Teen Wolf'ta daha önce...
Bir tanesi tam arkamda duruyor.
Bu Meredith. Biraz tuhaftır.
Nereden geldi?
2. Dünya Savaşı'nda toplama kampı vardı.
Kaos, kavga ve acı çağıran kadına ne oldu?
-Artık onu istemiyorum. -Ben istiyorum.
Isaac!
-Onları öldürmemeye çalış. -Hayatta kalmaya çalışacaktım.
Scott?
Neredeler? Lydia!
Lydia!
Sabit dur. Karşı koyma. Sabit dur.
Az kaldı.
-Isaac, sırada sen varsın. -Farkındayım, tamam mı?
Karşı koyma.
Tamamdır.
-Geçti mi şimdi? -Öyle umuyorum.
Beni korkutan kısım, bu muhtemelen Stiles'dan dikkatimizi çekmek içindi.
Şimdi ondan iki tane mi var? Nasıl mümkün olur bu?
-Diğeri Lydia'yı nasıl alabildi? -Arkamızı döndüğümüzde yoktu.
-Arabası da öyle. -Nasıl fark edilmeden olur bu?
Çoğumuz yerden somutlaşan canavara bakmakla meşguldük.
Durun. Hangisinin hangisi olduğundan nasıl eminsiniz?
Onlar da bunu çözecek.
Şey...
Tıbbi olarak iyi görünüyorsun. Gerçek bir insan olduğun kesin.
Gerçeğim, tamam ama gerçekten kendim miyim?
Geldi mi?
-Evet. -Tamam, yapalım.
Yapmak zorundayız.
Beni tanıdın mı?
Dur!
-Sorun yok. Onu çağıran benim. -Kılıç yiyecek olan da sensin.
-Anne, yapma bunu. -Çoktan oldu bile.
Kulağının arkasına bak.
-İşe yaradı. -Gerçekten ben miyim?
-Nogitsune'den çok kendinsin. -Oni onu bulabilir mi?
Yarın gece. Güneş doğmak üzere.
-Onu öldürebilirler mi? -Gücüne bağlı.
-Ya Lydia? Onu niye kaçırsın ki? -Avantaj elde etmek için kaçırır.
-Gücünü mü kast ediyorsun? -Bir Ölüm Perisi gücünü.
Onları duyuyor musun?
Her zamankinden yüksek, değil mi?
Çünkü burada çok fazla kötü şey yaşandı.
Sesler sana ne söylüyor?
Stiles'ın öldüğünü mü söylüyorlar?
Öldü de.
Ölüyor.
O zaman beni niye istiyorsun? Sana bilgi vereceğimi mi sanıyorsun?
Vereceksin.
-Sana hiçbir şey söylemeyeceğim! -Gerek olmayacak.
Bağırıyor olacaksın.
Nasıl bulacaklar onu? O zamana kadar biz ne yapacağız?
-Oturup bekleyecek miyiz? -Otur ve öğren.
Bana masa oyunu mu öğretmek istiyorsun? Şimdi mi?
Scott, Stiles ve Nogitsune'nin Go oynadığını gördüğünü söyledi.
Çok önemli bir detay bu. Belki de hayati bir detay.
Oyun, boş bir masayla başlar. Her zaman siyah önce konulur.
Sonra beyaz. Bölge almak için taş yerleştirirsin.
Rakibinin taşlarını tamamen etrafını sararak ele geçirirsin.
Bu ölüm kalım meselesi, anne! Oyun değil bu.
Onun için öyle. Ve kazanıyor da.
Arkadaşlarını kurtarmak mı istiyorsun?
Oynamasını öğren.
Evine git Şerif. Stile konusunda gelişme olursa hemen seni arayacağım.
-Ben bir yere gitmiyorum. -Ben de. Mesaim şafağa kadar sürecek.
-Kahve ister misin? -İyi bir adamsın Parrish.
Eski karakolundaki herkes böyle demişti.
Kimse tam olarak neden oradan ayrıldığını söylemedi.
Belki bir değişiklik istemişimdir.
Bilemiyorum. Herhalde... Burası beni çekti biraz.
-Eleman da aranıyordu. -Nedenini biliyor muydun?
İstatistikler beni korkutmuyor. Beni korkutuyor ama.
Belki de uykuya ihtiyacın vardır. Evine git Şerif.
Bir anahtarlarımı bulabilsem...
Kahve kupandalar.
Hep boş kahvene düşürüyorsun.
Baba.
Bitti mi?
