ความเดิมตอนที่แล้ว
- เขาเป็นคนเอาศพไป - ฉันรู้ว่าเขาเอาศพพวกนั้นไปไว้ที่ไหน
มีคนจะสร้างสิ่งมีชีวิตเหนือธรรมชาติ ด้วยวิธีการที่ไม่มีอะไรเหนือธรรมชาติ
พอเปลี่ยนเป็นสีเงินเมื่อไหร่ก็จบเห่
พวกมันจะรู้ว่านายเป็นพวกที่ใช้การไม่ได้
- คีร่า ฉันไม่อยากให้เธอไป - ฉันไม่อยากทำร้ายใคร
บางอย่างเปลี่ยนไป
ผมว่ามันเป็นเพราะผมนี่แหละ ผมไม่รู้ว่าจะแก้ไขมันยังไง
(อย่าใช้เกินขนาดที่กำหนด)
โรคหืดหอบกลับมาอีกแล้ว
ไม่แน่ใจว่ามันกลับมาได้ยังไง แต่อาการมันแย่เหมือนแต่ก่อนเลย
ตอนนี้ผมเลยพกยาพ่นติดตัวไว้ตลอดเหมือนเดิม
นี่มันก็ห้าวันแล้ว
เรายังไม่เห็นไคเมร่าตัวใหม่ แล้วก็เดร็ดดอกเตอร์เลย
เราไปโรงเรียน ทำเหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น
แต่ดูเหมือนทุกคนต่างก็รู้
เดินไปตามทางเดิน ไม่มีใครยิ้มหรือหัวเราะ
ทุกคนรู้ว่าจะเกิดเรื่องอะไรบางอย่าง
พวกเขาแค่ไม่รู้ว่าเป็นเรื่องอะไร หรือว่าเลวร้ายขนาดไหน
ทุกครั้งที่รู้สึกว่าควรจะทำอะไรบางอย่าง ผมก็จะควานหาที่พ่นยา
เหมือนหยิบขึ้นมาใช้ แล้วผมก็จะคิดหาวิธีช่วยชีวิตทุกคนเอาไว้ได้
แต่ผมทำอะไรไม่ถูก
ผมว่าทุกคนก็ไม่รู้จะทำยังไง
เพราะแบบนี้ถึงไม่มีใครคุยกัน
บางครั้งเรามองข้ามหัวกันไปซะด้วยซ้ำ
ผมว่าบางคนก็รับได้นะ
เพราะพอไม่คุยกัน ก็จะเก็บความลับได้ง่ายมากขึ้น
ผมไม่รู้ว่ามีใครโกหกอะไรหรือเปล่า
น่าจะเป็นการปิดบังข้อมูลกันไว้ซะมากกว่า
การโกหกสติลินสกี้คือสิ่งที่เลวร้ายที่สุด
เพราะยังไม่มีใครบอกเขาเรื่องแพร์ริชเลย
แล้วก็ยังไม่มีใครบอกแพร์ริชด้วยเหมือนกัน
(อันนี้อย่าทำหาย)
ดูเขาจะจำไม่ได้ว่าเป็นคนเอาศพไป
เราคิดว่าเขาจะอันตรายถ้าเราไปขัดขวางเขา
(แพร์ริช)
ถ้าสติลินสกี้รู้ความจริงเข้า เขาต้องขัดขวางแน่ๆ
ลิเดียกับสไตลส์เลยพยายามไปหาศพ ซึ่งก็คือตามหาเนเมตัน
พวกเขาขับไปค้นหาตามป่า
ครั้งสุดท้ายที่เราเจอมัน เราสามคนเกือบจมน้ำใส่น้ำแข็งแล้ว
ไม่ได้มีแค่เราที่ตามหาไคเมร่า
สติลินสกี้ให้ทุกคนออกตามหาเป้าหมายต่อไป
สอบปากคำทุกคนที่มียีนของไคเมร่า และทุกคนที่มีดีเอ็นเอสองชุด
ไม่มีใครรู้หรอกว่าพวกเขาตามหาใคร
บางคนคิดว่าเป็นฆาตกรต่อเนื่อง
บางคนคงรู้ว่ามันเลวร้ายกว่านั้น
