Foodtopia!
-Dito kayo tumaya. -Uy, isang ngipin nga kay Beans.
Dalawang ngipin nga kay Tuna.
Tuna!
Galingan mo, Beans!
-Yehey! -Anak ng baka naman.
Oy, bayad na, babagal-bagal.
Hello. Pasensiya na sa pag-abala sa kasiyahan.
Gusto ko lang sabihing ang ganda ng bahay ninyo rito,
at, gusto kong makuha ito.
Akala mo ba tanga kami? Hindi ako kahapon lang ginawang de-lata.
Wala kaming balak na ibigay ang bagong tuklas na kuta na ito.
Maliban kung plano ninyong nakawin ito sa 'min.
Hindi. Walang nakawan.
Binabati kita sa isang ngipin na napanalunan mo sa karera.
-Sana masaya ka riyan. -Oo! Bawat pagkain, gusto ang ngipin.
Naiintindihan namin ang isinasagisag nila.
Ipaaalam ko sa 'yo ang isang sekreto. Di astig ang isang ngipin lang.
Alam mo kung ano'ng astig?
Isang daan at pitong ngipin.
Sige bilangin n'yo.
Ang daming mga puti diyan. Dilaw rin. May mga baby rin.
Mukhang interesado ka sa molar. Ang ganda, di ba? Bicuspid 'yan.
May mga sungki pa riyan.
Match set 'yan. Pagsamahin n'yo, may puwang na.
Tingnan n'yo ang magagandang kalidad nito.
Grabe, napakaraming ngipin n'yan! Nakakapagbago ng ihip ng hangin.
Deal, Julius orange.
Tulak pa, kaibigan. Itulak mo pa.
Paalam!
Mga tatanga-tanga.
Akin na ang lahat ng ito!
Kahit ikaw.
Lavash, mahal ko.
Kapag kasama kita, pakiramdam ko wala akong butas.
Dahil pinunan ito ng pagmamahal mo,
ng paghanga mo, at, paminsan-minsan,
ng batik-batik, maalsa mong…
-Uy, bakit ka sumisigaw? -Ano? Sumigaw ba ako?
Bangungot lang. Wag na nating pag-usapan ito.
-Masayang gabi ito. -Oo, at ngayon tapos na.
-Oo. Wala nang kasiyahan. -Wala na ring pag-ibig.
-Oo, mga… -Wala na ring atensiyong ibibigay.
Sa palagay ko, ito na ang buhay.
Nakaupo lang dito, inaalala ang masasayang araw,
na wala nang mabilis at madaling…
Sagot sa mga problema ko.
Astig.
Grabe. Tingnan mo sila. Gusto siya nila.
Ang kahon ng atensiyong ito, ito mismo ang kailangan ko.
Oo. Ganyan nga.
Uy.
Uy, ang daming nanonood sa 'yo.
Puwedeng ako naman? Limang minuto lang?
Salamat, Bread Boy. May nalimutan tuloy ako.
Pasensiya na. Nag-iisip kasi ako kung paano ko ibabahagi ang talento ko,
at ito na ang tamang paraan.
Kumuha ka ng sariling hi-tech broadcast system. Nakuha ko na ito.
-Di mo naiintindihan. Kailangan ko ito. -Hindi, ikaw ang hindi nakakaintindi.
Lugar ko ito, at wala akong pakialam sa kailangan mo.
Isa lang ang gusto ko, at iisa lang, at ito 'yon.
Galit ako!
Nagkamali ka sa bagel na kinanti mo.
Teka.
Palakpakan naman ninyo ang opening act ko, Ang Sugatang Cereal Box?
Nagbabalik ako. Umpisahan na natin ang palabas na ito.
Nakita ako ng ex ko na nakikipagtalik sa isa pang pagkain noong isang araw,
at siguro masasabing atsarap noon.
Kakainin kaya ang taong ito ng kapwa niya?
Di ba sabi niya gutom siya?
Hindi natin ipapakain ang isa sa 'tin.
Kaya magugutom siya kung di siya kakain ng paa.
Uy, ingat naman! Ano ba… Lintik, pare.
