Non é California.
Non é Nova York.
Non é Londres.
É Marbella.
Por fin chega o aeróbic á Costa do Sol.
Cansa de non coidarte?
De loitar con máquinas e pesas?
Cansa dun esforzo soa que nin compensa nin seduce?
O adestramento total xa está aquí.
Benvida ao Club Candonga,
o mellor ximnasio no lugar máis exclusivo de España.
Ven divertirte e recuperar a confianza en ti mesma.
Desde hoxe
tes unha cita co teu corpo en Puerto Banús.
Esperámoste no Club Candonga!
Corten!
OS FARAD
Que fai esa aquí? Que dixen?
Non grava ata que non pague.
Cancelase isto.
- E logo? - Por impago.
Tiñades ata esta mañá.
O representante pagou.
Gabi, falaches con J?
Si, xúroche que pagou.
Chámao, hostia.
Síntoo, Tanya, tedes que saír.
Fixemos a transferencia.
Pasástesvos oito horas.
Non, foron cinco.
E as tres do mes pasado?
Nena malcriada.
Déixanos rematar e págoche eu.
Non é un bar.
Só unha canción.
Sabes a canto é a hora?
Queres as 80 000 pesetas?
Tranquila, xa chas traio.
Músicos fóra.
Non, quedan ata que volva.
Quedade.
Non contesta.
Home, claro. Lévame á casa.
ENFERMIDADE LEUCEMIA MIELOIDE CRÓNICA
Moi espertos non parecen.
Porque acaban de comer.
- Non quero despoxos. - Tiveches algunha queixa?
Déchesme un con cataratas.
Non era iso, e acolloute ben.
Isto éche o mellor que teño.
Para o mes vén un tigre.
- Un tigre? - Dun circo portugués.
Necesítoo xa, Curro.
Pois escolle.
Leo! A túa muller!
Como carallo atopou os papeis?
Porque andas a mil cousas.
Tiñas que gardar o da enfermidade no despacho.
Hostia puta, e que facemos agora?
Falar con ela.
E falar cando?
Monzer vai chegar, debo aviar todo.
Vale, pois vou eu a Madrid.
Leva a Sara e a Hugo.
Van pelexar.
Déixaos, ensínaslles o testamento e listo.
Vale, pois Sara non pode ir cazar convosco.
Tanto ten, levo a Oskar.
E que lles digo do teu?
Que estou curado.
Leo...
Se dis outra cousa, armámola.
Fala con eles, dáseche de marabilla.
Cando volva, facemos unha reunión.
Sabes que faría eu, Leo?
Levaría a femia.
A Madrid ata cando?
Non o sei.
Uns días. É o que duran as crises de Tanya.
E a cacería co teu pai?
Vas ti con el.
Así achegádesvos máis.
Para iso non fai falta ir cazar.
Meu pai ten cancro, Oskar.
Meus irmáns non o saben.
Por iso imos a Madrid.
Vai morrer?
É leucemia.
Parece crónica, pode durar 20 anos.
Vinte anos ou...
un mes.
Non debería ir el a Madrid?
A cacería é importante.
Vénlle o socio principal.
Monzer Al Asad.
Teñen que pechar un negocio.
E a que vou eu?
Para cargar as maletas?
Se cho pide, falo.
Coñecerás xente importante,
que abre portas.
Por iso tes que estar alí, para que te vexan.
O do napalm estivo ben,
pero meu pai di
que as cacerías axudan a saber quen é o teu compañeiro.
E o teu mozo?
Vai con papá.
Que dis?
En serio?
Oskar non pinta nada en Madrid.
Que é iso?
- Un león de 300 kg. - Hostia!
E isto é un dardo
no que vou inxectar anfetaminas.
Para que?
Para que se acelere.
Vaslle dar anfetaminas?
Unha inxección cada seis horas, para que acumule
e mañá estea coma unha moto.
- Moi boa idea. - A miña filla non cho dixo?
O que?
O león vén cazar connosco.
Toma. Dispáralle no cu.
Como?
No cu, na cacha, dispáralle.
Nunca disparei na vida.
Aperta o gatillo, coma nas da feira.
Vale.
- Por algo comeza un. - Si.
- Sara, nena. - Que?
Pídoche unha cousa.
Ten paciencia coa túa irmá.
Como sabía Tanya onde estaban os documentos?
Xa tanto ten.
Debemos facer piña.
Que ninguén se altere.
