Chcę ci coś wyjaśnić.
Nie jestem mafiozem.
Prowadzę bardzo złożony biznes, który czasem wymaga podejmowania decyzji
bez myślenia o konsekwencjach.
Chodzi o narkotyki?
Nienawidzę ich.
- Prostytucja? Hazard? - Nie.
Piramidy finansowe? Korupcja?
Broń.
Karabiny, granaty, pociski, dynamit, amunicja.
- Jesteś dilerem broni? - Nie.
Nie, nie jestem dilerem.
Ani przemytnikiem, ani przestępcą.
Moja firma jest legalna.
Posiadam wszystkie atesty i zezwolenia.
Jestem tylko pośrednikiem.
Między kim?
Między rządami
a handlarzami, ale zawsze legalnie.
A ci martwi goście?
Też legalni?
Cztery miesiące temu
klient wynajął mnie, by kupić napalm.
Wiesz, co to jest?
Środek bojowy.
Tak, zgadza się.
Jest wspaniały. Jak żelatyna.
Ale bardzo trudno go zdobyć,
więc szukałem w Maroku,
bo wiem, że używali go na Saharze.
Broker okazał się oszustem.
Facet w piwnicy.
Chciał mi sprzedać fałszywy napalm.
Podrobiony.
To poważny problem.
Najcenniejszym atutem pośrednika
jest jego reputacja.
Jeśli sprzedam zły produkt, nikt już do mnie nie zadzwoni.
To byłby koniec.
Pieprzona katastrofa.
Więc zamknąłeś go na dole, żeby go przestraszyć?
Co się z nim stało?
I co teraz?
Nie wiem.
Co chcesz robić?
Ja?
Zabiłeś człowieka.
- Nie. - Tak.
Nie.
- O tak. - Nie.
- Tak, tak, tak. - Nie, nie, nie.
- Tak. - Nie.
Spadł.
Nie kpij ze mnie, Oskarze.
- Próbowałem tylko... - Jasne.
Wszyscy próbujemy.
Moja żona, dzieci, ja,
Poncjusz Piłat, Dziewica Maryja...
Nie szkodzi spróbować.
Mówię ci to wszystko,
ponieważ moja córka ci ufa.
Ufa ci jak cholera.
Nie chcę kłopotów.
Nikt nigdy nie chce kłopotów.
Ale rzeczywistość jest jaka jest,
a gdy są kłopoty, trzeba wiedzieć, jak sobie radzić.
Albo chociaż je ograniczyć.
A jak nie, to je usunąć.
Dlatego nie chcę żadnych tajemnic czy nieporozumień.
Jeśli wpuścimy cię do rodziny, zostaniesz jej częścią.
Musimy się nawzajem wspierać.
Ze wszystkimi naszymi wadami i zaletami.
Ale sam musisz zdecydować.
O czym?
Czy chcesz otworzyć studio w Marbelli.
Jak powiem, że nie, zamkniesz mnie?
Jak powiesz nie, Sara cię odwiezie
i więcej się nie spotkamy.
Masz moje słowo.
A jak powiem, że tak?
Wtedy powiem:
„Witamy w rodzinie Faradów”.
To była moja ostatnia szansa, by zmienić swoją przyszłość.
Mogłem odmówić
i wrócić do swojego życia.
Zapomnieć o Faradach, jakby nigdy nie istnieli.
Nie zrobiłem tego.
Wybrałem nieznane,
nieprawdopodobne, fascynujące.
Życie tak bardzo odmienne od mojego.
Wybrałem rodzinę.
Wybrałem Marbellę.
Costa del Sol to był inny świat.
To był raj.
Słońce, plaża, piękno...
Tam łatwiej było stać się kimś.
Dla dzieciaka jak ja
to było jak lądowanie na innej planecie.
Leo postawił sprawę jasno już pierwszego dnia.
Miałem zarządzać salą do aerobiku w Puerto Banús.
