W poprzednich odcinkach:
To on zabiera ciała.
Chyba wiem gdzie je zbiera.
Ktoś chce stworzyć istoty nadprzyrodzone bez użycia nadprzyrodzonych środków.
Źle jest wtedy, kiedy kolor zmienia się w srebrny.
Wtedy wiedzą, że jesteś nieudana.
- Nie chcę, żebyś wyjeżdżała. - A ja nie chcę nikogo ranić.
Coś się zmieniło.
Chyba przeze mnie.
I nie wiem jak to naprawić.
Astma wróciła.
Nie wiem jak, ale wróciła.
Jest tak źle jak dawniej.
Cały czas muszę mieć przy sobie inhalator.
Tak jak dawniej.
Minęło pięć dni.
Nie było żadnych nowych Chimer ani Doktorów Strachu.
Chodzimy do szkoły,
jak gdyby nigdy nic.
Ale wszyscy wydają się wiedzieć.
Idziesz przez korytarz i nikt się nie uśmiecha.
Nikt się nie śmieje.
Jakby każdy wyczuwał, że coś się zbliża.
Nie wiedzą tylko co ani jak złe to będzie.
Ciągle czuję, że powinienem coś z tym zrobić.
Przyłapuję się na wyciąganiu inhalatora. Jakbym miał wziąć wdech
i dzięki temu wpaść na rozwiązanie, jak uratować wszystkich.
Ale tak naprawdę nie wiem, co robić.
Chyba nikt nie wie.
Może dlatego nikt z nikim nie rozmawia.
Czasami nawet się nie zauważamy.
Niektórym z nas to chyba nie przeszkadza.
Bo łatwiej tak zachować tajemnicę.
Nie wiem, czy ktokolwiek kłamie.
Raczej po prostu milczą.
Najgorsze jest okłamywanie Stilinskiego.
Nikt mu jeszcze nie powiedział o Parrishu.
Parrish w sumie też o niczym nie wie.
POSTARAJ SIĘ JEJ NIE ZGUBIĆ
Nie pamięta, że zabierał ciała.
Sądzimy, że niebezpieczny jest wtedy, kiedy ktoś próbuje wejść mu w drogę.
Jeśli Stilinski znałby prawdę, na pewno wszedłby mu w drogę.
Lydia i Stiles próbują odnaleźć ciała, czyli szukają Nemetonu.
Jeżdżą i przeszukują lasy. Kiedy ostatnim razem go znaleźliśmy,
troje z nas prawie utonęło w lodowatej wodzie.
Nie tylko my szukamy Chimer.
Stilinski i jego ludzie szukają kolejnego celu.
Przesłuchują każdego, kto jest biologiczną Chimerą.
Każdego kto ma dwa zestawy DNA.
Nikt nie wie, czego dokładnie szukają.
Niektórzy uważają, że seryjnego mordercy.
A niektórzy wiedzą, że czegoś znacznie gorszego.
Dwie Chimery o których wiemy, Hayden i Corey...
mają się dobrze.
Nawet lepiej niż dobrze. Leczą się szybciej i rosną w siłę.
Nie potrzebują naszej pomocy.
Chyba jej nawet nie chcą.
Kira jeszcze się nie odezwała.
ZAMKNIĘTE DO ODWOŁANIA
Coraz bardziej martwię się o Deatona.
Wiem, że coś się zbliża.
Ale jak ja sobie poradzę, skoro nie mogę nawet oddychać?
Brzmisz jakbyś przepraszał.
Wróciłeś, żeby znaleźć Alfę.
Przykro mi, że znalazłeś mnie.
Mi nie jest przykro.
Wciąż chcesz należeć do stada?
Scott, jestem z tobą.
Na dobre czy na złe.
Zaufaj mi. Będzie gorzej niż źle.
Liczę na to.
Potrzebuję więcej czasu.
Słuchacie mnie? Potrzebuję więcej czasu.
Perigee-syzygy.
Superksiężyc.
Dowiemy się, kiedy będzie perigee-syzygy.
A co z Hayden?
- Niepowodzenie. - Nie dla mnie.
Niepowodzenie zagraża całemu eksperymentowi.
