Oia!
- Desculpe. - Perdoe, señor.
E Tanya?
Déixote, chegaron os pais.
- E Tanya? - Tranquilo.
De verdade, Tanya está ben.
Á nena non lle pasou nada. Tranquilo.
Nin tranquilo nin hostias!
Levámola ao hospital para o recoñecemento médico.
- Que hospital? - O Clínico. Está ben.
Non a tocaron.
Só querían asustala.
- Estranxeiros? - Si.
Ela dixo que si.
Ao parecer levárona a un descampado,
puxéronlle unha pistola na cabeza e fixérona espirse.
Leo, vamos. Vamos.
Falei cos aeroportos, as estacións...
Xa marcharían, hostia!
Imos facer todo o posible.
Chamei o secretario de Estado do Interior.
É a nosa prioridade.
- Tanya, meu amor. - Ola, rula.
Como estás?
Estou ben.
Segura?
Meu amor, estamos aquí.
Mexei por min.
Non pasa nada.
Mexei por min
cando ma puxeron aquí, papá.
OS FARAD
Xa sabes como é, hostia. Cre todo o que lle din.
Enganárona. Enganárona, carallo.
- Levámola ao seu cuarto? - Non, está ben.
Isto irá a máis. Coñezo a Leo, será unha tolería.
Pero o que lle fixeron...
É unha provocación. O peor é caer nela.
Se podo facer algo...
Axúdame.
Dixeron que traballaban para PolyGram.
Interesáballes como artista.
Coñecíanlle as cancións.
E como? Se non as escoitou ninguén.
Dixéronlles que lles deran unha maqueta.
Eu que sei.
- A miña irmá é parva. - Non tal.
Ten 20 anos e ilusións.
Ninguén lle puxo os pés na terra.
Serían marroquís.
Dáme igual marroquís, alxerianos ou serbios.
- Mándaos Mawad. - Non o sabes.
Sei tal! E sabes por que foi?
Polo puto barco que lle ofreciches e non lle vendín.
Outra vez, Leo?
Ves o resultado desas parvadas?
Xa abonda, Leo.
Papá, se foi Mawad, vainas pagar.
Ai, si? E que vas facer?
Pegarlle un tiro?
Díxoche algo a policía?
Non van atopar ninguén.
Primeiro hai que asegurarse.
Á miña irmá puxéronlle unha puta pistola na cabeza.
Hugo, tamén é a miña irmá.
Que gana Mawad con isto?
Vingarse.
É un enfermo.
Quere provocarnos.
Exacto.
Quere que lle vaiamos dar estopa.
Para min o mellor é
que papá quede con el.
- Pero que cona dis? - Déixasme falar?
Papá.
Se foi el, valo notar.
- E doulle unha malleira. - Leo, achantas.
Volves e buscamos a solución todos xuntos.
A ver, eu creo
que se actuamos por impulsos,
estaremos facendo o que el quere.
Carmen tiña razón.
Había que demostrar que os Farad non eran impulsivos.
Había que manter o control,
porque sempre é un sinal de poder.
Por quen me tomas?
Por un mafioso que manda mensaxes?
Cres que son parvo?
Coñécesme ben, Leo.
Eu non aviso, actúo.
- Deberías sabelo. - Xa.
Coma cando me enviaches os matóns.
O que?
Iso foi o servizo secreto marroquí.
Pregúntalle ao CESID.
Voucho dicir en confianza, que nos coñecemos hai máis de 20 anos.
Se che fode que os iranianos
che quitasen oito millóns, fai terapia.
- Terapia? - Si, terapia.
Se lle pasa algo a algún dos meus,
un retorzón xogando ao tenis ou unha diarrea, sabes que farei?
- Pegarme un tiro? - Non.
Vou a Iraq e dígolle a Saddam Husayn
que o traizoaches cos iranianos.
Canto levan en guerra?
Cinco, seis, sete anos?
Saber que o seu amigo
vendeu repostos para os avións que bombardean Bagdad
halle tocar o carallo, non si?
Non cho vai crer.
Podo ser moi convincente.
Sen probas?
Teño inimigos en todos os lados, Leo.
Moita xente fala mal de min.
Saddam sábeo.
Non cho vai crer.
Quedas avisado.
Estasme ameazando?
Queres que mexe por min coma a túa filla?
Leo intentouno.
Fixo o esforzo.
Pero ás veces os plans fallan, e todo vai a peor.
Aquela tunda foi un aperitivo.
Señor Farad!
Por favor!
Porque o verdadeiro drama ía estalar a mil quilómetros.
Lembran a Khalid e as armas que levamos a Alxeria?
