To nie Kalifornia.
To nie Nowy Jork.
To nie Londyn.
To Marbella.
Aerobik wreszcie dotarł na Costa del Sol.
Chcesz zadbać o siebie?
Masz dość podnoszenia hantli?
Masz dość samotnych treningów, po których nie widać efektów?
Mamy dla ciebie kompleksowy trening.
Witamy w Klubie Candonga,
najlepszym studiu aerobiku w ekskluzywnej lokalizacji.
Przyjdź się zabawić i odzyskać pewność siebie.
Już dziś
zapisz się na spotkanie ze swoim ciałem.
Dołącz do nas w Klubie Candonga!
Cięcie!
Kurwa, co ona tu robi? Co ja mówiłam?
Nie nagrywa, póki nie zapłaci.
Sesja odwołana.
- Co? - Nie zapłaciłaś.
Termin upłynął dziś rano.
Mój menedżer zapłacił.
Gabi, rozmawiałeś z J.
Tak. Zapłacił.
Dzwoń do niego, do cholery.
Przykro mi, musicie opuścić studio.
Pieniądze poszły przelewem.
Wisisz nam za osiem godzin.
Nie, tylko pięć.
A trzy z zeszłego miesiąca?
Rozwydrzona dziewucha.
Daj nam skończyć, a potem sama zapłacę.
To nie jest bar.
Tylko jedna piosenka.
Słono mnie to kosztuje.
Chcesz swoje 80 000 peset?
Nie martw się, zaraz je przyniosę.
Zabierz muzyków.
Nie, muzycy zostają, dopóki nie wrócę.
Zostańcie tutaj.
Nie odbiera.
No jasne. Zawieź mnie do domu.
DIAGNOZA PRZEWLEKŁA BIAŁACZKA SZPIKOWA
Nie wyglądają na pobudzone.
Bo właśnie zjadły.
- Nie wezmę odpadów. - Byłeś kiedyś zawiedziony?
Jednego dałeś mi z zaćmą.
Nie miał zaćmy. I tak się go bałeś.
To są moje najlepsze okazy.
Za miesiąc będzie tygrys.
- Tygrys? - Z portugalskiego cyrku.
Potrzebuję go teraz, Curro.
No to wybierz sobie jednego.
Leo! Twoja żona dzwoni!
Jak, do cholery, znalazła te papiery?
Masz za dużo spraw na głowie.
Mówiłam, żebyś trzymał te papiery w biurze.
Do kurwy nędzy. Co teraz zrobimy?
Musisz z nią porozmawiać.
Niby kiedy?
Przygotowuję się na przyjazd Monzera.
Dobrze, w takim razie jadę do Madrytu.
Weź ze sobą Sarę i Hugona.
Pokłócą się.
I dobrze. Pokaż im testament i tyle.
W takim razie Sara nie może z tobą jechać na polowanie.
Nieważne, wezmę Oskara.
Co mam im powiedzieć?
Że wyzdrowiałem.
Leo...
Jak powiesz coś jeszcze, zrobi się bałagan.
Pogadaj z nimi, jesteś w tym dobra.
Jak wrócę, zrobimy naradę rodzinną.
Wiesz, co bym zrobił?
Wziąłbym samicę.
Do Madrytu? Na jak długo?
Nie wiem.
Na kilka dni. Tyle trwają kryzysy Tanyi.
A co z polowaniem z tatą?
Pojedziesz z nim.
Lepiej się poznacie.
Do tego nie jest potrzebne polowanie.
Oskar, mój tata ma raka.
Tanya i Hugo nie wiedzą.
Dlatego jadę do Madrytu.
Czy on umrze?
Ma białaczkę.
Prawdopodobnie przewlekłą. To może trwać 20 lat.
Dwadzieścia lat...
albo miesiąc.
On nie jedzie do Madrytu?
Polowanie jest ważniejsze.
Przyjeżdża jego partner.
Monzer Al Asad.
To znaczy, że zamykają umowę.
To po co ja tam jadę?
Nosić za nim bagaż?
Jeśli cię o to poprosi.
Poznasz ważnych ludzi.
Bardzo wpływowych.
Dlatego musisz tam być. Żeby cię zauważyli.
To z napalmem było niezłe,
ale tata mówi,
że polowanie pokazuje, kim człowiek jest naprawdę.
A twój chłopak?
Jedzie z tatą.
