Hej! Halo!
Przekaż to Imigracji, niech powiadomią lotnisko Barajas.
Gdzie jest Tanya?
Muszę iść. Rodzice tu są.
- Gdzie ona jest? - Bez obaw.
Tanya ma się dobrze.
Nic jej nie jest. Nie martw się.
Łatwo powiedzieć, Lopero!
Zabraliśmy ją do szpitala na badania.
- Którego szpitala? - Klinicznego.
Nie tknęli jej.
Chcieli ją tylko nastraszyć.
- Cudzoziemcy? - Tak.
Tak powiedziała.
Zabrali ją na pustą posesję,
przyłożyli jej pistolet do głowy i rozebrali.
Leo, jedźmy tam. Chodź.
Dzwoniłem na lotniska i dworce...
Już uciekli, do cholery!
Robimy, co możemy.
Dzwoniłem do ministra spraw wewnętrznych.
To jest priorytetowa sprawa.
- Cześć, kochanie. - Skarbie.
Jak się czujesz?
W porządku.
Na pewno?
Jesteśmy tutaj, kochanie.
Posikałam się.
Nie szkodzi.
Posikałam się,
gdy mnie tam zabrali, tato.
Wiesz, jaka jest, do cholery. We wszystko wierzy.
Podpuścili ją. Podpuścili, kurwa...
- Nie zabieramy jej do pokoju? - Nie trzeba.
To się tak nie skończy. Znam Leo.
To, co jej zrobili...
Prowokują nas. Nie możemy zareagować.
Jeśli mogę jakoś...
Pomóż mi.
Twierdzili, że są Francuzami z PolyGram.
Że spodobała im się jej muzyka.
Znali jej piosenki.
Niby skąd? Nikt ich nigdy nie słyszał.
Powiedzieli, że ktoś dał im demo.
Skąd mam wiedzieć?
- Moja siostra to kretynka. - Nie.
Ma 20 lat i wielkie marzenia.
Nikt nie sprowadził jej na ziemię.
To pewnie Marokańczycy.
Co mnie to, czy są z Maroka, czy z Algierii.
- To Mawad. - Nie wiesz tego.
Wiem. A dlaczego to zrobił?
Przez jebaną łódź, którą mu zaproponowałeś.
Ty znowu o tym, Leo?
Widzisz, co narobiłeś? Widzisz?
Wystarczy, Leo.
Tato, jeśli to był Mawad, zapłaci za to.
Tak? A co mu zrobisz?
Zastrzelisz go?
Czy policja coś mówiła?
Nikogo nie znajdą.
Najpierw musimy się upewnić.
Ktoś przyłożył pieprzną broń do głowy mojej siostry.
Jest też moją siostrą.
Co ma z tego Mawad?
Zemstę.
Jest popieprzony.
Próbuje nas sprowokować.
Dokładnie.
Chce, żebyśmy zaatakowali.
Myślę, że będzie najlepiej,
jak tata się z nim spotka.
- Co ty, kurwa, gadasz? - Dasz mi dokończyć?
Tato.
Jeśli to on, poznasz się.
- Rozwalę sukinsyna. - Leo, opanuj się.
Jak się uspokoisz, znajdziemy rozwiązanie.
Cóż, myślę, że...
jeśli zadziałamy impulsywnie,
zrobimy to, czego on oczekuje.
Carmen miała rację.
Musieliśmy pokazać, że nie działamy pochopnie.
Przejąć kontrolę.
Spokój i opanowanie są zawsze oznaką siły.
Za kogo ty mnie masz?
Za mafioza z Camorry wysyłającego pogróżki?
Masz mnie za głupca?
Przecież mnie znasz, Leo.
Nie ostrzegam. Atakuję.
- Powinieneś to wiedzieć. - Jasne.
Jak wtedy, gdy nasłałeś na mnie zbirów.
Co?
To były marokańskie tajne służby.
