8 กรกฎาคม 2015, แมกดู
เฮ้, เอาเขาลงมา.
อย่ารุนแรงนักสิ, แกจะทำคอเขาหักอีกแล้วนะ.
"เพราะความเครียดในจิตใจ, ผมถึงได้ฆ่าตัวตาย.
มันไม่ใช่ความผิดของใครเลย นอกจากตัวผมเอง.
อย่าโทษพี่สาวและพี่เขยของผม ในเรื่องที่ผมได้ก่อขึ้น. "
มีคนจัดฉากเรื่องนี้.
ไปแล้วสินะผู้ต้องสงสัยหลักของเรา.
อย่างน้อยแกกับครอบครัวก็พ้นผิด คนผิดจากไปแล้ว.
ทำไมคุณไม่พักกินอะไรสักหน่อยล่ะ?
ไปที่โรงอาหารสิ.
ฉันไม่เชื่อว่านี่เป็นการฆ่าตัวตาย.
จากเรื่องของราซที่ฉันได้ยินมา, เขาเป็นคนกล้ามากกว่านี้.
-งั้นฆาตกรรมหรอ? - ท่านคะ, เขาเป็นนักลอบฆ่าสัตว์ป่า.
เขาต้องเป็นเพื่อนกับแก๊งอื่นแน่, แล้วก็จัดฉากอาชญากรรมขึ้นมา.
แล้วก่อนหน้านี้ก็หลักฐานที่ รั่วไหลออกไปเยอะเลย.
ต้องมีคนรู้เรื่องที่เรากำลังตามจับเขาอยู่.
แล้วถ้าเราจับเขาได้
เขาอาจต้องบอกเราทุกอย่าง, เพราะฉะนั้นพวกนั้นมีแรงจูงใจ.
ถูกต้อง. แต่ความจริงก็คือ, ราซตายแล้ว.
แล้วเรื่องอะไรก็ตามที่ เขารู้เกี่ยวกับคดีนี้
หรือเรื่องที่เขารู้เกี่ยวกับแก๊งอื่น, ก็ตายไปด้วยเหมือนกัน.
นอกจากเราจะทำให้มันเป็ นคดีฆาตกรรมที่มีความสำคัญ.
แล้วเราสามารถหาตัวฆาตรกรได้, แล้วก็แกะรอยจากตรงนั้น"
นี่น่ะหรอ เงื่อนงำที่เธออยากจะติดตาม?
ตอนนี้เราพยามจะรักษางานในห น่วยงานรัฐของเรานะ
และเธอยากจะตามล่าพ วกแก๊งนี่ข้ามเมืองงั้นหรือ?
ฉันกำลังช่วยปกป้องสายพัน ธุ์สัตว์ต่างหากล่ะ!
ขอโทษครับ, ท่าน.
ท่านครับ, อย่างน้อยให้ผมไปที่เกิดเหตุ, เพื่อเห็นกับตาตัวเองเถอะ.
เราไม่มีเวลามากนะ
แล้วตำรวจก็อาจ จะไม่ให้ค่ากับคดีนี้เท่าไรนัก.
ท่านครับ, ขอกลับบ้านได้ไหมครับ? ผมจะทำงานจากทีนั่น.
ถ้าคุณยังมีบ้านให้กลับนะ.
ฉันคิดว่าเรากำลังให้ค่าเรื่องนี้ต่ำไปนะ.
การไปที่นั่นตอนนี้ เท่ากับขุดหลุมลึกแล้วก็ พาพวกเราไปเสี่ยงอันตรายด้วย.
ผมจะระวังครับ.
ไม่มีเหตุผลที่จะร้องไห้.
ใจเย็นๆ...
ฉันต้องการดูศพของราซ, และสถานที่ฆ่าตัวตายด้วย.
ไปด้วยกันไหม?
ผมไม่เคยหลีกเลี่ยงการดูศพอยู่แล้ว.
ฉันขอแนะนำให้พาหัวห น้านักอนุรักษ์ไปด้วยได้ไหม?
เขามีคอนเนคชั่นที่ดี กับกรมป่าไม้อยู่ที่นั่น.
เอาสิ.
ราวี ดอน ออกจากเชนไนไปกรุงเทพฯ แล้ว แต่ไม่มีเที่ยวบินกลับ. กำลังส่งข้อมูล
-นาเกช? - สวัสดีครับ, ท่าน.
ฟังนะ, ผมได้รับการยืนยันว่าราวี ดอนหนีออกนอกประเทศไปแล้ว.
- คุณมีอะไรบ้าง? - มีไม่มากครับ, ท่าน.
เรามองแทบไม่เห็นบ้างในบ้านเลย.
-คุณอยู่ไกลแค่ไหน. - ประมาณ 30 เมตรครับ.
คุณโง่หรือเปล่า? คุณต้องเข้าไปล้วงคอพวกมัน.
เข้าไปใกล้มากกว่านี้.
ติดตามภรรยาของเขาทุกฝีก้าว, แล้วมารายงานฉันด้วย.
ยังไงนะครับ, ท่าน. เราคงถูกจับได้.
ใช้หัวคิดบ้างสิ. ต้องให้ป้อนทุกอย่างเลยหรือไง?
พ่อครับ, การประชุม PTA จัดขึ้นวันนี้ใช่ไหมครับ?
ใช่, เป็นไงบ้างล่ะ?
