Carla?
Carla, óesme?
Óioo perfectamente.
Quen é vostede?
Son o que ten a súa filla.
Como? De que vai isto?
Seguro que vostede a bañou moitas veces de cativa.
Ha saber que ten un lunar
na cara interior da coxa.
Escóiteme ben.
Se isto non é unha broma,
non sabe vostede onde se mete.
É vostede o que non ten nin idea do que pasa.
Fillo de puta. Nin se lle ocorra mancala.
Xa a manquei.
E vouna mancar máis do que poida imaxinar.
Diga unha cifra.
Non me interesan os cartos.
Que quere logo?
Algo que lle custe.
Algo que lle custe de verdade.
RAÍÑA VERMELLA
UNHA TATUAXE
Diga.
Que? Durmindo aínda?
Non, píllame facendo crossfit.
Secuestraron a filla de Ramón Ortiz.
E iso que ten que ver comigo?
Vai recibir unha localización. Vémonos alí en 45 minutos.
Non quedaramos niso.
Oia.
Colgoume.
Pódese ser máis cabrón?
MENTOR MELLOR 30 MINUTOS
Pódese, si.
Meter un café no corpo non é almorzar, fillo.
Non podo elixir, ama.
Ou tortilla ou convencer a tola esa.
Fillo, pois se cadra esa moza sufriu moito na vida.
- Que sabemos nós? - Que sabemos?
Que é máis rara ca un toureiro con lentes.
Ti tamén eras rariño.
Corre, que che é tarde. Xa che gardo tortilla.
Agur, Jon!
Por que fuxiches?
Non o sei.
Non o sabes?
Disque hai unha primeira vez para todo.
Coñezo esa cara.
A ti non te engano, avoa.
Por iso...
Por iso me caes ben.
Parva de min.
Agardaba outra palabra.
É difícil volver dicir esa palabra.
Xa estamos.
Non é culpa túa.
Es moi lista para dicires iso.
Non máis ca ti, rula. Ninguén é.
Porén, aquí estamos.
Faste a pregunta que non é.
E cal é?
Pois que de non ser por ti,
cantos estarían mortos?
Non tiven tempo nin de almorzar.
Non podiamos quedar nun bar, coma a xente?
Sabía que está habendo ataques de pombas a persoas?
Inquietante, ou?
Moito.
Coma n'Os paxaros de Hitchcock.
Peliculón.
Vaime contar xa quen son vostedes
ou seguimos aos Men in Black?
O proxecto Raíña Vermella.
Sóame a alias dunha web para mocear.
Vostede leva moito tempo pateando a rúa
e pensa que xa o viu todo.
Agora que o di, ata onte, si.
O mundo ten unha estrutura, unha engrenaxe.
E logo está todo o que non encaixa.
E diso encárganse vostedes?
Hai crimes que a xente normal non podería nin imaxinar,
que non chegan aos titulares.
Os monstros existen a plena luz,
pero a policía é lenta.
Xa.
E vostede é a resposta.
A resposta está en pelexar coas súas mesmas armas.
Fóra do sistema.
Hai uns anos, creouse en Europa un programa
para escoller os mellores axentes de cada país.
- O Rei ou a Raíña Vermella. - Segue sen me dicir gran cousa.
O segredo é parte do noso traballo. Esta conversa non está a pasar.
Todo moi Expediente X, non?
Antonia era a nosa pedra angular,
ata que o deixou.
Agora escóitoo. Por que o deixou?
Por asuntos persoais.
- Busquen outra. - Ten que ser ela.
E ten que ser vostede.
Afágame.
Quero que coide de Antonia Scott.
E quero que sexa o escudeiro da nosa Raíña Vermella.
E a min elixíronme pola miña personalidade arrasadora.
É un policía incómodo, pero coñece a rúa.
E ten intuición e collóns.
E a ela gústalle.
Incomprensible, non?
Na guanteira hai un sobre coas condicións.
Non existimos, pero ninguén traballa de balde.
Tome.
As cápsulas.