Zapytaj CESID.
Mówię ci to w zaufaniu, bo znamy się już ponad 20 lat.
Jak boli cię,
że Irańczycy wiszą ci kasę, idź na terapię.
- Terapię? - Tak. Terapię.
Bo jak coś się stanie mojej rodzinie,
skurcz podczas gry w tenisa albo biegunka, wiesz, co zrobię?
- Zastrzelisz mnie? - Nie.
Pojadę do Iraku i powiem Husajnowi,
że zdradziłeś go z Irańczykami.
Jak długo ze sobą walczą?
Pięć, sześć, siedem lat?
Gdy się dowie,
że sprzedałeś części do samolotów, które bombardowały Bagdad,
z pewnością się wkurzy, prawda?
Nie uwierzy ci.
Potrafię być przekonujący.
Bez dowodów?
Wszędzie mam wrogów, Leo.
Wiele osób mnie oczernia.
Saddam o tym wie.
On ci nie uwierzy.
Ostrzegałem cię.
Grozisz mi?
Mam się posikać w majtki jak twoja córka?
Leo próbował.
Starał się.
Ale czasem, gdy coś może pójść źle, idzie jeszcze gorzej...
Ten atak był dopiero początkiem.
Panie Farad!
Proszę!
Prawdziwy dramat odgrywał się 950 km dalej.
MONAKO
Pamiętacie Khalida i broń wysłaną do Algierii?
Okazuje się, że mieli zawiły, patriotyczny plan.
Zawiły plan.
Typowe lata 70. Szczyt terroryzmu.
To jest atak
w imieniu Ludowego Frontu Wyzwolenia Palestyny!
A Khalidowi nie przyszło do głowy nic lepszego niż zrobić to
w tygodniu ataku na Tanyę.
Ruchy, wstawać! Idziemy!
Idziemy!
Prawie dwie godziny.
Wykonuję rozkazy.
W dupie mam rozkazy.
Dokąd idziesz?
Ktoś chce pogadać.
- Kto? - Z CESID.
Chodź ze mną.
O co chodzi z Mawadem?
Przyłożyłem mu, to dupek.
Minister Sprawiedliwości też go broni?
Kto jest twoim szefem w CESID?
Nie chodzi o Mawada.
Nie? A to ciekawe.
Pobiłem go i wszyscy są wkurzeni.
A że jesteś pupilkiem...
Co?
...w ciągu najbliższych 48 godzin.
- Co, kurwa? - Ty mi powiedz.
Lista nazwisk zostanie przekazana władzom...
Co, do chuja?
...oraz prasie.
Jeśli ludobójcze państwo Izrael odmówi negocjacji,
zaczniemy egzekucje zakładników,
zaczynając od posiadaczy izraelskich paszportów.
- Twój przyjaciel Khalid... - Przyjaciel.
Przyjaciel Khalid...
Nie wiem, co pomyślałeś,
ale nie mam z tym nic wspólnego.
Te zdjęcia zostały zrobione
pięć miesięcy temu.
Tuż przed wybuchem afery z Nikaraguą.
Jak sądzisz, że w tym siedzę,
to mnie nie znasz.
Po co się z tobą spotkał?
Upomnieć mnie.
- Upomnieć? - Tak.
Żeby mnie opieprzyć
za pomoc Amerykanom w Nikaragui.
Taki już jest. Bierze to do siebie, gdy przyjaciele
pracują dla imperialistów. Powtarzam mu,
- że to czysty biznes. - Słuchaj.
Nie wiem, co knuliście...
Przysięgam na własne dzieci, że to wszystko.
Nie obchodzi mnie to!
Mam to gdzieś.
Nie jestem tutaj z CESID. Rząd mnie przysłał.
W tym hotelu są trzy hiszpańskie rodziny.
I jak możesz sobie wyobrazić, nie są to byle jakie rodziny.
Zadzwoń do przyjaciela i powiedz, że ma je wypuścić.
