Sobreviviches?
- Un ano en Islandia de castigo. - Estrañabas a calor.
Estrañaba calquera sitio onde a pizza non custe 15 dólares.
Porque queres.
Podías conseguir un ascenso con medalla ou xubilarte en Marbella.
Ai, si?
Seriamos veciños.
Si, lémbrome de Henry.
Cruceime con el en Panamá.
Ese cabrón deunos moitos problemas.
É un axente dos bos. Quéreo todo o mundo.
O MI6, o Mossad,
- a DGSE francesa, todos. - Non o vendas tanto. Que quere?
Quere traslado garantido aos EUA en 72 horas,
protección federal
e soldo de por vida acorde co seu cargo.
Se pides que o leve de Checoslovaquia,
a resposta é non.
Vouno sacar eu.
Ti?
Ponme un coche en Praga con matrícula austríaca.
Tes idea do que estás a dicir?
Henry é un xefe de intelixencia.
Contrólano moito.
Non pode cruzar fronteiras con pasaporte ningún.
Non vai usar pasaporte.
- Estás tolo. - Non, Gina, non.
Sei ben por que o fago.
Vouche dar a Henry
a cambio de Mawad.
- Que? - Tédelo protexido.
Necesito luz verde da túa parte.
- Luz verde para que? - Ti que cres?
Douche o mellor activo da intelixencia cubana en Europa.
Os teus celebrarano con champaña e caviar.
E vaiche cambiar a vida.
Non te creo.
Ti ponme ese coche en Praga. Xa verás.
Se sae mal, non che afectará.
Se sae ben, Mawad está ben fodido.
E non é un farol.
Aínda fumas puros?
Por que?
Hai unha tenda de habanos en Praga.
Se sae ben o de Viena, haberá que celebralo.
Non sexas arrogante.
Que queres? Cohibas Lanceros?
Iso é de macho alfa, Leo.
As mulleres fumamos Panetelas,
os finos.
E os Montecristo.
os FARAD
En novembro de 1987,
o comunismo aínda parecía sólido.
Os soviéticos celebraban o 70 aniversario
da súa revolución amosando poderío.
Pero era só propaganda. No mundo real,
Afganistán estábaos humillando coa derrota.
En Nicaragua, a Contra era cada vez máis forte
e o goberno ía ter que negociar á forza.
En África, os angolanos, cubanos e surafricanos
preparábanse para a batalla de Cuito Cuanavale,
a última da Guerra Fría.
Aprendín todo isto máis tarde,
porque entón, mentres o mundo estaba a redefinirse,
a miña xeopolítica reducíase a labores domésticos:
criar o meu fillo
e atopar unha casa para independizarnos.
ÚLTIMAS CASAS Á VENDA EN COTO DE MIRALLES
Esta, mira.
Ten 300 metros cadrados, dous andares e un ático.
Non ten piscina.
Pero pódese facer.
Hai xardín detrás da terraza.
Non ten demasiadas casas arredor?
Así vive a xente normal, papá.
A ver.
Eu xa estou.
Imos? Levades todo?
- Si. - Colle o meu.
Agora vou.
Mamá, é certo que en Praga non hai xampú nin xel?
Hai, pero son rusos e cheiran raro.
Ah, que ben. Xenial.
Leva para uns meses, xa cho mandarei.
Veña, vamos.
Non me convence o da casa, pero se vos gusta...
Imos vela esta tarde.
Por que tanta présa?
Porque é unha ganga, Leo.
Non vivir aquí é unha ganga?
Déixao, eles saberán que fan.
Abur, precioso. Adeus.
Agora me despido.
Espera, axúdoche, Leo.
Grazas.
Ides ter moito traballo co bebé.
Espera a que comece o colexio.
Vamos, Carmen.
O teu pai está desgustado, pero non o di. Non o ves?
Se non vexo o que?
O único que o fai feliz é o seu neto.
É o que o curou e agora marchades.
Mamá, non imos ao Tíbet.
Pénsao, vale? Ti pénsao.
Ata logo.
Adeus, filla. Ata logo.
Sara, xa te chamarei.
