy przygotować się na konfrontację z nim.
Opowiedz mi swoją historię z panem Stanleyem.
Teraz? Jeszcze upadnę.
Zimno, zimno...
Zawsze marzyłem o tym, by zostać aktorem teatralnym.
- Gorąco... - Wystarczy. Kręci mi się w głowie.
- Gorąco. - Dość.
Aż pewnego dnia postanowiłem spełnić to marzenie.
Wie pan, komu mogę podrzucić CV i zdjęcia?
- Jestem tylko woźnym. - Rozumiem.
Mieliśmy podjąć decyzję wspólnie.
Tak, ale czekałabyś zbyt długo, a takie rzeczy nie trwają wiecznie.
Powinniśmy byli zostać w Monterrey.
Wyburzywszy te drzwi, zainspirowałem młodzież
i splunąłem na mnicha hipokrytę.
Początki są trudne.
Tam przynajmniej miałabym kogoś, kto zająłby się dzieckiem.
Nie będziesz pracować.
Ktoś musi.
A kiedy pojawiła się taka chwila...
że chciałem się poddać...
poznałem Paco.
Ponieważ śmiech
pokona nawet śmierć.
Już.
Gotowa?
Paco, zapraszam.
- Tutaj mieszkasz? - Tak.
Trochę tu ciemno.
Czuj się jak u siebie.
Brenda, kochanie.
- Miło mi. - Miło cię w końcu poznać.
- Mario dużo mi o tobie mówił. - Tak?
Już porzucił formalności.
Kiedyś był bardziej formalny.
Ładne mieszkanie.
- Prawda? - Przytulnie tu.
Okolica jest naprawdę ładna.
- Mają tu świetne tacos. - Tak, Don Beto.
Z wołowiny.
Nie, te dobre są obok, z psa.
Napijesz się?
Naprawdę byłaś miss Nuevo León?
Tak, w 1989.
To zaledwie dwa lata temu.
Jakby wczoraj.
Wypijmy za to, co cię czeka, przyjacielu.
Ładnie!
Pójdę po sałatkę.
Daj szklankę, naleję ci jeszcze.
Musimy to uczcić, drogi Mario.
A co świętujemy?
Od przyszłego tygodnia będziesz reżyserem...
Gánatelo!
Czeka nas dziś cudowny odcinek!
Najlepszy humor dla całej rodziny,
a oto pan Paco Stanley!
A razem z nim orkiestra
pod batutą Benita Castillo!
REŻYSER MARIO RODRÍGUEZ
Zostańcie z nami na kolejny rodzinny wieczór z Gánatelo!
Dobry wieczór. Jak się macie?
Dziękujemy, że jesteście z nami
w ostatnim odcinku Gánatelo!
Jest. Zrób na nią zbliżenie.
Teraz dziewczyny.
Powoli...
Pracowałem przy tym przez cztery lata.
Przyznaję, na początku nie tego chciałem, ale...
Pieniądze były dobre.
Atmosfera też.
Doceniali mnie jako reżysera.
Czy Stanley kłócił się z ekipą?
Czułeś się kiedyś...
częścią czegoś większego?
To było coś takiego.
Brawa dla was, jesteście cudowną publicznością!
Zaraz przyniesiemy napoje, wiem, że po to przyszliście.
Mario, masz chwilę?
Co się dzieje?
Wiesz coś o jakimś nowym programie?
To zależy od szefostwa, musimy poczekać.
Daj mi chwilę.
Zostaw mnie w spokoju!
Przepraszam.
„Przepraszam”. Idź już sobie!
Co jest, Paco? Wszystko gra?
Benito spieprzył sprawę.
Chodzi o orkiestrę?
Zawiesili go, bo za dużo paplał.
Sam Tygrys zawiesił go na rok.
- No nie. - W tej chwili
nie mam ani reżysera zespołu, ani asystenta.
Był jednym i drugim.
Szlag. Co teraz?
Porozmawiam z Tonym. Może coś wymyśli.
Tak.
Tony.
Co jest?
Ja to zrobię, Paco.
Zaufaj mi.
Mam doświadczenie, znam twoje wyczucie czasu.
Rozumiem twoje nawiązania.
Czemu masz mnie za dobrego reżysera?
Na jakim instrumencie grasz?
Na żadnym.
Ale tańczę lepiej niż ktokolwiek w tym zasranym studiu.
Mario, dwie reklamy i wracamy.
Nie myśl za dużo, wchodzisz za 30 sekund.
W porządku.
To ostatni odcinek, zakończmy to z pompą.
Przygotujcie się do wstępu.