Trzymałem Scotta z dala od was. Robiłem wszystko, czego chcieliście.
- Teraz potrzebuję Hayden, żywej. - Nieistotne.
Obiecaliście mi stado.
Nic ci nie obiecywaliśmy.
Potrzebuję jej żywej.
Nie przed perigee-syzygy.
To mi nie wygląda na salę operacyjną.
Bardziej na stację badawczą.
Czy my przypadkiem nie marnujemy czasu szukając potencjalnych Chimer,
kiedy powinniśmy szukać tych nieudanych.
- Jak? - Wyposażymy każdego w światło UV.
Co dzięki niemu zobaczymy?
Rtęć.
Widzimy się na historii.
Potem lunch.
Po lunchu mam matmę.
Więc znajdę cię po dzwonku.
Oni przychodzą tylko, gdy jest ciemno, prawda?
Nie musisz mnie pilnować na każdej przerwie.
Ale chcę.
Dobrze.
Nic ci się nie stanie.
Nie mów nikomu.
Nie możesz nikomu powiedzieć.
Jakby nie chciało, żebyśmy je znaleźli.
Może nie chce, żebyśmy spóźnili się na lekcje.
Poza tym byliśmy tu dwa razy.
Cholera.
- Możemy już porozmawiać z Parrishem? - Czekaj.
Jeśli Nemeton jest pełne ciał, chyba powinnaś umieć je znaleźć.
- Ja? - Tak, ty.
Tym się zajmujesz. Jesteś Banshee, znajdujesz ciała.
Banshee ma dzień wolny, więc może porozmawiamy z Parrishem?
- Nie możemy. - Dlaczego nie?
Ponieważ jedno z ciał...
mogłoby być...
Czym?
Wskazówką.
Wracam do miasta.
Porozmawiam z Parrishem i powiem mu, że to on zabiera ciała.
Zawsze lepiej jest wiedzieć.
Więc powinien wiedzieć, że wisi mi jeepa.
Cześć.
- Co robisz? - Nic.
Liam, pamiętaj, że jutro pełnia.
Pewnie już zaczynasz ją czuć.
Wiem.
To superksiężyc. Będzie bliżej ziemi i...
Wiem co, to znaczy.
Pamiętaj, że możesz na mnie liczyć.
Znowu chcesz przywiązać mnie do drzewa?
Nie, ale może powinniśmy trzymać się razem.
Żebyśmy mogli bronić się nawzajem.
Nie możemy nikogo obronić.
Jesteście pewni, że to tam Parrish zabiera te ciała?
Lydia powiedziała, że widziała to w jego śnie.
Jeśli Lydia znajdzie Nemeton, to znajdzie też Donovana.
Przykro mi.
Znajdzie również Josha.
Może i powinna.
Wiele się u Scotta pozmieniało. Zwłaszcza po tym, co zrobił Coreyowi.
Chyba nie będzie winił nas za to, że się broniliśmy.
Nie będzie winił ciebie.
Stajesz się silniejszy.
- Jak silny mogę być? - Sprawdźmy to.
- Nieźle. - No.
Czy to znaczy, że się im udałem?
Nie wiem.
Ale Scott może wiedzieć.
Wiem, że wasze ostatnie spotkanie nie wypadło najlepiej.
Ale on próbuje pomóc.
Bardziej niż inni.
- Serio? - Dlaczego by nie?
Dlaczego mówisz mi o kartach do biblioteki?
System zarejestrował dwie osoby zaraz przed tym głupim telefonem.
Theo Raekena i pańskiego syna, Stilesa.
Jesteś pewien, że ten dzieciak jest winny?
- Tak. - Więc będziesz musiał poczekać.
Jeżeli jest naprawdę winny, prędzej czy później popełni błąd.
Zawsze popełniają błąd.
Cześć.
- Muszę z tobą o czymś porozmawiać. - Wszystko w porządku?
Tak, ale nie o mnie chodzi.
Pewnie powinienem był powiedzieć ci o tym dawno temu.
O co chodzi?
O Stilesa.
Zaczekaj, słyszysz?
Policja?
Karetka.
Nagle zaczął krwawić. Nie wiedziałem co...
Nie pozwól im na to.