ผมมีเรื่องที่ต้องปรับปรุง. ผมไปด้วยได้ไหม?
รอเดี๋ยว.
ขอโทษนะ, ผมโดนดึงตัวเอาไว้และออกมาไม่ได้.
อชาลา.
สถานการณ์คอขาดบาดตายเลยหรือ? คุณทำอะไรน่ะ?
ผมชอบซาโมซ่าบนรถไฟ. แต่ภรรยาของผมคิดว่าผมบ้า.
มันไม่เกี่ยวกับซาโมซ่า, มันเกี่ยวกับสภาพแวดล้อม.
ถ้าคุณกินซาโมซ่าอันเดียวกันนี้ที่บ้าน, คุณคงอยากจะคายทิ้ง.
สักหน่อยมั้ยครับ?
ผู้ดูแลไม่ให้ข้อมูลที่เราต้องการ.
เราไม่สามารถสอบปากคำเขาได้.
ไม่, และเราไม่สามารถบอกเขาไ ด้ด้วยซ้ำว่าเราเป็นใคร?
นั่นคืออะไร?
ทัมบิหรือ?
แกรู้จักราซได้ยังไง?
ผมเป็นหลานชายของเขา, และนี่ซานโตส เพื่อสนิทของเขา.
ฉันต้องการของใช้ส่วนตัวเขานิดหน่อย.
ได้เลย.
เกิดอะไรขึ้น?
ไม่มีอะไรหรอก. คุณมาทำอะไรที่นี่?
- ผมนอนค้างที่นี่. - เหรอ?
ขอโทษที, หลานรัก, ลุงไม่รู้เลย.
ลุงทำงานอยู่.
เรารอลุงทั้งคืน.
-หลานก็ด้วยเหรอ? - แต่ลุงกลับมาดึกมาก.
ป้าบอกว่า
ลุงควรทำตัวเป็นปกติแล้วอยู่บ้านกับพวกเรา.
ลุงก็อยากปกตินะ.
แต่พวกช้างน่ะสิ มีปัญหา.
ปัญหาอะไรหรือครับ?
ลุงอยากจะรักษามันไว้ให้รุ่นลูกหลาน, โซยา, เมื่อหลานโตขึ้น
จะยังมีช้างอีกนับพันตัว เดินอยู่ในป่า.
แบบนั้นดีใช่ไหม?
แต่มันมีคนเลวที่ล่าช้าง.
หลานอยากให้ลุงช่วยพวกมันไหม?
ถ้างั้นลุงก็ต้องทำงานหนัก.
แต่เมื่อพวกมันปลอดภัยแล้ว ลุงจะใช้เวลากับหลานให้มากเลย.
ผมขอดูช้างได้ไหมครับ?
-อย่าเลยดีกว่า. -ทำไมครับ?
พวกมันจะกลัวน่ะ.
แม้ว่าช้างจะตัวใหญ่, แต่มันก็กลัวคน
พวกมันแค่ต้องการอยู่เพียงลำพัง, ในป่าที่เงียบสงบเท่านั้นแหละ.
ลุงครับ, ทำไมลุงชอบเต่ามากเลยครับ?
มาพบผมเดี๋ยวนี้
เพราะว่าพวกมันน่าสนใจมาก.
มันแบกบ้านเอาไว้บนหลังของมัน.
พวกมันแข็งแรง, มันว่ายน้ำเก่ง, มีอายุเป็นร้อยๆ ปี...
ลุงอยากเป็นเต่าจัง. มันน่าจะดีใช่ไหมล่ะ?
ฟังนะ, ลุงจะออกไปเงียบๆ"
อย่าบอกใครนะว่าเจอลุง, ตกลงมั้ย?
ถ้าหลานเก็บความลับได้
เต่าตัวนี้เป็นของหลาน, โอเคมั้ย?
-ตกลงมั้ย? -ตกลงครับ.
เรียบร้อยแล้วเหรอ?
เมื่อไหร่คุณจะให้อภัยผม?
ฉันแต่งงานกับโปรแกรมเมอร์ที่ทำงานในเดลฮี
แต่เขาไม่ยอมย้ายครอบครัวไปที่นั่น.
คุณคิดว่าผมไม่อยากไปเหรอ?
แต่ผมอยากให้คุณมีอากาศแล ะน้ำที่สะอาดมากกว่า.
นั่นคือสิ่งที่เขาบอก. แล้วฉันก็เห็นด้วยกับเขา.
เขาทำงานเป็นเวลาสองอาทิตย์ต่อเดือนในเดลฮี, ที่เหลือกลับมาพักทีบ้าน.
แล้วพอเขาอยู่บ้าน, เขาก็ควรอยู่บ้าน.
เป็นสามีและเป็นพ่อ.
ไม่ใช่ย่องออกไปตอนกลางคืน, ไม่สนใจชีวิตลูกตัวเอง
-โกหกว่าตัวเองอยู่ที่ไหน. - ผมโกหกตอนไหน?
เอาจริงหรือ? แล้วคุณทำอะไรล่ะ, เมื่อคุณออกไป กลางดึกน่ะ?
แล้วทำไมคุณถึงทำในสิ่งที่พูด ไว้ไม่ได้เลยล่ะ?
ฉันไปต่อแบบนี้ไม่ไหวแล้วนะ, อลัน.
คุณทนจะแสดงตัวสักวินาทีโดย ไม่เช็คไอ้เครื่องบ้านั่นไม่ได้ด้วยซ้ำ!