Boa viaxe.
Túa irmá alucinará con Praga.
E se esperamos?
Polo que?
Polo da casa.
Sara, imos estar a 15 minutos.
E foi un acordo.
Que acordo?
Eu axúdote co de Mawad e independizámonos.
Cumprín a miña parte.
- Mira, a ópera. - Que bonita.
- Gústache, Carmen? - Si.
Que pasada!
Aquí hai unhas salchichas boísimas.
Mira.
- O que? Salchichas? - Non.
É aquí?
Non hai ascensor,
pero o piso é bo.
Todo o andar para nós?
É Praga, non París.
Subide só as vosas maletas, as nosas non.
Vós non quedades aquí?
- Veña. - Vamos.
Isto vaivos gustar.
Son 130 metros cadrados,
cociña ampla, dous cuartos,
e preto do castelo.
É unha zona emblemática de Praga.
Ata hai pouco estaba cheo de viñedos e campos.
E agora, mirade.
Hostia, vaia vistas!
Se cadra quedo aquí.
Nesa rúa mataron a Heydrich.
- E quen era Heydrich? - O Carniceiro de Praga.
Un nazi que ía ser sucesor de Hitler.
O baño está aí e ao lado o váter.
- Están separados? - Aquí sepáranos.
- E non hai bidé, non? - Non.
Hostia, en serio?
Aquí compoñía Mozart cando en España nin lavaban o cu.
Só podemos criticar o xampú ruso.
O país ten defectos,
pero se vos centrades, ti, Tanya, en cantar,
e ti en esquecerte de Marbella,
ao volver a España seredes máis cultos e sabios.
Máis maduros,
que é o que a familia necesita.
Como repartimos os cuartos?
Hai só dous.
O piso é para vós.
Como?
E cando volvades de Bratislava?
Non imos volver.
Imos a Viena e logo a Madrid.
A Viena?
Si, a Viena.
Convenceunos Henry.
Viena é máis señorial.
Axuda a Tanya a instalarse.
É o único que che pido esta vez.
Aquí tes as chaves.
Gozade ata que volva de Alemaña.
Que pasa? Marcahdes todos de viaxe?
Estamos fartos de vós.
Cóidate moito, meu amor.
Vale.
E ti, sentidiño.
- Que si. - Dáme unha aperta.
Deixádesnos sós.
O canón G5 é unha arma surafricana
que só usan tres exércitos:
Suráfrica, Irán e Iraq.
Agora...
Angola quere comprarlle cinco a Irán.
Cada un vale 12 millóns.
Así que falamos dun negocio de 60.
Sesenta millóns por cinco canóns?
Os G5 son a hostia.
E Angola necesítaos para unha batalla no sur.
Unha gran batalla.
Teño contactos en Iraq e podo conseguir os G5
por 50 millóns.
Un desconto marabilloso.
Repartimos a comisión a medias.
E iso canto sería?
Uns nove millóns.
Queres que Angola llos compre a Iraq e non a Irán.
Para convencelos necesitas a Leo Farad,
que, obviamente,
non pode sospeitar que é cousa túa.
Eu non existo.
Dille que o soubeches ti só.
Dunha venda de canóns por 50 millóns?
Es un rapaz con sorte.
Entre hoxe e mañá
coñecerás un mediador iraquí por casualidade.
Chámase Habib Kaezm.
Como contacto con el?
Buscarate el.
Perfecto.
Este coche non é moi rechamante?
Non. Coa matrícula de Austria, parecemos turistas.
A discreción está asegurada.
Non, Henry?
- A puta CIA. - Desde logo.
- Son estes. - A ver.
Está todo perfecto.
Xa os gardo.
Temos para chegar á fronteira sen recargar.
Canto menos paremos, mellor.
Tranquila, Carmen.
Iremos por vías secundarias
e pasaremos a noite nun hotel afastado.
Non nos poden ver xuntos.
E se o saben os cubanos?
Ninguén se vai decatar.
E se miran o coche na fronteira?
Ca, temos pasaporte diplomático.
Tranquila, vai ir todo ben.