Papá vai morrer e sóubeno por azar.
- Papá vai morrer? - Non.
Que hostia pon aquí?
"Leucemia mieloide crónica", neniña. Crónica.
Que non é aguda.
Sara, ti sabíalo?
Claro que si.
Acompañaba a papá ás revisións.
Por que foi o festón de Madrid?
Non foi polo aniversario?
A torta si,
pero os 300 convidados foron por algo.
Papá curou e quixo celebralo en grande.
É incrible.
Papá ten cancro terminal
e só o sabe a favorita.
Isto é o que papá quería evitar.
Evitar o que?
Somos fillos del tamén.
Hugo, por favor. Abonda.
Papá debera vir.
- Está con Monzer. - Si, co mozo de Sara.
Ben se ve o que pasa.
Que se ve?
Como te sitúas.
Ninguén se sitúa.
- Non? - Non.
Sara, cres que Tanya e mais eu somos parvos?
Trae un mozo de Madrid, preséntao ao grande,
lévao a África a facer negocios,
e papá morrendo.
Leo Farad non vai morrer!
Nin sequera necesita tratamento.
Ten que coidarse para non recaer.
Os médicos deixárono claro: vai levar unha vida normal.
Agora a leucemia é coma a varicela?
Tanya, non sexas parva.
Meu amor.
Claro que non é varicela.
Pode que non vaia ben.
Por iso estás do lado da túa filla.
Ninguén está de ningún lado.
Palabras.
Palabras non.
Está no testamento.
Que testamento?
Escribiuno teu pai hai pouco para deixar todo claro.
Tanya.
Hugo.
Agora non, Sara.
Lédelo tranquilos no voso cuarto.
É un documento moi longo
e non quero discusións.
Queda claro?
Clarísimo.
Tes que facer unha pausa na respiración.
Move o índice con suavidade.
Que o disparo te sorprenda.
Moi ben.
Outra vez.
Mellor. Ves? Non é tan difícil.
Leo, nas cacerías non se usa
- o rifle? - Non me apuntes.
Vale, xa, perdoa.
A Monzer Al Asad gústanlle os Kalashnikovs.
Coñecémonos hai 20 anos, é coma da familia.
Quere moito a Sara.
E como lle contei o do napalm, pediume que viñeses.
Vaia, grazas.
- Dispara. - Vale.
Outra vez. Dálle.
Non controlas a respiración.
A ver, aparta.
Necesitas disciplina,
acougo e moita paciencia.
- Veña. - Hostia!
- Non esquezas respirar. - Vale.
Moi ben. Veña, outra.
Sempre pensei que os traficantes de armas
atravesaban selvas ou cruzaban desertos.
Leo contoume que o arranxaba todo sen saír da casa.
Ou, como moito, viaxando en primeira
a visitar a Monzer Al Asad,
que, ademais de amigo, era o gran contacto de Leo
co mercado de Oriente Medio.
IEMEN DO SUR
Monzer tiña acceso a todas as guerrillas árabes e africanas
que actuaban protexidas pola Unión Soviética.
Unha clientela fiel
que controlaba desde o seu centro de operacións en Iemen do Sur.
Benvido! Como estás, amigo?
Se Leo necesitaba vender algo,
Monzer atopáballe o cliente, e entre os dous
repartían a comisión.
Grazas á boa relación de Monzer con Iemen do Sur,
Leo tiña un pasaporte diplomático que o convertía
en representante do país para a compravenda de armas.
E ademais, dáballe acceso a este documento,
que parece simple,
pero marca a diferenza entre ser un traficante sen escrúpulos
ou vender armas legal.
Chámanlle certificado de uso final,
e expídeno as nacións para demostrar que a compra
conta co aval dun estado.
Grazas a el, Iemen do Sur legalizaba
as operacións de Leo Farad.
Cen para o seguinte pedido.
Necesitamos máis cargadores.
Con ese certificado, Leo compraba fusís
na fábrica do seu amigo Kaspar, en Polonia,
e alí podía sacar desde unha caixa de Kalashnikovs
ata un barco cheo de mísiles antitanque.
Cargo as armas en Polonia nun mercante rumbo a Iemen,
pero descárgoas no porto do Mediterráneo
que indique o comprador.
A Iemen non chega nada?
Só a comisión que lles pago por usar os certificados de uso final.
Vasme amargar o almorzo?
Vós sabiades isto?
Son a maior.
- Iso dáche autoridade? - Máis ca a ti.