-Okay ka lang? -Hindi! Nakita n'yo ba si Pops?
-Ano'ng Pops? -'Yong makalumang popsicle.
May ngipin ako sa bulsa ko, nanutok siya ng pick at ninakaw niya iyon!
Na-toothpick-pocket ka?
Pero di magnanakaw ang pagkain sa kapwa pagkain.
Talaga? Sabihin mo 'yan sa gagong nagnakaw sa 'kin.
-Kahit saan nangyayari na. -Uy! Pigilan n'yo siya!
Teka lang, okay? Hindi natin alam ang nangyayari doon.
May ngipin ako at ninakaw niya!
Okay, ngayon alam na natin. Problema ito.
Lintik. Eto pa ang isang problema.
Alam niya ang ginawa natin? Kukomprontahin ba tayo?
-Di ko alam! Maging natural ka lang. -Okay.
-Ano'ng ginagawa mo? -Ewan ko.
-Di ko alam maging natural. -Hindi sa pagkurot sa 'kin!
-Uy, Bare-Bare. -Hindi 'yan natural.
Uy. Kumusta? Puwede ba akong sumama sa inyo buong araw…
-Buong araw? -Oo. Mula ngayon hanggang sa pagtulog.
Bakit dala-dala n'yo itong paa?
Wala naman. Gusto lang namin itong roller skate shoes.
Oo, di mahalaga ang paa. Di lang namin ito matanggal.
-Ni hindi ko 'to napansin. -Napansin mo bang may paa ito?
Hindi, ngayon ko lang nakita.
-Oo nga, weird -Iwan mo lang d'yan.
Tutulungan ko kayo. Alam ko kung paano ito.
-Eto na. -Hindi mo kailangang gawin.
Dati kong iniligtas ang mga pagkain,
ngayon tagaalis na lang ng paa sa de-gulong na sapatos.
Ganito na lang ako ngayon. Pero, ang maganda nito,
magkakasama tayo ngayon hanggang sa pagtulog.
Ano 'yon? Di puwedeng kasama natin siya hanggang sa pagtulog.
Hindi, kalokohan 'yon. Masyadong partikular.
Kailangan nating mapaalis siya.
Di natin siya puwedeng basta paalisin. Kita mo, ang lungkot niya.
Wala siyang mapuntahan. Wala.
Uy, matutulungan mo siguro kami
sa isang bagay na kailangan ng agarang aksiyon at mas mapanganib.
Ano 'yon?
Nagnanakawan ang mga pagkain. Kailangang matigil ito.
At ikaw lang ang bayaning pagkain na makakapigil dito.
Putragis. Napatayo ako ro'n.
Oo nga, mukhang mas humaba siya ng isang pulgada.
Nagnanakaw kayo? Hinding-hindi n'yo magagawa 'yan sa harap!
Frank, ipaalala mo, may ipakikilala ako sa 'yo mamaya.
Sino?
Isang problemang hindi natin kaya. Teka, wala tayong hindi kaya.
Kailangan ng nanghihina mong katawan ng pagkain, heto.
-May pagkain kami para sa 'yo. -Diyos ko.
Maraming-maraming salamat.
Alam kong napakahirap na desisyon ito para sa inyo. Kaya…
Hindi naman. Ibinibigay na namin sa 'yo ang desisyon.
At paa ito ng babae.
Di ko alam ba't mas malala ito, pero malala nga.
Teka. Pero pag di ko kinain ito, mas sexist 'yon, di ba?
Ano ba'ng pinagsasasabi ko? Di ko makakain ang paa!
Hindi makakain ang paa. Gago. Di ba?
Pero siguro, makakain mo ako, tama?
Magagawa mo ba 'yon?
-Hindi ko alam. -Alam mo.
Sa tingin mo pa lang sa 'kin, naaalala mo na ang lasa ko.
-Brenda, kalma. -Hindi! Mukhang gusto akong kainin nito.
Di ba? Ano? Gusto mong bumukaka ako, ano?
Tilamsikan ng mustard?