Wracamy,
wszyscy gotowi za pięć, cztery,
trzy, dwie...
Co jest?
Co z tobą?
Będę asystentem w nowym programie!
Co? Nie wyrzucili cię?
Zawiesili Benita. Zajmę jego miejsce.
Jakie miejsce?
Nie teraz, jestem zajęta.
Proszę, napij się ze mną.
Wiozę dziecko do twojej mamy.
Wścieknie się, jeśli się spóźnię.
Coś nie tak?
Nie cieszysz się?
Oczywiście, że się cieszę.
Dostaniesz fuchę Benita.
Jeśli myślisz, że to nic takiego...
Nie. Po prostu...
Chociaż udawaj, że się cieszysz.
- Nie lubię tego faceta. - Nie lubisz Paco Stanleya?
Co on ci zrobił?
Tu nie chodzi o niego.
To będzie nasz program.
Kochanie, czy możemy, na litość boską, wznieść toast?
Pewnie.
Za wspólny program Paco i Maria.
Jaki jest tytuł?
Wracamy do Pacomaníi!
Jutro są moje urodziny.
Ale nie chcę już prezentów.
Choć jeśli zechcecie przynieść jakiś drobiazg,
- nie obrażę się. - Ile lat kończysz?
- Co? - Ile masz lat?
Co to ma wspólnego z prezentem dla mnie?
Żeby wiedzieć, czy kupić ci...
Laskę.
Widzę cię. Laskę.
- Ile masz lat? - Możecie kupić mi parasol,
- mamy porę deszczową. - Fakt.
Możemy kupić ci sweter.
Bambosze.
Fotel bujany.
- Okulary do... - Dość!
To tylko pomysły!
Możemy ci coś dać?
„Coś”...
Co takiego powiedziałem?
Rzucam tylko pomysłami.
Pacomanía była szczytem mojej kariery.
To wtedy wpadłem na pomysł, który dał mi sławę.
Za chwilę wrócimy do Pacomaníi!
Wszystko było improwizowane.
Co jest?
Musiałby pan tam być.
Wystarczy, Mario!
Wszyscy wstawali, śmiali się, klaskali...
Jak to nazwiemy?
Taniec papugi! Tak!
Cóż...
nie wszyscy.
- Nie lubię tego faceta. - Nie lubisz Paco Stanleya?
Czemu twoja żona nie lubiła pana Stanleya?
Co on ci zrobił?
Kłócili się o coś?
Nie, skąd.
Skądże.
Brenda pochodzi z Monterrey.
Sam wiesz... Monterrey.
Po prostu...
To, jaki był Paco...
zszokowało ją.
Nie uważasz, że miała rację?
Mario.
Czekają cię piękne rzeczy.
Chcę, żebyś dołączył do pewnych moich inwestycji.
Trochę grosza tu, trochę tam.
I nagle jesteś bogaty.
- Nigdy nie próbowałeś? - Nie.
Ani razu.
Musiałbym o tym porozmawiać z Brendą.
Dlatego przyniosłem koks!
To dlaczego według prokuratury miałeś pozytywny wynik?
Mówią też, że jestem odpowiedzialny za zabójstwo przyjaciela.
- Oni kłamią. - Na pewno?
Posłuchaj, Mario...
W normalnej sprawie nakaz aresztowania
wydaje się
po jakichś 15 dniach.
W twojej sprawie sędzia wydał go w 15 minut.
Aresztowano cię o 7.10 rano.
Otwórz moją teczkę.
Podaj mi gazetę.
Te gazety wydrukowano przed kilkoma godzinami.
Zaplanowali twoje aresztowanie, nawet prasa wiedziała, co napisać.
Mario...
Ktoś ważny chce cię przymknąć.
Na oczach całego Meksyku.
Jeśli mi nie pomożesz i nie zaczniesz mówić prawdy,
nie będę mógł pomóc.
Ani cię reprezentować.
Próbowałem kilka razy.
Z uprzejmości.
Spróbujmy.
Kiedy to ma...
Jest dziś z nami Shakira.
Prosimy o oklaski!
Wszyscy tu są.
Bóg cię kocha, oczywiście, że tak.
Robimy wszystko. Dżingle, spoty,
wydarzenia na żywo.
- To trochę drogo, co? - Drogo nie,
ale to kosztowna sprawa.
Dość!
Upuściłem to.
Która godzina?
Jest późno, Paco.
Mario!
- Zostań jeszcze, wcześniej zaczniesz. - Nie mogę.
Paco, mówię poważnie.
Twoja żona wie, że jesteś w pracy.
W czym problem?
Nie radzę sobie z Brendą.