O que che fode é non poder decidir!
Non, é depender de dous nenos.
Así o quixo papá.
De que falades?
Non é o testamento del.
Sara, almorzamos e falamos despois.
Prefiro falalo con el.
A onde vas?
Facer a maleta. Volvo a Marbella.
Isto é xusto o que che pedín que non fixeses.
Tanto ten o que faga.
Hugo e Tanya teñen maioría para decidir.
Non é o que querías?
Son os teus irmáns, Sara.
E convenciches a papá para cambiar o testamento.
Non, o testamento ponvos en igualdade de condicións.
Sabes que os meus irmáns son un desastre.
Tamén son meus fillos meus.
Se queres a lexitimidade, gánaa.
Iso non se herda.
Que cona fixen todos estes anos?
Quen asina papeis?
Quen traballa con papá?
Quen lle dedica horas e meses á empresa?
Quen trouxo o mozo do napalm?
Ese é o teu problema.
Pensas que es a máis lista, a máis culta,
a máis todo.
E non escoitas.
Escoito tal.
Non, non tal.
Pensas que é sinal de forza.
Pero non, meu amor.
É a túa debilidade.
Logo cun pasaporte diplomático e un certificado de uso final,
calquera pode ser intermediario?
Calquera non. Necesitas contactos,
dos bos, relacións con gobernos e, sobre todo, fondos.
Fondos?
O cliente nunca paga ata ter a mercancía.
E se pasa algo, apandas.
Por iso debes saber con quen traballas,
quen é o cliente e quen te cobre.
PRIVADO - COUTO DE CAZA NON PASAR
A ti cóbrete Monzer.
Entón deixámolo matar o león?
Benvidos!
Como estás, amigo?
Moi feliz de verte.
- Benvido. - Eu tamén.
Que me trouxeches?
Un macho famento e anfetaminado.
Se non te come, ha querer montarte.
Non, falo del.
Ola, son Oskar, o mozo de Sara.
Entón es míster Napalm.
Si. Encantado, señor Monzer.
Chámame tío.
- Vale. - Sara é coma unha sobriña.
Leo faloume moi ben de ti.
- Seguro que esaxerou. - Diso nada.
Por que?
É unha broma.
É un bromista.
Xa.
Non me xiringues!
Invitáchelo tamén?
É un gran negocio, hai para todos.
Ese merdeiro mandou dous matóns á miña casa.
Leo...
Un a pouco mata a miña filla.
- E pagará. - Ai si?
Cando chegue a hora.
Mawad?
Benvido.
Grazas por vires.
Como o ía perder? Son negocios, non?
E matar leóns.
Contigo non sei que será peor.
- Que pasa? - Ti escoita.
Hoxe vai ser un día moi especial.
Dígocho eu.
Leo.
Mawad.
Coñeces o seu xenro?
Claro.
"Unha cita co teu corpo en Puerto Banús."
Moi orixinal.
Tamén invitaches a CIA?
Ao contrario. Invitounos ela.
Ola!
- Leo. - Canto tempo.
Un pracer.
Mawad.
- Un pracer verte. - Que tal a viaxe?
De súpeto aí estaba eu,
entre traficantes de ambos bloques,
socialistas e capitalistas.
Alternando cos seus dous grandes padriños:
Monzer e a CIA.
Non me invitaron a beber con eles,
pero ese cume daría moitos titulares.
Non falarei de ideoloxías.
Que cada un pense como queira
e coñecémomos todos.
Demasiado ben.
O importante é que hoxe estamos aquí,
sentados á mesma mesa para falarmos de cuestións prácticas.
É dicir, de negocios.
Espero que deixedes de lado a política.
- Eu sempre. - Xenial.
Leo?
Tes toda a miña atención.
Nicaragua.
O meu goberno vai aumentar o apoio para a Contra.
Precisan armas, pero non das nosas. Soviéticas.
Gina, traballo cos cubanos...
Sen política, Leo.
Isto son negocios.
Se saben que estou coa CIA, perdo clientes.
Ninguén o saberá, Leo.
Será unha vez,
e arriscámonos todos, non ti só.
Se o descobre o meu contacto do KGB,
son home morto.
Espero que compense.
Pagaranche moi ben.
E Monzer e ti daredes financiado
as revolucións africanas que tanto vos gustan.
E por que non armades a Contra cos vosos fusís?
Non, prohibiuno o Congreso.