- ผมแค่ดูวันที่. -วันนี้วันที่เก้าค่ะ.
ผมมีอะไรอยากจะให้คุณดู.
-ได้, โชว์มาสิ. - ไม่ใช่ตอนนี้.
คืนนี้, ตอนดึกหน่อย.
-เกอร์สัน? -ว่าไง กฤษณะ.
- คุณพบโชไหม? -ไม่พบ, ผมเพิ่งมาถึงที่นี่.
โช, ผมกฤษณะ SP, จากกรมป่าไม้เคราล่า.
และนี่คือ เกอร์สัน ดี คอสตา, จากแผนกป่าไม้ท้องถิ่น.
เราอยากจะตรวจสอบศพที่คุณ พบในที่ดินเมื่อวานนี้.
-ตอนนี้งั้นเหรอ? - ถ้านั่นไม่มีปัญหา?
-คุณมีหมายจากทางการไหม? -มี, จาก นีล บาเนอร์จี.
นี่คือที่ที่ราซเคยพักอยู่. เขาพักอยู่ที่นี่สักพัก, ฉะนั้น...
นั่นเป็นอุปกรณ์การทำอาหารของเขา...
แล้วตรงนี้... เขานอนตรงนี้.
บางครั้งเราก็เล่นไพ่กัน, และสังสรรค์กัน.
แต่เขาไม่ค่อยพูดมากนัก, เป็นคนเงียบๆ น่ะ.
ผมสนิทก้บลุงมาก. เขาไม่มีทางฆ่าตัวเองตาย.
แต่ก็...
ผมเป็นคนแรกที่พบศพเขา, ห้อยลงมาจากต้นไม้.
มานี่สิ. คุณเห็นกิ่งนั้นไหม?
ศพของราซห้อยมาจากตรงนั้น, ในลักษณะนี้.
และสิ่งนี้... มานี่สิ, ผมจะแสดงให้ดู.
ตรงนี้...
เงินอยู่ตรงนี้, ปืนอยู่ตรงนั้น.
รองเท้าข้างหนึ่งตกอยู่ตรงนี้, และอีกข้างตรงนั้น.
แล้วก็... ดูนี่สิ.
นี่...
-คุณส่งรูปพวกนี้ให้ฉันหน่อยได้ไหมคะ? -ได้สิ.
ผมเห็นด้วยกับคุณนะ.
ราซไม่ได้ปีนขึ้นไปบนนั้นเพื่อแขวนคอตาย.
เขาไม่ใช่คนแบบนั้น. ดูตรงนี้สิ.
เห็นถุงเท้าของเขาไหม? ขาวสะอาดเลย.
ถ้าราซปีนขึ้นต้นไม้, ถุงเท้าต้องเปื้อนแน่"
มาดูศพของราซ, แล้วก็ดูว่ากิ่งไม้นั้นเปราะแค่ไหน.
เขาต้องดิ้นทุรนทุรายตอนแขวนคอตัวเอง
และกิ่งไม้นั่นก็ต้องหัก, จริงไหม? แต่มันไม่หัก.
นั่นก็หมายความว่ามีคนมาที่นี่, ฆาตกรรมราซ
แล้วทำให้ดูเหมือนการฆ่าตัวตาย.
เราควรตรวจสอบลายมือในจดหมายนะ.
ฉันอยากเห็นศพเขา.
ทำไมมาอยู่ที่นี่?
ผมไม่ทราบ. หัวหน้าบอกให้ผมตามคุณมา.
เคราล่า ประเทศของพระเจ้า
ตามฉันมา"
สิ่งมีชีวิตที่งดงาม.
มีการต่อสู้ต่อเนื่องมานานหลายปี
ระหว่างนักกิจกรรมและรัฐบาล, เพื่อที่จะสั่งห้ามการใช้งานช้าง
ในพิธีกรรมทางศาสนา และการแต่งงาน, แต่...
ดูเหมือนประชาชนมีความต้องการ
แม้จะต้องมีการทรมานสัตว์ที่สวยงามเหล่านี้.
คาดว่าพวกมันจะต้องเดิน 16 ชั่วโมงต่อวัน, เดินไปกินไป
และรู้สึกเป็นอิสระที่ได้เล่น, แต่ในประเทศของพระเจ้า...
เอาล่ะ, คุณจะได้เห็นด้วยตัวเอง.
ผมได้อ่านรายงานการสืบสวนครั้งที่ส องของมอริส ฟินน์แล้ว
จุดที่เขาบอกว่า การตัดแต่งงา ของช้างที่จับมาได้
สร้างงานชิ้นเล็กๆ เพื่อทำให้การค้างาช้าง คงอยู่ต่อไปงั้นหรือ?
มันเป็นสิ่งที่เราต้องกล่าวถึงครับ,
พวกเขาเรียกร้องว่ามันเป็นเรื่องสุขลั กษณะและความปลอดภัย
อันที่จริงแล้ว, เพื่อขายให้ผู้ซื้อที่อ ยู่ในระดับต่ำกว่าอย่างต่อเนื่อง.
-คุณต้องปล่อยเรื่องนี้ไป. - ทำไมครับ, ท่าน?