Daha değil.
Kafama silah dayamıştın.
Tetiği çekebilirdin. Neden çekmedin?
Çünkü artık düşmanım değilsin Derek. Ben de senin değilim.
Şu an dışarıda onu arıyor olmalıyız.
Şu an. Özellikle de böyle bir şey yapabiliyorsa.
-Buna gerek olur mu emin değilim. -Neden?
Çünkü böyle bir şey yapabiliyorsa...
-Her zamankinden güçlüdür. -Ve peşimize düşer.
Lydia'nın aracına arama emri çıkardık. Tüm birimler onu arıyor.
-Bizim yapabileceğimiz bir şey var mı? -Bu saatte mi? Yok.
Kaçırmasının bir sebebi vardı. Nedenini anlarsak yerini de anlarız.
Peki.
Bir Nogitsune bir Ölüm Perisi'ni ne yapar?
Bilmem, Lydia ceset bulmada iyidir. Belki bir ceset bulunması lazımdır.
-Scott, hepimizden çok biliyorsun sen. -Ben mi?
Tüm hikâyeyi Noshiko'dan dinlememiş miydiniz?
Ama o, 2. Dünya Savaşı'nda oldu. 70 yıl önce.
-Ne dedin sen? -Noshiko toplama kampından...
Hayır, ondan önce.
-Tüm hikâye dedin. -Evet. Ne oldu?
Onlara söylemeliyim. Hikâyeyi bilmek isteyecektirler.
Tüm hikâyeyi.
Eichen Evi'nde bir kız var. Adı Meredith.
Bize yardımı olabilir.
-Şerif, Meredith Walker. -Hâlâ orada mı?
Evet ama kapalı bölüme almışlar.
-Neden? -Davranışsal sorunlarmış.
-Ne sorunları? -Bağırmayı bırakmamış.
Ortalık epey sessiz gibi.
Sakinleştirsin diye adam yolladık.
İnan bana, bu manyak bağırmaktan başka bir şey bilmiyor.
Ama beş mililitre Haldol'un yapamayacağı iş değil.
Bu ne?
Anahtarları almış.
-Bir şey var mı? -Koku yok, iz yok. Hiçbir şey yok.
Duydun mu?
-Sanki... -Mermi yerleştirme sesiydi.
Kurtboğan.
Aiden.
GİRİLMEZ
İşte bu. Lydia'nın arabası bu.
Kokusu duygu dolu.
-Korku mu? -Öfke.
Lydia'yı tarif ettin. Bak bakalım başka ne bulacağız.
Meraktan soruyorum, geçen geceyi hatırlıyor musun?
-Dün geceden önceki geceyi mi? -Kendinde olmadığın geceyi diyorum.
Evet, hatırlıyorum.
Yani o gece sen kendin miydin yoksa kendin değil miydin?
Birlikte olduğumuz geceyi mi diyorsun?
Evet. Sadece şeyi bilmek istiyorum,
benimle olanın sen olup olmadığını.
Başka biri olmasını mı isterdin?
Hayır.
Hayır, tabii ki hayır.
Güzel.
Çünkü o bendim.
Ve hatırlıyorum da.
Gerçekten hatırlıyorum.
BENİ ARAMAYIN
On bin dolar mı?
Alt tarafı karnımdan bir ok çıkardılar.
Ne yaptılar, içini elmasla mı doldurdular? İyi, peki.
Tamam, faturayı gönderin. İyi!
Tamam, dinleyin çocuklar. Bugün... Ya da, bir dakika.
Bugün sağlık sektöründeki yozlaşmayı konuşacağız.
Koç. Beklemediğimiz bir misafirimiz var.
-İyi misin? -Ne oldu? Ne zamandır baygınım?
-Birkaç saattir. Otur sen. -Babam nerede?
Eichen Evi'nde milleti sorguluyor. Sana bakacağıma söz verdim ona.
Ya diğerleri?
Allison, Isaac, İkizler... Hepsi Lydia'yı arıyor.
Artık fidye telefonu
-bekliyoruz gibi geliyor. -Bulacağız onu.
İyi misin?
Evet. Bilmiyorum neden ama bir türlü ısınamıyorum.
Bir otur istersen, yüklenme kendine.
-Acın var. -O kadar kötü değil. Hafif ağrı.
-Nerende? -Her yerimde.
Oğlum buz gibisin.
Doğruyu söyle bana.
Acın ne kadar?
Kira arıyor.
-Selam, ne oldu? -O burada. Koçun dersinde.