Pero cos fusís rusos
parecerá que llos deron os comunistas.
Non teño certificado para cruzar o Atlántico con armas.
Non está na ruta.
Co de Iemen levas o barco a Alxeciras.
Daranche un de Honduras para cruzar.
Entón...
Se lle dás a Leo o de Nicaragua, que gano eu?
Irán.
O que?
Venderaslles recambios dos F-14.
Precísanos para loitar con Iraq.
Con iso financiaremos as armas para a Contra.
Os aiatolás financiando a caída do comunismo en Nicaragua.
Estades tolos de remate.
Isto é extremadamente delicado.
Levo anos vendéndolle armas a Saddam Husayn.
O exército iraquí é dos meus mellores clientes.
- Que pasa? - A ver...
Imaxina que descobren que lle vendo a Irán.
Mawad...
Todos nos arriscamos.
Se o KGB o descobre...
Saddam é moito peor có KGB.
Se lle vendo a Irán, inimigo del,
serei un traidor.
Disolve xente en ácido por moito menos.
Ninguén o saberá. É unha operación encuberta.
Necesito garantías.
Eu son a garantía.
Se se filtra algo, estamos todos fodidos.
Cabaleiros, ides ganar a maior comisión da vosa vida.
Pídovos que aparquedes
calquera desconfianza
e aprehensión,
e traballedes en equipo.
Por se non vos decatastes,
douvos unha noticia:
O mundo está cambiando.
Debemos cooperar.
- Pola paz mundial. - Saúde.
Deus, que falso es!
Como vai o ximnasio?
Ben.
Moi ben.
Alégrome.
Disque Sara está moi contenta contigo.
O que non sei é
se te trouxo para ensinar aeróbic,
para controlar o maricas do irmán
ou para usarte nos seus negocios.
É moi boa pregunta. Failla a ela.
Igual vales para as tres cousas.
Iso sería a hostia.
Novo tema?
Non ías a Marbella?
Sabes que son impulsiva.
Déixome levar e ás veces meto a zoca.
Xa, enténdote perfectamente.
Ai, si?
Ti canto me darías?
Polo que?
Por apoiarte.
Tanya, non quero comprar o teu apoio.
As dúas debemos decidir que é o mellor para a familia.
Xa. E se cho quero vender?
E por que ías querer?
Porque tanto me ten.
Non me importan as armas, as guerras...
- Tanya, escóitame. - Non quero.
O único que me importa é a música.
Estiven botando contas.
- Ai, si? - Si.
O custo dos músicos,
dunha campaña para xiras e de gravar ben un álbum.
Sae todo por 90 millóns de pesetas.
90 millóns cobren cinco anos de apoio.
É unha pequenez
comparado co que papá saca neses cinco anos.
Dis que che pague a carreira?
Non, que pagues o lanzamento.
Moi ben.
E se sae mal?
Outros 90 millóns para relanzarte.
- Vai ir ben. - Ou non.
Se cadra pensan que cantas fatal.
Igual Hugo cre que o fago de marabilla.
Vasme chantaxear?
Cada unha pelexa como pode.
Unha contraoferta.
- A ver. - Cubro os gastos da maqueta,
levámola á discográfica
e se te lanzan, asociámonos e investimos en publicidade.
- Non quero favores. - Non o é.
Para min é.
Mellor os 90 millóns, non?
Hugo non o pensaría.
Tanya...
Porque Hugo non pensa.
Queres poñerte nas súas mans?
Ti verás.
Ola.
Derrota sorpresa do Atlético de Madrid 0-2.
Un toque de atención
para o equipo e para César Luis Menotti?
Vale, aquí, no 12.
Canto é?
2500.
"Mofli."
Mellor, carallo.
Que tal?
Tes sorte.
Se chamaras onte, marcharías sen nada.
Non tiña pensado vir a Madrid. Foi de improviso.
Estana cortando.
Queres unha cervexa?
- Ron mellor. - Vale.
- Espera no fondo. - Vale.
Que pasa, Dani?
Aquí, e ti?
Pois aquí.
Púxenlle Coca-Cola porque é cabezón.
Grazas.
Sabes o dos coalas?
Para, Dani, levas toda a puta noite con iso.
- Que pasa? - Gústanlles as orxías.
Aos coalas?
Non lle fagas caso.
Váiselle a cabeza.
Ca, non.
Están investigándoo.
Científicos australianos da Universidade de Queensland.
Xa.