Deberas facer un pasaporte falso
e saír polo aeroporto.
Ves moitas películas.
Non fan iso os espías?
Sempre tiven cobertura diplomática.
Son un organizador, non un axente
cunha pistola e un paracaídas.
Non te irás deprimir, non?
Eu? Por que?
Coma Guy Burgess.
Desertou a Moscova e acabou alcólico.
En Moscova calquera acaba alcólico.
Home, doado non será.
O comunismo é unha relixión.
Se o deixas, dará desamparo.
- Grazas por animarme. - Non, digo que é coma unha fe.
Perdela de vello é unha putada.
Carmen, perdina hai dez anos en Angola,
cando Agostinho Neto
organizou unha purga e liquidou 30 000 persoas.
- E que fixen? - Que?
Dar apoio loxístico.
- Fálame de fe. - Meu Deus.
E un ano despois en Etiopía,
cando o réxime eliminou 150 000 persoas,
eu traballaba alí e dicíalles aos nosos que mirasen para o outro lado.
Non é doado, é fodido.
Xa.
Pero non mataches ninguén.
Tiña unha amiga, unha media moza.
- Etíope? - Non, eritrea.
Chamábase Saba.
Un día levárona
porque o irmán era contrarrevolucionario.
Que pasou?
Ti que cres?
Non fixeches nada?
Claro que si.
Non meterme.
Imos chegar tarde.
A verdade, non o entendo.
Que non entendes?
Que vaiamos ver a casa hoxe.
E se chama o dos canóns?
Non ten o meu número.
Quedou en buscarte.
Se cadra aparece mañá no ximnasio.
Ou aquí esta noite.
Sara,
van ser 30 minutos.
Isto non se pode facer á présa.
Queres vestirte dunha vez?
Espertáchelo cos berros.
Ola, meu rei.
Non, meu amor, xa está.
Sabes que?
- Mellor vai ti só. - Sara.
Non pasa nada. Cómpraa e xa está.
- A casa é para os tres. - Non.
É para quitares o complexo de vivir coa miña familia.
Ou ti o de depender deles.
O meu pai está enfermo.
Amor, o teu pai pode estar enfermo 20 anos.
Sabes por que non o entendes?
Por medrares nun orfanato.
Agora sáesme co do desarraigamento?
Austria está por aí.
Preto?
Si, pero hai aramado de espiño, torres de vixilancia e minas.
Máis nada?
Estás preocupada?
Vai saír ben.
Pasamos mañá antes cambiar a quenda.
Os gardas están máis cansos.
Xa, non é iso.
Que pasa, Carmen?
É que non paro de pensar
no da moza del.
- Saba? - Si.
Non sei se podería superar algo así.
A que te refires?
Non sei.
Non lle axudar a alguén que che importa é forte.
- Carmen... - Ten razón, é certo.
Tes que buscar unha moza nova nos EUA.
- Xa a teño. - Ai, si?
Chámase Danae. É cubana.
Espéranos no hotel.
Aínda non sabe nada.
Cre que imos pasar uns días xuntos.
- O que? - Sei o que fago.
Levamos sete meses xuntos.
Sete meses e dísnolo agora?
De que falas?
Vai saír todo ben.
Aquí pasamos a nosa primeira fin de semana xuntos.
É un sitio discreto preto da fronteira.
O teu niño de amor.
Por fin, amor!
Levo tres horas esperando.
Que esaxerada.
Leo e Carmen, os meus amigos españois.
Ela é Danae.
- Encantada. - Igualmente.
Henry faloume moito de vós.
É un pracer.
Danae, non?
Un nome común en Cuba, da mitoloxía grega.
A nai de Perseo.
- Que matou a Medusa. - Exacto.
E un cadro de Rembrandt, está no Hermitage.
Fíxose famoso porque un tolo o resgou.
- Lembrádesvos? - Si.
Vou coller as maletas.
- Acompáñasme? - Claro.
- Axúdoche? - Non.
Aí atrás hai un lago.
Ide pasear e estirade as pernas.
Meu amor!
A nai do home que matou a Medusa
e un cadro resgado.
