Nakaligtas ka?
-Isang taon sa Iceland bilang parusa. -Na-miss mo ang init.
Na-miss ko ang anumang lugar na may pizza na mas mura sa $15.
Pinili mo iyan.
Puwede namang promosyon na lang o pagreretiro sa Marbella.
Talaga?
Magiging magkapitbahay tayo.
Oo, tanda ko si Henry.
Nagkita kami sa Panama.
Daming nadalang problema ng tarantadong 'yun.
Nangungunang ahente siya. Gusto siya ng buong mundo.
MI6, Mossad,
-'yung French DGSE, lahat. -Okay na. Ano'ng gusto niya?
Gusto niya ang siguradong pagpasok sa US sa 72 oras,
proteksiyong pederal
at panghabambuhay na suweldong bagay sa ranggo niya.
Kung sinasabi mong ilabas ko siya sa Czechoslovakia,
hindi ang sagot ko.
Ilalabas ko siya.
Ikaw?
Kuhaan mo lang ako ng kotse sa Prague na may Austrian na plaka.
Alam mo ba ang sinasabi mo?
Matalinong hepe si Henry.
Binabantayan siya.
Di siya puwedeng lumabas ng bansa, anumang pasaporte ang gamit niya.
Hindi siya gagamit ng pasaporte.
-Baliw ka. -Hindi, Gina, hindi.
Alam ko kung ba't ko ito ginagawa.
Ibibigay ko sa iyo si Henry
kapalit ni Mawad.
-Ano? -Protektado mo si Mawad.
Kailangan ko ng signal mo.
-Signal para saan? -Ano sa tingin mo?
Ibibigay kita sa pinakamahusay na Cuban Intelligence sa Europe.
Magdidiwang ang mga amo mo nang may champagne at caviar.
At magbabago ang buhay mo.
Hindi ako naniniwala.
Kuhaan mo lang ako ng kotse sa Prague. Makikita mo.
Pag pumalya, di ka apektado.
Pag gumana, lagot si Mawad.
Hindi talaga ako nagbibiro.
Uy, naninigarilyo ka pa ba?
Bakit?
May Cuban na tindahan nito sa Prague, sa Myslikova Street.
Pag okay sa Vienna, magdiwang tayo.
Huwag munang magyabang.
Ano'ng gusto mo? Cohiba Lanceros?
Para sa alpha males iyan, Leo.
Panetelas ang gamit ng kababaihan,
'yunjg mga payat.
At Montecristos.
ang FARAD
Noong Nobyembre 1987,
matatag pa rin ang komunismo.
Ipinagdiwang ng Soviets ang ika-70 anibersaryo
ng rebolusyon nila sa pagpapamalas ng kakayahan.
Pero palabas lang 'yun. Sa totoong buhay,
ikinahihiya nila ang pagkatali nila sa Afghanistan.
Sa Nicaragua, lalong lumalakas ang Contras
at kalauna'y mapipilitan na ang gobyerno na makipagkasundo.
Sa Africa, ang Angolans, Cubans, at South Africans
ay naghahanda para sa Battle of Cuito Cuanavale,
ang huling yugto ng Cold War.
Huli ko nang natutuhan iyan,
dahil habang nagbabago ang mundo,
limitado sa gawaing-bahay ang heopolitika ko,
sa pagpapalaki ng anak
at paghahanap ng bahay para makapagsariling buhay.
HULING MGA IPINAGBIBILING BAHAY SA COTO DE MIRALLES
Ito, tingnan ninyo.
Higit 300 metro kuwadrado, dalawang palapag at may attic.
Walang pool.
Pero puwede tayong maglagay.
May hardin sa likod ng terasa.
Di ba, maraming bahay sa paligid?
Ganyan mamuhay ang mga normal na tao, Dad.
Tama.
Handa akong umalis.
Tara? Nasa atin na ang lahat?
-Oo. -Pakuha ng maleta ko.
Susunod na ako.
Mom, totoo bang walang shampoo o gel sa Prague?
Wala, pero Russian sila, kaya mabango sila.