เพราะมันเป็นเรื่องจริง ที่คุณอาจจะคิดไม่ถึง
คุณได้รับอนุญาตให้ดูแลรอบๆ เมืองชนบท และหยุดการล่าครั้งใหญ่
เพราะมันไม่ส่งผลอะไรต่อคนที่มีอำนาจไงล่ะ
แล้วก็เรื่องที่ประชาชนในวงกว้าง ไม่ได้ต้องการการล่า.
แต่ถ้างานของคุณปั่นสถานการณ์ที่เป็ นอยู่ของคุณสูงกว่าพวกเราทุกคน
ถึงตอนนั้นคุณก็จะเสียอำนาจในการที่จะปกป้อง
และปิดผนึกชะตากรรม ของ สิ่งมีชีวิตที่สวยงามเหล่านี้.
ความจริงก็คือ, เจ้าของที่ดินแห่งนี้
เป็นหนึ่งในผู้มีส่วนสนับสนุนการหาเสีย งเลือกตั้งรายใหญ่ที่สุดเมื่อปีที่แล้ว.
และยังมีอีกมากมาย, เจ้าของที่ดินและวัดอีกมากมาย
ที่จับช้างไว้, ทำสิ่งเดียวกัน. เพราะฉนั้น...
การเข้าไปยุ่งกับพวกเขา
คือการแกว่งเท้าหาเสี้ยนดีๆ นี่เอง.
และยิ่งไปกว่านั้น, ความเป็นจริงเรื่องเศรษฐกิจก็คือ
คงไว้ซึ่งตลาดที่อยู่ในระดับล่างไว้ได้ ผลลัพธ์ก็คืออนุรักษ์ชีวิตช้างได้ด้วย.
ดังนั้นมันเลยมีคำพูดสวย หรูที่ว่า ปล่อยมันไปเถอะ.
โชคร้ายของเขาที่เกิดมาบนโลกเดียวกับเรา.
สืบสวนต่อไปนะ จับคนเลวให้ได้.
ผมจะอยู่ข้างคุณ, ช่วยจะสู้เพื่อคุณ.
นอกเสียจากว่าคุณจะถลำลึกเกินไป.
เฮ้, นั่นเขา.
โช, นี่มาลาและซานโตส, จากทีมของผม.
มาลา, โช โรดริเกซ และเกอร์สันจากกรมป่าไม้ท้องถิ่น.
คุณก็เป็นเจ้าหน้าที่อ้วยเหรอ?
ครับ, ท่าน.
ผมต้องการข้อมูลจากคุณ.
ต้องการรายงานอย่างเป็นทางกา รเกี่ยวกับการตายของราซ.
เฮ้, ผมเชื่อใจคุณนะ.
เฮ้!
สวัสดี, สวัสดี. มาทางนี้หน่อย.
มีรอยเชือกรอบคอเขา, และอย่างที่เห็น
เขาโดนแร้งจิก.
แต่ไม่มีร่องรอยว่าเขาดิ้น รนหรือได้รับบาดเจ็บ.
-สาเหตุการตายล่ะ? - ฆ่าตัวตาย.
- แน่ใจนะ? - แน่ใจ, มาดูเองสิ.
รอยเชือก, และคอที่หัก.
-ทาบิเชื่อว่ามันเป็นการฆาตรกรรม. -ทำไมเป็นงั้นล่ะ?
เขาพาเราไปดูที่เกิดเหตุ, ถุงเท้าที่เขาใส่มันสะอาดมาก
อีกนัยหนึ่งก็คือ เขาถอดรอง เท้าหลังจากโดนแขวนคอ.
กิ่งไม้ก็ไม่ได้แข็งแรงพอ ที่จะรับน้ำหนักของราซได้.
ซึ่งนั่นหมายความว่าถ้าราซดิ้นทุรนทุราย, กิ่งไม้นั้นจะต้องหักลงมา.
- แล้วเงินกับปืนก็... - เงินอะไร?
- เราเจอมันในที่เกิดเหตุ. - ไม่มีเงินนะ.
ทาบิถ่ายรูปมาให้เรา.
นี่มันที่ไหน? เขาจัดฉากขึ้นมา.
ได้, ลืมเรื่องเงินไปซะ.
- แต่มันชัดเจน, ว่านี่คือการฆาตดรรม. - ไร้สาระครับ, คุณผู้หญิง.
ชัดเจนว่ามันเป็นการฆ่าตัวตาย. ผมจะท้าทายรายงานของแพทย์ทำไม?
- งั้น, จะไม่มีการชันสูตซ้ำอีกรอบงั้นหรือ? - เพื่ออะไร?
- อย่างน้อยก็ควรตรวจหาสารพิษ. - ทำไมครับ?
ท่านครับ, ถ้าเราสืบเรื่องนี้แบบคดีฆาตกรรม, บางทีเราอาจจะเจอความจริง.
ไม่มีอะไรที่จะต้องค้นหา. คุณอ่านนิยายสืบสวนมากเกินไป.
ท่านคะ, เราต้องจัดสินใจว่ามีแก๊ง ลักลอบล่าสัตว์อื่นอีกไหม.
แล้วคุณก็กลัวเกินไปว่าจะต้อ งทำงานเอกสารเพิ่มสินะ.
คุณผู้หญิงครับ, กรมป่าไม้คิดว่าพวก เขาสามารถมากระรานที่นี่ได้.
หยุดแสดงราวกับว่าคุณแคร์เรื่องการอนุรักษ์.
-คุณแค่ต้องการพอแค่นั้น, เท่านั้นล่ะ. - พูดอีกทีสิ!