Antonia tómaas en ocasións. Terá que administrarllas.
- En que ocasións exactamente? - Xa se decatará.
Agora vaia ao hospital Monsalve e suba á 7. ª planta.
Comeza a búsqueda de Carla Ortiz.
Ten a pistola na guanteira.
E o expediente?
Non son malo, padre.
Coido que só te boto en falta.
Din que todo vén de que apenas durmo.
Mais non durmo,
porque me lembro de todo.
Por favor!
A memoria é coma un virus.
Hai alguén aí?
Padre, xa o entendo.
Hai alguén?
Os pecados dos pais non son unha carga.
Socorro!
Son unha semente que medra...
- Por favor! - ... que dá froito.
Por favor, hai alguén?
Socorro!
Teño sede.
Auga, por favor!
Dáme auga, por favor.
Por favor.
Déixame!
Para!
Déixame!
Para!
Xa non son débil,
padre.
Gustaríache ver en que me transformei.
Caralludas, verdade?
- Un detallazo, inspector... - Gutiérrez.
Logo dicides que vén aquí cada noite?
Non falta ningunha, verdade?
Mesmo se avía ben para velo.
Muller...
non me molles estas pastas no café, que non son churros.
Mira que te deteño.
Perdón.
MENTOR NON A TOQUE, ODIA ISO
Hai posibilidades de que o seu home saia do coma?
Non, ningunha.
A bala causou danos irreversibles. Pode estar así toda a vida.
Dáme moita pena a muller.
O mesmo pensa a miña amatxu.
Grazas pola información.
Esta vén co papá.
- Alégraste de verme, non disimules. - Non, aquí non.
Imos a unha cafetería.
Por fin alguén o di.
Cando dixeches "cafetería",
non pensaba nisto precisamente.
Sempre veño aquí. Coñécenme.
É un vestido moi bonito.
Daquela cando non estás nesa casa tan acolledora,
ou no cuarto 726, estás...
Dásme o teu petisco?
Isto...
non é un petisco.
Isto é un cacho de tortilla de pataca precociñada.
E que?
"E que?", di ela.
Ti e eu non nos imos entender na vida.
A quen secuestraron?
E ti como hostia sabes que secuestraron a alguén?
O de onte non foron actos de crueldade gratuítos.
Cómpre lelos coma un texto. Alguén quere mandar unha mensaxe.
Non é unha mensaxe para calquera.
O de onte foi a primeira liña e ían chegar máis.
Carla Ortiz.
Igual non é o mesmo secuestrador.
É o mesmo.
Ambos son fillos de millonarios, primoxénitos.
Secuestrárona o día que apareceu o outro corpo.
Vina nos medios. Éche o tipo de persoa que o ten todo.
- Non lle servirá de nada. Acabará igual. - E xa?
Un morto máis?
Cada segundo morren dúas persoas.
Xa, pero isto é distinto. Poderíalo evitar.
Non o penso evitar.
Non quero volver.
E podes durmir tranquila pensando no que lle vai facer a esa muller?
Eu nunca durmo tranquila.
"Eu nunca durmo tranquila. "
Ten un neno, hostia.
Ti sabes o que é para un neno perder a súa nai?
Paraches a pensalo?
Ti sabes o que é para un neno perder a súa nai?
Oe.
Estás ben?
Non me volvas tocar.
Está ben.
Vou ir cambiarme á casa.
Ramón Ortiz está no piso de Carla.
Pois non o fagamos agardar.
Non tan á presa.
Están os da Unidade de Secuestros.
Ben, que o resolvan eles.
Non foi Ortiz.
Foi o seu avogado: Torres.
Pola súa conta.
Pensan que sodes observadores da Interpol.
Nin chío dos Trueba.
Está claro?
Por que me mira a min?
Celebro que recapacitases.
Cando está así é mellor deixala.
Bos días.
Señor, entendo como se sente, pero estas primeiras horas son cruciais.
Calquera detalle, por irrelevante que pareza, pode axudarnos.
Bos días a todos.
Sodes vós.