Doprowadza mnie do szału,
czuję, że już mnie nie rozumie.
Jeśli ona cię nie rozumie, ty zrozum ją.
Rozumiem ją.
Nigdy nie ma mnie w domu.
Trasy, programy, kolacje,
- nie ma mnie w domu. - Nie!
To nie tak. Pomyśl.
Co czuje Brenda?
Nie wiem!
- Co czuje twoja żona, bałwanie? - Nie wiem!
Zastanów się.
Kim ona jest?
Jest byłą miss,
która marzyła o tym, co zdobyłeś ty.
Zazdrość nie wybacza nawet miłości.
Co Brenda myśli o tym,
że jesteś teraz na szczycie?
Powiem ci najtrudniejszą prawdę, której musiałem się nauczyć.
Kiedy jesteś na szczycie,
zawsze jesteś sam.
Nie jestem sam, przyjacielu.
Nie jestem sam.
W porządku, przyjacielu!
Wskakuj do jacuzzi i świętuj, bo zasłużyłeś!
Już.
Słuchajcie, mamuśki i ty, tatuśku.
Jeszcze raz...
- I koniec! - I koniec!
Gdzie byłeś?
Na kolacji z Paco.
- Praca... - Do szóstej rano?
Kochanie, wiesz, jak jest.
Przeciągnęło się, jak zawsze.
- Mówię do ciebie. - Mówiłem ci, że pracowałem.
Za dwie godziny muszę być na nogach.
Paco poprosił mnie o przysługę.
Pracowałeś o szóstej rano?
Powtarzam ci po raz setny,
- byłem na kolacji z Paco... - Tak.
...i szefostwem firmy.
Napili się. Co miałem zrobić, pojechać sobie?
Może obudzimy dzieci, żeby pokazać im ich ojca?
Może już go nie pamiętają.
- Dzieci! - Co ty wyprawiasz?
- Dzieci! - Oszalałaś.
- Zobaczcie swojego tatę, pijaka! - Dość!
Masz dzieci, chuju!
Pracowałem, musiałem być przy Paco.
- Ciągle tylko Paco! - Tak, Paco.
Zakochałeś się w Paco!
Nagle jesteś zazdrosna o Paco?
- Nic nie rozumiesz. - To ty nic nie rozumiesz.
Może powinienem przymierzyć którąś z twoich 250 par butów,
- by cię zrozumieć. - Wiedziałam, że mi dopieczesz.
Jeśli chcesz mieszkać w El Pedregal,
by nasze dzieci chodziły do dobrej szkoły,
jeśli chcesz jeździć do San Antonio, ja muszę pracować.
Z Paco, czy ci się to podoba, czy nie.
Czy go lubisz, czy nie.
Mam już kurewsko dość tego,
że chcesz, bym czuł się winny!
Że mam czuć się źle z tym,
- co osiągnąłem! - Co osiągnąłeś?
Prowadzę tylko najpopularniejszy program w kraju.
Myślisz, że łatwo codziennie bawić ludzi?
Oni nie śmieją się z tobą.
Śmieją się z ciebie.
Mario.
Jasne, jak sobie chcesz.
Zamieńmy się, skoro to takie proste.
Osiągnij w życiu choć jeden sukces.
Krytykujesz mnie, żeby poczuć się lepiej.
Ale mnie to nie rusza.
Sfrustrowana modelka, która uważa się za artystkę.
Codziennie pod studiem ustawiają się was kolejki.
- Może też staniesz? - Pieprzony knur.
Jesteś zazdrosna.
Miałabym zazdrościć facetowi, który udaje papugę
i jest pośmiewiskiem Meksyku?
Przepraszam.
Przepraszam, kochanie.
- Przepraszam. - Nie zbliżaj się.
Przepraszam, skarbie.
- Wybacz, ja nie... - Nie dotykaj mnie!
Przepraszam...
Brenda!
Mario?
- Spójrz na mnie. - Już.
Brenda nie zezna, że ją biłeś?
Na pewno nie.
Jestem pewien, bo...
Bo to się nigdy nie stało.
Właśnie.
To był jedyny raz.
Od razu tego pożałowałem.
W końcu zdałem sobie sprawę,
że lojalność wobec przyjaciela sprawiła,
że oddaliłem się
od mojej rodziny.
Posłuchaj, kochanie...
Nie proszę o wybaczenie.
Cokolwiek uznasz za stosowne...
Uszanuję tę decyzję.
Byłem tylko
zagubiony.
Kompletnie.
Myślałem, że z nami koniec.
Chciałem tylko, żebyś wiedziała...
Od dziś...