Nie musiałem nawet płacić za notariusza.
Zdejmij znak!
DO WYNAJĘCIA
Jeśli byłem pod wrażeniem ich rezydencji w Madrycie,
to tylko dlatego, że nie widziałem tej w Marbelli.
Mamy w domu wiele dzieł sztuki.
Jak te trzy obrazy.
Horyzonty.
To bardzo klasyczna reinterpretacja twórczości Moneta.
Co w nich widzisz?
Jakby...
- Jak jakiś niepokój... - Tak.
Niepokój, dokładnie.
Kryty basen.
Taki kaprys.
Marbella ma wspaniały mikroklimat.
To będzie sypialnia twoja i Sary.
I Sary?
Zamieszkacie tu. Nie mówiła ci?
- Jeśli tego chcesz. - Tak.
Nie wiem, chyba myślałem, że będę w pokoju gościnnym.
Nie jesteś gościem.
Nie trzeba ślubu, żeby razem spać.
Dali mi nawet prezent powitalny.
W tamtej chwili Sara i ja oficjalnie zostaliśmy parą.
W piątek przyjedzie architekt do sali.
Powiedziałam mu, czego chcemy, jaką podłogę.
Po co ten pośpiech?
Co masz na myśli?
Tydzień temu mieszkałem w klitce w Madrycie,
a teraz nagle...
Muszę to przetrawić.
A jeśli ja tego nie chcę?
Nie chcę, byś zaczął żałować.
Może to ty pożałujesz.
Dlaczego?
Pewnie przywykłaś do bardziej wyrafinowanych, wykształconych facetów.
I to cię przeraża?
- Gumowa podłoga. - Co?
Na salę. Upewnij się, że nie położy winylowego dywanu.
Nie możemy mu powiedzieć razem?
W piątek jadę do Afryki.
- Do Afryki? - Do Angoli.
Jest tam klient od napalmu. Muszę to załatwić.
Jak załatwić?
Zamiast napalmu zaoferuję miny Claymore.
Ze zniżką.
Czy to to samo?
Jak nie ma Moët Chandon,
pijemy wino.
Więc napalm to Moët?
Trzeba mieć sposób na wszystko.
Najbardziej liczy się...
wyobraźnia.
Z nią zawsze sobie poradzisz.
Wstawiłbym tu jacuzzi.
Potrzebujesz dwóch jacuzzi.
Po jednym na szatnię.
Tak, dwa będą lepsze. Tak.
Przywiozą je z Lyonu.
Dobra.
Myślałem też o umieszczeniu tu łaźni parowej.
Bardzo dobrze.
A później nie wykluczam
dodania sauny.
Niektórzy tak się odchudzają.
Jasne.
Dasz radę ze wszystkim?
Oczywiście.
To studio będzie świetne.
Nie tylko po to tu jesteś, Oskarze.
Dla mnie liczy się moja córka.
Mówi, że będą z tego pieniądze.
Ale moim priorytetem są jej szczęście i komfort.
Dlatego musisz ją do siebie przekonać.
- Tu jestem. - Świetnie.
Zacznijcie od burka. Jest pyszny i gorący.
Ciasto z mięsem. To specjalność mojej mamy.
- Też jesteś z Algierką? - Nie, Katalonką.
Urodzoną i wychowaną w Paryżu.
Wszystko wygląda nieziemsko.
Spróbuj, to zobaczysz.
Życie w Marbelli jest zajebiste.
Powrót do Madrytu byłby do dupy.
- Do Madrytu? - Hej...
Jakby aerobik nie wypalił.
- Wypali. - Jasne, że tak. Nie kracz.
Klinika Frana nie wypaliła,
choć wszyscy Arabowie mają tu konie.
Kim jest Fran?
Były chłopak Sary, weterynarz.
Inny jej chłopak chciał otworzyć dyskotekę.
Inny handlował nieruchomościami.