Co ty wygadujesz?
Poważnie?
To nie jest sprawa Oskara.
MEDYCYNA
BIAŁACZKA
Co to jest?
- 300-kilogramowy lew. - Cholera.
A to jest strzałka,
którą zamierzam naładować amfetaminą.
Po co?
Żeby go nakręcić.
Podasz lwu amfetaminę?
Tak, strzał co sześć godzin. Przy stopniowym dawkowaniu
do jutra wpadnie w szał.
- Świetny pomysł. - Moja córka ci nie mówiła?
O czym?
Lew jedzie z nami na polowanie.
Proszę. Strzel mu w dupę.
Słucham?
W dupę. Strzel mu w tyłek.
Nigdy nie strzelałem z pistoletu.
Naciśnij spust. Jak w wesołym miasteczku.
Dobra.
- Od czegoś trzeba zacząć. - Tak.
- Saro, kochanie. - Tak?
Proszę cię tylko o jedno,
o cierpliwość do siostry.
Skąd Tanya wiedziała, gdzie były te dokumenty?
To nie ma teraz znaczenia.
Musimy trzymać się razem.
Żeby nikt się nie denerwował.
Tata umiera i nikt mi nie powiedział!
- Tata umiera? - Nie umiera.
A co tu jest napisane?
„Przewlekła białaczka”. Przewlekła.
Czyli nie jest ostra.
Saro, wiedziałaś?
Oczywiście.
Chodziłam z tatą na badania kontrolne.
Myślisz, że po co była ta impreza?
Nie z okazji urodzin?
Może tort.
Ale nie bez powodu zaprosił 300 gości.
Jego stan się poprawił i chciał to uczcić.
Nie wierzę.
Tata ma raka, a wie o tym
tylko jego ulubiona córka.
Właśnie tej sceny chciał uniknąć.
Jakiej sceny?
Też jesteśmy jego dziećmi.
Hugo, proszę. Wystarczy.
Gdzie jest tata?
- Ma spotkanie z Monzerem. - I Oskarem.
Widzę, co tu się dzieje.
Co takiego?
Jak się ustawiasz.
Nikt się nie ustawia.
- Czyżby? - Nie.
Saro, masz mnie i Tanyę za pieprzonych kretynów?
Przyprowadza chłopaka z Madrytu
i zabiera go w podróż do Afryki,
akurat, gdy tata umiera.
Leo Farad nie umrze!
Nie potrzebuje nawet leczenia.
Musi tylko uważać, aby uniknąć nawrotu.
Lekarze powiedzieli, że może normalnie żyć.
Białaczka jest teraz jak ospa?
Tanya, nie bądź głupia.
Kochanie.
Oczywiście, że to nie ospa.
Jest szansa, że będzie źle.
Więc stanęłaś po stronie córki.
Nie staję po niczyjej stronie.
Czcze gadanie.
Nie.
To jest w testamencie.
Jakim testamencie?
Spisał go kilka tygodni temu, żeby wszystko było jasne.
Tanya.
Hugo.
Nie teraz, Saro.
Przeczytajcie spokojnie u siebie.
To bardzo długi dokument.
I nie chcę żadnych kłótni.
Czy to jasne?
Jak słońce.
Musisz wstrzymać oddech.
Delikatnie naciskaj palcem wskazującym.
Niech strzał cię zaskoczy.
Bardzo dobrze.
Jeszcze raz.
Lepiej. To nie takie trudne.
Czy ludzie zwykle nie używają strzelb
- do polowań? - Ostrożnie.
Jasne, przepraszam.
Monzer Al Asad lubi kałasznikowy.
Znamy się od 20 lat. Jest jak rodzina.
Bardzo lubi Sarę.
Gdy usłyszał o napalmie, chciał, żebym cię zabrał.
Rany, dziękuję.
- Strzelaj. - Dobra.
Jeszcze raz. Strzelaj.
Nie kontrolujesz oddechu.
Patrz. Przesuń się.
Potrzeba dyscypliny,
opanowania i dużo cierpliwości.
- Proszę. - Rany!
- Pamiętaj o oddechu. - Dobra.
Świetnie. Jeszcze raz.
Zawsze myślałem, że handlarze bronią to faceci,
którzy przemierzają dżungle i pustynie, by zaopatrywać armie.
Ale Leo powiedział, że wszystko załatwiał z domu.