- ได้, ฉันจะไปคุยกับ SP. - ไปเลย.
แต่ถ้าไม่ได้รับคำแนะนำจากผม, หรือหมอที่เข้าร่วมกับ
SP ก็ทำอะไรไม่ได้.
มันไม่สำคัญหรอกว่าผู้ชายคนนี้เคยทำอะไร เพื่อรับประกันจุดจบ.
แต่การตายของเขาจะเข้าข่ายการฆ่าตัวตาย.
เขาทำไปเพราะโดนกดดันจากกรมป่าไม้.
จดหมายลาตายของเขาระบุไว้แบบนี้. ฮาริช, เอามันออกมา.
คุณทำแบบนี้ได้ยังไง เมื่อคุณเองก็รู้ความจริง?
ปล่อยมันไป.
คุณมีเรื่องมากมายทีต้องทำเกี่ยวกับคดีนี้, และโชนี้จะไม่เปลี่ยนแปลง.
ไม่มีเหตุผลที่จะกระตุกหนวดเสือที่นี่.
บันทึกการโทรจาก
พ่อครับ.
ขอบใจมาก.
นี่มาจากแม่ครับ, แต่แม่ยังโกรธอยู่.
แม่อยากรู้ว่าคืนนี้พ่อกับ แม่จะออกไปตอนกี่โมง.
-เที่ยงคืน. - ดึกจัง?
ว่าไง, มาลา?
ท่านครับ, เรายังคุมตัวยาดู ญาติของปอยยา, และคนอื่นๆ, ไว้ไหม?
ไม่, เราต้องปล่อยพวกเขาไป.
ผมมีความคิดว่านั่นอาจจะช่วยเราจับปอยยาได้. เดี๋ยวผมโทรกลับนะ.
อะไรนะ?
- คุณอยู่ไหน? - กำลังทำการตรวจสอบ.
- ฉันต้องการคุณ. - เรื่องนี้ผมขอไม่ยุ่ง.
แล้วคุณจะไม่ช่วยฉันงั้นเหรอ?
มาลา, ผมอยากช่วยนะ, แต่ผมไม่อยากเห็นคุณทำแบบนี้อีกแล้ว.
-งั้นก็ไม่ต้องดูสิ... - อย่านะ.
คุณจะเล่นกับความรู้สึกผิดนี่อีกกี่ครั้ง?
ก็เท่าที่จะใช้ได้.
ไร้สาระ.
...การตัดแต่งงงาช้างที่จับมาได้.
กลับมาอีกแล้วหรอ?
ผมก็ยังไม่รู้ว่าปอยยาอยู่ที่ไหน.
เฮ้, มีทางไหนบ้างมั้ยที่จะส่ งข้อความถึงปอยยาได้
ชีวิตของเขากำลังตกอยู่ในอันตราย. มีใครบางคน, กำลังตามล่าเขากับพวก.
ถ้าพวกนั้นหาเขาเจอ
มันจะต้องแย่แน่ๆ. พวกนั้นจะทรมานเขา.
เหมือนว่าเพื่อนของเรา, ยาดู, จู่ๆ ก็จะนึกออกว่าปอยยาอยู่ที่ไหน.
ในที่สุด, ก็มีความก้าวหน้า. บอกฉันสิ.
ในเนกาวิลลี, คานาตากา, ใกล้เบงกาลูรู.
ยาดูจะจัดการให้เราได้พบกับปอยยา, โดยผ่านตัวกลาง.
ผมคิดว่าถ้ายาดูบอกกับปอยยาว่า เขาเอาเงินมาให้, น่าจะเป็นไปได้.
ที่ไหน?
ยาดูแนะนำว่าป้ายรถเมล์ที่คาซาร์โกด, แถบชายแดนกรณาฏกะ-เคราล่า.
เยี่ยม! ไปกันเลย. มารับฉันที่โคซิโคเด, ฉันจะรอที่นั่น.
มีแค่เราใช่ไหม? คุณมั่นใจกับเรืท่องนี้นะ?
การจับตัวปอยยาที่ป้ายรถเมล์มันอันตรายมาก.
จริงเหรอ? ถ้ามันอันตรายขนาดนั้น, ก็เอาตัวยาดูมาให้ฉัน แล้วก็ออกไปได้เลย.
สายเข้า
แหม, แหม... ฮัลโหล, คุณอิลลัมปันลี.
เขาเป็นที่ต้องการตัวอยู่ ตอนนี้จากคดีการฆ่าช้าง.
-พี่ชาย, ขอผักพิเศษนะ. - เขาเป็นพวกลักลอบฆ่าสัตว์.
แล้วในขณะที่พวกเขาเรียก มันว่าเป็นการฆ่าตัวตาย
ฉันจะไม่แปลกใจเลยถ้ากรมป่า ไม้แจกจ่ายความยุติธรรม.
มันอาจจะเป็นเจ้าหน้าที่บั งคับใช้กฏหมายก็ได้นะ
ซึ่งทำร้ายเขารุนแรงเกินไประหว่างการสืบสวน.
แต่เรื่องจริงที่น่าเศร้าก็คือ, เราจะไม่มีวันรู้.
และอะไรก็ตามที่ราซรู้ ก็ตายไปพร้อมเขา.
พวกเธอยังเด็กกังวลกันมากเกินไป.
ผู้คนในปัจจุบัน... พวกเขาไม่ดื่ มหรือสูบกันแล้ว.