Lagyan ako ng labanos, isawsaw sa softdrink,
mantsahan ako ng pakwan at pagkatapos ay kainin ako? Gano'n ba?
Hindi ko gagawin iyon. Kalokohan ang paghahalong iyon ng lasa.
Lasa. Narinig mo, Frank? Inaalam niya ang lasa ko.
Okay, ganito kasi. Pasensiya na. Nahihirapan akong isipin na kumain ng paa.
Siguro kung daliri lang, puwede kong iprito sa mantika o…
Diyos ko. Sige, pasensiya na.
May buhay ang mantika sa inyo. Di gano'n ang ibig kong sabihin.
-Frank, umalis na tayo. -Wag n'yo akong iwan ditong mag-isa.
Akala ko gusto n'yong magpatulong sa pagbuo ng lipunan n'yo.
"Para sa tag-ulan" ang tingin namin sa 'yo.
Itatabi ka namin para sa tag-ulan. O pag may ibon.
O anumang araw, pero di ka namin kailangan ngayon.
Di namin gusotng matulad ang lipunan namin sa palpak na lipunan ng tao.
Kikilos kami bilang mga pagkain.
Okay. Gagawa ako ng isang task force
para magpatrolya sa mga lansangan at hulihin ang mga magnanakaw ng ngipin.
Mga boluntaryo, pag tinawag ko ang pangalan n'yo,
mangyaring pumunta sa harap at kunin ang badge at cocktail sword n'yo,
na magbibigay ng pakiramdam na malakas kayo
na alam kong di magiging problema sa kalaunan.
Chris Bologna.
Kishka Hargitay.
Uy, Kishka. Iced Tea.
At iba pa. Tara sa lansangan!
PULIS
Nakatakas ang juice!
Di ko ginawa!
Pinapatakbo ka ni Iced Tea
Cream. Alam naming kaibigan ka ni Pops. Nasaan siya?
Okay. Ano'ng kailangan n'yo sa 'kin?
Marami akong kilalang pops. Soda pop. Ring pop. Blow pop.
-May kilala rin akong mga… -Wag na.
Alam mo kung sinong Pops ang tinutukoy namin. Si Icle. Pops Icle.
Uy, ingat sa tub, pare. Sige, nandoon siya.
Kalma. Salamat sa ngipin.
Pops! Freeze!
Iyon nga ang gusto kong gawin.
Officer.
Buksan mo ang pinto!
Sorry, Pops. Tapos na'ng saya.
-Saan n'yo ako dadalhin? -Siyempre gusto mong malaman?
Ano'ng gagawin natin kay Pops at sa pagkaing nahuli nating nagnanakaw?
-Ako na'ng bahala. -Yum, yum.
Magsisimula na ang Food Court.
Tumayo ang lahat para sa Kagalang-galang na Hukom na si Rutabaga Ginsberg.
-Nagawa natin ulit. -Walang anuman, Foodtopia.
Okay.
Ang unang kaso natin ay ang Red Lentils laban kay Pops.
Ano ang problema…
Ninakaw ni Pops ang ngipin ko. Matandang magnanakaw ng ngipin.
-Pops, tama ba iyon? -Tama. At gagawin ko ulit 'yon.
-Di nagsisisi. -Wag kang mag-alala.
Nahuli na ang gago. Gumagana ang sistema.
Pero hindi n'yo naiintindihan. Hindi lang ganoon 'yon.
Ginawa lang ni Pops ang kailangan niyang gawin.
Mamamatay na ako sa pagkatunaw.
At di lang ako, pati mga bata ko. Sina Cream at Fudge din.
Ang buong pamilya ng Icle ay matutunaw na.
Kailangan namin agad ng freezer.
Pero hindi mura ang mga freezer sa Foodtopia na ito.
Kaya kinailangan kong nakawin ang ngipin ni Red Lentils.
Binago ako ng lintik na lugar na ito.
At ang malala pa,
nang makabalik ako na dala ang ngipin,
natunaw na lahat ng Icle sa pamilya ko.
Naiisip ko ang mukha ni Lil' Fudgey, tumutulo sa gilid ng katawan niya,
tumatalsik sa buong sahig at sapatos ko. Tingnan n'yo!