ไคเมร่าสองตัวที่เรารู้จักคือเฮย์เดนกับคอรี่ย์
พวกเขาก็โอเคดีอยู่นะ
ที่จริงแล้วมันยิ่งกว่าโอเคซะอีก พวกเขารักษาตัวได้เร็วแล้วก็แข็งแรงขึ้น
พวกเขาไม่ต้องให้เราช่วย
พวกเขาไม่ได้ต้องการให้เราช่วยอยู่แล้ว
ยังไม่ได้ข่าวคราวจากคีร่าเลย
(ปิด)
ผมห่วงดีตันมากขึ้นทุกที
ผมรู้ว่ามันกำลังจะมีเรื่อง
ผมเอาแต่คิดว่ามันจะดีแค่ไหน ถ้าผมหายใจไม่ออก
ฟังเหมือนนายพยายามจะขอโทษ
นายกลับมาเพื่อตามหาอัลฟ่า
เสียใจด้วยนะที่ดันมาเจอฉัน
- ฉันไม่เห็นจะเสียใจเลย - ยังอยากจะอยู่ฝูงนี้อีกมั้ย
สก็อต ฉันจะอยู่กับนายไม่ว่าจะดีหรือร้าย
เชื่อเถอะ มันจะเลวร้ายไปกว่านี้แน่
ฉันก็ว่างั้น
ผมต้องการเวลามากกว่านี้
ฟังอยู่หรือเปล่า ผมต้องการเวลามากกว่านี้
ดวงจันทร์ใกล้โลก
ซูเปอร์มูน เราจะรู้ในวันที่ดวงจันทร์ใกล้โลก
- แล้วเฮย์เดนล่ะ - เป็นตัวล้มเหลว
- ไม่ใช่กับผม - ตัวที่ล้มเหลวจะทำให้เราตกอยู่ในอันตราย
ผมกันสก็อตไม่ให้มายุ่งกับพวกคุณ
ผมทำทุกอย่างที่คุณต้องการ ไว้ชีวิตเฮย์เดนด้วย
ไม่สำคัญ
คุณรับปากว่าจะให้ผมมีฝูง
เราไม่ได้สัญญาอะไรทั้งนั้น
ผมต้องการให้เธอมีชีวิตอยู่
เราจะให้อยู่จนถึงวันพระจันทร์ใกล้โลก
สภาพไม่เหมือนห้องผ่าตัดเลย
เหมือนเป็นสถานที่ปฏิบัติการ
ชักจะสงสัยแล้วว่า ที่เรามาตามหาไคเมร่าที่มีศักยภาพ
อาจจะเสียเวลาเปล่า
ในเมื่อเราควรจะไปตามหาตัวที่มันล้มเหลว
- เราจะทำยังไงล่ะครับ - ให้ไฟยูวีกับเจ้าหน้าที่ทุกคน
แล้วมันจะทำให้เราเห็นอะไรเหรอครับ
ปรอท
ฉันไปหาตอนเรียนประวัติศาสตร์คาบสอง แล้วก็ไปกินมื้อเที่ยง
หลังจากนั้นฉันเรียนวิชาเลข
ออดดังเมื่อไหร่ก็เจอกัน
พวกมันจะออกมาแต่ตอนกลางคืนใช่มั้ย
นายไม่ต้องมาหาฉันทุกคาบก็ได้
ก็อยากไปหานี่
ก็ได้
เธอไม่เป็นไรหรอก
อย่าบอกใครนะ
อย่าเอาไปบอกใครนะ
เหมือนกับมันไม่อยากให้ใครมาเจอ
มันคงรู้ว่าเราไปเรียนไม่ทันแล้ว
เพราะเรามาตรงนี้สองครั้งแล้ว
โธ่เว้ย
- ทีนี้ไปคุยกับแพร์ริชได้หรือยังล่ะ - เดี๋ยวก่อน
ถ้าเนเมตันมีศพถมอยู่ เธอก็น่าจะหาเจอมั้ย
- ฉันเนี่ยนะ - ใช่ เธอก็ทำแบบนี้อยู่แล้ว
เธอเป็นแบนชี เธอหาศพพวกนั้นได้แน่
แบนชีนี่ก็มีวันหยุดเหมือนกันนะ ไปคุยกับแพร์ริชดีกว่ามั้ย
- ไม่ได้ - ทำไมล่ะ
เพราะมีศพนึง
มีศพนึงอาจจะ...