Siz de buraya gelmelisiniz. Hemen.
Kızım.
Kızım! Hangi tımarhaneden kaçtığını söyleyecek misin?
Koç, tımarhane demek artık hoş görülmüyor.
Peki. Kızım, hangi...
Hangi deli evinden kaçtın?
Eichen Evi.
-O kadar uzakta ne yapıyordun? -Yardım etmeye çalışıyordum.
Onları duyabiliyorum. Bağırıyorlar.
Dehşet verici olmalı. Peki... Neden bağırıyorlar?
Biri ölmek üzereyken bağırıyorlar.
Şu anda da bağırıyorlar mı?
Kaç kişi?
Hepsi.
Koş!
Koç, onu geri götüremezsin.
Açıklaması zor ama o geri dönerse Lydia'ya, Scott'a, Stiles'a
belki de herkese, sana bile kötü şeyler olacak.
Lütfen onu geri almasınlar.
Sen kimsin?
Ben Kira. Yeniyim.
Kahretsin.
Finstock. Koç Bobby Finstock.
Ne güzel bir sürpriz.
Neydi o söz?
"Bir sap olamayanlar öğretmen olurlar" mıydı?
Komikmiş.
Sahada olmadığın zaman Profesör Finstock mı diyorlar?
Profesyonel bir şey olduğuna sevindim Bobby.
Ben koçum. Koç. Profesörler üniversitede olur.
Daha yüksek yerlere geldiğinde bana haber ver.
Şimdi Koç, Meredith nerede?
Kendisi gayet iyi. Ofisimde oturuyor.
Bulun kızı!
Buradadır diye düşünmüştüm.
Elimi boş tutamadım. Beklemekten nefret ediyorum.
İşe yaramaz hissediyorum.
-Isaac nerede? -Scott'a yardım etmeye çalışıyor.
İşe yaramaya mı çalışıyor?
Mola vermek ister misin?
Yapabileceğin başka bir şey var.
Bir süre önce yapmış olmamız gereken bir şey.
Mezun olma vaktin geldi.
Bulacaklardır beni. Arkadaşlarım beni bulacaktır.
Öyle mi dersin?
Ben şahsen şu an nerede olduklarını merak ediyorum.
Hangi ucu boş ipucunu takip ettiklerini.
Acaba aralarından birinin daha büyük sorunları var mı?
Gerçekten her dakikalarını seni arayarak mı geçiriyorlar?
Yoksa...
Akşamı mı bekliyorlar?
Vakit geçirmek için umutsuz şeylere mi odaklanmışlar?
Ne istiyorsun?
Daha fazlasını.
Neyin?
Düzenbaz hikâyelerinin hepsi yiyecek hakkındadır Lydia.
Çakal, kuzgun, tilki.
Hepsi açtır.
Ben de öyle.
Benim canım farklı bir şey çekiyor.
Ben senin hislerinle besleniyorum.
Ve beni doyurmak mümkün değil.
Seni duyabiliyorum. Ama anlamıyorum.
Biraz daha yüksek lütfen.
Gidelim canım.
Bildiğin gibi, meslek aletlerimi kullanmakta çekince duymam.
-Ne kadar kullanmam gerekirse gereksin. -Bir saniye daha müsaade, olur mu?
-Anlatmaya çalışıyorlar. -Meredith.
Lütfen. Bir şey anlatmaya çalışıyorlar.
Bu okulda çok katı bir zorbalık yapmama kuralı vardır.
Ne bakıyorsunuz?
Götürün onu buradan.
Senin ben...
Küfre de hoş bakmıyoruz.
Ben seni ararım.
Tamam. Lydia nerede?
Lydia kim?
Unutma, baştan başlayabilirsin. Ben de mükemmeliyetçiydim.
Mührün düzgün görünmesini isterdim.
-Kaç tane yaptın? -Altı. Ama hepsini kullandım.
Sadece yakın mesafeden ama. Bazı efsanelerin aksine gümüş,
kurşun kadar isabetli olamayabiliyor.
Bir dakika. Bence kendi kalıbımı kullanmalıyım.
-Mermi kalıbın mı var? -Mermi değil. Ok başı kalıbı.
Benim silahım yay. O yüzden bence gümüş ok yapmam doğru olur.
Baba, eğer...
-Eğer bir şey olursa... -Beni kafana takmana gerek yok.
Anneme bir şey söyleme fırsatım olmamıştı.