Co najwyżej poprzez podróż pierwszą klasą,
by odwiedzić Monzera Al Asada,
który był jego przyjacielem oraz pośrednikiem
z rynkiem bliskowschodnim.
JEMEN POŁUDNIOWY
Miał dostęp do arabskich i afrykańskich partyzantów,
działających pod ochroną Związku Radzieckiego.
Lojalna klientela,
którą kontrolował ze swojej siedziby w Jemenie Południowym.
Witam! Jak się masz, przyjacielu?
Gdy Leo musiał dokonać sprzedaży,
Monzer znajdował mu kupca, a potem
dzielili się zyskiem.
Dzięki dobrym relacjom Monzera z Jemenem Południowym,
Leo zdobył paszport dyplomatyczny, który czynił go
przedstawicielem kraju do kupna i sprzedaży broni.
A to nie wszystko. Załatwił mu też ten dokument,
co wydaje się proste,
ale odróżnia przemytnika bez skrupułów od legalnego
handlarza bronią.
Nazywa się to certyfikatem użytkowania
i jest wydawane przez kraje, by udowodnić,
że rząd zatwierdza sprzedaż.
Poprzez ten dokument Jemen Południowy
zalegalizował operacje Leo.
Jest 100 do następnego zamówienia.
Potrzebujemy więcej magazynków.
Z tym certyfikatem Leo kupił kałasznikowy
z fabryki swojego kolegi Kaspara w Polsce,
gdzie mógł dostać wszystko. Od skrzynki kałasznikowów,
aż po cały statek pocisków przeciwpancernych.
W Polsce ładuję broń na statek handlowy płynący do Jemenu,
ale rozładowuję je w porcie śródziemnomorskim,
który wybierze klient.
Do Jemenu nic nie dociera?
Tylko prowizja, którą płacę im za certyfikaty.
Dasz mi jakieś śniadanie czy co?
Oboje wiedzieliście?
Jestem najstarsza.
- To ci daje prawo? - Ty go nie masz!
Jesteś wkurzona, bo nie decydujesz!
Nie. Bo decyduje dwoje gnojków!
Tego chce tata.
O czym wy mówicie?
Tego nie napisał mój tata.
Zjedzmy śniadanie. Porozmawiamy na spokojnie.
Wolę z nim porozmawiać.
Dokąd idziesz?
Spakować się. Wracam do Marbelli.
Prosiłam cię, żebyś tak nie reagowała.
To nie ma znaczenia.
Hugo i Tanya decydują.
Czy nie tego chciałaś?
To twoje rodzeństwo.
I przekonałaś tatę do zmiany testamentu?
Nie. Testament daje wam równe prawa.
Doskonale wiesz, że Tanya i Hugo są popaprani.
To też moje dzieci.
Zasłuż sobie na władzę.
Nie odziedziczysz jej.
A niby co robiłam przez tyle lat?
Kto podpisuje papiery?
Kto pracuje z tatą?
Kto godzinami i miesiącami poświęca się firmie?
Kto znalazł chłopaka od napalmu?
Widzisz, to twój problem.
Masz się za najmądrzejszą, najbardziej oczytaną,
ogólnie najlepszą.
Ale nie słuchasz.
Oczywiście, że słucham.
Właśnie że nie.
I uważasz, że to oznaka siły.
Ale tak nie jest.
To twoja słabość.
Czyli z paszportem dyplomatycznym i certyfikatem państwowym
każdy może być pośrednikiem?
Nie każdy. Trzeba mieć kontakty,
układy z rządem, a przede wszystkim fundusze.
Fundusze?
Tak. Klient nie płaci przed otrzymaniem towaru.
Coś się stanie, ty płacisz.
Dlatego musisz wiedzieć, z kim pracujesz,
kto jest twoim wsparciem.
REZERWAT ŁOWIECKI WSTĘP WZBRONIONY
Monzer jest twoim.
To znaczy, że mamy mu dać zabić lwa?
Witajcie!
Jak się masz, przyjacielu?
Jak zawsze miło cię widzieć.
- Witaj. - Też się cieszę.
Co mi przywiozłeś?
Wygłodzony samiec na speedzie.
Jak cię nie zje, spróbuje cię zapłodnić.
Pytałem o niego.
Jestem Oskar, chłopak Sary.
A więc to Pan Napalm.
Tak. Miło mi pana poznać, panie Monzer.
Mów mi „wujku”.