โลกนี้มันเป็นอะไรไปแล้ว?
ฉันแค่ไม่รับสิ่งของจา กคนแปลกหน้าก็เท่านั้น.
ที่รัก, มีอะไรกสนใจอยู่หรือเปล่า?
- คุณไม่มีวันเข้าใจหรอก. - อาจจะไม่นะ.
ฉันไม่มีลูกและเมียของฉันก็ตาย.
แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าฉันจะเบื่อโลกหรอกนะ. ฉันก็ยังหัวเราะได้.
- คุณคงโชคดีแล้ว. - ยังไงล่ะ?
ผมไมไ่ได้โชคดี, อีกไม่นานฉันก็จะตาย.
นั่นแหละประเด็น.
นั่นคงพอสำหรับเราสองคน.
ยินดีที่ได้พบอีกครั้ง.
ดีใจที่คุณทำได้.
คุณมีปัญหาอะไรล่ะ?
ลองอยู่กับพวกตลกนี่สักสองสามชั่วโมงสิ, คุณก็คงไม่ต่างจากผมหรอก.
-มันเหมือนการมาปิคนิคสำหรับผม. - หยุดเถอะ.
หยุด, ท้งคู่นั่นแหละ"
เราต้องอยู่นิ่งๆ.
คนเลวที่แท้จริงอยู่ที่นั่น.
ผมไม่เข้าใจมันสำคัญตรงไหน.
ก็แค่ช้างตายไม่กี่ตัว, ทำไมพวกคุณถึงกระวนกระวายขนาดนี้?
ทุกตัวที่เรานับได้.
พวกเขาคือวิศวกรของป่า.
หมายความว่ายังไง?
มูลของช้างที่อยู่ทั่วป่ามีสารอา หารที่สำคัญมากมาย.
ต้นไม้ก็แพร่เมล็ดพันธุ์ได้ด้วยช้าง.
แล้วไงล่ะ? ป่าส่วนใหญ่ก็ไม่มีช้าง.
แต่ป่านี้มีมันมาตลอด.
เมื่อมันดินและกิน, มันทำป่าราบราวกับทอร์นาโด
ทำให้ต้นไม้หักพังเสียหาย.
ทำลายดิน, ทำลายเส้นทาง, และในทางกลับกัน, ก็ทำให้เกิดการฟื้นฟู.
และเพื่อสิ่งมีชีวิตที่เล็กกว่าเพื่ อยังคงอยู่ด้วย.
และผมคิดว่าคุณสองคนเข้ากันไม่ได้เสียอีก.
- คุณเคย... - โชคไม่ดีที่...
ถ้าพวกมันตายหมด
ป่าก็จะราบคาบ, หยุดการเติบโต, และสิงมีชีวิตทุกสิ่งที่อยู่ในป่าจะหายไป.
มนุษย์เราก็อยู่ในสิ่งแวดล้อมแบบเดียวกัน.
เหตุผลเดียวที่นายไม่ขาดอากาศหายใจตายไป
ก็เป็นเพราะป่าพวกนี้แหละ.
แล้วพี่สาวของฉันล่ะ?
ช้างขโมยพืชพรรณของเธอไปหมด.
แม้ว่าหลังจากการเก็บเกี่ยว, เธอเหลือแทบจะ ไม่พอให้เลี้ยงครอบครัวด้วยซ้ำ.
มันสมควรแล้วเหรอที่พวกเขา เป็นสาเหตของเรื่องนี้?
ช้างมีความทรงจำอยู่ในพันธุกรรม.
มันหาอาหาร 16 ชั่วโมงต่อวัน
มันไปตามทางที่ความทรงจำบอกไว้.
แล้วถ้ามันไปในพื้นที่การเกษตรใหม่
หรือไฮเวย์ที่เพิ่งสร้าง
นั่นมันก็เป็นที่อยู่ที่พระเจ้า ประทานให้กับมัน.
เราขโมยมาจากมัน, ดังนั้น พวกมันจึงมาเอาคืน.
ลองพูดแบบนั้นกับเด็กที่อดอยากดูสิ.
- ว่าไง? - ผมใช้เวลาทั้งวันไปกับ CDR อีกครั้ง.
ผมเจอจุดเชื่อมอีกอันแล้ว, สสิ อัลลัมปันลี.
เขาไม่ได้อยู่ในรายชื่อต้นๆ ของผู้ต้องหาในคดีนี้
แต่มอริสโทรหาเขาบ่อยๆ. แล้วอิลลัมปันลีก็โทรกลับ
และก็ไปเจอเขาที่ตริวันดรัมในวันรุ่งขึ้น.
มันเกิดขึ้นสามครั้งแล้ว.
ฉันรู้จักอิลลัมปันลี. ฉันเคยจับเขาเมื่อหลายปีก่อน.
ตอนนั้น, เขายังเป็นหน้าใหม่ในวงการค้า. ฉันรู้ว่าเขาอยู่ไหน.
ฉันจะกลับมาอีกครั้งคืนนี้, หวังเป็นอย่างยิ่งว่าปอยยา จะมาด้วย.
-เราสามารถไปรับเขาพรุ่งนี้. -ตกลง, ตกลง...
ท่านครับ.
ขอบคุณที่มา. เราต้องปรึกษาเรื่องนี้กัน.
ดีน่าได้รับสิ่งนี้มาจากการจู่ โจมห้องทำงานของมอริส.