Söylemene gerek yoktu da. Hem ben daha uzun süre buradayım.
-Söz. -O zaman hatırlatıcı olarak gör.
Dinlemesen de olur ama benim söylemeye ihtiyacım var.
Seni seviyorum.
Seninle gurur duyuyorum.
Bizimle gurur duyuyorum.
-Ne işin var burada? -Aynısını sorabilirim.
Boş vakitteyiz. Grup çalışması yapıyoruz.
Kız kim?
Kız arkadaşım.
Tipim değilsin.
Konuşmamız gereken çok şey var. Yukarıya mı çıksak?
Benim tipim o.
Isaac, sen de gelebilirsin.
-Baba, açıklayabilirim sonra. -Okulda olmaman umurumda değil.
-Derslerin iyi. Konuşmak istiyorum. -Şu an pek iyi bir zaman değil.
Scott, konuşmamız gerek.
Lydia? Kızıl saçlı kızı diyorsunuz.
Evet, güzel. Gelişme var. Şimdi nerede olduğunu söyle.
Tamam.
Ama ancak o bana söylerse.
O sana söylerse mi?
-Sorabilir misin? -Sordum bile.
Çok güzel. Ne dedi peki?
Dedi ki...
Bulunmak istemiyormuş.
Bu da güzel.
-Baba, bunu yarın yapamaz mıyız? -Uzun zamandır söylediğim bir şey bu.
Buraya gel.
Bunu görüyor musun? Yerdeki bu çukur...
Senin kafan yaptı bunu.
Ben ayrılmadan önceki gece
annenle kavga ediyorduk.
Sen odandan çıktın, ben bileğinden tuttum. Sen elini çektin.
Ve düştün.
O merdivenlerden düşüşünü izledik.
Herhalde 20 saniye baygın kalmışsındır.
Kendine geldiğinde bir şey hatırlamıyordun.
Annen, sabah olduğunda evden gitmiş olmamı istedi.
Ağzıma en son o gün alkol sürmüştüm.
Bu yüzden gitmiştim.
-Neredeyiz? -Çakal inindeyiz. Sessiz ol.
Ateş edeni gördün mü? Kim olduğunu gördün mü?
Hayır, biraz meşguldüm. Kimleri kızdırdınız siz?
Bir sürü kişiyi kızdırdık.
Birinin bizi yakalaması an meselesiydi zaten.
Mermilerde Kurtboğan vardı.
Sizi buradan çıkarmazsam zehir gittikçe yayılacak.
Sessiz olun.
Geri döneceğim.
-Fikir sunuyorum. -Isaac, kıza eziyet etmeyeceğiz.
-Korkutalım diyorum zaten. -Psikolojik olarak da olmaz.
-İyi. -Peki bu nasıl:
-Bazı şeyler duyabildiğini söylemiştin. -Evet.
Lydia gibi değil midir yani? Ölüm Perisi.
Baba, gel. Bu pencerenin köşesini görüyor musun?
İlk kaykayımla çarptım. Köprücük kemiğimi kırdım.
Camdı bu. Stiles'dan gelen topu yakalamaya çalışınca kırıldı.
Yanağımda üç dikiş var. Bu ev kazalarla dolu. Merdivenler mi?
Belki kazaydı. Belki daha beteri.
Ama iyileştim. Özrüne ihtiyacım yok.
Yani...
Mezuniyette görüşürüz.
Veya bir daha ne zaman ortaya çıkarsa.
Etrafındaki seslere odaklan. Duyduğun şeylere.
-Sessizliğe odaklan. -Sessizliği dinle.
-Sessizliğe odaklan. -Sessizliği...
Bana bırakır mısın Isaac? Lütfen. Ölüm Perileri ile daha tecrübeliyim ben.
Evet. Ve akıl hastalarıyla.
-Biri bakacak mı şuna? -Neye?
-Telefona. -Ne telefonu?
Telefon.
Telefon. Benim telefon. Evet.
Alo.
Evet, o da tam burada oturuyordu.
Telefon sana.
Coup de foudre diyorlar.
Coup de... ne? İspanyolca mıydı o?
Fransızca.
Fransızcaydı.
Nerede olduğunu bilmiyorum.
Ama seni bundan uzak tutmaya çalıştığını biliyorum.
Bana sihirli şekilde samuray kılıcı yaptırmadan düşünecekti.
Birçok şeyin sana tuhaf geleceğini biliyorum.
-Çok ve çabuk öğrenmen gerek Kira. -Evet. Masa oyunları gibi mi?