Bawal sapatos sa witness tray.
Nakakalungkot.
Pero food court ito na sumusunod sa batas,
at tulad ng mahigpit na pagsara ng isang garapon ng mga pickles,
hindi dapat binabali ang batas.
Ipinag-uutos ko kay Pops na ibalik ang ngipin ni Red Lentils.
-Bay Leaf. -Diyos ko!
Kung tapos na ang lahat sa pagsisinghap,
didinggin na ng korte ang kasong Spritzer laban kay Romaine,
na inakusahang nagnakaw ng tatlong baby na ngipin.
May napapansin ka bang nakakabahala
sa mga pagkaing nililitis sa pagnanakaw?
Marami pang espasyo sa walk-in ref ko ang marerentahan, anim na istante pa.
May central cooling ito, walang natural na liwanag at may butter na doorman.
Kulang ang ngipin para sa ref?
Nagbebenta rin kami ng mga yelo sa kalahating presyo.
O kaiinggitan kayo ng mga kaibigan
pag lumabas kayo sa inyong kotseng remote control.
Walang bateryang kasama.
Ano? Ginagamit ng mga pagkain ang ngipin sa pagpapalitan ng kalakal?
At mga serbisyo.
Tabi riyan.
Hoy. Wag n'yong solohin ang blow zone.
Ano 'to? May squatter's area na ng pagkain?
At pinarurusahan sila sa pagnanakaw ng ngipin,
pero ginagawa nila 'yon dahil kailangan nilang mabuhay.
Lintik. Masama ito. Di ko alam ang gagawin. Naguguluhan ako.
Dapat bang pag-usapan natin ito kasama iyong tao, o…
Hindi. Frank.
Di ito tubig sa langit o lumilipad na halimaw.
Di natin kailangan ang tao
at ayaw nating mahawahan ng masasamang ideya niya.
Problema ito sa pagkain at kailangang gumawa tayo ng solusyon sa pagkain.
Pagkain-lusyon. Tingnan mo? May pagkain-lusyon agad ako sa problema.
Masyadong mahaba ang "solusyon" at "pagkain"
-Kita mo? Naisip ko agad 'yon. -Tama ka. Simple lang ito.
Maraming ngipin ang ilang pagkain. Ang ilan ay wala.
Kaya sabihin natin sa mga pagkaing maraming ngipin na bigyan ang mga wala.
Oo. Ni hindi nga ito kontrobersiyal,
at aayon lahat ng pagkain dito.
Okay. Paano natin ipapakalat ito?
Okay, ang isang ito?
Ano ang tawag sa isang noodle na nagpapanggap na ibang bagay siya?
Isang "pansit malabo".
Halos parehong joke 'yan no'ng huli.
Ikaw ang malabo! Mapagkunwari!
Uy, ano'ng… Wag kayong umalis nang di pa tapos.
Hindi, Sammy. Iniiwan ka nila.
Mag-isip. Paano ako mananatiling kasabik-sabik?
Sammy, kailangan mong maghatid ng anunsiyo sa publiko
na talagang dapat marinig ng lahat.
Sige.
Magandang gabi. Ako, siyempre, si Sammy Bagel.
Kilala n'yo ang mga panauhin ko sa pagsisimula ng rebolusyon,
at nitong huli, sa paglikha ng sistema ng hustisya natin.
Sina Frank at Brenda.
Mahusay. Oo. Frank at Brenda, mahal ko kayo.
Nabalitaan kong may mahalaga kayong iaanunsiyo.
Oo, mayroon nga.
Lumikha kami ng isang sistema, isang mainam na sistema,
na kukunin ang ilang bahagi ng ngipin ng lahat
para matiyak na mabibigyan ng ngipin ang mga wala.
Okay. Para ipakita ang sinasabi namin, isipin n'yo ang isang pie.
O mas mabuti, dalhin natin siya sa entablado. Pie?
Gusto ko lang batiin ang kaibigan ko, si Rhubarb. Kumusta, Barb?
Sabihin nating kumakatawan si Pie sa lahat ng ngipin ng isang pagkain.