Nie mam jak do niego zadzwonić.
To znajdź sposób.
Bo jak coś im się stanie,
spieprzymy ci życie.
Mamy dowody, żeby wsadzić cię na 30 lat.
Ciebie i twoją córkę Sarę.
A twoja żona nie dostanie grosza,
bo przejmiemy twoje konta,
samochody, nieruchomości, łodzie...
Łódź. Mam tylko jedną.
Dobrze, łódź.
Paszport.
PASZPORT STANY ZJEDNOCZONE AMERYKI
Idźcie tędy.
Paszport.
Żydzi?
Obywatele Izraela.
- Tędy. Idziemy, no już! - Idziemy!
Jak się sprawy mają? Odbiór.
Nie rozdzielajcie rodzin.
Europejczycy niepotrzebni.
Ile masz paszportów syjonistów?
Dwadzieścia cztery.
Ten jest najstarszy?
Na Boga, nie.
Nie chcę wywołać konfliktu społecznego w Marbelli.
Mawad i ja znamy się od wielu lat i...
Oczywiście.
Nikt nie chce kłopotów.
Ma pan moje słowo. Zajmiemy się tym. Bez obaw.
Delegat rządu chce, żebym to naprawił.
Dobra.
Dlaczego nie wspomniałeś o Tanyi?
To nie rozwiąże problemu, Hugo.
Jasne.
Więc nadstawimy policzek?
Dosyć, Hugo.
Mawad, CESID i pół Marbelli jest przeciw nam.
Teraz chcesz walczyć z rządem?
Kochanie.
Nie, posłuchaj mnie.
To nie twoja wina.
- Moja. - Nie.
Gdybym nie była taka... Zostaw mnie!
- Tanya, chodź tu. - Nie!
Chodźcie ze mną.
Nie mogę jednocześnie walczyć z Khalidem i Mawadem.
Mawad dzwoni do wszystkich.
Musimy go powstrzymać.
Pogadaj z Jerome'em, niech ustali cenę.
Po tym, co zrobili Tanyi?
Dałam jej pół diazepamu.
Na litość boską. Nie przesadzaj.
Ja przesadzam?
Tak, ty.
Próbujesz wynagrodzić to, że poszedłeś do Mawada.
To była wina twojego zięcia.
Mógłbyś się czegoś od niego nauczyć.
Czego? Sztuki manipulacji?
Nie. Panowania nad sobą.
Mamo, chcę tylko, żeby nas szanowali.
Jasne.
Nas czy ciebie?
Co?
Kochanie, ludzie szanują tych, którzy załatwiają sprawy.
Nie. Tych, którzy potrafią wywierać wpływ.
Będą czekać w holu.
Może być.
Ostrzegłem wszystkie jednostki.
Nie strzelać!
- Co jest? - Dwóch uciekło.
To co tak stoisz?
Z drogi!
Spokojnie.
Proszę.
Zachowajmy spokój. Musimy porozmawiać.
Koniec negocjacji!
Jak syjoniści nie odpowiedzą
i nie uwolnią naszych 55 braci z LFWP
w ciągu pół godziny,
to zaczniemy zabijać zakładników!
To ostatnie ostrzeżenie!
Chcesz od nas odszkodowania?
To nie odszkodowanie.
Saro, twój ojciec wpadł w szał.
Pobił pana Mawada.
Zranił go.
Nic tego nie zrekompensuje.
To jest zakup.
Co kupujemy?
Przebaczenie pana Mawada
i jego uzasadnione prawo
do zemsty.
A co z moją siostrą?
Przykro mi, ale pan Mawad nie miał z tym nic wspólnego.
Ile miałby kosztować ten zakup?
I czego chcesz ode mnie?
Dzwonię do ciebie, więc to pilne.
Nic nie mogę zrobić, Leo.
Khalid stracił rozum.
Od ciebie odbierze telefon.