- ดีน่าอยู่ที่ไหน? - เธอไม่ค่อยเผยตัวน่ะ.
หัวหน้ากรมป่าไม้ทำการสืบสวนเธอ.
ปัญหาภายในบางอย่าง.
แต่ดีน่าเชื่อว่าจะมันไม่มีแค่ผู้รั บซื้อจากต่างประเทศที่สั่งงาช้าง
- แต่ต้องมีที่อยู่ในอินเดียด้วย. - เป็นไปไม่ได้ครับ, ท่าน.
ผมหมายถึง, คดีที่เล็กๆ น่ะ
ไม่เคยมีการซื้อขายงาช้าง ครั้งใหญ่ในอินเดียเลย.
อย่างน้อยในช่วงชีวิตของผม.
แต่เส้นทางการขนส่งไปจีนถูกปิดมาหลายปีแล้ว, และก็ยังอยู่ ภายใต้การควบคุม.
จับตาดูปฏิมากรรมนี้อย่างระวัดระวัง.
อันที่จริง ใช่, คุณพูดถูก.
ผมหมายถึง, ไม่มีทางที่ผู้ซื้อจาก จีนจะขอซื้ออะไรพวกนี้.
ไม่, มีแต่คนอินเดียเท่านั้นที่ทำแบบนั้น. ติดตามว่าของทั้งหมดนี้ไปอยู่ไหน.
ค้นหาว่ามันไปที่เดลฮีและที่ไหนอีก.
ท่านครับ, พวกเราล่อลวงผู้ลักลอบมากมายในขณะนี้
แต่ผมคิดว่าเราต้องเริ่มเฝ้าระวั งพวกขายงานศิลปะในเดลฮี.
และเราก็ควรติดตามเธอทันทีที่เรื่องนี้จบลง.
ตกลง, ดำเนินการตามนี้.
แต่ผมยังไม่อยากให้องค์กรอื่นมาร่วมด้วย.
โดยเฉพาะหลังจากกา รประชุมกับหัวหน้าในวันนี้.
และถ้านี่เป็นผู้ซื้อผู้ มั่งมีธรรมดาๆ ในเดลฮี
-เธอจะไม่ไปไหน. มาลาอยู่ไหน? - ใช่.
เธออยู่ที่คาซาก็อด, กำลังตามจับผู้ต้องสงสัย.
นั่นเป็นพื้นที่ที่สวยงาม.
เธอขึ้นสวรรค์ไปแล้วมั้งป่านนี้.
เราควรจะไปที่ป้ายรถเมล์, ปอยยาน่าจะอยู่ที่นั่นแล้ว.
นั่นไงป้าย.
ระวังตัวด้วย, เขาอาจจะมีมีดหรือกริช.
เขาอยู่นั่น.
ปล่อยฉันนะ! แกเป็นใครกันไอ้เลว.
ฉันไม่มีทางเลือก, ปอยยา.
พวกเขาบอกฉันว่ามีคนตามล่าแก, ชีวิตของแกกำลังตกอยู่ในอันตราย.
แล้วแกก็หลงเชื่องั้นหรือ? ปล่อยมือฉันนะ!
ใจเย็นๆ, ปอยยา. แกจะไม่เป็นอะไรถ้าแกพูดออกมา.
แกจะพาฉันไปไหน?
เดินต่อไปเถอะน่า.
พาเขาเข้ามา.
เดินต่อไป.
ปล่อยเขาซะ...
ฉันจะ...
อยู่นิ่งๆ!
ลุกขึ้นมา! ไปตายซะ!
โอเค, คุณไปได้แล้ว.
-คุณหมายความว่ายังไง? - ฉันจัดการเองได้.
ผมไม่ปล่อยให้คุณอยู่กับเขาตามลำพังหรอก.
เขารู้จักฉัน, เขาไม่ทำอะไรหรอก.
- เขาจะ... - ฉันไม่ต้องการคุณแล้ว!
ไปซะ
ฉันจะไม่เป็นอะไร.
จริงไหม, ปอยยา?
แกจะไม่ทำร้ายฉัน.
เห็นไหม? เขาเชื่องอย่างกับเสือดาว.
ออกไป.
บอกชื่อจริงของแกออกมา.
คุณกลับมาแล้ว, หมอ?
ไม่, แต่มาขอความช่วยเหลือในก ารจับตาดูผู้ต้องสงสัยในคดีนี้.
งั้นก็ไปพูดกับสำนักควบคุม อาชญากรรมสัตว์ป่าสิ.
ฉันมีเบอร์ติดต่อคนที่ช่วยคุณได้.
เชคาร์หรอ? เขาเก่งมาก. แต่มันต้องอยู่ภายใต้ความรับผิดชอบของคุณนะ.
คุณโทรหาผู้ต้องสงสัยได้ไหม, ด้วยวิธีของคุณน่ะ?
คุณรู้ไหม, ในฐานะของผู้เชี่ยวชาญด้ านการตลาด, ผมชอบ การแจกรางวัล
แต่ในนั้นมีอะไรให้ผมล่ะ?
ไม่เอาน่า, นี่อาจจะเป็นคดีใหญ่สุดในอาชีพของเราเลยนะ.
-อย่าทำให้ผมขอร้อง. - ได้.
แต่คุณควรเอาพุดดิ้งกล้วยมาฝากนะ. ะ
เรียบร้อย.