Nie! Ten był okropny.
- Okropny. - Mamo.
- Straszny. - Nie słuchaj.
- Siostra lubi przedsiębiorców. - Dupek z ciebie.
Ja tam bardzo dobrze czuję się w Madrycie.
Dlatego oblałaś szkołę biznesu?
Mówi o swojej muzyce.
PolyGram chce ją zakontraktować.
Piosenki na album są prawie gotowe.
Nagrywasz album?
Jasne.
Tak, Tanya będzie nową Sheeną Easton.
Wal się.
Sukinsyn.
Kto to jest?
Nabil Mawad.
To on chciał naciągnąć nas na napalm.
- Właśnie. - Nie mamy dowodu.
Dlaczego do was macha?
Bo to cynik.
Tata jest jego głównym konkurentem.
Handlujemy z Europą Wsch. i lewicowymi bojówkami.
Mawad współpracuje z CIA
i antykomunistami w Afryce i Azji.
Jesteście rywalami.
Tak. A sądząc po tym, jaką ma chatę,
on bierze większe prowizje.
Kapitalizm lepiej płaci.
Mamy niepisaną zasadę.
Nie robimy interesów z drugą stroną.
Mawad nie sprzedaje kałasznikowów ani RPG-7,
a my nie sprzedajemy stingerów ani M16.
Napalm to amerykański wynalazek.
- Weszliście na jego teren. - Cóż, zawsze są wyjątki.
O kurwa. Szynka.
Muszę wziąć ze sobą iberyjską szynkę.
Henry, przyjaciel taty, z którym jadę,
zawsze prosi o szynkę.
Chcę pojechać z tobą do Angoli.
Ty? Po co?
Żebyś nie była sama.
Taka podróż musi być męcząca.
Skąd wiesz?
Musisz powiedzieć klientowi, że nie masz jego napalmu.
Brzmi skomplikowanie.
Zapewnisz moralne wsparcie?
Może.
Skup się na studiu.
Nie mierz za wysoko, bo zostaniesz z niczym.
Nie mierzę za wysoko.
Nie martw się o mnie.
Jak będą kłopoty, będę mieć szynkę.
Nieźle awansowałeś!
Jesteś bogaczem z Andaluzji?
Proszę.
To 150 000 peset, które dałeś mi na studio.
Nie chcę twoich pieniędzy.
Są twoje.
Po to przejechałeś 500 km?
Właściwie nie.
Chyba cię popieprzyło.
Przez 20 lat robiłeś materiały wybuchowe w kopalni.
- Nie miałeś otworzyć studia? - Tak.
Co ma napalm do aerobiku?
Chcę pomóc rodzinie.
Poprosili cię?
Nie mają pojęcia.
Ale wiem, że mają problem,
i wiem, że jesteś ekspertem od trotylu, dynamitu...
Umiesz zrobić napalm.
Nie do wiary.
To się nam opłaci.
Nie. Pójdziemy siedzieć.
Nikt nie trafi za kratki.
Działają legalnie, mają pozwolenia.
Tak ci powiedzieli?
Powinieneś ich poznać.
- Są inni. - Czyżby?
To nie tak, jak myślisz.
To kulturalni ludzie.
Rozumieją sztukę abstrakcyjną.
- Kogo to, kurwa, obchodzi? - To oznaka wrażliwości.
A wrażliwi ludzie myślą.
Więc jak zmieszamy odrobinę napalmu z Guernicą Picassa,
to staniemy się Gandhim?
Słuchaj, Manuel.
Jak chcesz spędzić życie w tej dziurze,
wymyślając ciche fajerwerki,
to świetnie.
Ale jak skończą ci się oszczędności
i będziesz musiał wrócić do domu i żony...
- Odwal się! - ...to nie marudź
i nie dzwoń do mnie, bo nie wrócę.
Powodzenia, Manuelu.
Napalm ma prostą bazę.
