ความเดิมตอนที่แล้ว
ฉันจะไม่หยุดจนกว่าเราจะได้ทุกคนคืนมา
ถ้านี่คือห้องของเขาล่ะ ถ้ามันแปลว่าเราเคยมีลูกชายล่ะ
ครูดักลาสกินต่อมไพเนียลของเขา
ครูทำอะไรน่ะ
ทุกท่าน...
นึกภาพกองทัพที่ปราศจากทหาร ที่มีความอ่อนแอตามปกติสิ
มนุษย์ที่ไม่ต้องการอาหาร
ผู้ไม่มีวันเหนื่อย
(เยอรมนี ปี 1943)
ทัพของนักรบที่ไม่อาจหยุดยั้งได้
เหล่าไวลด์ฮันต์
คนเป็นสามารถสู้ได้จนหมดแรง คนตายจะไม่หมดแรง
นี่คือสิ่งที่โครงการอาเนแนร์เบค้นหาอยู่
"โกสต์ไรเดอร์ผู้ขี่พายุ เจ้าแห่งพลังไร้ขีดจำกัด"
เราไม่ได้ไล่ตามเทพนิยายอยู่นะ ฮัปต์มันน์ เรื่องลึกลับไม่ใช่ไว้ล้อเล่น
เรื่องผู้ขี่พายุก็เช่นกัน
- คุณเคยเห็นพวกเขาเหรอ - พวกเขาอยู่ในหุบเขารูร์
- กองทัพของผมควบคุมพื้นที่ได้ - กองทัพที่ไม่อาจหยุดยั้งน่ะเหรอ
ที่เต็มไปด้วยคนตายใช่มั้ย ที่คุณว่า
พร้อมกับพลังที่คุณไม่เคยเห็น
บอกผมหน่อยฮัปต์มันน์ คุณจะควบคุมกองทัพที่ไม่อาจหยุดยั้งนี้ยังไง
คุณจะหยุดผู้ที่ไม่อาจหยุดยั้งได้ยังไง
กองทัพของคุณจะหยุดมันได้ยังไง
บอกเราสิ คุณจะสร้างปาฏิหาริย์นี้ยังไง
ด้วยความสามารถแบบเยอรมัน
(บีคอนฮิลส์)
นายจะกัดสไตลส์เหรอ
เพื่อให้เขาข้ามรอยแยกได้
มันเป็นทางเดียว
ขอถามให้เคลียร์นะ นายจะกัดทุกคน ในสถานีรถไฟเหรอ
- ถ้าสไตลส์กลับมา เขาช่วยเราหาทางได้ - สไตลส์ถนัดเรื่องนี้
งั้นแผนก็คือพาสไตลส์กลับมาวางแผน
พ่อหุบปากได้แล้ว
มาเลียดูก่อน บีคอนฮิลส์เหลือแต่พวกเราแล้ว
ถ้าพวกมันจับเราไปด้วย ก็จะเหลือแต่ลิเดียคนเดียว
เพราะงั้น ผมจะไปคนเดียว เลียมกับเฮย์เดนอยู่ที่นี่กับเมสัน
ตราบใดที่มีคนเหลืออยู่ในบีคอนฮิลส์ พวกไวลด์ฮันต์ก็ไปต่อไม่ได้
ฉันชอบแผนของนายนะ สก็อต โดยเฉพาะที่บอกว่าจะกลายสภาพให้สไตลส์
- มันไม่ได้ผลหรอก - พ่อรู้ได้ไง
ตรรกะไง ประสบการณ์ชีวิต ถ้าเขาถูกจับไปล่ะ ถ้าสไตลส์ไม่อยู่นั่น
ถ้าไม่มีบีคอนฮิลส์ให้นายกลับมาล่ะ
- คุณมีความคิดที่ดีกว่ามั้ย - มี หนีสุดชีวิตไง
งั้น อีกห้านาทีไปกันมั้ย
พ่อสัญญาว่าจะช่วยเรา เรายังต้องหารอยแยกให้เจอ
ฉันไม่ได้สัญญาว่าจะช่วยพวกแกฆ่าตัวตาย
ถ้าคุณช่วยไม่ได้ เราจะหาทางกันเอง
สก็อต ฉันยอมรับว่านายเก่ง เรื่องเอาชนะอุปสรรคยากๆ
แต่ครั้งนี้ นายเดินหนีไม่พ้นหรอก
แกต้องวิ่งนะ
รอยเท้าของเขาที่ด้านนอกมุ่งไปทางทิศเหนือ
เจ้านี่ก็หายไปด้วย
- ทำไมเอาต่อมไพเนียลของโกสต์ไรเดอร์ไป - ฉันจะได้ใช้นี่ได้ไง
นายต้องการอะไร
คงไม่เอาต่อมไพเนียลของเรานะ เรายังใช้อยู่
ผมอยากให้พวกคุณหาเฮลฮาวด์ให้สักตัว
นายกำลังตามเขาอยู่ นายคลาดกับกลิ่นของเขา
แต่ผมเจอมันบนตัวคุณ