Ayos. Sige.
Magdala ka ng pang-ilang buwan at padadalhan pa kita.
Tara na.
Di ako sigurado rito sa bahay, pero kung gusto ninyong dalawa...
Titingnan natin mamayang hapon.
Ba't nagmamadali?
Dahil sa kasunduan, Leo.
Hindi kasunduan ang pagtira rito?
Hayaan na. Alam nila ang ginagawa nila.
Paalam, pogi. Paalam.
Magpapaalam ako.
Teka, tutulungan kita, Leo.
Salamat.
Magiging matrabaho ang bata.
Ba't di mo hintaying mag-aral siya?
Tara na, Carmen.
Nalulungkot ang tatay mo, pero ayaw niyang aminin. Di mo masabi?
Ang alin?
Apo na lang ang nagpapasaya sa kanya.
Nahilom siya niyan at ngayon, aalis kayo.
Mom, di naman kami sa Tibet pupunta.
Pag-isipan mo. Okay? Pag-isipan mo lang.
Kita tayo sa susunod.
Paalam, honey. Kita tayo sa susunod.
Sara, tatawagan kita.
Ingat sa biyahe.
Magugustuhan ng kapatid mo ang Prague.
Di ba tayo dapat maghintay?
Maghintay ng ano?
Tungkol sa bahay.
Sara, 15-minutong pagmamaneho lang 'yun.
At may kasunduan tayo.
Anong kasunduan?
Tutulungan kita kay Mawad at magiging malaya tayo.
Nagawa ko na ang parte ko.
PRAGUE
-Tingnan mo, 'yan ang opera house. -Ang ganda.
-Nagustuhan mo, Carmen? -Oo.
Ano?
May malalaki silang sausages. Masasarap.
Tingnan mo 'yan.
-Ano? Sausages? -Hindi.
Ito ba 'yun?
Walang elevator,
pero nasa ikalawang palapag.
Atin ang buong palapag?
Nasa Prague ka, hindi sa Paris.
Mga bag mo lang ang kunin mo, huwag ang amin.
Di ba mananatili ka rin dito?
-Tara na. -Tara.
Magugustuhan niyo rito.
130 metro kuwadrado,
malawak ang kusina, may dalawang kuwarto,
at malapit sa kastilyo.
Napakasimbolikong lugar nito sa Prague.
Kailan lang, puno pa ng mga bukirin at ubasan.
At tingnan ninyo ngayon.
Ang gandang tanawin.
Baka manatili ako rito.
Pinatay nila si Heydrich sa kalyeng iyan.
-Sino si Heydrich? -'Yung Butcher of Prague.
Isang Nazi na susunod sana kay Hitler.
Nandoon ang liguan at nasa kabila ang banyo.
-Hiwalay? -Ganyan dito.
-At walang bidet? -Wala.
Talaga ba?
Nagko-compose dito si Mozart noong di pa naghuhugas ng puwet sa Spain.
Puwede nating laitin ang Russian shampoo.
May mga kahinaan ang bansa,
pero magpokus tayo sa mahalaga. Ikaw, Tanya, sa pagkanta,
at ikaw, Hugo, sa pag-iwan sa Marbella.
Pagbalik niyo sa Spain, mas mahusay at sibilisado na kayo.
Hindi, mas mature,
iyan ang kailangan ng pamilya ngayon.
Paano ang hatian sa kuwarto?
Dalawa lang ang meron.
Inyo lahat ito.
Ano?
Pero pag bumalik sa Bratislava?
Wala nang balikan.
Una, pa-Vienna, sunod, pa-Madrid.
Vienna?
Oo, Vienna.
Nakumbinsi na kami ni Henry.
Mas sosyal sa Vienna.
Tulungan mo si Tanya na masanay dito.
Iyan lang ang hiling ko sa 'yo.
Heto ang susi.
Magsaya hanggang makabalik ako mula Germany.
Ano? Bibiyahe ang lahat?
Ganyan kami kaumay sa inyo.
Ingat, honey. Okay?
Okay.
At ikaw, bata.