Już próbowałem.
Postaraj się bardziej.
Arafat jest wściekły. Wyglądamy jak terroryści.
TELEFON
Monzer, muszę wyciągnąć stamtąd tych Hiszpanów.
Pochodzą z wpływowych rodzin.
CESID bez przerwy mnie prześladuje.
Na mnie też naciskają.
Zwłaszcza po tym, jak pobiłeś Mawada.
Co to ma do rzeczy?
Wszystko.
Mawad wciąż jest wkurzony o pieniądze od Irańczyków, jasne?
To straszny dupek.
Którego chroni CIA.
Coś ty sobie myślał, podnosząc na niego rękę?
Teraz problemem jest Khalid.
Nie. Napraw sprawę z Mawadem, potem pomówimy o Khalidzie.
Dobra?
Hej, i co teraz?
Zajmę się tym.
CESID nie da nam spokoju.
Khalid nikogo nie zabije.
Jasne, że nie.
Chodźmy.
Chodźcie ze mną.
Pani nie.
Nie, idę z nim.
- Nie martw się. - Nie.
Niestety wasze władze
odmówiły negocjacji.
Kwota 150 000 dolarów jest niemożliwa.
Niemożliwa?
Po tym, co zrobiliście...
Myślę, że 100 000 dolarów brzmi już rozsądniej.
Fajnie negocjuje się cudzymi pieniędzmi, prawda, szwagrze?
Coś ci wyjaśnię.
Za pozostawienie mojej siostry
nagiej i wystraszonej na wygwizdowie pełnym ćpunów
nic nie zapłaciliście.
A ile chcecie od nas za pobicie Mawada?
Stu tysięcy?
Taka jest cena przebaczenia.
Skoro mamy je kupić,
należy się jakiś gratis.
- Czyż nie? - Gratis?
Jaki gratis?
Taki.
- Popieprzyło cię? - Uciekaj!
Szybko!
Dupek.
Wsiadaj!
Leo, jest jeszcze czas.
Zamienisz naszą rodzinę w armię? Dasz Hugonowi broń?
Za późno, Carmen.
Nie, Leo...
Nie...
Zabiją go. Proszę cię.
Karabin jest dla Oskara.
To też zły pomysł. Upokorzysz Hugona.
- Już czas, Carmen. - Leo.
Leo, proszę.
Policja prosi o spokój, ale...
Trzymaj.
- Jedziemy do Mawada. - Na litość boską!
A ja?
Zostajesz tutaj.
- Dlaczego? - Dlaczego?
Dość już spieprzyłeś.
Sara.
Sara!
Zabiją go.
Khalid nie jest szalony.
Wstrzymać ogień!
Nie, to niemożliwe.
Drogi wujek Khalid był zdolny do zabijania.
A gdy do tego dochodzi, wszystko idzie do diabła...
Plany, strategie, zdrowy rozsądek.
Nie jest wam gorąco?
Strasznie tu gorąco, nie?
Potrzebuję wody. Muszę się napić.
Spociłem się jak świnia.
Pójdę wziąć prysznic, kochanie.
Leo!
Tato!
- Leo! - Tato!
- Pomóż mi! - Tato!
Gdy zabraknie zdrowego rozsądku,
pozostaje tylko chaos.
A gdy nastaje chaos,
wszystko, co mogło pójść źle, idzie gorzej.
Przestań, Hugo.
To nie był zawał serca.
Myślą, że zasłabł przez stres w ostatnich dniach.
Możemy do niego iść?
Nie. Na razie
tylko ja będę go odwiedzać.
Musi odpocząć.
Potrzebuje spokoju.
A co my mamy robić?
Porozmawiajcie.
Naprawcie to, co narobiliście.
Mówisz o Mawadzie?
Mawad nie chce się dogadać.
To coś wymyślcie.
Jak zażąda miliona zamiast 150 000, to wasz problem.