Kore'de Baduk deriz buna.
Farklı oynama tarzları vardır. Agresif. Pasif.
Akılcı.
-Kimin hangi taraf olduğunu anlar mısın? -Siyahlar sensin.
-İlk hamleyi hep acemi yapar. -Beyazlar da Nogitsune.
Ama bu taşlar annenin tarzıyla yerleştirilmiş.
Agresif.
Evet ama Nogitsune'yi temsil edecek şekilde koydu zaten.
Emin misin?
Neyi yanlış yapıyorum?
-Scott? -Lydia'nin yerini bulduk.
-Bunları yerde buldum. -Araya değildi, değil mi?
Sanmıyorum.
Onun kovanlarına benzemiyor.
Mümkün değil.
Allison?
Buldular onu. Scott buldu baba. Lydia'yı buldular. Geliyorum.
-Allison, beklemelisin. -Bekleyemem baba.
Allison, bekle beni.
Vakit yok. Çoktan gece oldu. Vakit yok baba.
Bekle Allison, bekle!
İyi misin?
Evet. Beni düşünme hiç.
Söyleyeceğim artık. Ölüyor gibi duruyorsun.
Rengin atmış, zayıfsın ve durumun kötüye gidiyor gibi.
Herkes böyle düşünüyor.
Diğer seni bulunca, iyileşiyormuş gibi görünecek mi?
Ya o zarar görürse ne olur?
Nasıl yani, o ölürse ben ölür müyüm diye mi soruyorsun? Umurumda değil.
Benim yüzümden başkası ölmesin de.
Yaptığım her şeyi hatırlıyorum Scott.
-Kılıcı sana sokmamı. Sonra çevirmemi. -Sen değildin o.
Ama hatırlıyorum. Bana söz verin.
Benden ötürü başkası zarar görmeyecek.
Gerginsin, değil mi?
Geldiklerini biliyorsun.
Seni öldüreceklerini biliyorsun.
Bu yüzden seni yakında tutuyorum.
Bunu daha önce de yaptık.
Birkaç hafta önce yine böyle duruyorduk ve Malia'yı kurtardık, hatırladınız mı?
O bir yabancıydı hem de.
Bu ise Lydia.
-Ben en yakın arkadaşımı kurtaracağım. -Ben de.
Benim ödev yapasım yok.
Kira, arkanı dönüp eve git. Arkadaşlarını da yanında götür.
Olmaz. Oyuna baktığımda aslında kiminle oynadığımı anladım.
Seninle.
Burada. Bu taraftan.
-Geri çek onları. -Onu canlı alabileceğini mi sanıyorsun?
-Kurtarabilecek misiniz ki? -Ya kurtarırsak?
70 sene önce buna benzer bir şey denemiştim. Arkadaşınız öldü artık.
Emin misin? Stiles ölmek zorunda değil. Rhys de ölmek zorunda değildi belki de.
Bakıyorum artık tilki ben değilim Kira.
Sensin. Yine de Nogitsune benim gömmem gereken şeytanım.
Geldiler. Seni öldüreceklerini bilmek için bağırmama gerek yok.
Güzel. Seni tam da bu yüzden getirdim.
Yaklaştıklarını bir şekilde anlamam lazımdı. Ölümümün yaklaştığını.
Çünkü yalnızca yaklaştıklarında bunu yapabilirim.
-Anne? -Ne oldu?
-O ne demekti? -Sahiplikte bir değişiklik oldu demekti.
Artık bana aitler.
-Lydia? İyi misin? -Hayır. Neden geldiniz?
-Senin için geldik. -Gelmemeliydiniz. Mesajı almadınız mı?
-Lydia, ne oluyor? -Başka kim burada?
Sizinle kim geldi? Başka kim burada?
-Nasıl durduracağız onları? -Durduramazsınız!
Lydia, yapamıyorum...
Olmuyor.
Allison!
Allison.
Buldunuz mu onu? İyi miymiş? Lydia güvende mi?
Evet, iyi.
Yapamıyorum.
Acını alamıyorum.
Çünkü acımıyor.
Hayır.
-Üzülme. -Allison.
Üzülme.
Üzülme. Böylesi çok iyi.
İlk aşkımın kollarındayım.
Sevdiğim ilk insanın. Hep seveceğim insanın.
Seni seviyorum.
Scott... Scott McCall.
Lütfen yapma.
Allison, yapma lütfen.
Babama söyle. Babam söyle mutlaka.
Hayır.