Resulta que tiñan un plan moi patriótico.
Moi elaborado.
Moi dos 70. De primeiro de terrorismo.
Isto é un ataque
en nome da FPLP!
E a Khalid non se lle ocorreu outra cousa que levalo a cabo
cando case violan a Tanya.
Movédevos, vamos!
Movédevos!
Case dúas horas, que papo.
Cumpro ordes.
Ordes do carallo.
Eh, a onde vai?
Quere velo alguén.
- Quen? - O CESID.
Acompáñeme.
Que vos pasa con Mawad?
Malleino por cabrón.
Vai vir o ministro de Xustiza defendelo?
Para quen traballas no CESID?
Non vin por Mawad.
Pois que casualidade.
Pártolle a cara e hai as do demo.
Pero como vos é o neno bonito...
Que foi?
...nas próximas 48 horas.
- Que hostia é iso? - Dimo ti.
Daráselles unha lista cos nomes ás autoridades...
Manda carallo!
...e á prensa.
Se o estado xenocida de Israel se nega a negociar,
comezaremos a executar reféns,
empezando polos que teñen pasaporte israelí.
- O teu amigo Khalid... - O meu amigo...
O amigo Khalid...
Non sei que imaxinas,
pero non teño nada que ver.
Estas son
de hai cinco meses.
Antes de que estalase o de Nicaragua.
Se insinúas que estou implicado,
non me coñeces.
E por que te veu ver?
Para rifarme.
- Para rifarche? - Si.
Para berrarme
por axudar os estadounidenses no de Nicaragua.
Khalid é así. Toma a peito que os seus amigos traballen
para o imperialismo. Sempre lle digo: "Eu quérote,
- pero son empresario." - Xa.
Non sei que tramabades...
Xúroche polos meus fillos que foi iso.
Tanto me ten!
Dáme igual.
Non estou aquí como CESID. Envíame o Goberno.
Nese hotel hai tres familias españolas.
E xa imainas que a ese hotel non vai calquera familia.
Chama o teu amigo e pídelle que as libere.
Non podo contactar con Khalid.
Busca como.
Como lles pase algo,
ímosche foder a vida.
Temos probas para empapelarte 30 anos.
A ti e á túa filla Sara.
A túa muller non verá nin un peso,
porque che imos embargar as contas,
os coches, as propiedades, os barcos...
Barco. Só teño un.
Pois o barco.
Pasaporte.
PASAPORTE ESTADOS UNIDOS DE AMÉRICA
Por aí, veña. Veña.
Pasaporte.
Todos xudeus?
Cidadáns israelís.
- Por aquí. Veña, vamos! - Veña.
Como vai iso? Cambio.
Non separedes as familias.
Non necesito os europeos.
Cantos pasaportes sionistas?
Vinte e catro.
Este é o máis vello?
Por Deus, non.
Non quero crear un conflito social en Marbella.
Mawad e mais eu coñecémonos desde hai moitos anos e...
Por suposto, delegado.
Ninguén quere problemas.
Doulle a miña palabra, ímolo solucionar.
O delegado do Goberno di que o arranxe.
Vale.
Por que non lle dixeches o de Tanya?
Iso non soluciona nada, Hugo.
Xa.
E imos baixar os pantalóns?
Abonda, Hugo.
Mawad, o CESID e Marbella están contra nós.
Queres enfrontarte co Goberno?
Eh, meu amor.
Non, escóitame.
Non é culpa túa.
- É, si. - Non tal.
Se non fose tan... Déixame!
- Tanya, ven. - Non!
Vinde comigo.
Non podo estar en dúas frontes á vez: Khalid e Mawad.
Mawad está chamando a todo o mundo.
Pois hai que paralo.
Fala con Jerome e que poña un prezo.
Logo do de Tanya?
Deille medio Diazepam.
Hugo, por Deus, deixa de esaxerar.
Esaxerar? Eu?
Si, ti.
Non paras de querer compensar o teu con Mawad.
Iso foi culpa do teu xenro.
Poderías aprender un pouco del.
Aprender o que? A manipular?
Non, a controlarte.
Mamá, quero que nos respecten.
Xa.
Á familia ou a ti?
Que?
A xente respecta a quen soluciona cousas.
A xente respecta os que se impoñen.
Agárdano no vestíbulo.
Perfecto.
Alertei todas as unidades.
Non disparedes!
- Que é? - Fuxiron dous reféns.
E que fas?
Móvete!
Tranquilos.
Por favor.
Tranquilos. Temos que falar.
Acabouse a negociación!