- ซึ่งมันบอกผมว่า... - ไม่มีอะไร
- ฉันช่วยนายไม่ได้ - น่าเสียดาย
งั้นผมก็ไม่ต้องใช้คุณแล้ว
ไม่ไวพอ
เรายอมแล้ว
เรายอมแล้ว ปล่อยเขาเถอะ
ปล่อยเขา
ขอบคุณที่อาสา คุณอาร์เจนท์
อย่างน้อยเราก็เจอกรงของเขา มันก็ยังมีความหมาย
มันเป็นอนุสรณ์
มันมีความหมายอย่างเดียว
มันแปลว่าเขายังไม่ตาย เมสัน
และมันยังมีโอกาส
เขามีแค่รูปของเรา เหมือนในนี้มีรูปเป็นร้อย
และมีแต่เรา มันแปลกมั้ย
ไม่เลย มันแปลว่าเขารักนาย
เราต้องเอาเขากลับมา
ตอนที่เธอมาก่อนหน้านี้ นานมั้ยกว่าโกสต์ไรเดอร์จะออกมา
- สองถึงสามนาที - ฟังแล้วหายห่วง
รอยแยกนี่เป็นยังไงเหรอ
ถ้ามันเป็นรอยแตกในโลกของเราน่ะเหรอ
ในทางทฤษฎี มันอาจดูเหมือนหลุมดำขนาดเล็กมาก
หรือสะพานไอน์สไตน์โรเซนลอยฟ้าก็ได้
หวังว่าจะไม่อยู่บนอากาศนั่นนะ
แยกกันเถอะ
นี่ ดูนี่สิ
รอยแยกไม่ได้อยู่เหนือเรา
มันอยู่ข้างใต้
(สำนักงานนายอำเภอบีคอนฮิลส์)
เราควรอยู่ที่นี่ นายว่างั้นใช่มั้ย
เราอยู่ที่ไหนไม่สำคัญ เรายังต้องหาวิธีต่อสู้กับพวกมัน
ไม่มีใครสู้พวกมันได้
- ดักลาสทำได้ - เขาต้องอยู่ในนั้นด้วยเหรอ
ยังไงนั่นก็คือธีโอ
ธีโอช่วยสก็อตไว้ อย่าลืมสิ
เขายังได้ยินเธอนะ
งั้นเขาคงได้ยินฉันบอกให้หุบปาก
เราจะได้หาทางต่อสู้กับโกสต์ไรเดอร์ได้
เธอไม่ต้องคิดหาทางหรอก
เพราะดักลาสทำไปแล้ว
ถ้าเขารู้วิธีต่อสู้กับพวกมัน เขาก็อาจรู้เรื่องพวกมันทุกอย่าง
แล้วทายสิใครรู้เรื่องครูดักลาสทุกอย่าง
ฉันมองไม่เห็นเลย
มันต้องอยู่ไหนสักแห่งข้างล่างนี้
เจอแล้ว
- มันคล้ายกันมากๆ - กับอะไร
คล้ายสะพานไอน์สไตน์โรเซน
เป็นไปไม่ได้หรอก เราไม่ยอมตกลงแน่
ฉันถือไพ่เหนือกว่า
นายถูกขังอยู่ในคุก นายไม่มีไพ่สักใบ
นายอยากให้ฉันบอกนายเรื่องดักลาส
หักดาบก่อน
มีใครอยากเจรจาอีกมั้ย
หักดาบ
- ฉันจะหักดาบเอง ฉันจะหักใส่ตัว... - เฮย์เดน
ถ้านายหัก ฉันจะพูด
เถอะนะ ทุกคน
ฟังนะ ฉันไม่ได้อยากเข้าฝูงกับใคร
ฉันไม่อยากได้พลังของใคร
ฉันแค่อยากมีชีวิตอยู่
เราจะรู้ได้ไงว่าปล่อยนายแล้วนายจะไม่หนี
ดังนั้นเราจะไม่ปล่อยเขาออกมา เขาต้องบอกเราจากในกรง
ฉันยังต้องการแรงจูงใจบ้าง
เขาเป็นโลเวนเมนช์
- อะไรคือโลเวนเมนช์ - ครึ่งหมาป่า ครึ่งสิงโต
เขาเคยร่วมโครงการอาเนแนร์เบ
โครงการส่วนตัวของฮิมม์เลอร์ ที่จะใช้พลังลึกลับชนะสงคราม
ฮัปต์มันน์ เราควรอยู่ให้ห่าง เราทุกคนควรอยู่ให้ห่าง
คุณเห็นใช่มั้ย เกรนาเดียร์
พวกเขามากับพายุ
พวกเขาขี่ม้า
พวกเขาผิดธรรมชาติ
ทางนี้
เราใกล้แล้ว กระจายกำลัง
คุณทำได้ดี เกรนาเดียร์ เอเบล
ท่านผู้นำจะต้องพอใจ
ทุกคน ถอยไป
เชิญ
ไม่
ฮัปต์มันน์ ไม่นะ
ขอบคุณที่อาสา...
