Przetrwałaś?
- Rok na Islandii za karę. - Tęskniłaś za upałami?
Najbardziej tęskniłam za pizzą za mniej niż 15 dolarów.
Twój wybór.
Możesz dostać awans i medal lub przejść na emeryturę w Marbelli.
Czyżby?
Bylibyśmy sąsiadami.
Tak, pamiętam Henry'ego.
Wpadliśmy na siebie raz w Panamie.
Dupek narobił nam wiele problemów.
Jest czołowym agentem. Pragnie go cały świat.
MI6, Mossad,
- francuski DGSE, wszyscy. - Koniec reklamy. Czego on chce?
Chce gwarantowanego wjazdu do USA za 72 godziny.
Z ochroną federalną
i dożywotną pensją odpowiednią do jego rangi.
Jeśli mam go wywieźć z Czechosłowacji,
odpowiedź brzmi nie.
Ja go wywiozę.
Ty?
Załatw mi w Pradze sedana na austriackich numerach.
Zdajesz sobie sprawę, co mówisz?
Henry jest szefem wywiadu.
Obserwują go.
Nie przekroczy granicy, bez względu na paszport.
Nie użyje paszportu.
- Zwariowałeś. - Nie, Gino.
Robię to w konkretnym celu.
Dam ci Henry'ego
w zamian za Mawada.
- Co? - Mawad jest pod twoją ochroną.
Potrzebuję od ciebie zgody.
- Zgody na co? - A jak myślisz?
Dam ci najlepszego agenta kubańskiego wywiadu w Europie.
Twoi szefowie będą świętować to z szampanem.
Twoje życie się zmieni.
Nie kupuję tego.
Podstaw mi auto w Pradze. Zobaczysz.
Jak się nie uda, ty nie ucierpisz.
Ale jak się uda, Mawad ma przesrane.
Przysięgam, nie blefuję.
Nadal palisz cygara?
A co?
W Pradze jest sklep z kubańskimi cygarami.
Jak w Wiedniu się uda, będzie co świętować.
Nie bądź taki pewny siebie.
Jakie chcesz? Cohiba Lanceros?
To dla samców alfa, Leo.
Damy palą Panetelas.
Cienkie.
I Montecristo.
W listopadzie 1987 roku
komunizm wciąż wydawał się silny.
Sowieci świętowali 70. rocznicę
swojej rewolucji pokazami siły.
Ale to było tylko na pokaz. Tak naprawdę
cierpieli po upokarzającej porażce w Afganistanie.
W Nikaragui Contras stawali się coraz silniejsi,
więc rząd czekały wkrótce negocjacje.
W Afryce Angolczycy, Kubańczycy i mieszkańcy RPA
szykowali się na bitwę pod Cuito Cuanavale.
Ostatnią zimnej wojny.
Dowiedziałem się o tym później,
bo gdy świat definiował się na nowo,
moja geopolityka ograniczała się do domu,
wychowywania dziecka
i szukania domu, by się uniezależnić.
OSTATNIE DOMY NA SPRZEDAŻ W COTO DE MIRALLES
Spójrzcie na ten.
Ponad 300 metrów kwadratowych, dwa piętra i poddasze.
Nie ma basenu.
Możemy zbudować.
Za tarasem jest ogród.
Czy wokół nie ma zbyt wielu domów?
Tak żyją normalni ludzie, tato.
Dobra.
Jestem gotowy.
Jedziemy? Macie wszystko?
- Tak. - Weźcie bagaż.
Zaraz przyjdę.
Mamo, to prawda, że w Pradze nie ma szamponu i mydła?
Nie, ale ruskie, więc dziwnie pachną.
Świetnie. Doskonale.
Na razie wystarczy. Potem ci doślę.
Dalej, chodźmy.
Nie jestem przekonany do tego domu, ale jak chcecie...
Dziś jedziemy go obejrzeć.
Po co ten pośpiech?
Bo to okazja, Leo.
Na wyprowadzenie się stąd?
Daj spokój. Wiedzą, co robią.
Pa, przystojniaku. Do widzenia.
Przyjdę się pożegnać.
Poczekaj, pomogę ci, Leo.