Nie pracuję już z Paco.
Odciąłeś się od Paco.
Żeby być z rodziną
czy dlatego, że szef anulował program?
Dlatego że Tygrys anulował program.
Szefie, co słychać w tej czuprynie?
Chyba nie załapał.
Wszystko się zmieniło wraz z końcem Pacomaníi.
Przestałem pić.
Przestałem brać prochy.
Czułem, jakby spadł ze mnie ciężar.
Znów mogłem być tu i teraz.
Udało mi się wrócić na scenę, bardzo za tym tęskniłem.
Teatr zawsze był moim domem.
To powieść opowiadana
przez idiotę z krzykiem i furią,
nic nieznacząca.
Przestańmy więc wierzyć diabłom,
które sprowadzają nas
na manowce!
Dotrzymują obietnicy,
a kradną nam naszą nadzieję.
Brawo!
- Brawo! - Lepszy rytm, co?
- Cudownie! - Zaraz wracam.
Powiedziałem mu, że musimy...
- Podkreślić... - To widać.
- Widownia... - Widziałeś?
Brawo, Mario!
Dobry wieczór, Brendo.
Cześć, Paco.
Zaczekam w aucie.
Dobrze.
Jak się masz?
Przyjacielu.
- Stary... - Jak ci się podobam?
Pokaż się z bliska.
Do niczego, Paco.
Masz ochotę na piwo, anisette?
- Wodę? - Nie teraz, dzięki.
Mogłeś powiedzieć, że będziesz, załatwiłbym ci dobre miejsca.
Miałem dobre miejsca.
- Jak wrażenia? - Podobało mi się.
Nie sądziłem, że to może być tak interesujące.
Cieszę się.
Więc...
Rozmawiałem z Miguelem Tello. Chce stworzyć nowy program.
Z Miguelem Tello z TV Azteca?
Tak.
To może być dla nas dobra odmiana.
Czysta karta.
Naprawdę?
Przydałaby nam się.
Wchodzisz w to?
Co ci mogę powiedzieć?
Nasz spektakl to wielki sukces.
Czuję się dobrze w teatrze.
Czytałem, że za dwa tygodnie kończy się sezon.
Gramy już próby Wiśniowego sadu, tylko nie mów nikomu.
Wiśniowe nudy.
Chcą to zrobić, jak należy.
Publiczność na żywo, studio 11, będziemy mogli robić, co chcemy.
Tak.
Cóż.
Skoro to taka dobra propozycja, czemu nie zrobisz tego beze mnie?
Bo nie chcą tylko mnie.
Chcą nas obu.
Wiedziałem...
że powrót do Paco będzie trudny dla mojej rodziny.
Widzieliście, co się przytrafiło temu bałwanowi?
Chcieli nas obu.
Beze mnie nie byłoby programu.
Po wszystkim, co dla mnie zrobił, nie mogłem go zostawić.
Chciałbym kogoś pozdrowić.
Pozdrowić?
- Zapłacić! - Przez ostatnie miesiące...
Paco czuł się źle.
- Palec mnie boli! - Co z tego? Płać!
- Chcę kogoś pozdrowić. - Płać!
Bardzo się zmienił. Był nie do poznania.
- Tylko nie notatkami. - Płać!
Posłuchaj, Francisco...
Tylko nie notatkami.
Widziałem, jak zadawał się z ludźmi, którzy...
Nie byli dla niego dobrzy.
Pomyślałem, że jeśli pozostanę blisko,
może będę mógł pomóc.
I oto gdzie skończyłem.
Mario...
Nie mów o tym,
bo to cię pogrąży.
- Ale to prawda. - Nie.
Prawda jest taka, że jesteś niewinny.
Uwierz mi, Mario. I ani słowa przy Gilu.
Dzień dobry.
Zebraliśmy się tu na konfrontację Maria Rodrígueza
i pana Jorgego Gila.
W zgodzie ze śledztwem prowadzonym przez prokuraturę,
pozwolę panu Rodríguezowi mówić.
Proszę złożyć oświadczenie.
Dobrze.
Oświadczam,
że nic nie wiem
i nikogo nie oskarżam.
Nie mam nic do dodania.
Kolej pana Jorgego Gila.
Może pan opisać, co miało miejsce siódmego czerwca?
Oczywiście.
Jak już wspomniałem
w kilku oświadczeniach,
skończyliśmy poranny program,
a pan Stanley zaprosił nas na śniadanie.
Dzięki.
To, co zwykle?
Przyjechaliśmy do lokalu. Był zapełniony w połowie.
Zjedliśmy śniadanie.
Nic się nie działo.