Non me chista nada isto.
Os teus fillos están en Praga.
Se isto sae mal,
poden enviarnos a un gulag en Kazakhstán.
Non tiñamos que vir, concho.
Creo que é el.
Si.
Vamos.
Vale.
- Dixen que me iades recoñecer. - Esperaba un turbante.
Por Deus.
Son fan de Balenciaga.
Sara Farad.
- Oskar. - Habib.
Mawad dixo que quedásemos en público.
- Que nos visen. - Si.
E que todos saiban
que negociamos cun mediador iraquí.
O meu pai é un paranoico.
Falas moi ben español.
Fun á universidade en Madrid.
Filoloxía hispánica.
Veño aquí ás poxas de Richard o cónsul.
De veras? A miña nai tamén.
Xa. Unha vez quitoume unha mesa de Victor Servranckx.
Tranquila, vingueime cun Basquiat.
Meu tío leva a loxística militar.
Para Saddam somos familia.
Non hai problema. Podo entregar os canóns mañá.
Pero convencede os angolanos.
Non compran armas sen a aprobación de Cuba.
Exacto.
Hai que falar cos militares en Luanda.
E temos liña directa co coronel Patricio.
Canto tempo precisades?
O que diga o meu pai.
E hai que ser discretos.
Sempre, claro.
Agora máis.
O pai dela non pode ulir que Mawad está nisto.
Tranquilo, xa mo dixo.
Pero non podo esperar moito.
Que tal tres meses?
Así imos con calma.
E se incluímos tamén a mesa de Victor Servranckx?
Non.
Son enxeñeira industrial.
Vin tres anos por un curso de empresa socialista.
- Empresa socialista? - Si.
Traballamos con economía planificada.
Todo en quinquenios.
Nada que ver coa tolería da bolsa e dos mercados.
- Gústache Checoslovaquia? - Encántame.
Pásoo mal no inverno,
é certo, pero logo te afás.
Máis vale, porque me queda un ano.
Non tes fillos?
Non.
Teño dúas sobriñas, Odalys e Dreide.
- Queres volver a Cuba? - Si, claro.
Ó meu pai xa lle tarda.
Espera que chegue para matar o porco, sacar as cervexas,
o ron e montar unha boa festa.
- Que marabilla. - Familia unida.
Si, estamos moi unidos.
Que vergoña!
Perdoade, tomo tres cervexas e non paro de falar.
Carmen, teño que dicirche
que es moi fermosa.
E con moi bo gusto.
- Grazas. - Elegancia occidental.
A forma de maquillarte.
- Case non me maquillo. - Exacto.
É moi sutil, non sei, ten clase.
O pano, os pendentes...
- A ver... - E o reloxo!
Ese reloxo custa 14 000 dólares.
Que? Miña nai querida!
Coa fame que hai no mundo.
É o que ten o capitalismo.
O reloxo é para os meus fillos, por se o necesitan.
Claro.
Vou un momento ao baño.
Acompáñote.
Cando llo vas dicir?
Iremos ir pasear polo lago.
Intenta que non beba máis.
Diga.
Ola. Como estades?
E vós?
Ben. Ao lado dun lago precioso.
Preto da fronteira con Austria.
Imos quedar aquí uns días.
Oxalá estivésedes aquí.
Non nos invitastes.
Querémosvos moito.
Pasa algo?
Non, nada. É que vos estrañamos.
Coida de Tanya, vale?
Parece que vas á fin do mundo.
Que va. Non pasa nada, de verdade.
- Seguro? - Si, fillo.
Déixote, imos dar un paseo.
Eh, mamá, mamá...
Que?
Pinta mal.
Non sexas paranoico.
Hostia, Tanya, non son paranoico.
Están tecendo algo.
Ou é un aviso.
Un aviso de que?
E eu que cona sei.
Se cadra pasa algo en Viena.
Que?
- Que? - Deixáronte fóra outra vez.
Que dis?
O que pasa sábeno Sara e Oskar, evidentemente.
Trouxéronnos aquí de tapadeira.
Eu non estou de tapadeira.
- Non? - Non.