Dzięki.
Przy dziecku jest dużo pracy.
Może poczekajcie, aż pójdzie do szkoły?
Chodźmy, Carmen.
Tata się nie przyzna, ale mu przykro. Nie widzisz?
Czego?
Ostatnio tylko wnuk go uszczęśliwia.
Uzdrawia go, a ty się wyprowadzasz.
Mamo, nie jedziemy do Tybetu.
Przemyśl to, dobrze?
Do zobaczenia.
Pa, kochanie. Do zobaczenia.
Saro, zadzwonię do ciebie.
Miłej podróży.
Twoja siostra pokocha Pragę.
Może poczekamy?
Na co?
Z tym domem.
Sara. To 15 minut jazdy stąd.
I mieliśmy umowę.
Jaką umowę?
Pomagam ci z Mawadem i uniezależniamy się od rodziców.
Wykonałem swoją część.
- Spójrzcie, to opera. - Piękna.
- Podoba ci się, Carmen? - Tak.
Co?
Mają świetne kiełbaski. Są pyszne.
Spójrz na to.
- Co? Kiełbaski? - Nie.
To tutaj?
Nie ma windy,
ale to piękny lokal.
Całe piętro jest nasze?
To Praga, nie Paryż.
Weźcie tylko swoje torby. Nasze zostawcie.
Nie zostajecie tu?
- Ruchy. - Chodźmy.
Spodoba się wam.
Macie 130 metrów kwadratowych,
przestronną kuchnię, dwie sypialnie.
Jest blisko do zamku.
To charakterystyczna dzielnica Pragi.
Do niedawna była pełna winnic i pól,
a teraz patrzcie.
Kurczę, co za widok.
Może tu zostanę.
Heydricha zabili na tej ulicy.
- Kto to jest Heydrich? - Rzeźnik z Pragi.
Nazista. Miał być następcą Hitlera.
Tam jest łazienka, a obok toaleta.
- Są oddzielne? - Tak tu budują.
- I nie ma bidetu? - Nie.
Cholera, naprawdę?
Mozart komponował tu, zanim Hiszpanie zaczęli myć tyłki.
Krytykować można tylko rosyjski szampon?
Kraj ma swoje wady,
ale skupcie się na swoim. Tanya na śpiewie,
a Hugo na opuszczeniu Marbelli.
Jak wrócicie, będziecie mądrzejsi i kulturalni.
Nie. Dojrzalsi.
Tego potrzebuje nasza rodzina.
Jak podzielimy się pokojami?
Są tylko dwa.
Oba są wasze.
Co?
A jak wrócicie z Bratysławy?
Nie wrócimy.
Jedziemy do Wiednia i do Madrytu.
Do Wiednia?
Tak, do Wiednia.
Henry nas przekonał.
Wiedeń jest bardziej elegancki.
Pomóż Tanyi się zadomowić.
To wszystko, o co cię proszę.
Tu masz klucze.
Bawcie się, póki nie wrócę z Niemiec.
Co? Więc wszyscy gdzieś jadą?
Mamy was dość.
Trzymaj się kochanie. Dobrze?
Dobra.
Ty też, dzieciaku.
- Dobra. - Przytul mnie.
Zostawiacie nas samych.
Haubica G5 to broń południowoafrykańska
używana tylko przez trzy armie.
RPA, Iran i Irak.
Teraz tak...
Angola chce kupić pięć od Iranu.
Każda jest warta 12 milionów.
Więc mówimy o transakcji wartej 60 milionów.
Sześćdziesiąt milionów za pięć dział?
G5 są niesamowite.
A Angola ich potrzebuje do bitwy na południu.
Wielkiej bitwy.
Mam już kontakty w Iraku i mogę dostać te G5
za 50 milionów.
To ogromny rabat.
Możemy podzielić się prowizją na pół.
Ile by to było?
Około dziewięciu milionów.
Chcesz, żeby Angola kupiła je z Iraku, nie z Iranu,
a Leo Farad ma ich do tego przekonać?
I, oczywiście,
nie zorientować się, że w tym siedzisz.
Ja nie istnieję.
Powiedz mu, że sam się o tym dowiedziałeś.