Nie pozwól im mnie zabić.
Musimy za nimi pojechać.
Musimy go chronić.
Scott, rusz się.
Powinieneś to zrobić.
To Corey, prawda?
Tak. Wiozą go do szpitala.
Czyli jestem następna. Przyjdą po mnie.
Przyjdą po nas wszystkich, dlatego musimy się stąd wynosić.
O czym chciałeś ze mną porozmawiać?
To może zaczekać.
Jeżeli coś jest nie tak, powiedz mi.
Wszyscy powinniśmy zacząć znów ze sobą rozmawiać.
To chyba nie jest odpowiednie miejsce.
Uważasz, że się zdenerwuję?
Nie na mnie.
Możesz mi powiedzieć.
Otwórz schowek.
Należy do Stilesa.
Upuścił go w szkole.
Kiedy?
Po tym, jak zabił Donovana.
O czym ty mówisz?
Wiesz, że zranił się w ramię.
Wyczułeś krew.
To przez jeepa. Powiedział, że maska spadła mu na ramię.
Nie, to był Donovan.
Zaatakował Stilesa w bibliotece.
Widziałem tylko końcówkę.
Gdy zobaczyłem, co Stiles robił, nie byłem w stanie go powstrzymać.
Nie powinienem ci o tym mówić. Powinieneś usłyszeć to od niego.
Mów.
Widziałem, jak Donovan upadł.
Stiles uderzał go kluczem, raz za razem.
Może dlatego, że... On groził, że zabije jego ojca.
Albo Stiles uważał, że robi to, by się obronić.
Ale po prostu dalej go bił.
To niemożliwe.
Zmiażdżył czaszkę temu dzieciakowi.
Słyszałem jak się łamie i odpryskuje.
Gdy odepchnąłem Stilesa, połowa głowy Donovana była zapadnięta.
Wyglądało to nierzeczywiście.
Wmawiałem sobie, że to samoobrona.
To była samoobrona, ale...
Przykro mi.
Nigdy nie widziałem czegoś takiego.
Nie widziałem też nigdy kogoś tak wkurzonego.
Powinieneś pogadać ze Stilesem.
Musisz z nim pogadać.
Popularna broń biologiczna, zwana wąglikiem,
była użyta przez Niemców podczas I wojny światowej
oraz przez Japonię podczas II wojny światowej...
SUPERKSIĘŻYC
Beth, zamknij laptopa, proszę.
Nie będę się powtarzać.
Beth!
Maila, z łazienki korzystamy pojedynczo.
Jeżeli chcesz opuścić zajęcia,
przypominam, że masz kiepskie oceny.
- Ona potrzebuje pomocy. - Nie od ciebie.
Pani wie, co się dzieje.
Wiem, że chciałabym zobaczyć, jak zdajesz ostatnią klasę.
Pani wie o wiele więcej.
Powinnaś skupić się na szkole.
Wszyscy powinniście.
Skoro to miejsce jest tak ważne, dlaczego nie pokazałaś mi wcześniej?
Ciężko jest je znaleźć.
Wpisać w GPS?
To nie pomoże.
Więc jak je znajdziemy?
Nie przypominam sobie, żebym kiedykolwiek był
blisko jakiegoś wielkiego pnia.
Chyba zaczynasz sobie przypominać.
Skąd to wiesz?
Jedziesz w dobrym kierunku.
- Wszystko w porządku? - Dlaczego ze mną rozmawiasz?
Nie znasz mnie. Nie wiesz nic o moim stanie.
Co?
- O czym ty mówisz? - O moim stanie.
Mój stan. Mój stan.
Nie chcesz być sama...
Żartujesz?
Beth!
Już tu są.
To nie oni.
To Corey.
Malia? Cześć.
Co się stało?
Nienawidzę tego.
Nienawidzę przegrywać w taki sposób. Nie jestem jak Scott.
Nie poradzę sobie z kolejnym ciałem.
Z kolejną porażką.
Ochrona wciąż szuka.
Też nic nie znalazłem.
Teraz przyszli oni.
Lepiej chodźmy.
Musimy znaleźć Hayden.
Lydia, na miłość boską, odbierz telefon. Mamy kolejną martwą Chimerę.