-Ngipin ako. -Tama, Pie. Salamat.
Gaya ng sinasabi ko, kung pagkain kang kaunti lang ang ngipin.
kukunin lang namin ang ganito kalaking hiwa ng ngipin mo.
-Maliit lang ito. -Mismo.
Seryoso, tumigil ka. Di ka dapat magkomento. Prop ka lang.
At kung marami kang ngipin kaysa sa kailangan mo,
magbabayad ka ng ganito kalaking hiwa.
Na malaki nga,
pero mapapansin n'yong may malaking hiwa pang natitira kay Pie.
-Boo. -Ano?
Teka. Itigil 'to. May nagbu-boo ba? Sino ang nagbu-boo?
-At nabanggit ko ba? Boo! -Okay. Ikaw, sir?
Mukhang may problema ka sa planong Share-zees.
Oo. Ako si Julius, at may problema nga ako.
Hindi sila naniniwala sa pagkain!
Ano? Sinimulan namin ang rebolusyon. Naniniwala tayo sa pagkain.
-Nandoon ako para ro'n! -Tama siya!
Mukhang hindi.
Gusto mong bigyan ang lahat ng limos
dahil sa tingin mo, masyado kaming mahina para maayos namin ito nang kami lang.
Oo nga. Ano ba?
-Tama. Ano ba? -Oo.
-Di iyon ang sinasabi namin. -Tumayo ka, sir. Sa mic ka.
Pagkakataon mong magsalita nang direkta kina Frank at Brenda.
Pagkatapos ng giyera, sinabi n'yong malayang gawin ng pagkain ang gusto namin.
At ngayon sinasabi mo sa amin kung ano ang gagawin namin. Kaya, alin ba talaga?
Pareho?
-Di puwede. -Nagsisinungaling ka!
Uy, puwede ba akong magtanong sa inyo? Ha?
Mas ayos ba kayo ngayon kaysa noong nakaraang apat na araw?
Hindi.
-Hindi. -Mas malala ngayon.
Bakit pa natin sila pinapakinggan?
-Oo. -Sino'ng nagpahintulot na namamahala sila?
-Ikaw ba? -Di ako.
-Hindi. -Hindi.
-Ano ba 'to? -Sa tingin mo, ikaw ang dapat mamahala?
Hindi. Sa tingin ko, dapat kami ang mamahala
sa mga namamahala.
Oo! Tama siya.
Kung pipiliin ako ng kapwa ko pagkain,
siguradong mas mahusay ang magagawa ko kaysa sa inyo.
Tawagin n'yo nga si Watermelon dahil masyadong juicy na ito.
Ano ang masasabi n'yo?
Sa palagay n'yo, puwedeng mamahala ang mga kaibigan kong si Frank at Brenda?
Hindi.
O sa tingin n'yo, ang manonood na si Julius ang dapat mamahala?
Julius, Julius, Julius!
Makinig kayo rito sa susunod,
kung saan pipiliin ang mananalo dito lang sa aking show, ang Argumento!
Na host ang paborito n'yong bagel, si Sammy.
Magaling kayong dalawa. Ang ganda ng show.
Anong "ang ganda ng show"? Sinira mo kami.
Teka. Ano? Hindi ko naiintindihan. Pinapanood kayo ng lahat sa bayan.
Nalilito talaga ako na tinitingnan n'yo ito
na hindi maganda.
Sammy!
Tingnan n'yo iyon. Gusto nila ako.
Aalis muna ako. Magnu-noodles ako. Hanggang sa muli.
Ano'ng nangyari? Sobrang palpak no'n.
May pagkain-lusyon ka ba para solusyunan ito?
Wala sa ngayon, pero puwedeng mas malala, di ba?
Paano?
Akala mo makakatakas ka kay Berry?
Wag ka nang lumaban. Ayokong daganan ka.
Ano 'to?
Palagay ko kumpirmado na.
Isa na akong cannibal ngayon.
Nagsalin ng Subtitle: Maribeth Pierce
Mapanlikhang Superbisor Almira Lozada-Balanza