- Poden seguir, non os molestaremos. - Grazas.
O señor Ortiz xa lles dixo todo o que sabe.
- Só uns minutos máis. - O médico mandoulle descanso.
Está ben, Luís. Un pouco.
Estamos facendo unha lista de sospeitosos.
Temos a Guzmán, o seu exmarido...
- Imposible. - Por que o descarta?
Guzmán é un apoucado.
Non tivo collóns nin para deixar a miña filla.
Estamos a falar dun home mentalmente débil.
- Non ten intelixencia abonda. - O chofer? Non volveu.
Non planearía algo así.
Está todo ben atado dende o punto de vista legal.
A herdanza de Carla pasa a seu fillo.
Sacar a Guzmán do medio foi un bo investimento.
Miña filla casou con el para me provocar.
- Estás despistado. - Non.
Que fas aínda na cama?
Estás a facer coma que dormes? Tiñas que estar xa de pé.
Veña, ho!
Igual pagoulle a alguén para facelo.
Imposible. Carmelo é boa persoa.
Sabe o fiel que me é?
Ten débedas de xogo.
Dígolles que non.
Puxen a Carmelo a cargo da miña filla para coidala.
Estamos aquí porque queremos falar de Guzmán e do chofer Carmelo.
Pídolle, señor Ortiz...
Os dous son incapaces de algo así.
Sabe vostede que ten débedas por valor de 100 000 euros?
Ten problemas, coma todo o mundo, pero é imposible.
Carmelo é coma un máis da familia.
Sempre protexeu a Carla coma un segundo pai.
Cando o malnacido de Guzmán a enganou, púxeno a cargo de miña filla
para que non fixese parvadas.
Ela sempre foi débil.
Sabe se fixo novas amizades?
- Non. - Algunha nova relación?
- Non o sei. - Quedou onte con alguén?
Inspector Sanjuán,
a que hora abandonou Carla a oficina?
Ás 19:30.
Carmelo recolleuna.
Media hora despois, pararon nunha gasolineira.
Sanjuán, non podemos perder o tempo repetindo.
Xa o dixo vostede.
Calquera detalle, por insignificante que pareza,
pode axudar moito na investigación, non si?
A miña filla é moi celosa da súa privacidade.
E non teño tempo para saber tódolos seus movementos.
- Vale? - Que lle esixiu?
- Que quere o secuestrador? - Non pediu nada, xa o dixemos.
Está seguro diso, señor Ortiz?
Só dixo que se chama Ezequiel.
Sen dúbida é un alcume.
E non é estraño que non pedise nada?
É miña filla!
Entenden iso?
Miña filla!
Señores, esta reunión xa non ten sentido.
- Agardamos novas súas. - Por favor, fagan o seu traballo.
"Deus é a miña fortaleza. "
A miña éche amatxu.
É o que significa Ezequiel.
Recibido.
- Agarden. Non poden irse. - E logo?
Problemas.
Quen sodes? E non me veñades con contos.
Xa cho dixeron. Da Interpol.
Ti bota para atrás, non me vaia escapar unha hostia.
Da Interpol polo carallo.
Destináronte a Madrid por ires por uns compañeiros de Bilbao, cebolo.
Aborrezo os merdáns.
Acouga, inspector.
Estamos observando.
Non che vai que te miren?
Non me veñas con esas.
- Maricas. - Inspector Parra.
Pedín eu traballar coa Unidade de Secuestros.
E ti quen es?
Formo parte dun proxecto que estuda criminais
que escapan das categorías habituais.
O inspector Gutiérrez é só o meu escudeiro. Impuxéronmo.
- Non puidemos empezar por aí? - Hai proxectos que deben ser secretos.
Estudar os seus métodos pódenos ser valioso.
Só queremos seguir a evolución deste caso
e, se podemos, poñer o noso granciño de area.
Nada de ir pola vosa conta?
E ti...
non te pases de listo, Gutiérrez.
Por favor!
Por favor, auga!
Teño sede! Auga, por favor!