To i tak kiedyś będą wasze pieniądze.
Tata powiedział, że nie ma odwrotu.
Saro, wymyśl coś.
Napraw to, proszę.
- Ale mamo... - Hugo!
Twój tata mógł umrzeć.
Naprawdę tego nie rozumiesz?
Jezu.
Mawad nie pójdzie na układ, nawet jak damy mu milion.
Zwłaszcza gdy tata jest w szpitalu.
Wie, że Hugo to kretyn.
Słyszałaś mamę. Musimy to naprawić.
Mamy przejebane, Oskar.
Sara.
Sara...
W porządku?
Lepiej?
Może poszukamy lekarza?
Nie trzeba.
I tak już tu jesteśmy.
To przez ciążę.
Co?
Jestem w ciąży.
Tego nam brakowało, co?
Wiesz, gdzie to mam?
Nie zdajesz sobie sprawy z powagi sytuacji.
Tak.
Zrób wszystko, co trzeba.
Czas ucieka, Carmen. Wszystko zależy od ciebie.
Mówią, że dzieci przynoszą szczęście, nie?
W tej rodzinie powinny przynosić granatniki.
Nie martw się.
Wszystko się ułoży.
Nie tym razem.
Gdyby Hugo się opanował, zawarlibyśmy umowę.
Nie obwiniaj Hugona.
Jak mu odwaliło, to przez ciebie.
Nawalił, idąc do Mawada.
Teraz chce się zrehabilitować.
Jasne, lepiej obwiniać mnie.
To jest problem tej rodziny.
Każdy chce się wykazać.
Walczą ze sobą, rywalizują.
Nie możesz odejść?
Z Sarą.
Bądźcie niezależni.
Kupcie dom. Będziecie rodzicami, nie?
Zostalibyście w interesie od zewnątrz.
Sara nie chce.
Ale jesteście rodziną.
Nie proszę cię o przysługę.
Chodzi o gest.
Przyleciałaś aż tutaj,
żeby prosić mnie o gest?
Już nigdy o nic nie poproszę.
Znasz Leo od 20 lat.
Zawsze pomagał ci w potrzebie.
Wiem, Carmen.
Więc zrób coś.
Khalid postradał zmysły.
Nikogo nie słucha.
Powiedz mu, że Leo umiera.
Jak nie wierzy, niech zadzwoni do szpitala.
Khalid ma poważne kłopoty.
- Nie sądzę... - Po prostu mu powiedz.
Powiedz mu, że Leo może umrzeć,
a uwolnienie zakładników
może być jego ostatnią przysługą.
Proszę cię.
Proszę.
Patrz.
Nie musimy jechać daleko.
Są świetne domy w San Pedro de Alcántara.
I to za portem.
Patrz na ten drugi.
- Nie lubisz naszego domu? - Lubię.
Ale czas skupić się na nas.
Na naszej rodzinie.
Też tak uważam.
Wymyśliłam plan.
Nabierzesz Mawada.
Co?
Zdobądź jego zaufanie.
Nigdy nie dogada się z Faradem.
Z moim bratem, ojcem ani mną.
Nienawidzi nas.
Ale ty nie masz tego piętna.
Jestem twoim mężem.
Nie masz nazwiska, nie masz historii.
Jesteś czystą kartą, jak mówił tata.
Pokaż Mawadowi, że jesteś przyszłością rodziny.
Mój ojciec jest chory.
Hugo jest idiotą, a ja kobietą.
Wie, że jesteś ambitny.
Doszedłeś tak daleko z domu dziecka.
Rozumiem.
Powiem mu, że kiedyś to ja będę szefem,
więc ma zapomnieć o pobiciu.
- Zaoferuj układ. - Układ?
Podzielimy się rynkiem.
Wystawi mnie na próbę.
Rób, co trzeba, by ocalić rodzinę.
Twój tata nas zabije.
Pamiętasz, jak wściekł się na Hugona?