- Jasne. - Sara jest jak siostrzenica.
Leo bardzo dobrze o tobie mówi.
- Na pewno przesadza. - Ani trochę.
Jak to?
Żartuję.
Dowcipniś z niego.
Tak.
To jakieś jaja?
Jego też zaprosiłeś?
To duży tort. Wystarczy dla każdego.
Ten gnój wysłał do mojego domu dwóch osiłków.
Leo...
Grozili mojej córce bronią.
- Zapłaci za to. - Tak?
Gdy nadejdzie czas.
Mawad?
Witam.
Doceniam, że zdecydowałeś się przyjechać.
Dlaczego nie? W końcu chodzi o biznes, prawda?
I zabijanie lwów.
Z tobą nie wiem, co będzie gorsze.
- Co się dzieje? - Po prostu słuchaj.
Dzisiaj będzie bardzo wyjątkowy dzień.
Mnie to mówisz?
Leo.
Mawad.
Znasz jego zięcia?
Oczywiście.
„Spotkanie z twoim ciałem w Puerto Banús”.
To oryginalne.
Zaprosiłeś też CIA?
Wręcz przeciwnie. To ona nas zaprosiła.
Dzień dobry!
- Leo. - Kopę lat.
Miło mi.
Mawad.
- Miło cię widzieć. - Jak podróż?
I nagle znalazłem się
między handlarzami bronią z obu bloków,
socjalistów i kapitalistów,
gawędzącymi ze swoimi głównymi sponsorami,
Monzerem i CIA.
Nie zostałem zaproszony na drinka,
ale to spotkanie mogłoby trafić do gazet.
Zostawmy ideologie.
Każdy może myśleć, co chce.
Wszyscy się tu znamy.
Aż za dobrze.
Liczy się to, że jesteśmy tu dziś,
by omówić kwestie praktyczne.
Konkretnie mówiąc, biznes.
Oczekuję, że zostawimy politykę za drzwiami.
- Jak zwykle. - Dobrze.
Leo?
Masz moją pełną uwagę.
Nikaragua.
Mój rząd zwiększy poparcie dla Contras.
Potrzebują broni. Ale nie naszej. Sowieckiej.
Gina... Pracuję z Kubańczykami...
Żadnej polityki.
Chodzi o biznes.
Jak wyda się, że pracuję z CIA, stracę klientów.
Nikt się nie dowie, Leo.
To jednorazowa sprawa
i wszyscy w tym siedzimy. Nie tylko ty.
Jak mój kontakt z KGB się o tym dowie,
już po mnie.
Oby było warto.
Dobrze zapłacimy...
Ty i Monzer możecie za to opłacić
wasze ulubione afrykańskie rewolucje.
Czemu nie uzbroicie Contras swoją bronią?
Nie możemy. Kongres uchwalił zakaz.
Rosyjska broń
będzie wyglądała jak od komunistów.
Nie mam certyfikatu na transport przez Atlantyk.
Nie pływam tam.
Wyślesz statek do Algeciras.
Załatwimy ci certyfikat z Hondurasu.
To...
Skoro Leo dostaje układ z Nikaraguą, co masz dla mnie?
Iran.
Co?
Sprzedasz im części zamienne do F-14.
Potrzebują ich do wojny z Irakiem.
Wykorzystamy tę gotówkę na broń dla Contras.
Irańscy ajatollahowie sfinansują upadek komunizmu w Nikaragui.
Chyba macie schizofrenię.
To niezwykle delikatna sprawa.
Latami sprzedawałem broń Saddamowi Husajnowi.
Iracka armia to mój dobry klient.
- To problem? - Cóż...
Jak dowiedzą się, że zaopatruję też Iran...
Mawad...
Wszyscy tutaj ryzykujemy.
Jeśli KGB się dowie...
Saddam Husajn jest o wiele gorszy niż KGB.
Jeśli zaopatruję Iran, jego wroga,
to jestem zdrajcą.
Rozpuszcza ludzi w kwasie za mniejsze winy.
Nikt się nie dowie, Mawad. To tajna operacja.
Potrzebuję gwarancji.
Ja jestem waszą gwarancją.
Jak coś się wyda, wszyscy mamy przerąbane.
Panowie, to będzie największe zlecenie w waszym życiu.
Odłóżcie na bok
uczucia, nieufność
i lęki.
Pracujcie razem.