อะไร
ศพนึงอาจเป็นเบาะแสได้
ไปล่ะ สไตลส์ ฉันจะไปคุยกับแพร์ริช แล้วก็บอกว่าเขานั่นแหละที่เป็นคนเอาศพไป
พอรู้แล้ว อะไรๆ มันก็ดีขึ้น
งั้นเขาก็ควรรู้ไว้ด้วยว่าเขาทำรถจี๊ปฉันพัง
นี่
- ทำอะไรน่ะ - เปล่านี่
อย่าลืมนะว่าพรุ่งนี้พระจันทร์เต็มดวง
- นายอาจจะรู้สึกแล้วก็ได้ - รู้แล้ว
ซูเปอร์มูน แปลว่ามันจะอยู่ใกล้โลกมากขึ้น
ฉันรู้น่า
โอเค
อย่าลืมนะว่ามีฉันอยู่ทั้งคน
จะจับฉันล่ามกับต้นไม้อีกหรือไงล่ะ
ฉันแค่จะบอกว่าถ้าเรารวมตัวกันไว้ มันก็น่าจะดี
เราจะได้คอยปกป้องกัน
เราปกป้องใครไม่ได้ทั้งนั้น
แน่ใจนะว่าแพร์ริชเอาศพไปไว้ที่นั่น
ลิเดียบอกว่าเขาฝันแบบนี้
ถ้าลิเดียเจอเนเมตัน เธอก็จะเจอโดโนแวนด้วย
- ขอโทษที - ใช่ แล้วเธอก็จะเจอจอชด้วย
ก็ให้เธอเจอไปเถอะ
ฉันว่าสก็อตเปลี่ยนไป ยิ่งหลังจากที่เขาทำกับคอรี่ย์แบบนั้น
ฉันว่าเขาไม่โทษที่เราปกป้องตัวเองหรอก
เขาไม่โทษนายหรอก
นายเข้มแข็งมากขึ้น
ฉันจะเข้มแข็งขนาดไหนเนี่ย
งั้นก็มาหาคำตอบกัน
สุดยอด
แปลว่าฉันเป็นตัวที่ประสบความสำเร็จเหรอ
ไม่รู้สิ
แต่สก็อตอาจจะรู้
ฉันรู้ว่าครั้งล่าสุดที่นายเจอเขา มันไม่ค่อยดีเท่าไหร่นัก
แต่เขาพยายามจะช่วยนะ
มากกว่าคนส่วนใหญ่ซะอีก
- เอาจริงเหรอ - ก็ทำไมล่ะ
เอาเรื่องคีย์การ์ดนี่มาบอกฉันทำไม
ตอนช่วงที่มีคนโทรแจ้ง 911 มีสองคนอยู่ในระบบค่ะ
ธีโอ เรเกนกับสไตลส์ลูกคุณ
- แน่ใจนะว่าเด็กคนนี้มีความผิด - แน่นอนครับ
งั้นลูกก็ต้องรอ
ถ้ามีความผิดจริงๆ เดี๋ยวก็ต้องพลาดให้เห็น
พวกเขามักจะทำผิดพลาด
นี่ มีเรื่องจะคุยด้วยหน่อย
- นายเป็นอะไรหรือเปล่า - ไม่ใช่เรื่องฉันหรอก
แต่ฉันน่าจะบอกนายมาซะตั้งนานแล้ว
เรื่องอะไร
เรื่องสไตลส์น่ะ
เดี๋ยวนะ
นายได้ยินเสียงนั่นมั้ย
ตำรวจเหรอ
รถพยาบาล
เขาเลือดไหลใหญ่เลย ฉัน...