Por que non me deixas durmir?
Porque o sono leva ao esquecemento.
E quero que sexas consciente todo o tempo do que che pasa.
Escoita,
- chámome Carla Or... - Seino todo de ti, Carla.
Fáltame unha cousa.
O contrasinal.
Que contrasinal?
O do teu móbil, o da nube. Dámo.
Non.
Dáme o contrasinal.
- Non. - Carla, o contrasinal.
Non.
De darcho, estou nas túas mans.
Xa estás nelas.
Non de todo.
Por iso precisas o contrasinal.
Estou afeita a mandar en centos de persoas.
Sei se alguén ten medo.
Ti tes medo.
Porque está toda a policía mobilizada
para rescatarme.
E é imposible que non cometeses un erro,
que non deixases unha pegada, algo.
Vasmo dar.
Non.
Ti tes moitos cartos.
Mais os cartos son abstractos. Son cifras, números.
Sabes o que é real?
A dor é real.
A dor é indiscutible.
Que é iso?
- Non o oles? - Por favor!
- É unha morte máis lenta do que semella. - Non, por favor, abonda!
Antes de se queimaren os nervios,
sentirás como se despega a pel do músculo.
- Por favor! - Como se derrete a graxa.
Ás veces, os globos oculares estoupan.
Non!
- Tiveches a ocasión. - Prégocho!
654...
HL9X7.
Por favor!
Por favor.
Chámome Ezequiel.
Caralluda a masaxe de ego que lle deches ao tal Parra.
Mesmo che perdoo o da imposición.
Non me molesta. Enténdoo e está esquecido.
Está todo ben.
No modo diplomático mesmo parecías sociable.
Vas estar así todo o tempo?
- Non me divirten os teus chistes. - Nin nada.
Nin que por ti teñamos o inspector Parra en contra.
Estaba defendéndote. Odio que se me metan cos compañeiros.
Pedinche que me defendas?
Que? Imos ver o tal Guzmán?
Si, Jon, paréceme unha idea magnífica.
Que cousiña, Deus. Cachalotiño meu.
Collíao así...
e deixaba só a argana.
Definitivamente, temos que ir onda el.
Paréceche a clase de persoa que faría algo coma o de onte?
Ata aí chego, 242. Podería darnos información.
Toda a que necesito está aquí.
A xente ten mala memoria, ten nesgos.
A xente mente.
A si mesma e aos demais.
A xente non paga a pena.
É unha mágoa que a xente nunca estea á túa altura.
É, si.
Foi marido dela. Teñen un fillo.
Saberá algo máis dela ca o pai.
El non sabe nada porque ela nunca lle contaría nada interesante.
Pódese saber por que falas coma se a coñeceses de toda a vida?
Carla ten unha personalidade narcisista, pero tende á inseguridade.
Está orgullosísima do seu cabelo, pero algo menos do seu corpo.
Refúxiase en recordos ficticios dunha infancia feliz que nunca existiu.
Quérelle ao fillo,
pero séntese culpable por non lle dedicar tempo.
Ten estalidos de enerxía seguidos de crises de autodesprezo.
Libra unha batalla persoal para despegarse da sombra de seu pai.
Ten medo á escuridade.
Iso é Carla. Pouco máis.
E o contrasinal do seu móbil é 654HL9X7.
Deixa de perder o tempo e vamos rastrexar o móbil.
E o contrasinal tamén o deduciches da decoración do cuarto, claro.
Non. Estaba nun post-it, nun caixón.
Sei que non che gusta que te toquen,
se non, estrangulábate.
Agora mesmo.
- Non ten sentido. - Que pasa agora?
A xeolocalización non vai.
Ezequiel anticipóusenos.
Non me deixa entrar de novo. Cambiou as claves.
Teremos que ir falar co ex de Carliña.
Lista do carallo!
Para!
Dito e feito. Estamos dentro, 242.
Así que funcionas con subornos.
Técnicas de motivación. Subornos, nunca.
Jon Gutiérrez.
Que tal o meu policía favorito?