To nie jest dobry moment, żeby być sam na sam z Parrishem.
Jeśli przyjedzie po ciało, nie możesz wejść mu w drogę.
Nie wchodź mu w drogę.
Wygląda znajomo?
Nie.
Staram się, ale widzę tylko las.
Może za bardzo o tym myślisz.
Może musisz to poczuć.
Jak?
- Dlaczego to zrobiłaś? - Żebyś przestał myśleć.
- Ma mnie to zmotywować? - Nie.
Ma ci to pomóc przestać...
myśleć!
Dajcie im chwilę.
Chodź tu.
Gdzie Scott?
Szuka Liama. Sądzi, że jest z Hayden.
Muszę zamienić z tobą słówko.
Sam na sam.
Będę potrzebował prawnika?
Ty mi powiedz.
Stilesa tam nie było.
Ale był tam Donovan.
A on był Chimerą.
Wendigo.
Szukał Stilesa.
Chciał go zabić.
Powiedział, że zabije go na pańskich oczach.
Gdy zobaczył mnie zamiast niego,
próbował się dowiedzieć, gdzie jest Stiles.
- I co mu powiedziałeś? - Nic.
Dlatego mnie zaatakował.
Próbowałem się bronić,
myślałem tylko o tym, że nie mogę mu pozwolić się zabić.
Że nie mogę mu pozwolić zabić Stilesa.
Wspiąłem się na rusztowanie, ale on zaczął mnie ciągnąć w dół.
Wtedy te belki zsunęły się z góry.
Jedna z nich przebiła go na wylot.
Nie wiedziałem, co robić.
Zadzwoniłem pod 911, ale zanim przyjechali, ciało zniknęło.
Krew również. Wszystko zniknęło.
Nie wiedziałem, co zrobić.
Więc nic nie zrobiłem.
Przepraszam.
Nie wiedziałem, co zrobić. Więc nie zrobiłem...
Nie zrobiłem nic.
Znasz szyfr?
To: 12-34-56.
Ale to...
Tak, Phil to idiota.
Moja siostra oszaleje ze zmartwienia.
Coś wymyślimy.
Jak daleko pojedziemy?
- Tak daleko, jak będzie trzeba. - A co jeśli zmienię się jak Tracy?
Jeśli cię zranię?
Nic mi nie będzie.
Boże. Oni tu są.
Muszę to zgłosić na policję.
- Nie, muszę się oddać w ręce policji. - To nie jest dobry pomysł.
Właśnie mi powiedziałaś, że to ja zabieram te ciała.
Atakowałem innych policjantów. A to jest przestępstwo.
Nie powinnaś być blisko mnie.
- Nie boję się ciebie. - Ale ja się siebie boję.
Cokolwiek się dzieje, zdarza się tylko wtedy, gdy pojawia się ciało.
W każdej innej sytuacji...
jesteś fajnym facetem. I całkiem dobrym zastępcą.
Jestem bardzo dobrym zastępcą. I chcę, by tak zostało.
Przewracanie aut i atakowanie kolegów z pracy
nie mieści się w słowach przysięgi "chroń i służ".
- Ukrywam ciała zamordowanych nastolatków. - Nie chowasz ich...
A może je chowasz.
Co?
O to samo poprosiliśmy Stilinskiego odnośnie Tracy.
Nie ukrywasz ciał.
- Ukrywasz istoty nadprzyrodzone. - A jaka to różnica?
Zabezpieczasz tajemnicę.
Może to część tego, co robisz.
Jestem zastępcą.
Nie jesteś tylko zastępcą.
I nie jesteś złym charakterem.
Właśnie mi pokazałaś, że mój sen był prawdziwy.
A nie opowiedziałem ci całego.
Za każdym razem, gdy zanoszę ciało do Nemeton,
kładę je na ziemi i dokładam do tych, które już tam są.
Ile ich tam jest?
Setki.
Setki ciał.
Hayden, uciekaj!
Zabierz ją stąd. Ruszaj!
- Potrzebuję więcej czasu. - Perigee-syzygy.
Musi wystarczyć.
Perigee-syzygy.
Gdzie jest Hayden?
Nic mi nie jest.
Naprawdę tak myślę.