O umowie na haubice za 50 milionów dolarów?
Masz fuksa.
Między dziś a jutrem
przypadkowo spotkasz irackiego handlarza.
Nazywa się Habib Kaezm.
Jak go znajdę?
On cię znajdzie.
Doskonale.
Ten samochód nie rzuca się w oczy?
Nie. Ma austriackie tablice. Wyglądamy jak turyści.
Mamy zapewnioną dyskrecję.
Prawda, Henry?
- Pieprzone CIA. - Mnie to mówisz?
- Tu są papiery. - Pokaż.
Idealne.
Odłożę je.
Paliwa wystarczy na dojazd do granicy bez postoju.
Im mniej przerw, tym lepiej.
Spokojnie, Carmen.
Pojedziemy bocznymi drogami.
Prześpimy się w ustronnym hotelu.
Nie możemy pokazywać się razem.
A jak z Kuby się dowiedzą?
Nikt się nie dowie.
A jak na granicy sprawdzą bagażnik?
Mamy paszporty dyplomatyczne.
Wszystko będzie dobrze, Carmen.
Mogłeś polecieć samolotem
z fałszywym paszportem.
Naoglądałaś się filmów.
Nie tak robią szpiedzy?
Zawsze jeżdżę z paszportem dyplomatycznym.
Jestem organizatorem, nie agentem na dachu
czekającym z giwerą i spadochronem.
Nie wpadniesz w depresję?
Ja? Dlaczego?
Guy Burgess wpadł.
Uciekł do Moskwy i się rozpił.
Moskwa z każdego zrobi alkoholika.
Nie może być łatwo.
Komunizm jest jak religia.
Jeśli odejdziesz, masz poczuć pustkę.
- Dzięki za pocieszenie. - Mówię, że jest jak wiara.
W naszym wieku trudno ją porzucić.
Straciłem wiarę 10 lat temu w Angoli,
gdy rząd Agostinho Neto
zorganizował czystkę i zamordował 30 000 ludzi.
- Gdzie byłem? - Gdzie?
Zapewniałem wsparcie logistyczne.
- Więc nie mówi mi o wierze. - Boże.
A rok później w Etiopii,
kiedy reżim wymordował 150 000 ludzi,
zapewniałem im informacje i kazałem naszym odwracać wzrok.
To popieprzone.
Tak.
Ale nikogo nie zabiłeś.
Miałem tam przyjaciółkę, można powiedzieć dziewczynę.
- Etiopkę? - Erytrejkę.
Miała na imię Saba.
Pewnego dnia ją zabrali,
bo jej brat był kontrrewolucjonistą.
I co potem?
A jak myślisz?
Nie mogłeś nic zrobić?
Jasne, że mogłem.
Odwrócić wzrok.
Spóźnimy się.
Nie rozumiem tego.
Czego nie rozumiesz?
Dlaczego dziś oglądamy dom.
A jak zadzwoni gość od armat?
Nie ma mojego numeru.
Podobno ma cię znaleźć.
Cóż, może pojawi się jutro w studiu.
Albo tutaj dziś wieczorem.
Sara.
To zajmie pół godziny.
Z tym nie można się spieszyć.
Ubierzesz się w końcu?
Obudziłeś go swoim krzykiem.
Hej, kochanie...
Nie, słońce. Już dobrze.
Wiesz co?
- Jedź sam. - Sara.
Tak. Po prostu kup ten dom i już.
- Dom jest dla naszej trójki. - Nie.
Ma cię pozbawić kompleksu mieszkania z moją rodziną.
A ciebie od niej uwolnić.
Mój tata jest chory.
Kochanie, twój tata może chorować 20 lat.
Wiesz, czemu nie rozumiesz?
Bo dorastałeś w sierocińcu.
Musisz wspominać o moim gównianym dzieciństwie?
Tam jest Austria.
Już blisko?
Tak, ale są druty kolczaste, wieże strażnicze i miny.
To wszystko?
Martwisz się, Carmen?
Będzie dobrze.
Przejdziemy jutro przed zmianą warty.
Strażnicy będą wtedy zmęczeni.
Nie o to chodzi.