อย่าปล่อยให้พวกมันทำอย่างนั้น
- อย่าให้พวกมันมาฆ่าฉัน - สก็อต เราต้องตามพวกเขาไป
เราต้องปกป้องเขานะ
สก็อต เร็วเข้าสิ
สก็อต
สก็อต นายต้องตามไปสิ
- คอรี่ย์ใช่มั้ย - พวกนั้นกำลังพาเขาไปโรงพยาบาล
แปลว่าฉันจะเป็นรายต่อไป พวกมันจะมาล่าฉัน
พวกมันก็มาตามล่าเราทุกคนนั่นแหละ เราถึงต้องไปจากที่นี่
นายมีเรื่องอะไรจะคุยกับฉัน
เอาไว้ก่อนก็ได้
ถ้าเป็นเรื่องที่ไม่ชอบมาพากล นายบอกมาเลยดีกว่า
มีอะไรต้องบอกกัน
เริ่มต้นด้วยเรื่องนี้คงไม่ดีสักเท่าไหร่
นายคิดว่าฉันจะโกรธงั้นเหรอ
- ไม่ได้โกรธฉันหรอก - ธีโอ มีอะไรก็เล่ามา
เปิดช่องเก็บของสิ
ของสไตลส์
เขาทำหล่นไว้ที่โรงเรียน
เมื่อไหร่
ตอนที่เขาฆ่าโดโนแวน
นายพูดอะไรเนี่ย
รู้ใช่มั้ยว่าเขาเจ็บไหล่ นายได้กลิ่นเลือด
เขาเจ็บเพราะรถจี๊ป เขาบอกว่าฝากระโปรงหล่นใส่
ไม่ใช่ เป็นเพราะโดโนแวนต่างหาก
เขาตามล่าสไตลส์ที่ห้องสมุด
ฉันมาเห็นตอนที่เหตุการณ์จบลงแล้ว
พอฉันเห็นว่าสไตลส์ทำอะไรอยู่ จะห้ามก็ห้ามไม่ทัน
ฉันไม่น่ามาเล่าให้นายฟังเลย
- เขาน่าจะเป็นคนเล่าให้นายฟังเอง - เล่ามา
ฉันเห็นโดโนแวนล้มลงไป
สไตลส์เอาประแจตีเขา กระหน่ำตีใหญ่
คงเพราะโดโนแวนขู่จะฆ่าพ่อเขา
หรือไม่สไตลส์ก็คิดว่าเขาต้องป้องกันตัว
แต่เขาก็กระหน่ำตีไม่ยั้งเลย
- เป็นไปไม่ได้ - เขาฟาดกะโหลกโดโนแวนเละเลย
ฉันได้ยินเสียงกะโหลกแตก
ตอนที่ฉันดึงสไตลส์ออกมา หัวโดโนแวนก็ยุบไปครึ่งนึงแล้ว
มันเหมือนฝันไปเลย
ฉันเอาแต่บอกตัวเองว่ามันเป็นการป้องกันตัว
มันเป็นการป้องกันตัวแหละ แต่ว่า...
สก็อต ขอโทษที
เกิดมายังไม่เคยเห็นอะไรแบบนั้นเลย แล้วก็ไม่เคยเห็นใครโมโหขนาดนั้น
นายน่าจะไปคุยกับสไตลส์ดูนะ
นายต้องไปคุยกับเขา
หนึ่งในอาวุธชีวภาพก็คือแอนแทร็กซ์
พวกเยอรมันใช้มันตอนสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
และในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ญี่ปุ่นได้ทดลองกับคน
(พระจันทร์ใกล้โลก)
เบธ ปิดคอมพิวเตอร์ซะ
ครูจะพูดเป็นครั้งสุดท้ายแล้วนะ
เบธๆ
มาเลีย ถ้าจะไปห้องน้ำล่ะก็ ไปได้ทีละคน
แล้วถ้าคิดจะโดดเรียนล่ะก็
ครูว่าช่วงนี้เกรดเธอไม่ค่อยดีนะ
- เขาต้องการความช่วยเหลือนะคะ - เธอช่วยเขาไม่ได้
ครูรู้ใช้มั้ยว่ามันเกิดอะไรขึ้น
ครูรู้ว่าอยากเห็นเธอได้เลื่อนชั้นด้วยเกรดที่ดีนะ
ครูรู้มากกว่านั้น
เธอต้องตั้งใจทำการบ้านให้มากขึ้น