Naftalen i kwas fosforowy.
Problemem jest skala.
Skala?
Mogę zrobić puszkę i wysadzić ją tam.
Ale jeśli oni chcą spalić dżunglę...
Puszka wystarczy.
Dobra.
Od teraz płacisz mi dolarami.
Doskonale.
LOTNISKO W MALADZE
Pamiętałaś o szynce?
Wziąłem też suszoną wołowinę.
Co tu robisz?
Zaskakuję cię.
Nie tego chciałaś?
Nie możesz zostawić studia.
Za miesiąc otwarcie.
Mogę. Skończyliśmy remont.
Czekamy na klientki. Trzy dni przerwy nie zaszkodzą.
Zwariowałeś.
Myślałaś, że odpuszczę?
Poza tym kupiłem najnowocześniejszy niemiecki aparat.
I patrz.
Rozmówki portugalskie.
Nie handluję z Angolczykami, tylko z kubańską armią.
To czemu lecimy do Luandy?
Z Kuby znałem tylko piosenki Machina,
tancerki mulatki
i zdjęcia Fidela Castro palącego cygara.
Ale Sara mi powiedziała, że po rewolucji w 1959 roku
Castro stał się idolem
dla partyzantów krajów Trzeciego Świata.
Nie tylko zapewniał im wsparcie i cygara,
ale także broń i ludzi.
W ciągu 25 lat
Kuba miała doradców i żołnierzy w Algierii,
Wietnamie, Jemenie Południowym,
Kongo, Boliwii, Wenezueli, Nikaragui,
Mozambiku, Gwinei...
Walczyli nawet przeciw Izraelowi na Wzgórzach Golan
u boku Syryjczyków.
Wspierał Etiopczyków z 10 000 żołnierzy
i brygadą czołgów w wojnie w Ogadenie.
Ulokował w Angoli armię 30 000 żołnierzy,
by powstrzymać inwazję południowoafrykańską.
Od tamtej pory przebywali tam,
walcząc z partyzantką antykomunistyczną.
Jak taka mała wyspa mogła wysyłać wojska niczym wielkie imperium?
Rosjanie za to płacą?
- Proszę. - Dziękuję.
Rosjanie dostarczają broń. Za resztę płaci Angola.
I to naprawdę dobrze.
To bogaty kraj, z diamentami, ropą...
Kuba podejmuje taktyczne decyzje.
A co Kuba z tego ma?
Wpływy polityczne, poparcie w ONZ...
A twoja rodzina?
Kubańczycy nie lubią polegać tylko na jednym dostawcy.
Zwłaszcza przy jednorazowych zakupach.
Jak napalm.
Czuję się jak w filmie.
Poczekaj, aż tam dotrzesz.
Henry!
Moja maleńka!
Jesteś już dorosła!
Tak dawno cię nie widziałam!
- Dzięki, że jesteś. - Jasne.
Nie dałbym ci jechać samej.
A przywiozłaś mi szynkę?
Iberyjska na żołędziach.
Pychotka!
- Oskar ma też suszone mięso. - Cholerka.
- Miło mi cię poznać. - Wzajemnie.
- Oskar? - Tak.
Mój chłopak.
O cholera! Chłopak od butelki!
Bardzo dziękuję. Chodźmy.
Tam jest mój samochód.
Oskar, prawda? Weź walizkę i wsiadaj z tyłu.
Tak się cieszę!
Proszę, wsiadaj.
Dzięki.
Gotowi.
Zrekompensujemy im to minami.
Są bardziej dyskretne i lepsze do dżungli.
Oskar o wszystkim wie.
Jest teraz jak rodzina.
Miny nie wystarczą Patricio. Wiesz, jaki on jest.
Razem go przekonamy.
Zgadzam się z tobą.
Myślę, że napalm to gówno.
W Hawanie nic nie wiedzą.
- Fidel się wkurzy. - Dlaczego?