Jeśli nie zauważyliście...
Coś wam powiem...
Świat się zmienia.
Musimy współpracować.
- Za pokój. - Zdrowie.
Boże, tak nie można!
Jak idzie ze studiem?
Dobrze.
Świetnie.
Cieszę się.
Podobno Sara jest z tobą szczęśliwa.
Tylko jednego nie rozumiem.
Przywiozła cię do Marbelli,
byś prowadził zajęcia i pilnował Hugo,
czy żeby wykorzystać cię w interesach?
To świetne pytanie. Zapytaj ją.
Może zrobisz wszystkie trzy rzeczy.
Byłoby świetnie.
Nowa piosenka?
Nie wracasz do Marbelli?
Wiesz, że jestem porywcza.
Daję się ponieść i czasem nawalam.
Tak, doskonale cię rozumiem.
Tak?
Ile byś mi dała?
Słucham?
Za poparcie.
Nie chodzi o kupowanie poparcia.
Chcę, byśmy razem zdecydowały, co jest najlepsze dla rodziny.
Jasne. A może ja chcę ci sprzedać poparcie?
Niby dlaczego?
Bo mam to gdzieś.
Mam w dupie broń, wojny...
- Posłuchaj mnie. - Nie chcę.
Zależy mi tylko na muzyce.
Wszystko policzyłam.
- Czyżby? - Tak.
Koszt muzyków,
kampanii promujących trasy, nagrania płyty.
Razem jakieś 90 milionów peset.
Wystarczyłoby mi na pięć lat.
To grosze w porównaniu
z pięcioletnimi zarobkami taty.
Mam opłacić twoją karierę?
Nie. Chcę, żebyś opłaciła jej start.
Dobrze.
A jak się nie uda?
Kolejne 90 milionów na wznowienie.
- Uda się. - Albo i nie.
Wyda się, że słaba z ciebie piosenkarka.
Może Hugo myśli, że jestem zajebista.
Będziesz mnie szantażować?
Wszyscy walczymy o swoje.
Oto moja propozycja.
- Słucham. - Pokryję koszty demo,
wyślemy je do wytwórni.
Jak podpiszą z tobą kontrakt, ja zainwestuję w promocję.
- Nie chcę przysługi. - To co innego.
Nie wydaje mi się.
Lepiej od razu żądać 90 milionów?
Hugo by mi dał.
Tanya...
Hugo nie używa mózgu.
Chcesz oddać się w jego ręce?
Droga wolna.
Cześć.
Zaskakująca porażka Atlético Madryt.
Przegrali dwa do zera.
To zimny prysznic dla Atlético...
- To tutaj. Numer 12. - Proszę bardzo.
Ile płacę?
Razem 2500 peset.
„Mofli”.
O wiele lepiej.
Co słychać?
Masz szczęście.
Gdybyś zadzwonił wczoraj, nic byś nie dostał.
Nie planowałem przyjazdu do Madrytu, ale coś mi wypadło.
Jeszcze dzielą.
Chcesz piwo?
- Wolę rum. - Dobra.
- Poczekaj z tyłu. - Jasne.
Jak się masz, Dani?
W porządku. A ty?
W porządku.
Dolałam trochę coli, bo jest mocny.
Dziękuję.
Słyszałeś o koalach?
Przestań, Dani, gadasz o tym całą noc.
- Co? - Lubią orgie.
Koale?
Nie słuchaj go.
Jest walnięty.
Nie.
Robią badania.
Australijscy naukowcy z Uniwersytetu w Queensland.
Tak, jasne.
Wiesz, jakie orgie lubią najbardziej?
- Jakie? - Lesbijskie.
- Nie wyglądają na takie. - Prawda?
Hugo. Ktoś pyta o ciebie.
Co ty tu robisz?
Myślałeś, że nie wiem?
Kupujesz koks od tej szajbuski od trzech lat.
Ma opiekę nad córką tylko dlatego, że donosi policji.
O czym ty mówisz?
Komisarz Lopera mówił tacie.
Wygląda na to, że nie licząc raka taty,
wiem o tej rodzinie wszystko.
Czego chcesz?
Chcę ci pomóc.
Wypuścili go.
Już to kiedyś robiłeś?
Wiele razy.
Nie, spokojnie.
Też nigdy nie miałem ojca. Tak jak ty.
Wiem, jak to jest być zmarzniętym, głodnym, ambitnym.