เกรนาเดียร์ เอเบล
เร็ว
เหลือเชื่อ
จัดการมัน
ดักลาสไม่ได้เอาชนะโกสต์ไรเดอร์ได้
เขาหนี
เราหักดาบโดยเปล่าประโยชน์
เดี๋ยว ถ้านั่นมันเมื่อปี 1943 แล้วที่ผ่านมาเขาไปอยู่ไหน
ดักลาสเฝ้าหามาตลอด
เขาพบนักวิทยาศาสตร์คนหนึ่ง ซึ่งเขานึกว่าช่วยเขาได้
ทั้งสามคน
ไม่ๆๆ
หยุด
แส้ของโกสต์ไรเดอร์ฟาดไม่ลึก พอที่จะเอาเขาไปได้
แต่ก็ทิ้งแผลใหญ่ไว้บนหลังเขา
เขาถูกจับใส่ถังน้ำ แล้วแผลของเขาก็แพร่เชื้อสู่น้ำ
มันผสมกับของเหลวในถัง และยิ่งทำให้เขาแข็งแรงขึ้น
การจมอยู่ในนั้น ดูดซับพลังมานาน 70 ปี
เขาจึงออกมาพร้อมกับพลังของอัลฟ่า
ของโลเวนเมนช์และของโกสต์ไรเดอร์
- ผลข้างเคียงที่ไม่มีใครคาดคิด - งั้นเขาก็สู้พวกมันได้
เขาหยุดพวกมันได้
พวกนาซีแพ้สงคราม ทำไมเขายังไม่เลิกรา
เขาจะต้องการกองทัพไปทำไม
เขาไม่ได้ต้องการไปเพื่อนาซี นาซีเป็นแค่เครื่องมือไปสู่เป้าหมาย
เขาต้องการกองทัพไว้เอง
กองทัพเหนือธรรมชาติส่วนตัวของเขา
เราต้องเตือนสก็อต
รู้มั้ยการเป็นมนุษย์หมาป่ามันดีที่สุดตรงไหน
การได้ยินเหนือคนธรรมดา
นายได้ยินนี่มั้ยล่ะ
แพร์ริชๆ ตื่นเร็ว แพร์ริช
- ผมขอโทษ - ไม่นะ
แพร์ริช
แพร์ริช ตื่น
นั่นมันกล้าหาญมาก แต่ไร้ประโยชน์
หวดแส้มาเลยสิ
- มาเถอะ เลียม เราต้องรีบ - เรายังพอหาเขาเจอ
ไม่
เลียม หนีไป
เลียม
- เราต้องไปหาสก็อต - มาเร็ว
เลียม
- นายต้องไปหาสก็อต - ฉันจะไม่ทิ้งเธอ
นายต้องทิ้ง
นายไปช่วยฉันที่อีกฝั่งได้
ฉันเชื่อในตัวนาย
ฉันรักเธอ
งั้นก็ไป
มันต้องมีทางอื่นสิ
เราแค่ต้องคิด
- คิดเหรอ - ใช่
คิดว่าจะผ่านรอยแยกเหนือธรรมชาติ ที่หลอมเหล็กได้ยังไงดี
ฉันไม่ได้บอกนี่ว่าจะง่าย
แต่มันก็ไม่จำเป็นต้องยาก
ทำไมจู่ๆ มันถึงสำคัญมาก ทำไมถึงรอพรุ่งนี้ไม่ได้
ผมไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นได้ไง แต่มันเกิดขึ้นแล้ว
ทุกอย่างที่ลิเดียพยายามบอกเรามาตลอด
มันจริงทั้งหมด
เตียงของเขา...