Bo to imperialistyczna broń, ma złą reputację z Wietnamu.
Kubańczycy wolą biały fosfor. Robi mniej hałasu.
To o co chodzi?
Napalm jest skuteczniejszy w dżungli.
Powiedzmy Patricio, że plan się nie udał.
- Nie. - Jak zaproponujesz miny,
tylko bardziej się wkurzy. Znam go.
Już tu jesteśmy, muszę spróbować.
Czy Patricio lubi szynkę?
Gdy ktoś mówi, że chce budować socjalizm,
zawsze odpowiadam:
„Próbowałeś szampana,
zamiast rosyjskiego szampanskoje?”.
„Porównałeś szynkę iberyjską do bułgarskiej mortadeli?”. Daj spokój!
Brzmisz wywrotowo, Henry.
Nie oszukujmy się.
Jak chcesz wygrać zimną wojnę, nakarm swoich ludzi.
Nie puszczą cię do Hiszpanii. Zostałbyś zdrajcą.
Nie, po prostu spędziłem wiele lat,
żyjąc marzeniami.
Mam tego dość.
Twój tata na pewno mnie rozumie.
To niezwykłe miasto, prawda?
Tak.
Pod tym względem Portugalczycy są jak Hiszpanie.
Budują na zawsze.
Jedź do francuskiego Kongo.
Tam nawet nie używali cegieł.
Jeżdżę tam od 1975 roku.
Widzę, jak rok po roku niszczeje. To straszne.
Czemu go nie zrobicie?
Napalmu.
Ile piw wypił twój chłopak?
Cholera, mówię poważnie. Jest na to przepis.
Skąd ten pomysł?
Z ciekawości.
Patricio próbował i nie wyszło.
Czego użyli?
- Towarzyszu Henry. - Tak?
- Telefon! - Zaraz wracam.
Teraz jesteś chemikiem?
Nie.
Ale mój wujek Manuel spędził 20 lat,
pracując w kopalni z materiałami wybuchowymi.
Jasne.
To co innego, Oskarze.
Ale nie zaszkodzi spróbować, prawda?
Nieprawda.
Możemy spieprzyć stosunki z Kubańczykami.
Może się udać.
- Nie. - Nie?
Jeśli Patricio nie chce twoich min, i tak masz przejebane.
To nie twój interes.
Nie miałeś zwiedzać i robić zdjęć?
To idź zwiedzać
i robić zdjęcia.
Patricio wraca z Lubango.
Spotkamy się jutro rano. Masz wolne popołudnie.
Może pokażesz mu candongę?
Co to takiego?
Niesamowite.
Wiesz, co mówi mój tata?
Że można tu znaleźć wszystko. Od roleksa po pocisk przeciwlotniczy.
Czysta Afryka.
Dzień dobry.
Dużo tu dzieci.
Ale nie ma starców.
Jedni mówią, że są marksistami, inni, że są proamerykańscy...
Przepraszam.
To wojna plemienna.
Karmiona ideologiami, których nie rozumieją.
To absurd.
Taka jest zimna wojna.
Nie, nie, nie.
Nie, dziękuję.
Nie przywiozłaś tu swoich byłych?
Nie byli zainteresowani.
Wiesz, co powiedział mi twój tata?
Że moją misją nie jest otwarcie studia aerobiku,
tylko pomoc tobie.
- Naszyjnik? - Nie, dziękuję.
Ojcowie zawsze tak mówią.
Musisz pozwolić mi sobie pomóc.
Pozwolę.
Ale musisz się wiele nauczyć.
Uczę się szybciej, niż myślisz.
Może nie ma się co spieszyć.
Candonga to dobra nazwa dla studia.
Brzmi rytmicznie.
Dziko.
„Klub Candonga”.
Podoba mi się.
Cześć.
- Henry. - Witaj.
- Saro. - Cześć. Tata cię pozdrawia.