Sabes cal é a súa orxía favorita?
- Cal? - As lesbias.
- Non lles pega. - A que non?
Hugo, preguntan por ti.
Que fas aquí?
Cres que non o sabía?
Levas tres anos comprándolle coca a esa louca.
Non lle quitan a custodia da filla porque é informante.
Non sei de que falas.
Lopera contoullo a papá.
Como ves, á parte do cancro de papá,
sei todo o que pasa na familia.
Que queres?
Axudarche.
Xa o soltaron.
Fixestes isto moitas veces?
Si, moitas.
Non, tranquilo.
Eu tampouco tiven pai, coma ti.
Sei o que é ter frío, fame, gana...
Pero?
Sen peros, ao contrario.
Un orfo sempre é máis libre e moldeable.
Para min es coma un libro en branco.
Limpo, sen escribir.
Nunca o vira así.
Gústame.
Logo tes que confiar.
E sobre todo ser fiel.
Falas de Sara?
Non, non falo de Sara.
Falo de serlle fiel á familia.
Falo de lealdade.
Coma a que teño con Monzer, cos meus.
Por eles fago tratos a desgusto
ou tomo un whisky cun cabrón coma Mawad.
Enténdelo?
Entendo.
Porque este mundo é fodido
e hai moita merda e moito caos.
Pero cando es leal,
todo se ordena.
Esa é a primeira regra, a que te salva da confusión.
Leo...
Sara díxome o do cancro.
Como estás?
Vou tardar cen anos en morrer, rapaz.
Hostia.
Non tes medo?
Sabes?
No Tíbet hai uns monxes que teñen o costume
de facer cadros con grans de area.
Coloreados.
É fermoso.
Lévalles cinco, dez, 15 anos colocar todos os grans no seu sitio.
Son moi meticulosos.
O día que rematan, o día que poñen o último gran,
sabes que fan?
Sopran sobre o cadro
e vaise todo ao carallo.
Por que o fan?
Para demostraren que todo pasa e non hai que atarse a nada.
Os monxes tibetanos son uns papahostias.
Levo 20 anos
colocando os meus grans.
Os grans Farad.
Non vou consentir que ninguén lles sopre.
Por iso necesito unha familia forte.
Quédache claro?
- Hugo... - Non entendes nada.
Que non entendo?
Pensas que se papá morre, podes coller
e herdar todo como se fose herdar unha tinturería.
Hugo, ofrézoche un acordo.
Ese é o puto problema, Sariña.
Pensas que o problema somos eu ou Tanya.
E o problema é o tío Monzer.
El reparte os contratos,
facilita os certificados e fai de valedor.
E o tío Monzer é un tipo caralludo, non?
- Simpático e ata sensible. - Si.
Pero tamén é un tradicionalista árabe,
casado con tres mulleres, que nunca na puta vida
nin con mamá sentou na mesma mesa a comer.
Entón, non sei por que pensas que ti, unha muller,
vai negociar nada co tío Monzer.
Veste en Xordania negociando cos de Al-Fatah?
Ou cos de Iemen?
Ou cos de Tunisia?
Quen che dixo que o farei soa?
Sariña, o teu mozo non é un Farad.
Xa está aquí.
Hostia.
Démoslle?
Non o sei.
Igual está ferido.
Espera aquí.
Que vas facer?
- Botar un ollo. - Vale.
Leo!
Hostia. Leo!
Hostia!
Veña, dispara.
Faino ti.
- Non teño balas. - Toma.
Á fin eu non matei o león.
A miña competencia non era Leo.
Era a parte disfuncional da familia Farad.
Esa que me vía coma unha ameaza.
Penseino moito e creo que é a mellor decisión.
Oskar é perfecto.
Vinde sacar a foto!
Cáelles ben a todos, é resolutivo
e ten unha enerxía que me encanta.
E malia que preferiría un rapaz con raíces alxerianas,
iso non nos fai máis sabios nin máis fortes.
O importante é
que sexa o marido que a miña filla quere
e o irmán que esta familia necesita.
- Brindemos polo amor. - Polo amor.
Polo amor.
O meu trofeo non foi un león morto, senón un matrimonio.
Pensei que con esa decisión, Leo impoñería a orde que a familia necesitaba.
A autoridade.
Pero cos Farad só había unha cousa certa...
Nunca sabes a guerra que che espera.
Subtítulos: María Suárez Seijas
Supervisora creativa: Magdalena Sánchez