E por que te deixan comigo?
- Queres que cho diga? - Si.
Para que non fodas co primeiro que apareza
e non acabes nun bordel en Istambul.
Por iso.
Así que es o meu gardacostas, non?
- O teu neneiro máis ben. - Xa.
Hugo, non son o problema.
O problema é que fagas o que fagas,
deixas mal a papá.
Vai á merda.
Vou estar aquí un ano.
Non necesito que me coides.
Non te levan con eles porque non confían en ti.
Ou non?
Seguro que tecen algo con Henry.
Tanya, cala.
Veulles ben o das clases de canto,
pero que ían facer con Hugo?
Deixalo en Marbella a seguir armándoa?
Non, mellor levámolo,
que coide da irmá, que seguro que lle encanta,
e que quede en Praga porque alí non hai cocaína.
Cala a puta boca, hostia!
Hugo.
A onde vas?
Non coñeces a cidade!
A túa moza?
A miña irmá.
De onde es?
De España.
Son o teu veciño.
Esquecín as chaves.
Unha mágoa.
Os canóns son decisivos.
Ser parte desa decisión excítame.
A túa muller é un perigo.
Non o sabes ben.
É certo, somos novos.
Non podemos facer o mesmo que Mawad e o meu pai.
Temos dereito a ser creativos e a non ter límites
pola ideoloxía.
Queres poder.
E ti tamén.
Non querererás cartos só para mesas e compracer o teu tío?
Cando pechedes cos cubanos,
- vindes a Iraq. - Iraq?
Vouvos tratar de marabilla.
Firmamos o dos canóns
e exploramos outras cousas.
Creo que nos imos entender ben.
Estou convencido.
Segues aquí?
Espero o meu compañeiro.
Queres un grolo?
Vodka?
Asente.
Dáme.
Hostia, manda carallo!
Onde aprendiches iso?
En Marbella.
Son Hugo, por certo.
Eu Marek.
Saíu ben, non?
Xenial.
Telo no teu terreo.
Seducíchelo e agora come da túa man.
Estás celoso.
Celoso?
O tío del é o xefe de loxística dun exército.
Sabes que significa?
Que Habib está aquí para vendernos cinco canóns,
non para montar unha empresa xuntos.
E se a montamos?
Voume cambiar.
Non marches.
Cambiei a visita da casa para mañá.
Lémbraste?
Vas seguir con iso?
- Que pasa? - Marchou.
- Que? - Danae marchou.
Como que marchou?
Pareceume sentir a porta, pero estaba durmido.
Son case as seis. Ata as oito non sae o bus.
Marcharía andando.
- A onde? - Non sei. Vive en Český.
Deus bendito!
- E se foi á policía? - Ela non faría iso.
- Non o sabes! - Tranquila, Carmen.
Non quero tranquilizarme.
Díxenche que ía ser un problema.
Ata Černá son dúas horas e media camiñando.
Non hai outra estrada?
A Světlík, pero non vai ninguén.
Sempre vén en autobús por aquí.
E se non a vemos?
Henry, que pasa?
Estamos preto de Austria.
Chamamos os teus fillos
e que collan un avión a algures.
E se non lles dá tempo?
- Danae non nos vai denunciar. - Tanto ten.
Quero falar cos meus fillos.
Non cedas ó pánico.
Cedo ó pánico se quero.
Levamos meses planeando isto e nunca falaras dunha moza.
Buscamos un teléfono,
cruzamos a fronteira e acabamos con isto.
É esa?
- Si, é ela. - Si!
Para!
Danae, espera!
Danae!
- Danae, ven! - Danae, espera!
Como me fas isto?
- E ti a min? - A ver...
Imos tranquilizarnos todos.
Pídeme que o deixe todo.
O meu país, a miña familia, todo!
E ti que queres facer?
Denunciarnos?
Non.
Isto complícao todo. Enténdeo.
Eu non pedín ir a ningures, hostia!
Non vou dicir nada.
Xúrovolo.
Isto non se arranxa cunha promesa.
Deixádenos falar a soas.
Esperade no coche.