To o co, Carmen?
Po prostu nie mogę przestać myśleć
o jego dziewczynie.
- O Sabie? - Tak.
Nie wiem, czy bym się z tym pogodziła.
Co masz na myśli?
No nie wiem.
Nie pomóc komuś, na kim ci zależy...
- Słuchaj, Carmen... - Ona ma rację. To prawda.
Musisz znaleźć sobie nową dziewczynę w Ameryce.
- Już jedną mam. - Tak?
Ma na imię Danae. Jest Kubanką.
Czeka na nas w hotelu.
Jeszcze nic nie wie.
Myśli, że spędzimy razem weekend.
- Co? - Wiem, co robię.
Jesteśmy razem siedem miesięcy.
I dopiero teraz nam mówisz?
O czym ty mówisz?
Będzie dobrze.
Danae i ja spędziliśmy tu nasz pierwszy weekend.
Hotel jest dyskretny i blisko granicy.
Miłosne gniazdko.
Wreszcie, kochanie!
Czekam już trzy godziny.
Nie przesadzaj.
To są Leo i Carmen, moi hiszpańscy przyjaciele.
To jest Danae.
- Miło mi was poznać. - Wzajemnie.
Henry tyle mi o was opowiadał.
Bardzo nam miło.
Danae, tak?
To z mitologii greckiej.
Matka Perseusza.
- Który zabił Meduzę. - Dokładnie.
A także obraz Rembrandta w Ermitażu.
Stał się sławny, gdy pociął go szaleniec.
- Pamiętacie? - Tak.
Pójdę po torby.
- Pomożesz mi? - Jasne.
- Może ja pomogę? - Nie.
Tam jest jezioro.
Idźcie rozprostować nogi.
Kochanie, tak się cieszę!
Matka mężczyzny, który zabił Meduzę,
i pocięty obraz.
Nie podoba mi się to.
Twoje dzieci są w Pradze.
Jak coś pójdzie nie tak,
mogą nas wysłać do gułagu w Kazachstanie.
Nie powinniśmy byli tu przyjeżdżać.
To chyba on.
Tak.
Chodźmy.
Dobra.
- Mówiłem, że mnie rozpoznacie. - Wypatrywałam turbanu.
Boże, nie.
Balenciaga to mój idol.
Sara Farad.
- Oskar. - Habib.
Mawad prosił, byśmy spotkali się
- na widoku. - Jasne.
Cała Marbella się dowie,
że negocjujemy z irackim handlarzem.
Mój tata ma paranoję.
Dobrze znasz hiszpański.
Studiowałem w Madrycie.
Filologię hiszpańską.
Przyjeżdżam tu na aukcje Konsula.
Naprawdę? Moja mama też.
Wiem. Raz zwinęła mi stół Victora Servranckxa.
Spokojnie. Zemściłem się Basquiatem.
Wuj jest logistykiem w wojsku.
Saddam jest jak rodzina.
Z tym nie będzie problemu. Mogę dostarczyć G5 jutro.
Ale trzeba przekonać Angolczyków.
Nie kupią broni bez zgody od Kuby.
Dokładnie.
Pogadajmy z misją wojskową w Luandzie.
Mamy kontakt z pułkownikiem Patricio.
Jak długo to potrwa?
To zależy od mojego ojca.
I musimy być dyskretni.
Oczywiście.
Tym bardziej teraz.
Jej ojciec nie może wiedzieć o udziale Mawada.
Bez obaw. Już mi o tym mówił.
Ale nie mogę zbyt długo czekać.
Trzy miesiące?
Zadziałamy na spokojnie.
A dorzucicie do umowy stół Victora Servranckxa?
Nie.
Jestem inżynierem przemysłowym.
Jestem tu na kursie z przedsiębiorstw socjalistycznych.
- Socjalistycznych? - Tak.
Pracujemy z gospodarkami planowymi.
Z planem pięcioletnim.
Nie ma to jak szaleństwo rynków i giełdy.
- A lubisz Czechosłowację? - Kocham ją.
Zimy są trochę ciężkie,
ale można się przyzwyczaić.
Całe szczęście, bo został mi jeszcze rok.