ทุกคนเลย
ถ้าที่นี่สำคัญนัก ทำไมก่อนหน้านี้ไม่เห็นพาผมมาดู
มันหาเจอยากน่ะค่ะ
เปิดจีพีเอสมั้ยล่ะ
ไม่ต้องหรอกค่ะ
แล้วเราจะหาเจอได้ยังไง
เพราะผมยังไม่เห็นตอไม้ใหญ่ๆ เลย
ฉันว่าคุณเริ่มจำได้แล้วล่ะ
- คุณรู้ได้ยังไง - ก็คุณเพิ่งเลี้ยวขวามา
เบธ
- เป็นอะไรหรือเปล่า - มาคุยกับฉันทำไม
เธอไม่รู้จักฉันซะหน่อย ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับอาการของฉัน
หมายความว่าไง
อาการของฉันๆ
อย่าอยู่คนเดียวเลยนะ
เอาจริงเหรอเนี่ย เบธ
พวกมันมาที่นี่แล้ว
ไม่ใช่ฝีมือพวกมัน
เป็นฝีมือคอรี่ย์
มาเลีย นี่ๆ เกิดอะไรขึ้นเหรอ
ไม่ชอบเลย
ไม่ชอบเห็นการสูญเสียแบบนี้ ฉันไม่เหมือนสก็อต
ฉันทนเห็นศพไม่ได้อีกแล้ว
ทนรับความล้มเหลวไม่ได้
- รปภ.ยังตามหาอยู่ - ฉันไม่เจออะไรเลย
พวกมันมาแล้ว
เผ่นกันดีกว่า
เราต้องตามหาเฮย์เดน
ลิเดีย ให้ตายสิ รับโทรศัพท์ที มีไคเมร่าตายอีกแล้ว
อยู่กับแพร์ริชตอนนี้อาจไม่ปลอดภัยเท่าไหร่
ถ้าเขามาเอาศพ เธออย่าไปขัดขวางเขาล่ะ
ลิเดีย อย่าไปขัดขวางเขา
- คุ้นตาบ้างมั้ยคะ - ไม่นะ
ก็พยายามอยู่นะ แต่ผมว่ามันก็แค่ป่า
คุณอาจจะคิดมากเกินไป
มันอาจต้องใช้ความรู้สึกเอา
ทำยังไงล่ะ
- ทำไมทำแบบนี้ - คุณจะได้เลิกคิดซะทีไง
- จะเป็นแรงกระตุ้นให้ผมงั้นเหรอ - ไม่ใช่
เพื่อให้คุณเลิกคิด
ให้เวลาเจ้าหน้าที่ชันสูตรศพห้านาทีนะ
ถอยไปนะคะ ขอบคุณค่ะ
รอสักครู่นะคะ
มานี่สิ
- สก็อตล่ะ - เขาไปตามหาเลียมครับ
- สก็อตคิดว่าเขาอยู่กับเฮย์เดน - ขอคุยด้วยหน่อย
แค่เธอคนเดียว
ต้องเรียกทนายหรือเปล่าครับ
เธอน่ารู้คำตอบอยู่แล้วนะ
สไตลส์ไม่ได้อยู่ที่นั่น
โดโนแวนต่างหาก
- เขาเป็นไคเมร่า - เวนดิโก้
เขาตามหาสไตลส์
เขาจะฆ่าสไตลส์
โดโนแวนบอกว่าเขาอยากจะฆ่าสไตลส์ต่อหน้าคุณ
แต่พอเขาเห็นผมอยู่ที่นั่น เขาบังคับให้ผมบอกว่าสไตลส์อยู่ไหน
- แล้วเธอบอกไปว่ายังไง - ก็ไม่ได้บอกอะไร
เขาเลยมาเล่นงานผม
ผมพยายามสู้แล้ว
แต่ผมเอาแต่คิดว่า ผมไม่ยอมให้เขาฆ่าผมตายหรอก
ผมไม่ยอมให้เขาฆ่าสไตลส์
ผมปีนขึ้นไปบนนั่งร้านแต่เขาก็เริ่มลากผมลงมา
แล้วคานมันก็หล่นลงมา
พอมองไป คานอันนึงก็เสียบตัวเขา
ผมทำอะไรไม่ถูกเลย
ผมโทรแจ้ง 911 แต่พอเจ้าหน้าที่มา
ศพก็หายไป รวมทั้งเลือดด้วย
ทุกอย่างหายไปหมด ผมทำอะไรไม่ถูกเลย
ไม่ใช่ฝีมือผมนะครับ
ผมขอโทษ
ผมไม่รู้จะทำยังไงแล้ว ผมไม่ได้ทำ
โอเคๆ