เสื้อผ้าที่เขาไม่เคยพับ กระดานสืบสวนของเขา
เขาได้เข้าทีมลาครอส เขาเล่นแย่มาก แต่เขาเข้าทีมได้
คลอเดีย...
เรามีลูกชาย
และเราก็ตามหาและพาเขากลับมาได้
ในห้องนี้ไม่มีอะไร
คุณต้องเข้ามาในห้อง ที่รัก
เข้ามาสิ
โนอาห์ มันก็ยังไม่มีอะไรอยู่ดี
คุณอยู่ตรงนี้
- เขาตามกลิ่นเรามา - ฉันตามความจนตรอกของนาย
เราทั้งหมดต่างตกที่นั่งลำบาก จนตรอกอยากเข้าไปช่วยทุกคน
และหวังว่าจะหาทางหยุดยั้ง กองทัพแห่งคนตายนี้
เราต่างต้องการสิ่งเดียวกัน
เขาพูดถูกนะ
- ถ้าเขาไม่ฆ่าคนนะ - คนอื่น ถ้าเขาไม่ฆ่าคนอื่น
สิ่งเดียวที่สำคัญตอนนี้คือข้ามรอยแยกไป
งั้นคุณก็โชคร้ายแล้ว
- รอยแยกเผาทุกอย่างที่พยายามข้ามมัน - อาจไม่ใช่ทุกอย่าง
จอร์แดน
ถ้าเฮลฮาวด์สามารถเปิดรอยแยกได้ เราทุกคนก็ได้ไปพร้อมกัน
คุณเป็นคนเลว ฉันมั่นใจว่า การช่วยคุณเป็นความคิดที่ผิด
คนดี คนเลว ทำไมทุกอย่าง ต้องเป็นสีขาวดำไปหมด
สงครามโลกครั้งที่สอง
เขาเป็นนาซี
เขาอยากได้ฮันต์ไว้เพื่อตัวเอง เขาอยากได้กองทัพเหนือธรรมชาติ
- เราไม่ให้คุณข้ามรอยแยกไป - ไม่ให้ฉันข้ามเหรอ เข้าใจล่ะ
นายยังคิดว่าตัวเองมีสิทธิ์สั่งอีก
แพร์ริช หยุด
ตอนนี้เลย
ไม่
โนอาห์
ผมจำวันเกิดคุณปีที่แล้วไม่ได้
จำการฉลองวันครบรอบของเรา หรือคริสต์มาสก็ไม่ได้
ผมไม่รู้ว่ากี่ปีมาแล้ว
ไร้สาระน่า เราไปที่บิกเซอร์ไง
เปล่า
- เราเคยอยากไปบิกเซอร์มาตลอด - เราไปแล้ว ฉันจำได้
ไม่ใช่ ที่รัก
เราไม่ได้ไป
ผมถ่ายรูปนี้ในวันสุดท้ายที่คุณยังดีอยู่
สไตลส์ไม่ยอมอยู่ห่างคุณ
ฉันป่วยอยู่ แต่ตอนนั้นฉันเริ่มดีขึ้นแล้ว
คุณกลับเป็นตัวของตัวเองทั้งวัน
สไตลส์ได้แม่คืนมา ส่วนผม...
ผมได้ภรรยาคืนมา
ยาเริ่มได้ผลแล้วไงล่ะ
สไตลส์หยุดพูดถึงโรงเรียน และปัญหาที่เขาก่อไม่ได้เลย
เขาพยายามฝืนลืมตาตื่น
สุดท้ายเขาก็หลับในอ้อมแขนของคุณ
พวกหมออธิบายไม่ได้
เราเริ่มวางแผนกัน เริ่มกลับมีความฝันใหม่
เราแค่นั่งด้วยกัน...
และมองกันและกัน
เราไม่จำเป็นต้องพูด
แต่พอสุดท้าย คุณหลับตาลง...