Nie masz dzieci?
Nie.
Ale mam siostrzenice, Odalys i Dreidi.
- Chcesz wrócić na Kubę? - Oczywiście.
Mój tata bardzo tego chce.
Czeka na moje wakacje, żeby zabić świnię, postawić piwo
i rum i urządzić przyjęcie.
- Brzmi wspaniale. - Zgrana rodzina.
Jesteśmy sobie bliscy.
Ale wstyd!
Przepraszam, po trzech piwach buzia mi się nie zamyka.
Carmen, muszę ci powiedzieć,
że jesteś piękną kobietą.
Masz świetny gust.
- Dziękuję. - Zachodnia elegancja.
Sposób, w jaki robisz makijaż...
- Prawie go nie używam. - Dokładnie.
To bardzo subtelne. Nie wiem, wygląda elegancko.
Ten szal, kolczyki...
- Przestań. - I zegarek!
Ten zegarek kosztuje 14 000 $.
Co? O mój Boże!
A ludzie głodują.
Taki jest kapitalizm.
Zegarek jest zabezpieczeniem dla dzieci.
Rozumiem.
Pójdę na chwilę do łazienki.
Pójdę z tobą.
Kiedy jej powiesz?
Zabiorę ją na spacer nad jeziorem.
Lepiej, żeby więcej nie piła.
Halo?
Cześć. Jak się macie?
A wy?
Dobrze. Jesteśmy nad pięknym jeziorem.
W pobliżu granicy z Austrią.
Zostaniemy tu kilka dni.
Szkoda, że was tu nie ma.
Mogliście nas zaprosić.
Bardzo was kochamy.
Coś jest nie tak?
Nie. Po prostu za wami tęsknimy.
Opiekuj się Tanyą.
Brzmisz, jakbyście jechali na koniec świata.
Ależ skąd. Wszystko w porządku. Naprawdę.
- Na pewno? - Tak, kochanie.
Muszę kończyć. Idziemy na spacer.
Mamo...
I co?
Wygląda kiepsko.
Hugo, nie dramatyzuj.
Cholera, Tanya, nie dramatyzuję.
Coś kombinują.
Albo to było ostrzeżenie.
Przed czym?
Skąd mam wiedzieć, do diabła?
Ale w Wiedniu coś się dzieje.
Co?
- Co? - Znowu cię wykluczyli.
O czym ty mówisz?
Cokolwiek się dzieje, Sara i Oskar o tym wiedzą.
Przywieźli nas tu jako przykrywkę.
Nie jestem tu jako przykrywka.
- Nie? - Nie.
To czemu cię tu ze mną zostawili?
- Chcesz wiedzieć? - Tak.
Żebyś nie poleciała na pierwszego lepszego
i nie skończyła w burdelu w Stambule.
Dlatego.
Więc jesteś moim ochroniarzem, tak?
- Raczej opiekunką. - No tak.
To nie ja jestem problemem.
Problem w tym, że cokolwiek robisz,
tata na tym traci.
Idź do diabła.
Będę tu przez rok.
Nie potrzebuję pieprzonej opiekunki.
Nie zabrali cię ze sobą, bo ci nie ufają.
Mylę się?
Na pewno knują coś z Henrym.
Zamknij się.
Moje lekcje śpiewu to idealna okazja,
ale co mogli zrobić z Hugonem?
Zostawić go w Marbelli, żeby coś spieprzył?
Nie. Lepiej go zabrać
i kazać pilnować siostry. To mu się spodoba.
I posiedzi trochę w Pradze, gdzie nie ma kokainy.
Kurwa, zamknij się w końcu!
Hugo.
Dokąd idziesz?
Nawet nie znasz miasta!
Twoja dziewczyna?
Siostra.
Skąd jesteście?
Z Hiszpanii.
Mieszkam obok.
Zatrzasnąłem klucze.
Przykro mi.
Armaty są decydujące w bitwie.
Bycie tego częścią mnie podnieca.
Twoja żona jest niebezpieczna.
Żebyś wiedział.
To prawda, jesteśmy młodzi.
Nie możemy powtarzać modelu ojca i Mawada.