- รู้รหัสมั้ย - รหัส 12-34-56
- นั่นมัน... - ใช่ ฟิลน่ะโง่จะตายไป
(เฮย์เดน โรเมโร่)
พี่คงห่วงฉันมากแน่ๆ
เดี๋ยวค่อยคิดหาทางบอกเขา
เราจะหนีไปไกลแค่ไหน
- ก็คงสุดหล้าฟ้าเขียวล่ะ - ถ้าเกิดฉันเป็นเหมือนเทรซี่ล่ะ
ถ้าฉันทำร้ายนาย
ฉันไม่แค้นฝังหุ่นหรอก
แย่แล้ว พวกมันมากันแล้ว
ผมต้องโทรไปแจ้ง ไม่สิ ผมต้องมอบตัว
ฉันว่าไม่ค่อยเข้าท่าเท่าไหร่นะ
คุณบอกเองว่าผมเป็นคนเอาศพพวกนี้มา
ผมทำร้ายเจ้าหน้าที่คนอื่น มันเป็นความผิด
- ผมไม่ควรอยู่ใกล้คุณด้วยซ้ำ - ฉันไม่กลัวคุณหรอก
- ผมกลัวตัวเอง - ดูเหมือนมันจะเกิดขึ้นแค่ตอนที่มีศพเท่านั้น
นอกนั้นแล้ว
คุณก็ยังเป็นคนดี
- แล้วก็เป็นเจ้าหน้าที่ที่เก่ง - เก่งมากด้วย อยากเป็นอย่างนั้นต่อไป
คว่ำรถจี๊ปแล้วก็ทำร้ายเพื่อนร่วมงาน มันไม่ใช่การพิทักษ์สันติราษฎร์แล้ว
เอาศพเด็กวัยรุ่นที่โดนฆาตกรรมมาซ่อน
คุณไม่ได้เอามาซ่อน ที่จริงแล้ว
- อาจจะใช่ก็ได้ - ว่าไงนะ
เราขอให้สติลินสกี้ทำแบบนี้กับเทรซี่
คุณไม่ได้เอาศพมาซ่อน
- คุณปกป้องพวกเหนือธรรมชาติ - แล้วมันต่างกันตรงไหน
คุณอาจจะช่วยปกป้องความลับ
อาจเป็นเหตุผลอย่างนึง
ผมเป็นเจ้าหน้าที่นะ
คุณไม่ใช่เจ้าหน้าที่ธรรมดาๆ
แล้วคุณก็ไม่ใช่คนเลว
คุณเพิ่งทำให้ผมเห็นว่า ที่ผมฝันน่ะมันเป็นความจริง
แต่คุณยังไม่รู้เรื่องราวที่เหลือ
ทุกครั้งที่ผมแบกศพมาที่เนเมตัน
ผมวางถมลงไปตรงที่ที่มันมีศพอยู่ก่อนแล้ว
มีอยู่เท่าไหร่เหรอคะ
เป็นร้อยเลย ลิเดีย
มีเป็นร้อย
หนีไป เฮย์เดน หนีไป
พาเฮย์เดนออกไป เร็วเข้า
เฮย์เดน
เฮย์เดนๆ
- ผมต้องการเวลามากกว่านี้ - วันที่พระจันทร์อยู่ใกล้โลก
ได้แค่นั้น
เฮย์เดนอยู่ไหน
ฉันไม่เป็นไร
จริงๆ นะ ฉันว่าฉันไม่เป็นไร
ฉันเห็นมันแทงเข็ม
แล้วตาเธอก็มีแต่ปรอท
มันเปลี่ยนเป็นสีเงินไปเลย
ก็ดูเธอไม่เป็นไรนี่น่า
เธออาจจะรักษาตัวก็ได้
อาจจะไม่ใช่
ถ้าเกิดข้างในเธอเป็นอะไรไปล่ะ
พาพวกเขาไปที่คลินิกรักษาสัตว์
เดี๋ยวไปเจอกันที่นั่น
อย่าให้เธอหลับนะ
ฉันว่าอย่าให้เธอหลับจะดีกว่า
เฮย์เดน อย่าหลับนะ
- เหนื่อยจังเลย - ฉันรู้ แต่ห้ามหลับนะ
- จะช่วยเธอยังไงดี - ไม่รู้
เวลาโดนพิษวูลฟ์เบนก็ต้องขับมันออกมา แต่เป็นปรอทนี่ไม่รู้เลยว่ายังไง
- ยิ่งพวกมันปรับเปลี่ยนปรอทนั่นแล้วด้วย - เธอจะรักษาตัวเองได้มั้ย
ปัญหาอยู่ตรงที่ว่าเธอไม่เหมือนเรา เลียม
พวกมันไม่เหมือนเราเลย เหมือนทำเลียนแบบขึ้นมา