Wbił jej w szyję igłę,
a jej oczy wypełniły się rtęcią.
Były całe srebrne.
Wydaje się, że nic jej nie jest.
- Może się uleczy. - Albo i nie.
A jeśli coś złego dzieje się z nią w środku?
Zabierz ją do kliniki dla zwierząt.
Będę tam.
Nie daj jej zasnąć.
W jej wypadku sen nie jest dobrym pomysłem.
Hayden, nie możesz zasnąć.
- Jestem taka zmęczona. - Wiem, ale nie możesz zasnąć.
- Jak możemy jej pomóc? - Nie wiem.
Przy zatruciu tojadem, spalasz go.
Ale nie wiem, jak jest z rtęcią. Zwłaszcza z taką przetworzoną przez nich.
Uleczy się?
Ona nie jest taka, jak my.
Żadne z nich nie jest. Są raczej jak tanie podróbki.
Może nie być tak silna, jak my.
Może nie goić się, tak jak my.
Nie jest prawdziwym wilkołakiem.
A jeśli ją w takiego zmienimy?
Niezły pomysł.
Ale ani ja ani ty nie możemy tego zrobić.
Scott może.
- Co on sobie wyobraża? - Chroni nas.
Przed kim?
Przed samym sobą.
Nie!
Teraz rozumiem, dlaczego przez pół roku trzymał mnie pan za biurkiem.
Parrish, nie możesz tu być.
Jest następne ciało, prawda?
Właściwie to dwa.
To ja je zabieram.
Nie wiem dlaczego...
i nie pamiętam, jak to robię.
Ale jeśli w kostnicy to byłem ja, to jestem niebezpieczny.
Nie może mnie pan stąd wypuścić.
Nie może pan.
WETERYNARZ
Wybacz spóźnienie.
Miałem problem z odpaleniem auta. Ledwie dyszy.
Nie mogłem skontaktować się ani z Malią ani Lydią.
Skąd go masz?
Jest twój?
Dlaczego nic mi nie powiedziałeś?
Miałem zamiar.
Dlaczego nie powiedziałeś wcześniej?
Nie mogłem.
Zabiłeś go?
Zabiłeś Donovana?
On chciał zabić mojego tatę.
Miałem mu na to pozwolić?
Nie powinieneś robić czegoś takiego.
Żadne z nas nie powinno.
Myślisz, że miałem wybór?
- Zawsze jest jakieś wyjście. - Nie mam twoich możliwości, Scott.
Wiem, że ty byś tak nie postąpił. Pewnie być coś wymyślił, prawda?
Spróbowałbym.
Jasne, bo jesteś Scottem McCall! Prawdziwym Alfą!
Nie każdy jest prawdziwym Alfą.
Część z nas popełnia błędy.
Część z nas od czasem musi ubrudzić sobie ręce.
Część z nas to ludzie!
Więc musiałeś go zabić?
Chciał zabić mojego tatę.
Ale sposób, w jaki go zabiłeś... Są pewne granice...
- To już nie była obrona konieczna. - O czym ty mówisz?
Nie miałem wyjścia, Scott.
Nie wierzysz mi, prawda?
Chcę ci wierzyć.
W porządku.
Więc mi uwierz.
Powiedz, że mi wierzysz.
Powiedz to.
Powiedz, że mi wierzysz.
Nie możemy zabijać ludzi, których próbujemy ocalić.
Powiedz, że mi wierzysz.
Nie możemy zabijać ludzi.
Wierzysz w to?
Co mam teraz zrobić?
Co chcesz, żebym zrobił? Po prostu...
Powiedz po prostu, jak mam to naprawić.
Proszę, powiedz mi, co mam zrobić.
Nie martw się Malią czy Lydią.
Odnajdziemy je.
Może...
Może powinieneś pogadać z tatą.
Pogarsza się jej. Ona chyba umiera.
To musi być zatrucie rtęcią.
Pamiętaj, co mi obiecałeś.
Powiedziałeś, że zrobisz wszystko, żeby ją uratować.
Uratujemy ją, jeśli stanie się wilkołakiem.
Musisz ją ugryźć.
Nie.
Tłumaczenie: Robert Prusakowski