Powinniśmy być kreatywni, a nie wyznaczać granice
oparte na ideologii.
Pragniesz władzy.
Tak jak ty.
Czy chcesz tylko kasy, by kupować stoły i zadowolić wujka?
Jak domkniecie układ z Kubą,
- przyjedźcie do Iraku - Do Iraku?
Pokażę wam dobrą zabawę.
Podpiszemy umowę na armaty
i pozajmujemy się swoimi sprawami.
Myślę, że się dogadamy.
Jestem tego pewien.
Ciągle tutaj?
Czekam na współlokatora.
Chcesz trochę?
To wódka?
Absynt.
Pewnie.
O ja pierdolę!
Gdzie się tego nauczyłeś?
W Marbelli.
Tak przy okazji, jestem Hugo.
Marek.
Dobrze poszło, prawda?
Świetnie.
Jest na twoim terenie.
Oczarowałaś go, a teraz je ci z ręki.
Jesteś zazdrosny.
Zazdrosny?
Jego wujek jest szefem logistyki w armii.
Wiesz, co to znaczy?
Że Habib przyjechał tu, by sprzedać nam pięć armat,
a nie założyć z nami biznes.
Może to dobry pomysł?
Idę się przebrać.
Nie idź.
Przełożyłem oglądanie domu na jutro.
Pamiętasz?
Wciąż się upierasz?
- Co jest? - Wyszła.
- Co? - Danae wyszła.
Jak to?
Wydawało mi się, że słyszałem drzwi, ale spałem.
Jest prawie 6.00. Autobus przyjeżdża o 8.00.
Poszła pieszo.
- Dokąd? - Nie wiem. Mieszka w Czeskim.
O mój Boże.
- A jak poszła na policję? - Nie zrobiłaby tego.
- Tego nie wiesz! - Uspokój się.
Nie chcę się uspokoić!
Mówiłam ci, że będzie z nią problem.
Do Černej idzie się dwie i pół godziny.
I nie ma innej drogi?
Nikt tamtędy nie chodzi.
Zawsze jeździ tędy autobusem.
A jak jej nie znajdziemy?
Henry, co wtedy?
Do Austrii jest godzina drogi.
Zadzwonimy do waszych dzieci
i powiemy im, żeby gdzieś poleciały.
A jeśli nie zdążymy?
- Danae nie pójdzie na policję. - Mam to gdzieś.
Chcę zadzwonić do dzieci.
Nie ma co panikować.
Będę panikować, kiedy mam ochotę.
Planowaliśmy to miesiącami, a nigdy o niej nie wspomniałeś.
Więc znajdźmy telefon,
przekroczmy granicę i zakończmy to.
To ona?
- Tak, to ona. - Tak!
Zatrzymaj się!
Danae, poczekaj!
Danae!
- Danae, wróć! - Danae, czekaj!
Jak możesz mi to robić?
- A ty mnie? - Posłuchaj...
Uspokójmy się wszyscy, dobrze?
Prosi, bym rzuciła wszystko.
Mój kraj, rodzinę, wszystko!
To co zrobisz?
Wydasz nas?
Nie.
To wszystko komplikuje. Zrozum to.
Nie chciałam nigdzie jechać, do cholery!
Nie powiem ani słowa.
Przysięgam.
- Obietnice nie wystarczą. - Hej.
Dajcie nam porozmawiać.
Idźcie do auta.
Zarobimy 4,5 miliona dolarów prowizji.
Jeśli uda się z Habibem,
będziemy dobijać takich targów co rok.
Kiedy zdecydowałaś?
Że potrzebujesz mnie w swoim życiu?
O czym mówisz?
Wiesz, dlaczego chcę kupić dom?
Bo po raz pierwszy
miałbym coś swojego. Nie tylko jeden z twoich planów.
O czym ty mówisz, do cholery?
Widziałem to wyraźnie z Habibem.
Sprawiasz, że ludzie robią, co chcesz.
Ty nigdy mnie nie wykorzystałeś?
Jak wtedy z napalmem?
- To co innego. - Co innego?
Ujrzałem problem i go naprawiłem.
Twoje decyzje są długoterminowe.
Strategiczne.