Coido que se engana, cabaleiro.
Véxote máis... reposto.
Forte, Lejarreta. O que me ves é máis forte.
E ti que fas aquí nun sitio tan exclusivo?
Non será tan exclusivo estando ti aquí.
Agur, Ben-Hur.
Rexoubeiro, Jon Gutiérrez.
- De que o coñeces? - É xornalista. Detíveno unha vez.
- Por que? - Por parvo.
Déixame manexar a situación. É de primeiro de Psicoloxía.
Grazas.
Guzmán Salinas.
É o inspector Gutiérrez? Benvidos ao meu local.
Vexo que está en plena faena.
Nin mo lembre.
Pensaba que ter un restaurante consistía en saudar
e comer gratis acotío.
Bonito traxe. Encántame o xeito Tom Ford.
A min os filmes, pero non os podo pór.
- Falamos de Carla? - Non me terán...
- por sospeitoso. - En absoluto.
Sendo así, invítoos a un Campari.
Toléanme.
- E a min. Que sexan dous. - E para a señorita?
Unha Coca-Cola. E outra para o inspector.
E froitos secos.
Queríaa,
pero pensaban que estaba con ela polos cartos.
Amigo meu,
a xente divídese entre os malos e os fillos de puta.
Carla era incapaz de querer a ninguén.
- Ou igual o neno si. - Diso nada.
Tamén adora a súa egua.
Como o sabes? Era auténtica paixón.
Xusto hoxe estaría competindo
no torneo do Real Club coma cada ano.
Aí onde a ve, élle unha xenia.
E cos xenios... xa se sabe.
Estiveches inspirada.
Unha hora perdemos coa túa psicoloxía.
Logo aquí é onde dormen os cabalos dos señoritos.
A egua de Carla non.
Non chegou a entrar.
É sangue.
Atacárona no coche e fuxiu ata aquí.
Entón o coche non ten que andar lonxe.
Tentou entrar, pero non deu. Coidado! As pegadas.
Imos subir aquí.
Aí para que?
De aquí xa o sei todo. Quero ver a paisaxe. Axuda.
- Estas mans non van tocar ese cu. - Pon as mans así.
Vamos, agora ti.
Cago na miña puta vida.
Hostia.
Deberías coidarte máis.
Xa me coido.
Estou forte, non gordo.
ALTURA 193 CM, PESO 104,5 KG GRAXA 28,98 KG
Non te enganes.
A tomar polo cu o traxe.
Como podes pagar un Tom Ford co teu soldo?
E como pode ser que cun CI de 242
non te decatases de que é unha imitación?
Es unha persoa estraña.
Díxolle o zapato á zoca.
Levo zapatillas.
Que ven eses ollos de elfo?
VELOCIDADE
Velaí. Hai moitos paxaros.
Logo hai un número inusual de insectos.
Vai máis amodo.
Dereita.
- Viches iso? - Vin.
- Paro? - Non.
Usaríaos para desviar o coche de Carla.
Non digas cousas que xa sei.
Poderías non falarme?
Poderías ir tomar polo cu?
Por que non conduces ti?
Non é boa idea.
"Non é boa idea. "
Non.
Non pode ser.
Non tes carné.
Bonita, ata agora só alardeaches das túas condicións mentais
porque sociais non tes, pero non me impresionas, Antonia Scott.
Eu non son a máis lista da clase, pero sonche un bo policía, sabes?
De apelido, Hostias.
Sabes o que che pasa? Que desprezas o que non entendes.
E o noso traballo é entender a xente,
manchar a roupa, correr máis ca os malos, dar hostias coma pans
e, como mínimo, ter o puto carné de conducir.
Para.
Como que pare?
Para!
Imos seguir a pé.
Oíches algo do que che dixen?
Antonia!
Aparta! Quita de enriba!
Vamos!
Pon o cinto.
- E de carteirista tes o carné? - Cala.
Non se ve nada. Como podes conducir?
De memoria.
Quere chegar á autovía.
Aí gáñanos, o coche del dá máis.