-Okay. -Payakap.
Iiwan mo na kami.
Ang kanyong G5 ay South African na armas
na tatlong sandatahan lang ang gumagamit.
South Africa, Iran at Iraq.
Ngayon...
Gustong bumili ng Angola ng lima sa Iran.
12 milyon ang bawat isa.
Bale nasa 60 ang halaga ng pinag-uusapan natin.
60 milyon ang limang kanyon?
Kahanga-hanga ang mga G5.
At kailangan sila ng Angola para sa labanan sa timog.
Malaking labanan.
May mga kontak na ako sa Iraq at puwede akong bumili ng mga G5
sa halagang 50 milyon.
Malaking diskuwento.
Puwedeng 50-50 ang hatian sa komisyon.
Magkano 'yun?
Mga siyam na milyon.
Sa Iraq mo gustong bumili ng mga kanyon ang Angola, di sa Iran.
At kailangan mo si Leo Farad para kumbinsihin sila.
At, siyempre,
di dapat siya maghinalang pakana mo ito.
Walang ako.
Sabihin mo, basta nalaman mo lang.
Tungkol sa $50 milyong kanyon na kasunduan?
Masuwerte ka.
Sa pagitan ng ngayon at bukas,
makikilala mo ang isang Iraqi broker, nang di sinasadya.
Habib Kaezm ang pangalan niya.
Paano ko siya makokontak?
Hahanapin ka niya.
Ayos.
Di ba masyadong pasikat ang kotseng ito?
Hindi. May plakang Australian, mukha tayong turista.
Garantisado ang diskresyon natin.
Tama, Henry?
-Buwisit na CIA. -Sinasabi mo nga sa akin.
-Heto na sila. -Tingnan natin.
Ayos ang mga ito.
Itatabi ko na.
Sapat ang gas natin hanggang sa border nang walang tigil.
Mas kaunting pagtigil, mas mainam.
Kumalma ka, Carmen.
Sa liblib na mga kalsada tayo
at matutulog tayo sa liblib na hotel.
Pero di puwedeng makita tayong magkasama.
Paano pag nalaman ng Cubans?
Walang makakaalam.
Paano kung i-check nila ang trunk sa border?
Di puwede, may diplomatic passports tayo.
Magiging maayos ang lahat, Carmen.
Sana di ka na lang nagkapekeng pasaporte
at umalis dito mula sa paliparan.
Masyado kang maraming pinanonood.
Di ba ganyan ang mga espiya?
Noon pa ako nagtatrabaho nang may diplomatic cover.
Organizer ako, di ahente sa bubong
na may baril at parachute.
Di ka madi-depress, tama?
Ako? Bakit?
Nagkagano'n si Guy Burguess.
Tinalikuran niya ang Moscow at naging lasenggo.
Kayang gawing lasenggo ng Moscow ang lahat.
Hindi madali.
Parang relihiyon ang komunismo.
Pag umalis ka, walang saysay ang pakiramdam mo.
-Salamat at natuwa ako. -Hindi, pananampalataya, ibig sabihin.
Mahirap na nawala 'yun sa panahon natin.
Nawala 'yun sa akin 10 taon ang nagdaan sa Angola,
nang si Agostinho Neto
ay nag-organisa ng maramihang pagpatay at 30,000 ang nasawi.
-Alam mo nasaan ako? -Hindi.
Nagbibigay ng lohistikal na suporta.
-Magsabi ka ng ukol sa pananampalataya. -Naku.
At pagkaraan ng isang taon sa Ethiopia,
nang pumatay ng 150,000 katao ang rehimen niya,
nagbigay ako ng intelihensiya at sinabihan ang mga tauhang tumingin sa kabila.
Hindi madali, nakakaloko.
Oo.
Pero wala kang pinatay.
May kaibigan ako roon, medyo nobya.
-Ethiopian? -Hindi, Eritrean.
Saba ang pangalan niya.
Isang araw, kinuha nila siya
dahil kontra sa rebolusyon ang kapatid niya.
Ano'ng nangyari?
Ano sa tingin mo?