Dobra, wejdźmy do środka.
Mamy zarezerwowany pokój...
Przykro mu, że nie mógł tu być.
„Przykro mu”, co?
Dał mi prezenty, ale nie taka była umowa.
To już trzeci raz.
Nie mam czasu się z tym pieprzyć.
Przekaż mu to.
Miny Claymore? Używają ich od zawsze!
- Napalm to sprawa państwowa. - Wiem.
- Mówił, że go zdobędzie. - Próbował.
- Jasne! - Jesteśmy po twojej stronie.
To czemu nie powiedzieliście wcześniej?
Nigdy cię nie zawiódł.
- Nie mógł mi powiedzieć? - Ona to załatwi.
Obejdzie się.
Jak się nie uda, może zostać w domu.
To skomplikowane.
Skomplikowane?
A bycie tutaj nie?
Wiesz, ilu ludzi straciliśmy w Huambo?
Ilu jest rannych?
Możemy dać 200 min.
Nie, do cholery!
Na litość boską!
UNITA zna te miny lepiej niż my.
Przepraszam.
Saro,
właśnie rozmawiałem z chemikiem.
Powiedział, że będzie gotowy za pięć, sześć tygodni.
A ty to kto?
Pracuję z nią.
To jej partner.
- Twój mąż? - Tak.
Oskar.
Nic nie mówiliśmy, bo czekaliśmy,
aż chemik potwierdzi, że go wytworzy.
Co wytworzy?
Napalm.
Musimy dostosować skalę,
ale możemy przywieźć i przetestować próbkę.
Z tobą.
Pięć do sześciu tygodni wydaje mi się rozsądne.
Prawda, Patricio?
Masz pojęcie, co właśnie zrobiłeś?
Nie, nie ma pojęcia.
Nie ma, kurwa, pojęcia.
Sara.
Sara! Poczekaj, Saro!
Co ty sobie, kurwa, myślisz?
Że to jakiś aerobik?
Pokaz testosteronu?
Sposób na pokazanie, że masz duże jaja?
- Saro, to się uda. - Nie wiesz tego.
Nic nie wiesz.
Kurwa, niewiarygodne.
Przepraszam.
Czy znalazłoby się wolne miejsce?
Oczywiście, jest miejsce na tyle.
Doskonale.
Dzień dobry.
Dziękuję.
Mario.
Nie wyjmuj torby Oskara, jedzie do Madrytu.
Co?
Pięć do sześciu tygodni, tak?
To zaczynaj.
Zrób to w trzy tygodnie.
Saro, jest druga w nocy.
Proszę. Pij, póki gorące.
Dobrze ci zrobi po tak długiej podróży.
Dziękuję.
Oskar...
Gdybym nie miał pewności, że wujek to zrobi,
- nic bym nie powiedział. - Wiem.
Musisz odpocząć. Możesz jechać do niego jutro, dobrze?
Jestem rozczarowany.
Może źle to zrobiłem.
- Myślałem, że bezczynność będzie gorsza. - W porządku.
Po prawej jest pokój gościnny.
Prześpij się tam.
Jutro wszystko wyjaśnimy.
Powiem tylko jedno.
Zaufaj mi.
Masz trzy tygodnie.
Dobranoc.
Dziękuję.
Notatka od Henry'ego. Składniki, których użyli w Luandzie.
A to?
Żeby nagrać testy napalmu.
Jedź ze mną.
Wolę nagranie, żeby nie marnować czasu.
Chociaż życz mi szczęścia.
Ci ludzie użyli detergentu!
Detergentu?
Zwykłego proszku do prania zamiast kwasu fosforowego.
To psuje końcowy żel.
- To takie proste? - Nie.
Nie takie proste.
Kwas powoduje niestabilność.
Więc próbuję z mydłem glinowym.
Jesteś pewien, że to zadziała?
Mamy trzy tygodnie.
- Czekaj. - Patrz.