พร้อมนะ?
-มันดึกมากแล้ว, เราจะไปไหนกัน? โอ้. - เดี๋ยวคุณก็รู้.
- เพอร์เฟค. -อะไรเพอร์เฟค?
-นืีคือเงือ่นไขที่ยอดเยี่ยมสำหรับพวกเขา. - สำหรับใคร?
ทำไมเรามาอยู่ที่นี่? ฉันเห็นที่นี่มานับครั้งไม่ถ้วน.
คุณยังไม่เคยเห็นมันแบบนี้.
รองเท้าบูตกลับมาออยู่ที่นี่.
มืดขนาดนี้จะมองอะไรเห็น?
นี่อะไร?
สิ่งนี้มันเกิดขึ้น เพียงไม่กี่สัปดาห์ต่อปี.
มานี่สิ.
ผมไม่ใช่แค่โปรแกรมเมอร์.
ผมยังจัดการกับการปกป้องและการอนุรักษ์ด้วย.
และนี่ก็คือสิ่งที่ผมพยายามปกป้อง. ระบบนิเวศ.
มีคนบางคนที่อยากทำลายพวกมัน
และผมก็พยายามจะจับพวกเขา.
ถ้าพวกเราทำเป็นมองไม่เห็นพวกมัน, พวกเรากำลังฆ่าตัวเองให้ตายอย่างช้าๆ.
ทำไมคุณไม่บอกฉันล่ะ?
มันจะดีกว่าถ้าคุณกับจ อห์นไม่รู้เรื่องนี้เลย.
ผมทำงานแบบไม่เปิดเผยตัวตน.
และก็, อชาลา
คดีที่ผมทำอยู่ตอนนี้เป็นคดี ที่สำคัญที่สุดในชีวิตผม.
และคุณต้องเชื่อใจผม
มันสำคัญกับผมเท่าๆ กันกับครอบครัว.
ฉันเข้าใจ. และถ้ามันสำคัญขนาดนั้น, ฉันจะสนับสนุนคุณเอง.
แต่คุณต้องซื่อสัตย์กับฉัน, อย่าปิดบังอะไร.
แม่ของคุณไม่เคยบอกหรือว่าไฟที่ค่อยๆ ติดน่ะทำอาหารได้อร่อยที่สุด?
ผมจะบอกทุกเรื่อง, อย่างทันเวลา.
เมื่อมันปลอดภัย.
...และคุณก็ออกมาจากป่า, แบกงาช้างออกมาด้วย
และก็เดินทางทวนกระแสแม่น้ำ.
และราซก็นำงาช้างไป, ขายมันให้กับมอริส ฟินน์.
คุณยืนยันได้ไหม?
ผมจำคุณได้.
ในจำนวนเจ้าหน้าที่ที่เคยจับผม, คุณเป็นคนที่ดีที่สุด.
บอกฉันมา. ไอแวน ดาส กับ ราวี ดอน อยู่ที่ไหน?
แม้คุณวางแผนหนีฉัน, แต่ยังมีเจ้าหน้าที่ อีกห้านายอยู่ข้างนอกนั่น.
และฉันทำให้แกมั่นใจได้
ถ้าแกหนีไปได้, เจ้าหน้าที่บังคับใช้กฏหมาย ในอินเดียทั้งหมดจะตามหาตัวแก.
แกจะไม่มีวันได้กลับบ้านอีก.
ราวี ดอน. เราไม่เคยทำข้อตกลงอะไรกับเขา.
และผมไม่รู้ว่าไอแวน ดาส อยู่ที่ไหน.
เราต่างคนต่างหนี, หลังจากที่มีการจับกุมครั้งแรก.
คุณจะทำอะไรกับผม?
ยังอยู่อีกหรอ?
ไม่ใช่เรื่องใหญ่, แค่อยากให้แน่ใจว่าเธอยังโอเคอยู่.
ฉันสบายดี.
เขาบอกว่าเขาไม่รู้ว่าคนอื่นๆ อยู่ที่ไหน.
แต่เขายอมรับว่าลักลอบล่างาช้าง, เหมือนที่อรูกูบอก.
นี่แหละจุมเริ่มต้น, เราจับนักล่าคนแรกได้เป็นทางการ.
-ท่านครับ! -เฮ้!
ปล่อยมันไป!
ท่านครับ.
เฮ้!
วางมันลง.
มันแค่น็อตตัวเล็กๆ, ไม่มีอะไรน่ากัลวล. มีกล่องปฐมพยาบาลอยู่ข้างใน.
แกไปได้บ้าอะไรมาน่ะ?
การฆ่าตัวเองมันยากกว่าที่แกคิด, ใช่ไหม?
ไม่มีที่ให้นายหนีแล้ว.
คุณโอเคไหม?
-คุณอยู่กับเขาเพียงลำพัง, เขาอาจจะ... -ฉันสบายดี!
ทุกคนปลอดภัยดี.
ฉันจะไปล้างมันออก.
มาลา? นี่มันกี่โมงแล้ว?
- ดึกมากแล้วค่ะ, แม่. - นี่ลูกโอเคไหม?
มีอะไรหรือเปล่าลูก?
แม่คะ...
แม่คะ, หนูเกือบตาย.
หนูเกือบตาย ทิ้งแม่ไว้เพียงลำพัง.
หนูขอโทษค่ะ, แม่.
หนูขอโทษ.
แม่...