Di ka makagawa ng anuman?
Siyempre, kaya ko.
Tumingin lang sa nasa kabila.
Mahuhuli na tayo.
Ang totoo, di ko naiintindihan.
Ano'ng di mo naintindihan?
Kung bakit tinitingnan natin ang bahay.
Paano pag tumawag ang lalaking kanyon?
Wala siyang numero ko.
Sabi ni Mawad, hahanapin ka niya.
Baka magpakita siya sa gym bukas.
O dito ngayong gani.
Sara.
30 minuto lang.
Di puwedeng madaliin ang mga ganitong bagay.
Puwedeng magbihis ka na?
Nagising siya ng pagsigaw mo.
Uy, uy, uy. Sweetheart...
Hindi, mahal ko, okay lang.
Alam mo?
-Ikaw na lang ang pumunta. -Sara.
Okay lang. Bilhin mo lang, tapos.
-Para sa ating tatlo 'yung bahay. -Hindi.
Para maharap mo ang isyu mo sa pamumuhay kasama ng pamilya ko.
O para di ka na maging palaasa.
May sakit ang tatay ko, Oskar.
Baby, 20 taon nang may sakit ang tatay mo.
Alam mo kung bakit di mo maintindihan?
Dahil lumaki ka sa ampunan.
Talaga bang uungkatin mo ang malungkot kong pagkabata?
Doon ang pa-Austria.
Malapit?
Oo, pero may mga bakod, toreng pambantay, at mga minahan sa gitna.
'Yun lang?
Nag-aalala ka ba, Carmen?
Magiging okay din ito.
Tatawid tayo bukas bago ang pagbabago ng shift.
Mas pagod na no'n ang mga guwardiya.
Tama. Di ganyan.
Ano 'yun, Carmen?
Hindi ko lang mapigilan ang pag-iisip
tungkol sa girlfriend niya.
-Saba? -Oo.
Di ko alam kung kaya kong makalimutan ang gano'n.
Ano'ng ibig mong sabihin?
Hindi ko alam.
Mahirap ang di tumulong sa taong may pakialam ka.
-Tingnan mo, Carmen... -Tama siya. Totoo ito.
Maghanap ka ng bagong girlfriend sa America.
-Meron na ako. -Talaga?
Danae ang pangalan niya. Cuban siya.
Hinihintay niya tayo sa hotel.
Wala pa rin siyang alam.
Iniisip niyang magkasama tayo ngayong weekend.
-Ano? -Alam ko ang ginagawa ko.
Pitong buwan na kami.
Pitong buwan at ngayon mo lang sinasabi?
Ano'ng sinasabi mo?
Magiging maayos ito.
Sa hotel na ito kami nanatili ni Danae sa unang weekend namin.
Tago at malapit sa border.
Isang pugad ng pag-ibig.
Sa wakas, baby!
Tatlong oras na akong naghihintay.
Walang eksaherasyon.
Ito sina Leo at Carmen, mga kaibigan kong Spanish.
Ito si Danae.
-Masayang makilala kayo. -Ikaw din.
Maraming ikinuwento si Henry tungkol sa 'yo.
Nakakatuwa.
Danae, hindi ba?
Karaniwang ngalan sa Cuba, mula sa mitolohiyang Greek.
Ang ina ni Perseus.
-Na pumatay kay Medusa. -Mismo.
At isa ring pinta ni Rembrandt sa Hermitage.
Naging sikat ito nang pinuntirya ng isang baliw.
-Tanda ninyo? -Oo.
Kukunin ko ang mga bag.
-Sama ka sa 'kin, Danae? -Sige.
-Kailangan mo ng tulong? -Hindi na.
May lawa doon.
Maglakad kayo at iunat ang binti niyo.
Baby!
Nanay ng lalaking pumatay kay Medusa
at nanira ng pinta.
Hindi ako masaya tungkol dito.
Nasa Prague ang mga anak mo.
Pag pumalya ang mga bagay,
baka dalhin tayo sa gulag sa Kazakhstan.
Hindi na dapat tayo nagpunta.