Szlag!
To jedna dziesiąta tego, co będzie, gdy go ustabilizuję.
Zrobię to w trzy tygodnie.
Nie ma ludzi starych ani grubych.
Wszystko jest chaotyczne.
Jakby życie trwało jeden dzień.
Cholera.
Afryka jest niesamowita. Niesamowita.
Tymczasem rodzina Sary się bogaci.
Cóż, w takim świecie żyjemy, Manuelu.
Ufasz tym ludziom?
Wiedzą, czego chcą.
Nie o to pytałem.
Sara mnie potrzebuje.
- Do czego? - Nie wiem.
Ale ona mnie szukała.
Chciała mnie zabrać do Marbelli.
Cholera, sypiam z nią w domu jej rodziców.
Nie wiem. To jakby...
Jakby co?
Jakby mnie wybrali.
Minęły prawie dwa tygodnie.
No i?
Rozmawiałem z Henrym.
Jest sposób, by to powstrzymać i zachować twarz.
Jak?
Wyciek do Hawany o tym, co robią w Angoli.
A jak Oskarowi się uda?
Nie uda się.
Nie powinnaś go była zabierać.
Nie zabrałam go do Luandy.
Przyjechał na lotnisko,
bo kazałeś mu mi pomagać. Co miałam zrobić?
Po co zabrałaś go na spotkanie...
Próbujesz mnie o coś oskarżyć?
Tato, posłuchaj mnie.
To ty nakręciłeś go na pomaganie mi.
Tego chciałaś. Po to jest w Marbelli.
By otworzyć studio.
I żebyś mogła go sprawdzić.
Daj mu czas.
Wkurzysz brata i siostrę.
Mam ich w dupie.
Tylko ty, mama i ja zapieprzamy dla tej rodziny.
Po co włączać w to kogoś jeszcze?
Tato...
Jeszcze nic nie rób.
Proszę cię.
Dawaj.
- Mamy jeszcze tydzień? - Tak.
TYDZIEŃ PÓŹNIEJ
PUSTYNIA NAMIB, ANGOLA
Pułkowniku.
Ponoć zostałeś chemikiem.
Nie, broń Boże.
Dzień dobry.
Winny jest mój zięć.
To co?
Mamy to czy nie?
To skomplikowane substancje.
Czasem trzeba wyregulować mieszankę.
Przestań, ty szczwany lisie.
Leo ma na myśli skalę.
Nie testowali dużych dawek. Jakby co, można wyregulować.
Prawda, Oskarze?
Formuła działa.
Jak coś pójdzie nie tak, biorę to na siebie.
Tutaj, Leo, spójrz.
Umieściliśmy ładunek równomiernie pod tymi samochodami.
Pod każdym tyle samo.
Z naszej strony wszystko gotowe.
Z tego strzelacie?
Jak ma się palić, to porządnie.
Czasami w życiu
trzeba postawić wszystko na jedną kartę.
Od przegranej dzieli cię tylko sekunda,
której nie chcesz widzieć.
Gotowy, pułkowniku!
Ognia!
Ale jeśli pójdzie dobrze,
to jak objawienie.
Zupełne olśnienie.
Tego dnia narodził się nowy Oskar.
Taki, którego nawet ja nie znałem.
Zafascynowany destrukcją i ogniem.
I tak, to było wspaniałe.
Utorowało mi drogę do sukcesu.
A teraz wiem, że także do zatracenia.
- Zdałem egzamin? - Jaki egzamin?
Tak się czułem, odkąd cię poznałem.
Nie ma żadnego egzaminu.
Musisz się wiele nauczyć.
Chcę tylko wiedzieć, na czym stoję.
Na swoim miejscu.
Myślałem, że to studio w Marbelli.
- To zależy. - Od czego?
Od tego, czy chcesz podbić świat.
Napisy: Zuzanna Falkowska
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Krzysztof Wollschlaeger