Ale...
kiedy tylko pan Stanley poprosił o rachunek...
- To pewnie Brenda. - ...pan Rodríguez,
który tamtego dnia przyszedł do pracy o kulach...
Dokąd idziesz?
Znasz ją.
Podejrzane, nieprawdaż?
Jeśli boli was noga,
nie idziecie odebrać na drugi koniec sali.
Jak miałem odebrać?
Wszyscy tam się przekrzykiwali.
Zachowujcie się.
Nic nie było słychać.
- Mogę mówić dalej? - Proszę.
Dziękuję. Pan Rodríguez
po rozmowie wrócił do stołu,
usiadł i natychmiast złapał się za brzuch.
A ty co?
Chyba się strułem.
Doskonale pamiętam jego słowa.
Nie dam rady.
- Pójdę z tobą. - Kilka minut później
Praco wrócił,
ale Mario wciąż był w toalecie.
Chodźmy. Mario do nas dołączy.
Jasne, szefie.
- Czekaliśmy... - Chodźmy.
Poszliśmy do auta...
Cześć, piękna, jak się masz?
I...
Przepraszam.
Paco nie zginął od razu, Mario.
Pamiętaj, że ten, kto umiera z czyjejś ręki,
umiera dwa razy.
Co ty sugerujesz, dupku?
Jorge, zdajesz sobie sprawę, co robisz?
Wiesz, co może się stać przez to, co mówisz?
Wiesz, że składanie fałszywych zeznań to poważne przestępstwo?
Nie boisz się?
Nie, Mario, nie boję się.
Tu nie pójdziesz do toalety.
Mario!
Puśćcie mnie!
Panowie!
Puść mnie, pieprzony mennonito!
- Proszę. - Moja noga.
Panie prokuratorze, to skandal.
- Mogę usiąść? - Pozwolicie mu usiąść?
Myślę, że po tym wszystkim możemy być pewni, że mój klient
nie ma nic wspólnego z postawionymi mu zarzutami.
Zawinił pójściem do toalety?
Pan Rodríguez zasługuje na to,
by zostać w domu, póki trwa proces.
Jeśli pan nie ustąpi,
mogę zapewnić, że prasa dowie się, że mój klient
został zaatakowany tu, w trakcie trwania śledztwa.
Panie prokuratorze...
Co powie nam pan o tym zwolnieniu?
Mario!
Co o tej sprawie myślisz?
Wciąż jestem zdenerwowany, ale...
Myślę, że to dobry dzień,
czuję...
Nie. Jedziemy.
Moje zwolnienie to kolejny dowód na to,
że oskarżenia były fałszywe.
Planujesz wrócić do telewizji?
Tak, planuję wrócić.
Dam wam tylko tytuł.
Przyjaciel.
Chcę złożyć hołd
Paco.
Wiem, że ciężko będzie
go zastąpić, ale postaram się.
Dziękuję.
Mario Rodríguez został zwolniony z aresztu
z powodu braku dowodów.
Halo?
Ale w sprawie Stanleya nastąpił zwrot.
Przepraszam.
Kolejny przyjaciel Stanleya, muzyk Benito Castillo...
Wszystko w porządku?
Nie muszę nikomu tłumaczyć, kim był dla mnie Paco.
Powinienem być przy nim, z jego rodziną,
składać kondolencje.
Wystarczy, Benito!
Oświadczył dziś, że Paco Stanley
i Mario Rodríguez pracowali
dla handlarzy narkotykami.
To nieprawda.
Gdy się poznaliśmy,
mówiłem, że nie pracuję dla dilerów.
Gustavo, to nie tak.
Po ujawnieniu tych informacji prokuratura
wraca do dochodzenia w sprawie Maria Rodrígueza.
Gustavo!
Pozostaje on głównym podejrzanym o zabójstwo Paco Stanleya.
W NASTĘPNYM ODCINKU
Mówimy o narkotykach.
To jeden z największych problemów naszego kraju.
Narkotyki zabijają.
Co dalej z Benitem?
Czeka nas praca.
Ale czeka nas przełom.
Przeformułuję pytanie.
Byliście z Paco kimś więcej niż przyjaciółmi?
Mój partner daje pieniądze,
a my nasze nazwiska.
Paco i Mario pracowali dla dilerów.
Cały czas byli naćpani.
Bądź dobrym przyjacielem i pożycz żonę.
Jesteś moją rodziną, Benito.
Rodziną, którą wybrałem.
Paco był draniem.
Zadarł z niewłaściwą kobietą.
Jestem pewien.
Napisy: Jakub Jadowski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Krzysztof Wollschlaeger