Sa tingin ko, iyan siya.
Oo.
Tara.
Okay.
-Sabi na't makikilala mo agad ako. -Inaasahan ko ang turban.
Diyos ko, hindi.
Idolo ko ang Balenciaga.
Sara Farad.
-Oskar. -Habib.
Sabi ni Mawad, magkita tayo sa pampublikong lugar.
-Para makita tayo. -Oo.
At para malaman ng Marbella
na nakikipagkasundo kami sa Iraqi broker.
Paranoid ang tatay ko.
Mahusay ang Spanish mo.
Nag-aral ako sa unibersidad sa Madrid.
Spanish philology.
Nasa Marbella ako para sa auctions ni Richard na Consul.
Talaga? Ang nanay ko rin.
Alam ko. Natalo niya ako minsan sa mesa ni Victor Servranckx.
Huwag kayong mag-alala. Nakapaghiganti ako sa Basquiat.
Tiyo ko'y hawak ang logistics ng militar.
Para kay Saddam, halos pamilya kami.
Kaya walang problema riyan. Puwede ko ipadala ang mga kanyon bukas.
Pero dapat makumbinsi niyo ang Angolans.
Di sila bibili ng mga armas nang walang permiso ng Cuba.
Mismo.
Kailangan nating makipag-ugnayan sa misyon sa Luanda.
May direktang kontak tayo kay Colonel Patricio.
Gaano katagal ang aabutin?
Hangga't kailangan ng tatay ko.
At dapat ay maingat tayo.
Oo naman, lagi.
Lalo na ngayon.
Di mahihinuha ng tatay niya ang pagkakasangkot ni Mawad.
Huwag mag-alala. Sinabi na niya sa 'kin.
Di ako puwedeng maghintay nang matagal.
Tatlong buwan kaya?
Para panatag lang tayo.
Paano kung isali sa kasunduan ang mesa ni Victor Servranckx?
Hindi.
Hindi, industrial engineer ako.
Tatlong taon akong nag-aral ng kurso sa socialist enterprise.
-Socialist enterprise? -Oo.
Nakikipagtulungan kami sa mga planadong ekonomiya.
Lahat ay may limang-taong plano.
Walang katulad ang pagkabaliw sa mga merkado at stock exchange.
-At gusto mo ang Czechoslovakia? -Mahal ko ito.
Medyo mahirap ang mga taglamig,
sa totoo lang, pero sanayan lang.
Na ayos, dahil may isang taon pa ako.
Wala kang mga anak?
Wala.
Pero may mga pamangkin ako, sina Odalys at Dreide.
-Gusto mo bang bumalik sa Cuba? -Oo, siyempre.
Talagang gusto ng tatay ko.
Hinihintay niya ang bakasyon ko para makapagkatay siya ng baboy, uminom
ng beer at alak at magdiwang.
-Ayos. -Pamilyang may pagkakabuklod.
Oo, malapit talaga kami.
Ay, nakakahiya!
Pasensiya, pagkatapos ko sa tatlong beer, di ako matahimik.
Carmen, kailangan kong sabihing
ang ganda mo.
Mahusay ang panlasa mo.
-Salamat. -Kanluraning tikas.
'Yung paglalagay mo ng makeup.
-Di ako gumagamit. -Mismo.
Hindi halata. Ewan, mukhang sosyal.
'Yung balabal, hikaw...
-Tama na. -Ay ang relo!
$14,000 ang halaga ng relo.
Ano? Diyos ko!
Sa lahat ng kagutuman sa mundo.
Iyan ang kapitalismo.
Para sa mga anak ko ang relo, sakaling kailanganin nila.
Okay.
Magbabanyo muna ako.
Sasama ako.
Kailan mo sasabihin sa kanya?
Dadalhin ko siya sa lawa para maglakad.
Huwag mo na siya hayaang uminom pa.
Hello?
Hi. Kumusta?
At ikaw?
Okay. Nandito kami sa magandang lawa.
Malapit sa border ng Austria.
Ilang araw kami rito.
Sana kasama ka namin.