Se os sionistas non responden,
se non liberan os nosos 55 irmáns da FPLP
na próxima media hora,
imos executar os reféns!
É o último aviso!
Que vos paguemos como compensación?
Non é unha compensación.
Sara, o teu pai toleou.
Mallou o señor Mawad.
Mancouno.
Unha zurra ao señor Mawad non se compensa con nada.
Isto é unha compra.
E que compramos?
O perdón do señor Mawad
e o seu lexítimo dereito
a tomar represalias.
E o da miña irmá que?
Síntoo, pero o señor Mawad non tivo parte niso.
E canto sería a compensación?
Que queres de min?
Chámote, así que é urxente.
Non podo facer nada, Leo.
Khalid perdeu a cabeza.
A ti contéstache.
Xa o intentei.
Pois inténtao máis.
Arafat bota lume. Parecemos terroristas.
Monzer, necesito que saques os españois de alí.
Son de familias con apelidos poderosos, vale?
O CESID non me deixa en paz.
A min tamén me apreman.
Sobre todo logo da malleira a Mawad.
E iso que ten que ver?
Todo.
Mawad segue anoxado polos cartos dos iranianos.
É un merdento.
E tamén está protexido pola CIA.
Como se che ocorre zoscarlle?
Agora o meu problema é Khalid.
Non. Arranxa o de Mawad e entón falamos de Khalid.
Vale?
Entón que?
Heino arranxar.
O CESID non nos vai deixar en paz.
Khalid non vai matar a ninguén.
Claro que non.
Vamos.
Veña comigo.
Non, non. Por favor.
Non, eu vou con el.
- Non se preocupe. - Non.
Por desgraza, a túa xente
non quere negociar.
Darvos 150 000 dólares é imposible.
Imposible?
Despois da que armastes.
A min 100 000 xa me parece máis razoable.
Que ben se negocia con cartos doutros, eh, cuñado?
A ver se o entendo.
Por deixar a miña irmá espida,
mexada e chorando nun descampado cheo de xonquis,
non ides pagar nada.
Pero por darlle unha malleira a Mawad, canto era?
Cen mil?
É o prezo do perdón.
Pois xa que o imos comprar,
merecemos un bono.
- Non? - Un bono?
Que bono?
Este bono.
- Pero ti es parvo? - Corre!
Veña!
Serás papahostias.
Sube!
Leo, aínda hai tempo.
Vasnos converter nun exército? Vaslle dar un fusil a Hugo?
Xa é tarde, Carmen.
Non, Leo...
Non, non, non...
Farás que o maten. Por favor.
Isto é para Oskar.
Mala idea. Humillarás a Hugo.
- Vai sendo hora, Carmen. - Leo.
Leo, por favor.
A policía pide calma, pero...
Toma.
- Vamos xunta Mawad. - Leo, por Deus!
E eu?
Ti quedas.
- Por que? - Por que?
Xa metiches a zoca abondo.
Sara.
Sara!
Vano matar.
Non, Khalid non está tolo.
Non disparedes!
Non, non pode ser.
O tío Khalid, o querido tío Khalid foi capaz de matar.
E cando chegas a ese punto, vai todo á merda.
Os plans, as estratexias e o sentido común.
Non tendes calor?
Vai moita calor, non?
Necesito auga. Vou beber un pouco.
Ademais cheiro a suor...
Voume dar unha ducha.
Leo!
Papá!
- Leo! - Papá!
- Axuda! - Papá!
Cando acaba o sentido común,
só queda o caos.
E cando chega o caos,
todo o que pode ir mal irá a peor.
Para, Hugo.
Rapaces, non foi un infarto.
Cren que foi un colapso pola tensión destes días.
Podemos ir velo?
Mentres estea aquí
e ata que esperte, só poderei velo eu.
Quero que descanse.
É o que necesita.
E mentres que facemos?
Falar entre vós
e solucionar o que provocastes.
O de Mawad?
Non aceptará un acordo.
Pois pensade algo.
E se en vez de 150 000, vos pide un millón, é problema voso.
Á fin, será o voso diñeiro algún día.
Papá dixo que non había volta atrás.
Sara, inventa algo.
Soluciona isto.
- Pero mamá, a ver... - Hugo!
O teu pai pode morrer.
Seica non o entendes?
Hostia!
Mawad non cederá, nin dándolle un millón.
Sobre todo co meu pai no hospital.
Sabe que Hugo é fato.
Xa oíches a túa nai, hai que arranxalo.
Estamos ben fodidos, Oskar.
Sara.
Estás ben?
Mellor?
Buscamos un médico?
Non fai falla.
Pero xa que estamos aquí.