ฉันก็เป็นตัวเองอีกครั้ง
ผมก็รู้ว่าคุณจากไปแล้ว
เลียม นายกับลิเดียไปที่หลุมหลบภัย
แส้ มันเอานายไปไม่ได้
ฉันว่าพวกมันไม่ได้จะเอาเราไป พวกมันจะฆ่าเรา
ทำไมยังไม่หนีไปอีก
ไป
- เสียงคำรามฟังดูไม่ดีเลย - ฟังดูไม่ดีอยู่แล้ว ไปต่อเถอะ
- เกิดอะไรขึ้น - ฉันไม่รู้
แต่อยู่ข้างหลังฉันไว้
ตามฉันมา
มันกลัวเธอ
ฉันยังกลัวตัวเองเลย
ขออภัยค่ะ หมายเลขที่ท่านเรียก ไม่ได้เปิดใช้บริการ
กรุณาตรวจสอบหมายเลขหรือโทรใหม่อีกครั้ง
(แม่)
นี่เป็นเสียงบันทึก
ขออภัยค่ะ หมายเลขที่ท่านเรียก ไม่ได้เปิดใช้บริการ
- กรุณาตรวจสอบหมายเลขหรือโทรใหม่ - สก็อต
นี่เป็นเสียงบันทึก
สก็อต แม่นายไม่อยู่แล้ว
แต่ท่านยังมีชีวิตนะ
- เราจะทำยังไงต่อ - เราหลบพวกมันไม่ได้
แล้วลิเดียล่ะ โกสต์ไรเดอร์ตัวนั้นกลัวเธอ
มันไม่ใช่ความกลัวหรอก มัน...
เกือบเหมือนความเกรง
ไม่สำคัญหรอก รอยแยกปิดแล้ว
เหลือแต่เราในบีคอนฮิลส์แล้ว
ฉันมีลูกชายคนนึง
เขาชื่อว่ามิสชีสลาฟ สติลินสกี้
แต่เราเรียกเขาว่าสไตลส์
ฉันจำได้แล้ว
ตอนสไตลส์ยังเด็ก เขาออกเสียงชื่อตัวเองไม่ได้
ไม่รู้ว่าทำไม มันออกจะเรียกง่าย
แต่ที่เหมือนที่สุดคือมิสชีฟ
แม่ของเขาเรียกเขาอย่างนั้นจนกระทั่ง...
ฉันจำได้ตอนที่...
ตอนที่สไตลส์เพิ่งได้รถจี๊ปไป
มันเคยเป็นของแม่เของขา เธออยากยกให้เขา
ครั้งแรกที่เขาได้บังคับพวงมาลัยมัน
เขาก็พุ่งลงไปในหล่มเลย
ฉันให้เทปกาวม้วนแรกกับเขาในวันนั้น
เขามักหาเรื่องเดือดร้อนเสมอ
แต่เขาก็มีจิตใจดีเสมอ ตลอดมา
คืนนี้เรามาที่นี่...
เพราะเจ้าลูกชายติงต๊องของฉัน
ตัดสินใจลากเอาสก็อต
เพื่อนที่ดีที่สุดในโลกของเขา
เข้าไปดูศพคนตายในป่า
คุณจำได้ยังไง
มันเริ่มจากเสื้อของสไตลส์
แล้วฉันก็เจอด้ายสีแดง ที่เขาใช้แปะกระดานสืบสวน
ในที่สุดทั้งห้องของเขาก็กลับมา พร้อมความทรงจำทั้งหมด
แล้วสิ่งประหลาดที่สุดก็เกิดขึ้น
- อะไร - ฉันคิดว่าฉันเห็นเขานะ
มันเหมือนบางอย่างได้เปิดออก ตรงกลางห้องนั้นเอง
แค่ชั่วขณะหนึ่ง
แล้วมันก็หายไป
รอยแยก
ฉันนึกว่ามีรอยแยกเดียว เราเห็นมันปิดไปแล้ว
คุณจำสไตลส์ได้ แล้วก็มีรอยแยกใหม่
- ถ้านายอำเภอทำได้... - เราก็อาจทำได้
แต่รอยแยกนั้นปิดแล้ว
- งั้นเราก็จะเปิดมันใหม่ - ยังไง
ด้วยการจดจำสไตลส์
เราต้องจำทุกอย่างให้ได้
คำบรรยายโดย ศรัณย์ เลาหสุทธิโชค