Dapat ay inanyayahan mo kami.
Mahal na mahal namin kayo, guys.
May problema ba?
Wala. Na-miss ka lang namin.
Alagaan mo si Tanya, okay?
Kung makapagsalita ka, parang katapusan na ng mundo.
Hindi naman. Maayos ang lahat. Totoo.
-Sigurado ka ba? -Oo, honey.
Aalis na ako. Maglalakad-lakad kami.
Uy, Mom. Mom...
Bakit?
Mukhang masama.
Huwag kang paranoid.
Naku, Tanya, hindi ako nagpapaka-paranoid.
May binabalak sila.
O baka babala.
Babala saan?
Paano ko naman malalaman?
Pero may nangyayari sa Vienna.
Ano?
-Ano? -Iniwan ka nila ulit.
Ano'ng sinasabi mo?
Anuman ang nangyayari, alam nina Sara at Oskar.
Dinala tayo rito bilang cover.
Wala ako rito bilang cover, girl.
-Talaga? -Hindi talaga.
Bakit ka nila iniwan dito kasama ko?
-Gusto mo talagang malaman? -Oo.
Para di mo patulan ang unang lalaking makita mo
at mauwi sa whorehouse sa Istanbul.
Gano'n 'yun.
Bale, bodyguard kita, gano'n?
-Babysitter mo. -Tama.
Hugo, di ako ang problema.
Ang problema, kahit ano ang gawin mo,
lagi mong napasasama si Dad.
Do'n ka sa impiyerno.
Isang taon ako rito.
Di ko kailangan ng babysitter.
Di ka nila sinama dahil wala silang tiwala sa 'yo.
Mali ba ako?
Sigurado akong may balak sila ni Henry.
Tanya, tumahimik ka.
Ayos na ayos sa kanila ang klase ko sa pagkanta,
pero ano'ng puwede nilang gawin kay Hugo?
Iwan siya sa Marbella para pumalya siya ulit?
Hindi. Hindi, mas okay na isama ko siya
at hayaan siyang makita ang kapatid niya, na magugustuhan niya,
at mananatili siya sa Prague dahil walang cocaine doon.
Tumahimik ka na!
Hugo.
Saan ka pupunta?
Ni hindi mo alam itong lungsod!
Girlfriend mo?
Kapatid ko.
Saan kayo galing?
Spain.
Kapitbahay ako.
Nasarhan ko ang sarili ko.
Nakakalungkot naman.
Paladesisyon ang mga kanyon sa laban.
Pinalilibog ako ng pagiging parte ng desisyon.
Peligroso ang asawa mo.
Wala kang ideya.
Totoo, bata pa tayo.
Di natin puwedeng gayahin sina Mawad at ang tatay ko.
May karapatan tayong maging malikhain at mag-set ng boundaries
base sa ideolohiya.
Gusto mo ng kapangyarihan.
Kaya bahala ka.
O gusto mo lang ng pera para bumili ng mga mesa at matuwa ang tiyo mo?
Pag naisara mo ang deal sa Cuba,
-pumunta ka sa Iraq. -Iraq?
Pasasayahin kita.
Isasara natin ang deal sa kanyon
at gagawin ang mga gusto natin.
Tingin ko, magkakasundo tayo.
Sigurado ako.
Nandito ka pa?
Hinihintay ko ang roommate ko.
Gusto mo?
Vodka?
Absinthe.
Oo.
Buwisit!
Saan mo nalaman ito?
Sa Marbella.
Ako nga pala si Hugo.
Ako si Malek.
Naging maayos, di ba?
Ayos.
Nasa teritoryo mo siya.
Kinuha mo ang loob niya, at ngayon, tagasunod mo na siya.
Naiinggit ka.
Naiinggit?
Pinuno ng logistics para sa sandatahan ang tiyo niya.
Alam mo ano ang ibig sabihin nito?
Ibig sabihin, narito si Habib para bentahan tayo ng limang kanyon,
at di para magsosyo sa negosyo.
Pero paano kung gawin natin?
Magbibihis ako.