É que estou embarazada.
Como?
Estou embarazada.
O que faltaba, non?
Teño cara de que me importe?
Non sei se entendes a gravidade disto.
Si.
Fai o que teñas que facer.
Acábase o tempo, Carmen. Ti saberás.
Disque os fillos chegan cun pan debaixo do brazo.
Nesta familia debían vir cun lanzagranadas.
Tranquilo.
Todo vai saír ben.
Desta non, Manuel.
Se Hugo non toleara, o trato estaría pechado.
Non culpes a Hugo.
Se toleou é por culpa túa.
Fodíchelo co de Mawad
e agora quere xustificarse.
Claro. Moito mellor culparme a min.
Ese é o problema desta familia.
Todos queren xustificarse,
pelexan, compiten e foden a todos.
Por que non marchas?
Con Sara.
Independízate.
Buscade unha casa. Ides ser pais, non?
Sigue no negocio desde fóra.
Sara non quererá.
Sodes unha familia.
Nn che pido un favor.
É un xesto.
Viñeches ata aquí
para pedirme un xesto?
É o último que che vou pedir.
Coñeces a Leo desde hai 20 anos.
Sempre estivo cando o necesitaches.
Xa o sei, Carmen.
Pois fai algo.
Khalid perdeu a cabeza.
Non escoita a ninguén.
Dille que Leo está grave.
Se non o cre, que chame ao hospital ou a min.
Khalid está nun bo apuro.
- Non creo que... - Ti dillo.
Dille que o seu amigo Leo pode morrer
e que soltar os reféns
pode ser o último que faga por el.
Prégocho.
Por favor.
Mira.
Non temos que ir lonxe.
Hai casas boas en San Pedro de Alcántara.
E detrás do porto.
Mira a segunda.
- Non estás ben na casa? - Estou.
Pero é hora de centrarnos en nós.
Na nosa familia.
Eu tamén o pensei.
Ocorréuseme un plan.
Engana a Mawad.
O que?
Gaña a súa confianza.
Nunca se vai entender cun Farad.
Con ningún de nós.
Ódianos a morte.
Pero ti non tes esa carga.
Son o teu home.
Non tes o apelido nin historia.
Es o libro en branco que dixo meu pai.
Que Mawad vexa que es o futuro da familia.
O meu pai está enfermo.
Hugo está tolo e eu son unha muller.
Sabe que es ambicioso.
Saíches dun orfanato e chegaches aquí.
Claro.
Queres que lle diga que como vou ser o xefe,
esqueza a malleira do teu pai.
- Ofrécelle un acordo. - Cal?
Compartir mercados.
Vaime poñer a proba.
Toca facelo para salvar a familia.
O teu pai mátanos se o sabe.
Xa o viches co de Hugo e o barco.
Non teñen que sabelo.
Isto quedaría entre nós.
Entre ti e mais eu.
Como equipo.
Vamos xuntos ver a Mawad.
Son filla de Leo Farad.
No mundo árabe,
é coma ser parte dun clan.
Ti podes ser un traidor.
Vale.
Pero se somos equipo, independizámonos.
E empezamos pola casa.
Escolle calquera.
Ei...
Ola.
Como estás?
- Ben. - Ben?
Canto levo aquí?
Catro días.
Que raio me meteron?
É coma se me atropelara un tren.
Estabas moi mal.
Déronche moitos calmantes.
- Polo do sangue? - Non.
A leucemia está controlada.
Pero se non te tranquilizas, o estrés empeórao.
Eh, eh, eh.
- A onde vas? - É que...
- Necesito estirarme. - Diso nada.
Queda aí ata que veña o médico.
Déchesnos un susto de morte.
Así que, acouga.
Acougas ou ingrésanme a min.
Que pasou con Mawad?
Nada novo.
E Khalid?
Tampouco.
Soñei que se solucionaba todo.
Sabes quen me axudaba?
A CIA.
A CIA
ou Gina?
Son os únicos que controlan a Mawad.
Eh, míraa.
Papá.
Meu amor.
Que alegría verte.
Guapa.
- Como estás? - Ben.
Que susto nos deches.
- E os teus irmáns? - Ben.
Vaise solucionar todo.
Vou tomar un café.
- Vale, mamá. - Tranquilo.
Escóitame.
Nada de falar de traballo.
Teño un plan.
Si?
Papá, ti tranquilo.
Oskar e eu imos solucionalo.
Confía en min.
Ven por aquí.
Rápido!
Levanta os brazos.
- Estás armado? - Non.
Comproba as pernas.
O Cairo?
Falamos co Goberno exipcio.