Nikt nie musi wiedzieć.
To zostanie między nami.
Tylko ty i ja.
Jesteśmy drużyną.
To razem chodźmy do Mawada.
Jestem córką Leo Farada.
W świecie arabskim
to jak być częścią klanu.
Ale ty możesz być zdrajcą.
Dobra.
Ale bądźmy niezależnym zespołem.
Zaczynając od domu.
Wybierz, jaki chcesz.
Hej...
Cześć.
Jak się czujesz?
- Dobrze. - Dobrze?
Jak długo tu jestem?
Cztery dni.
Co oni mi dali, do cholery?
Czuję się, jakby mnie przejechał pociąg.
Byłeś bardzo chory.
Dali ci środki usypiające.
- To przez białaczkę? - Nie.
Jest pod kontrolą.
Ale stres może ją odnowić, jak nie odpoczniesz.
Hej.
- Dokąd idziesz? - Tylko...
- Rozprostuję kości. - Nie.
Leż, dopóki nie przyjdzie lekarz.
Napędziłeś nam strachu.
Więc uspokój się, dobrze?
Albo mnie też tu położą.
Co z Mawadem?
Żadnych wiadomości.
A z Khalidem?
Też nic.
Śniło mi się, że to załatwiłem.
Wiesz, kto mi pomógł?
CIA.
CIA...
czy Gina?
Tylko oni panują nad Mawadem.
Hej, spójrz.
Tato.
Kochanie.
Tak dobrze cię widzieć.
Moja piękna.
- Jak się czujesz? - Dobrze.
Nieźle nas przestraszyłeś.
- A twoje rodzeństwo? - Dobrze.
Wszystko się ułoży.
Pójdę po kawę.
- Dobrze, mamo. - Odpocznij.
Posłuchaj mnie.
Mama zakazała rozmów o pracy.
Mam plan.
Tak?
Tato, nie martw się.
Oskar i ja to naprawimy.
Zaufaj mi.
Chodź tu.
Szybko!
Ręce do góry.
- Masz broń? - Nie.
Sprawdź nogi.
Kair?
Rozmawiamy z rządem Egiptu.
Nie prosiłem o transport do Egiptu.
Izraelski rząd odmawia jakiejkolwiek umowy z LFWP.
To dla nas trudna pozycja.
Nie chcemy więcej ofiar.
Dlatego oferujemy rozwiązanie pośrednie.
Nie chcę pośrednich rozwiązań.
Samolot i gwarancje bezpieczeństwa.
Lecicie do Stambułu. Rząd turecki obiecał
uszanować wasze miejsce docelowe.
Myślisz, że zrobiliśmy to wszystko, żeby uciec?
Wiem, dlaczego to zrobiliście.
Chcecie pomóc kolegom w izraelskim więzieniu,
ale bądźcie realistami.
Jedyną opcją jest wzięcie tego samolotu,
ucieczka i znalezienie innego sposobu.
Możecie też dołączyć do nich w więzieniu.
Musabil nie idzie siedzieć.
Wiesz dlaczego?
Ponieważ już uważa się za martwego.
Więc Izrael zwycięży.
Tego chcecie?
To pański wybór, panie Khalid.
Nie rozumiem.
Jest tu pełno turystów.
Naprawdę mamy zacząć wyrzucać ich przez balkon?
Jeśli to zrobicie,
cały świat was potępi,
co jest znacznie gorsze dla Palestyny.
W porządku, Jerome, spokojnie.
Niech podejdzie.
Porozmawiamy?
Są tak zdesperowani, że przysłali ciebie?
Sam przyszedłem.
Halo?
- Nie brzmisz na umierającego. - Khalid.
Monzer mi powiedział,
że wmówiłeś mu, że umierasz,
żeby mnie przekonać.
Nie, mój bracie.
Mam przesrane. Posłuchaj mnie.
Musisz uwolnić tych ludzi.