Naprawdę niszczą ludzi.
Tak, naprawdę cię zniszczyłam.
Gdy cię poznałam, zarabiałeś 60 000 peset miesięcznie.
Teraz zarobisz pięć milionów dolarów.
Bo taki masz plan! To zawsze twój plan!
Zdecydowaliśmy, że to najlepsze dla rodziny.
Ty zdecydowałaś!
Mam przepraszać za to, że mam pomysły?
- Masz mnie posłuchać! - Słucham.
Jasne, że słucham, Oskarze.
Ale jak gadasz głupoty, muszę ci to powiedzieć.
- Niezależność to głupota? - To ryzyko.
Może źle się skończyć.
Tata dwa razy zbankrutował.
- Zbankrutujmy, jeśli trzeba. - Nie możemy.
Dlaczego?
Jemu wybaczą utratę statku na Atlantyku,
sprzedaż na pokrycie kosztów.
Ale mi nie wybaczą.
Jestem tylko jego córką.
Zapytam cię po raz ostatni.
Pójdziesz ze mną obejrzeć dom?
Będę harować, żeby ta umowa doszła do skutku.
I dojdzie.
Zarobimy pięć milionów.
A potem dziesięć.
A potem 20, a potem 30.
Wtedy kupimy dom, na jaki zasługujemy.
Jadę obejrzeć dom, na który zasługuję.
W takim razie przykro mi.
Mogę jej dać jakieś tabletki nasenne.
Obudzi się, gdy będziemy po drugiej stronie.
To zbyt ryzykowne.
Zrobimy wszystko, co powiesz.
Wszystko?
Ty decyduj.
A jak zachoruję?
Co wtedy zrobię?
W kapitalistycznym kraju wszystko kosztuje.
I to dużo!
Nie jestem przyzwyczajona.
Bardzo mi przykro.
To ci pomoże.
- Nie. - Weź to.
Nie mogę.
- Możesz. - Nie.
Tak. Weź go.
Zatrzymaj go. To ci pomoże.
- Nie... - Słuchaj.
Opowiem ci historię.
Zabierzmy torby
- i przekroczmy granicę. - Teraz?
Podoba ci się?
Co to znaczy?
„Koniec”.
Koniec czego?
Wszystko jest stare,
zaniedbane, archaiczne.
To jest nasz czas, nie sądzisz?
PREZYDENTÓW NALEŻY ZMIENIAĆ TAK CZĘSTO JAK PIELUCHY
Paszporty.
Proszę bardzo.
Dokumenty pojazdu.
- Dokumenty. - Tak.
Poprosiła cię o niego?
Co?
O zegarek.
Nie.
Sama jej dałam.
I powiedziałam jej, co Henry zrobił swojej etiopskiej dziewczynie.
Już dobrze.
PRACOWNICY ŚWIATA, ŁĄCZCIE SIĘ
Jak państwa wakacje?
Wspaniale!
- Kochamy Czechosłowację. - Tak.
Są tu piękne kobiety.
I przystojni mężczyźni.
Dziękuję.
NA SPRZEDAŻ
Wyjawił nam tożsamość 48 naszych agentów
- pracujących dla Kubańczyków. - Kurwa.
Przez 20 lat dawali nam fałszywe informacje.
Podał też nazwiska
ich agentów w Nowym Jorku, Paryżu, Rzymie, Londynie,
Chile, Ekwadorze...
Ale kazał poczekać 72 godziny, żeby Kuba mogła ich ewakuować.
Prawdziwy dżentelmen.
To masakra dla Hawany.
Jak chcesz, mogę cię polecić
- do medalu Zasłużony dla Wywiadu. - Nie.
To mnie nie interesuje. Wystarczy to, o co cię prosiłem.
Dla nas to nie problem.
Na pewno?
Masz zielone światło na Mawada.
Bezwarunkowo?
Nawet przywiozłam ci prezent.
TAJNE
Cholera, Gino.
Dziękuję.
Możesz zrujnować mu tym życie.
Tylko nie angażuj się bezpośrednio.
Nie mam zamiaru.
Dzięki.
Napisy: Zuzanna Falkowska
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Krzysztof Wollschlaeger