Hindi, huwag kang umalis.
Iniba ko ang appointment natin para makita ang bahay bukas.
Tanda mo?
Di mo pa rin makalimutan?
-Ang ano? -Umalis siya.
-Ano? -Umalis si Danae.
Ano'ng ibig mong sabihing "umalis"?
Akala ko, narinig ko 'yung pinto, pero tulog ako no'n.
Malapit na no'n mag-6:00 ng umaga. 8:00 pa dumadating ang bus.
Sigurado akong naglakad siya.
-Papunta saan? -Ewan. Sa Cesky siya nakatira.
Diyos ko.
-Paano kung magsumbong siya sa pulis? -Di niya gagawin iyan.
-Di mo masasabi! -Huminahon ka, Carmen.
Ayaw kong huminahon!
Sabi sa 'yo, magiging problema siya.
Dalawa't kalahating oras na lakaran ang pa-Cerna.
At walang ibang kalsada?
Pa-Svetlik, pero walang dumadaan doon.
Dito siya lagi sumasakay ng bus.
Paano kung di natin siya mahanap?
Henry, ano'ng mangyayari?
Isang oras ang layo natin sa Austria.
Tatawagan natin ang mga anak mo
at pasasakayin sila ng eroplano kung saan.
Paano kung kulang ang oras?
-Di pupunta sa mga pulis si Danae. -Wala akong pakialam kung pumunta siya.
Gusto kong makausap ang mga anak ko.
Walang rason para mag-panic.
Magpa-panic ako kung gusto ko.
Ilang buwan natin itong pinlano't wala kang binanggit na girlfriend kailanman.
Humanap tayo ng telepono,
tumawid sa border, at tapusin na ito.
Siya ba 'yan?
-Oo, siya iyan. -Oo!
Tigil!
Danae, teka!
Danae!
-Danae, bumalik ka! -Danae, teka!
Paano mo ito nagawa sa 'kin?
-Ang ginawa mo sa akin? -Ganito...
Huminahon tayong lahat, okay?
Hinihiling niya sa aking isuko ang lahat.
Bansa ko, pamilya ko, lahat!
Ano'ng gagawin mo?
Isusumbong mo kami?
Hindi.
Makokomplika nito ang mga bagay para sa lahat. Intindihin mo.
Hindi ko hiniling na pumunta kahit saan, buwisit!
Wala akong sasabihin.
Pangako.
-Di ito maaayos ng mga pangako. -Uy.
Kakausapin ko siya mag-isa.
Maghintay na lang sa kotse.
Kikita tayo ng $4.5 milyong komisyon.
Pag gumana ang sa Habib,
makapagsasara tayo ng mga ganitong deal isang beses kada taon o higit pa.
Kailan ka nagpasya, Sara?
Kailan ka nagpasyang ako ang taong kailangan mo sa buhay mo?
Ano'ng sinasabi mo?
Alam mo ba ba't gusto ko ang bahay na iyon?
Dahil, sa kauna-unahang pagkakataon,
magkakaroon ako ng pag-aari, di lang isa sa mga plano mo.
Ano'ng sinasabi mo?
Malinaw kong nakita kay Habib.
Naipagagawa mo sa mga tao ang gusto mo.
Okay, wala kang tiwala sa 'kin?
Gaya sa napalm.
-Iba 'yun. -Iba?
May nakita akong problema at inayos ko.
Pangmatagalan ang mga desisyon mo.
May istratehiya.
Isang makatatraydor sa mga tao.
Oo, talagang pinuntirya kita.
Nakilala kita sa gym, 60,000 pesetas kada buwan ang kita.
Ngayon, magkakaroon ka ng $5 milyong komisyon.
Dahil plano mo iyan! Laging plano mo!
Magkasama tayong nagdesisyon dahil iyon ang mainam sa pamilya.
Ikaw ang nagdesisyon!
Gusto mo akong humingi ng tawad sa pagkakaroon ng mga ideya?
-Makinig ka, buwisit. -Nakikinig ako.
Ako rin, Oskar, siyempre.