Oni nie chcą negocjować, Leo.
Mają w nosie, czy ich zabiję.
Nie rób tego, na Boga.
To nie zależy ode mnie, a od narodu palestyńskiego,
który skolonizowali.
Nie. To zależy od ciebie.
Sam się w to wplątałeś.
Wybrałeś to.
Bo się zobowiązałem.
Khalidzie, nie jesteś szalony, jesteś wojownikiem.
To operacja, nie męczeństwo.
Jak poszło nie tak, wycofaj się.
Wiesz co, Leo?
Jestem tu od pięciu dni i nikt nie zadzwonił ze wsparciem.
Wszyscy tylko proszą o przysługi.
Khalid...
Nie robię ci wyrzutów.
Jesteś w szpitalu.
Ale spośród wszystkich moich przyjaciół...
Nikt.
Nastały dziwne czasy.
Czasy zdrajców i hipokrytów.
I wiesz co, Leo?
Nie jestem ani zdrajcą,
ani hipokrytą.
Ani fanatykiem.
Leo jest w szpitalu.
Jeśli umrze, Hugona nic nie powstrzyma.
- To bachor. - Tak.
To bachor.
Ale jest też jak ślepiec z bronią.
I może odziedziczyć firmę.
Możesz nalegać, żeby zapłacili milion,
dwa, nawet pięć.
Ale to ich tylko upokorzy.
Kogo w tym wszystkim reprezentujesz?
Sarę?
Reprezentuję siebie.
A kim ty jesteś?
Instruktorem aerobiku z Madrytu?
Mogę być sojusznikiem.
Nie potrzebuję sojuszników.
Mogę cię kryć następnym razem,
jak wystawi cię jakiś Irańczyk.
Zamiast walczyć o napalm,
podzielimy się zyskiem.
Nie masz takiej mocy.
Ale mogę mieć.
Jeśli mi pomożesz.
Następujące nazwiska, chodźcie ze mną.
Rosana López.
Tam.
Gregoria Alonso.
Idź.
Ruchy!
Rubén Notario.
No już. Idź.
Joan Varellas.
Wygląda na to, że porozumienie zostało zawarte
i zakładnicy są stopniowo uwalniani.
Hiszpańskie rodziny wypuszczono jako pierwsze,
zanim porywacze polecą na Bliski Wschód.
Szczegóły negocjacji
zostaną ujawnione w ciągu kilku godzin.
W Waszyngtonie Biały Dom
wyraził dezaprobatę dla udzielenia immunitetu
terrorystom z Ludowego Frontu Wyzwolenia Palestyny.
Spójrz, tam są.
Moja córeczka.
Tanya!
- Nadal jest słaby. - Kochanie.
Jak leci, tato?
Co to za uścisk dłoni? Pocałuj mnie.
Przystojniak.
Czekałam, aż wyjdziesz.
Ja też, kochanie.
Jak się masz, Leo?
Carmen już mi powiedziała
o twojej umowie z Mawadem.
50 tysięcy.
Symboliczna opłata, żeby o wszystkim zapomnieć.
- Mawad nie zapomina. - Tato.
Ważne, że unikniemy dalszych nieporozumień.
A jak ich unikniemy?
Mogę być pośrednikiem, jeśli mi pozwolisz.
Jak będę musiał
wypić z nim kawę, nie ma problemu.
Będzie łącznikiem z Mawadem.
Nie mamy innego wyboru.
O ile będzie robił tylko to.
Coś nie tak?
Nie ufasz mi?
Niby czemu?
Dajesz mu pierwszego wnuka.
- Co? - Zgadza się.
Naprawdę?
Wspaniale!
Mamo.
Tylko nie płacz, dobrze?
Dziś wieczorem jemy u Don Carlosa.
Świętujemy. Ja stawiam.
Hugo.
Napisy: Zuzanna Falkowska
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Krzysztof Wollschlaeger