Imos conseguir unha comisión de 4,5 millóns.
Se o de Habib sae ben,
poderemos facer tratos así unha vez ao ano.
Cando o decidiches?
Cando decidiches que eu era o tipo que necesitabas?
De que falas?
Sabes por que quero a casa?
Porque, por primeira vez,
paréceme algo meu, non un plan teu.
Que parvada dis?
Vino clarísimo con Habib.
Levas a xente onde che convén.
Claro, ti nunca me usaches?
Coma co napalm.
- É diferente. - Diferente?
Vin un problema e solucioneino.
Tomas decisións a longo prazo.
Son estratéxicas.
Son as que foden a xente.
Pois a ti fodérnote ben.
Cando te coñecín, ganabas 60 000 pesetas nun ximnasio.
Agora vas conseguir unha comisión de 5 millóns de dólares.
Porque ese é o teu plan! Sempre é así!
Decidímolo xuntos, era o mellor para a familia.
Decidíchelo ti!
Queres que me desculpe por ter ideas?
- Que me escoites, hostia! - Fágoo.
Oskar, claro que o fago.
Pero se dis unha parvada, dígocho.
- Poñernos sos é de parvos? - É un risco.
Pode saír mal.
Papá arruinouse dúas veces.
- Deixa que nos arruinemos. - Non podo.
Por que?
Ao meu pai perdóanlle que perda un barco,
ou que venda para cubrir gastos,
pero a min non.
Só son a filla del.
Voucho preguntar por última vez.
Queres vir ver a casa comigo ou non?
Vou deixar a pel para que este negocio saia ben.
E vai saír ben.
E imos ganar os cinco millóns.
E logo dez, meu amor.
E 20, e 30.
E entón teremos a casa que merecemos.
A casa que merezo é a que vou ir ver.
Pois síntoo moito, Oskar.
Podo darlle uns somníferos.
Cando esperte, estaremos no outro lado.
É moi arriscado.
Faremos o que digas.
Sexa o que sexa?
Decides ti.
E se enfermo?
Que fago?
No capitalismo hai que pagar todo.
É carísimo!
Non estou afeita. Non podo.
Síntoo.
Isto axudarache.
- Non. - Cólleo.
Non podo facelo.
- Podes tal. - Non.
Si, cólleo.
Cólleo, axudarache.
- Non. - Mira,
vouche contar algo.
Imos polas maletas
- e cruzamos a fronteira. - Vale.
Gústache?
Que significa?
"A fin."
A fin de que?
Todo é vello,
decrépito, arcaico.
É o noso momento, non cres?
OS PRESIDENTES DÉBENSE CAMBIAR COMA OS CUEIROS
Pasaportes.
Aquí ten.
Documentos do coche.
Os papeis...
Pediucho ela?
O que?
O reloxo.
Non.
Ofrecinllo eu.
E conteille o que lle fixo Henry á moza de Etiopía.
Tranquilo.
PROLETARIOS DO MUNDO, UNÍDEVOS
Que tal a estancia?
Estupenda!
- Gústanos Checoslovaquia. - Si.
Hai mulleres moi guapas.
E homes tamén.
Grazas.
Á VENDA
Revelou a identidade de 48 axentes nosos
- colaboradores dos cubanos. - Hostia!
Levaban 20 anos dándonos información falsa.
E deunos nomes
de axentes deles en Nova Yok, París, Roma, Londres,
Chile, Ecuador...
Fíxonos esperar 72 horas para que Cuba os evacuase.
É todo un cabaleiro.
Un masacre para A Habana.
Se queres, podo propoñerte a ti
- para a Medalla de Intelixencia. - Non.
Esas cousas non me importan. Confórmome co que che pedín.
Por nós non hai problema.
Seguro?
Tes luz verde con Mawad.
Sen condicións?
Ata che trouxen un agasallo.
CONFIDENCIAL
Hostia, Gina.
Grazas.
Con isto arruínaslle a vida.
Pero non te involucres ti directamente.
Non pensaba facelo.
Grazas.
Subtítulos: María Suárez Seijas
Supervisora creativa Luisa Lage Garea