Pero pag may sinabi kang katangahan, sasabihin ko sa 'yo.
-Katangahan ang pagiging independent? -Delikado 'yun.
Maaari itong magkamali.
Dalawang beses nalugi ang ama ko.
-Malugi tayo kung gusto natin. -Di ko puwedeng hayaan iyan.
Bakit?
Mapapatawad nila ang dad ko sa pagbebenta ng bangka sa Atlantic
o sa pagbebenta para macover ang mga gastos,
pero di sila hihingi ng tawad.
Dahil anak niya lang ako.
Huling beses ko na itong itatanong.
Sasama ka ba sa 'kin para makita ang bahay?
Gagawin ko ang lahat para magtagumpay ang negosasyong ito.
Magtatagumpay iyan.
At kikita tayo ng limang milyon.
At 10 sa susunod, mahal ko.
At 20, at 30.
At bibili tayo ng bahay na nararapat sa atin.
'Yung bahay na nararapat sa akin ang titingnan ko.
Pasensiya na talaga, Oskar.
Puwede ko siyang bigyan ng sleeping pills.
Gigising siya pag nasa kabila na tayo.
Masyadong delikado iyan.
Gagawin natin anuman ang sabihin mo.
Kahit ano?
Ikaw ang bahala.
Paano kung magkasakit ako?
Ano'ng gagawin ko?
Sa kapitalistang bansa, kailangan mong bayaran lahat.
Ang mahal!
Di ako sanay diyan. Hindi talaga.
Pasensiya na talaga.
Makatutulong ito sa iyo.
-Hindi. -Tanggapin mo na.
Hindi ko kaya.
-Siyempre, kaya mo. -Hindi.
Oo. Tanggapin mo na.
Iyo na. Makatutulong ito sa iyo.
-Hindi... -Ganito.
May ikukuwento ako.
Kunin natin ang mga bag
-at tumawid sa border. -Okay.
Nagustuhan mo?
Ano'ng ibig sabihin?
"Ang wakas."
Wakas ng ano?
Lahat ay luma,
hungkag, lipas na.
Oras na natin, tingin mo?
DAPAT LAGING PINAPALITAN ANG MGA PANGULO SA PAREHONG RASON NG PAGPALIT SA DIAPER
Mga pasaporte.
Heto na.
Mga dokumento ng sasakyan.
Ang mga papeles...
Hiningi ba niya sa iyo?
Ano?
Ang relo.
Hindi.
Inalok ko sa kanya.
At sinabi ko ang ginawa ni Henry sa Ethiopian girlfriend niya.
Okay lang.
MANGGAGAWA NG MUNDO, MAGKAISA
Kumusta ang bakasyon?
Masaya!
-Maganda sa Czechoslovakia. -Oo.
Magagandang babae.
Mga guwapong lalaki rin.
Salamat.
IPINAGBIBILI
Ibinigay niya ang identidad ng 48 mga ahenteng
-nagtatrabaho para sa Cubans. -Hala.
20 taon silang nagbigay ng maling datos.
Nagbigay siya ng mga ngalan
ng mga ahente nila sa New York, Paris, Rome, London,
Chile, Ecuador...
Pinaghintay niya kami ng 72 oras para may oras ang Cuba na palikasin sila.
At maginoo rin siya.
Masaker 'yun para sa Havana.
Kung gusto mo, irerekomenda kong ibigay sa iyo
-ang Distinguished Intelligence Medal. -Huwag na.
Hindi iyan mahalaga sa akin. 'Yung hiningi mo lang ang ibibigay ko.
Walang problema riyan.
Sigurado ka ba?
Gawin mo na 'yung kay Mawad.
Walang mga kondisyon?
Binilhan pa nga kita ng regalo.
KUMPIDENSIYAL
Buwisit, Gina.
Salamat.
Masisira mo ang buhay niya gamit 'yan.
Basta huwag kang makisangkot nang direkta.
Hindi ko papangarapin 'yan.
Salamat.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni Mary Antonette M. Ramos
Mapanlikhang Superbisor Erika Ivene Verder-Columna