เธออาจไม่ได้แข็งแรงเหมือนเรา
- หรือรักษาตัวเองได้เหมือนเรา - เธอไม่ใช่มนุษย์หมาป่าจริงๆ
- แล้วถ้าเราเปลี่ยนเธอเป็นมนุษย์หมาป่าล่ะ - ก็เข้าท่าดีนะ
แต่เราสองคนทำไม่ได้
แต่สก็อตทำได้นี่
นี่ เขาทำอะไรน่ะ
ก็ปกป้องเราไงคะ
- จากใคร - ตัวเขาเอง
ไม่นะ
ผมเข้าใจถ้าจะให้ผมทำงานนั่งโต๊ะหกเดือน
แพร์ริช เราขังนายไว้ในนี้ไม่ได้
มีศพอีกแล้วใช่มั้ย
สองศพเลย
ผมเป็นคนเอาศพไปเอง
ผมไม่รู้ว่าทำไม
แล้วก็จำไม่ได้ด้วยว่าผมเป็นคนเอาไป
แต่ถ้าคนที่ห้องดับจิตนั่นเป็นผมจริง งั้นผมก็เป็นตัวอันตราย
ปล่อยผมออกไปไม่ได้นะครับ นายอำเภอ
ปล่อยไปไม่ได้
(คลินิกรักษาสัตว์บีคอนฮิลส์)
โทษที รถจี๊ปสตาร์ตไม่ติดอีกแล้ว
จะพังมิพังแหล่
ติดต่อมาเลียหรือว่าลิเดียไม่ได้เลย
สก็อต
นายไปเอามาจากไหน
นี่ของนายเหรอ
ทำไมถึงไม่บอกฉัน
ก็กะจะบอกอยู่
ทำไมไม่บอกฉันตอนที่เกิดเรื่อง
บอกไม่ได้
นายฆ่าเขางั้นเหรอ
นายฆ่าโดโนแวนเหรอ
เขาจะมาฆ่าพ่อฉัน
จะให้ฉันปล่อยเขาไปหรือไงล่ะ
นายไม่ควรจะทำแบบนี้
พวกเราทุกคนเลย
คิดว่าฉันมีทางเลือกนักหรือไง
- มันมีทางเลือกเสมอนั่นแหละ - ฉันทำแบบนายไม่ได้ สก็อต
ฉันรู้ว่านายไม่ทำแบบนี้แน่
นายคงจะหาทางแก้
- ฉันคงจะลองดู - ใช่ เพราะนายเป็นคนนิสัยแบบนี้
เป็นอัลฟ่าตัวจริง ไม่ใช่ทุกคนจะเป็นอัลฟ่าตัวจริงได้
คนเรามันก็ทำผิดพลาดกันได้
บางคนก็ต้องมือเปื้อนเลือดกันบ้าง
เรายังเป็นคนอยู่
นายต้องฆ่าเขาเลยเหรอ
สก็อต เขาจะฆ่าพ่อฉัน
แต่เรื่องที่เกิดขึ้น
การป้องกันตัวมันมีขีดจำกัดอยู่นะ
นายพูดอะไรเนี่ย
ฉันไม่มีทางเลือก สก็อต
นายไม่เชื่อฉันใช่มั้ย
ก็อยากจะเชื่ออยู่หรอก
โอเค งั้นก็เชื่อฉันเถอะ
สก็อต พูดสิว่านายเชื่อฉัน
พูดสิ
พูดสิว่านายเชื่อฉัน
สไตลส์ เราจะฆ่าคน ที่เราพยายามจะปกป้องไม่ได้
พูดสิว่านายเชื่อฉัน
เราฆ่าคนไม่ได้
นายเชื่ออย่างนั้นใช่มั้ย
ฉันต้องทำยังไง
จะให้ฉันทำยังไง แค่...
สก็อต บอกสิว่ามันต้องแก้ไขยังไง
บอกมาสิ จะให้ฉันทำยังไง
ไม่ต้องห่วงเรื่องมาเลียหรือว่าลิเดียนะ
เดี๋ยาเราก็หาพวกเขาเจอ
นายน่ะ
ควรจะไปคุยกับพ่อ
อาการเธอแย่ลง ฉันว่าเธอกำลังจะตาย
เป็นพิษจากปรอทแน่เลย
สก็อต จำที่นายรับปากกับฉันได้มั้ย
นายบอกว่าจะทำทุกอย่างเพื่อช่วยชีวิตเธอ
ถ้าเธอเป็นมนุษย์หมาป่าจริงๆ เราก็ช่วยชีวิตเธอได้
มากัดเธอที
ไม่
คำบรรยายโดย: วชิรา จารุแสงไพโรจน์