Non pedín ir a Exipto.
O Goberno israelí non quere acordos coa FPLP.
É unha situación delicada.
Non queremos máis vítimas,
por iso ofrecemos unha solución intermedia.
Non quero solucións intermedias.
Un avión con todas as garantías.
Voan a Estambul, e o Goberno turco prometeu
respectar o destino final.
Cres que facemos isto todo para fuxir?
Sei por que fixeron isto todo.
Para axudar os compañeiros presos en Israel,
pero sexa realista.
A súa única opción é coller o avión,
fuxir e buscar outra forma de axudalos.
Ou reunirse con eles no cárcere.
Un Musabil non vai ao cárcere.
Sabes por que?
Porque xa se considera morto.
Será unha vitoria para Israel.
É o que quere?
Vostede decide, señor Khalid.
Non o entendo.
Isto está cheo de turistas.
De verdade queres que os tiremos a todos polo balcón?
Se fan iso,
o mundo condenaraos,
e será peor para Palestina.
Tranquilo, Jerome, tranquilo.
Déixao vir.
Podemos falar?
Tan desesperados están para enviarte a ti?
Non me envían.
Diga.
- Non tes voz de morrer. - Khalid.
Monzer díxome
que lle fixeches crer que morrías
para ver se me convencías.
Non, irmán.
Estou moi fodido. Escóitame,
necesito que liberes esa xente.
Non queren negociar, Leo.
Dálles igual que os mate.
Non o fagas, por Deus.
Non depende de min, senón do pobo palestino,
colonizado e desterrado.
Non, Khalid, decides ti.
Decidiches ti involucrarte.
Escolliches ti.
Porque me comprometín.
Khalid, ti non estás tolo, es un loitador.
É unha operación, non un sacrificio.
Se sae mal, retíraste.
Sabes, Leo?
Levo aquí cinco días e non chamou ninguén para apoiarme.
Só para pedir favores.
Khalid...
Non cho reprocho, Leo.
Ti estás no hospital.
Pero con todos os amigos que teño...
E ningún chamou.
Sonche tempos raros.
Tempos de traidores e hipócritas.
E sabes que, Leo?
Non son un traidor
nin un hipócrita.
E tampouco un fanático.
Leo está no hospital.
Se morre nesta guerra, ninguén parará a Hugo.
- É un neno malcriado. - Si.
Un malcriado.
Pero coma un cego cunha pistola.
E pode herdar os negocios.
Podes insistir en que che paguen un, dous,
cinco millóns, o que sexa.
Pero iso só os humillará.
A quen representas en todo isto?
A Sara?
Represéntome a min.
E quen es ti?
Un monitor de aeróbic de Madrid?
Podemos ser aliados.
Non necesito aliados.
E se te cubro a próxima vez
que un iraniano te deixe tirado?
En vez de pelexar polo napalm,
repartimos beneficios.
Non tes ese poder.
Pero podo conseguilo,
se me axudas.
Os seguintes nomes, vinde canda min.
Rosana López.
Alí.
Gregoria Alonso.
Veña.
Bule!
Rubén Notario.
Vai, veña.
Joan Varellas.
Parece que se chegou a un acordo
para liberar os reféns pouco a pouco.
Liberaron primeiro as familias españolas,
antes de que os secuestradores se dirixan cara a Oriente Medio.
Os detalles da negociación
sairán á luz nas próximas horas.
En Washington, a Casa Branca manifestou
a súa desconformidade con darlles inmunidade
aos terroristas da FPLP.
Mira, velaí están.
A miña pequecha.
Tanya!
- Aínda está débil. - Miña bonita.
Que pasa, papá?
Vasme dar a man? Dáme un bico.
Guapo.
Que gana de que saíses.
Eu tamén, amor.
Que tal, Leo?
Carmen xa me dixo
o do acordo con Mawad.
Por 50 000.
Algo simbólico para esquecer o que pasou.
- Mawad non esquece. - Papá.
O importante é que non haxa malentendidos.
E como os imos evitar?
Se mo permites, vou ser un intermediario.
Se hai que tomar café con el
xa o fago eu, sen problema.
Será o noso contacto con Mawad.
Non nos quedaba outra.
Mentres só sexa iso.
Que pasa?
Non te fias de min?
Como non se vai fiar?
Vaslle dar o primeiro neto.
- O que? - Si.
Si?
Que alegría!
Sogra.
Non empeces a chorar.
Hoxe ceamos no Don Carlos.
Invito eu. Para celebralo.
Hugo.
Subtítulos: María Suárez Seijas
Supervisora creativa: Luisa Lage Garea