Ale?
Żadnych ale, wręcz przeciwnie.
Sierota zawsze jest wolna, bardziej plastyczna.
Dla mnie jesteś jak biała kartka.
Czysta, wciąż niezapisana.
Nie myślałem o tym w ten sposób.
Podoba mi się.
No to musisz mi zaufać.
I być wiernym.
Chodzi o Sarę?
Nie, nie mówię o Sarze.
Mówię o byciu wiernym rodzinie.
Mówię o lojalności.
Jak ta między mną, Monzerem i moimi ludźmi.
Dla nich zawieram układy,
a nawet piję whisky z gnojami jak Mawad.
Rozumiesz?
Tak.
Ten świat jest pojebany.
Za dużo w nim ścierwa, chaosu.
Ale jak jesteś lojalny,
wszystko się układa.
To pierwsza zasada, która uchroni cię przed pomyłkami.
Leo...
Sara mówiła mi o raku.
Jak się czujesz?
Zamierzam dożyć setki.
Cholera.
Nie boisz się?
Wiesz co?
W Tybecie mnisi mają tradycję
robienia obrazków z piasku.
Kolorowego.
Są piękne.
Zajmuje im to pięć, nawet 15 lat, by umieścić każde ziarnko, gdzie trzeba.
Są bardzo skrupulatni.
Wiesz, co robią, gdy wszystkie ziarnka są na miejscu?
Gdy wreszcie skończą?
Dmuchają na obraz
i praca idzie do diabła.
Czemu to robią?
By pokazać, że nic nie trwa wiecznie.
Myślę, że ci mnisi są pieprzonymi debilami.
Przez 20 lat
układałem swoje ziarnka piasku.
Ziarnka Faradów.
Nikomu nie pozwolę ich zdmuchnąć.
Dlatego potrzebuję silnej rodziny.
Czy to jasne?
- Hugo... - Nic nie rozumiesz.
Czego nie rozumiem?
Myślisz, że jak tata umrze,
tak po prostu wszystko odziedziczysz?
Hugo, oferuję ci układ.
To jest pieprzony problem, Saro.
Myślisz, że to ja i Tanya jesteśmy problemem.
A problemem jest wujek Monzer.
Rozdaje kontrakty,
załatwia certyfikaty i wszystko poświadcza.
Świetny z niego gość, co?
- Miły, wręcz wrażliwy. - Tak.
Jest też tradycjonalnym Arabem.
Ma trzy żony i nigdy w życiu
nie usiadł z mamą przy tym samym stole.
Zastanawiam się, dlaczego sądzisz, że ty, kobieta,
będziesz mogła z nim negocjować.
Pojedziesz do Jordanii negocjować z Al-Fatah?
A może z Jemeńczykami?
Z Tunezyjczykami?
Kto powiedział, że będę sama?
Twój chłopak, Saro, nie jest Faradem.
Jest tu.
Kurwa.
Trafiliśmy?
Nie wiem.
Może go raniliśmy.
Zaczekaj tutaj.
Co chcesz zrobić?
- Sprawdzę. - Dobra.
Leo!
Ja pierdolę. Leo!
Kurwa.
Teraz. Strzelaj.
Ty to zrób.
- Skończyły mi się naboje. - Proszę.
Ostatecznie nie zabiłem lwa.
Moim konkurentem nie był Leo,
a dysfunkcyjna strona rodziny Faradów,
która widziała we mnie zagrożenie.
Dużo o tym myślałem i sądzę, że to była najlepsza decyzja.
Oskar to ideał.
Chodźcie do zdjęcia!
Wszyscy go lubią, jest stanowczy.
Podoba mi się jego energia.
I choć wolałbym kogoś o algierskich korzeniach,
to nie uczyniłoby rodziny silniejszą ani mądrzejszą.
Ważne jest to,
że jest mężem, jakiego chce Sara,
i bratem, jakiego potrzebuje rodzina.
- Wypijmy za miłość. - Miłość.
Za miłość.
Zamiast martwego lwa jako trofeum, dostałem małżeństwo.
Myślałem, że tą decyzją Leo narzuci porządek, jakiego potrzebowała rodzina.
Autorytet.
Ale w przypadku Faradów można być pewnym tylko jednego...
Nigdy nie wiesz, jaka wojna cię czeka.
Napisy: Zuzanna Falkowska
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Krzysztof Wollschlaeger