295 fronte a 225 quilómetros por hora.
Non ousará pasar de 220.
E ti si?
Ai, carallo!
Que foi?
Dáme as pastillas.
- Cales? - Dámas!
Cona, claro.
Colle o volante e conta dez.
- Que? - Conta dez. Cólleo!
Un, dous, tres, catro...
Antonia, esperta!
Cinco.
Antonia!
Nai que me fixo!
Vamos.
Tira unha foto.
A miña amatxu sempre di que son malísimo para as fotos.
Estás ben?
- Que cabrón. Ímolo perder. - Iso pensa el.
Antonia, non.
Antonia!
Non estou preparado para isto.
Fillo de puta.
Achégame a el.
Vamos, achégame.
Outra vez.
Agora.
Iso é.
Central, coche 4 en camiño.
Había un monovolume cunha familia. Pasoulles algo?
Non houbo feridos.
- Está vostede segura? - Segura.
O SAMUR está atendendo cadros de ansiedade, pouco máis.
Non sei que me pasou. Despisteime coa velocidade.
Por que perseguían ese Porsche Cayenne?
- Non teño claro que haxa un só motivo. - Interésalle colaborar, créame.
- Estou colaborando. - Ben, créame.
- Pode chamar un médico? Dóeme o pescozo. - Agora logo.
"Agora" e "logo" son dous momentos distintos.
Pídolle que chame un médico.
Boas noites, axente.
Supoño que xa remataron aquí, non si? Perfecto.
Non sei que máis contar.
- Despexen. Déixenos tranquilos. - Así será.
Foi sen...
Nunca pensei que me alegraría de velo.
Condución temeraria con agravantes, coche sinistrado, varias testemuñas...
Vexo que o sentimento é mutuo.
Informouse a Parra do achado do cadáver?
A estas alturas, non penso que haxa ninguén que non o saiba.
Comeza a festa.
Que carallo fixestes?
Boas noites, o primeiro, inspector.
Seguimos un sospeitoso que nos atacou onde atopamos o cadáver.
- Pensamos que volveu... - Quen vos permitiu pensar?
Atopámosvos o cadáver do chofer
- e case collemos o secuestrador. - Case?
De que me serve o de case? Cago na hostia!
Puxéstelo nervioso.
Ides saír en tódolos informativos.
Isto é o último que facedes. Nin observar nin hostias. Acabouse.
Quéroos fóra do caso. Xa.
Fóra do caso?
Limitádevos a Álvaro Trueba.
- Non vas facer nada? - Debestes collelo.
Teña.
Se esnaquiza este,
descóntollo do soldo.
Era imposible.
O teu deber é facer o imposible.
- Grazas por estas imaxes. - Grazas, preciosa.
Igual de impactantes ca unha carreira suicida na M-501
que provocou o pánico.
Afortunadamente, non hai que rexistrar vítimas e todo quedou nun susto.
Un dos condutores implicados xa está a dar parte ás autoridades.
Segundo parece, o outro condutor, que fuxiu nun Porsche Cayenne,
foi quen iniciou a carreira,
obrigando os outros a saír da vía
en dirección contraria ata case chocar cunha escavadora.
Afortunadamente, non hai que lamentar accidente ningún
e a policía desprega tódalas unidades para buscar o Porsche fuxido.
Daquela este é o laboratorio dos espías.
Non somos espías.
Pero se é o puto CSI.
O software fai virgalladas, pero non milagres.
Que che parece?
O retrato da alma dun fillo de puta.
O brazo. Non ves unha parte máis escura?
Dáme máis definición.
A información da fotografía é a que hai.
Hai moitas fotos.
Que se distribúa por tódolos estudios de tatuaxes.
Non é gran cousa.
Fixemos máis con menos.
Ola!
Ola. Quen es?
Podes oírme?
Teño medo.
Estás encerrada tamén?
Estou.
Quero ir á casa.
Como te chamas?
Sandra.
Sandra...
Subtítulos: Lucía Doval
Supervisora creativa: Luisa Lage