ANTERIORMENTE
Ensinaraslle unha vez máis a este mundo o que significa sufrir de verdade.
Escoitei falar das prisións viltrumitas no espazo.
Igual o levaron alí.
- Onde vas? - Para a casa.
Xa sei.
Podes abrir portais entre dimensións.
Invencible, non o entendes!
Necesito que pague.
Son Anissa e son axente do Imperio viltrumita.
Non me corresponde matarte.
Non podo vivir no teu mundo.
Síntoo.
Eu tamén.
Ola, mamá.
Ola, Mark.
Cando vés para a casa?
Non vos dixeron quen era, verdade?
Xa abonda.
Kregg.
Viñeches ata aquí por min?
Impresionante.
Sabes que non o perdería.
Afágasme.
Parece que pasaches a inspección.
Estás listo para a execución.
Parabéns.
Meu Deus.
Isto... isto vai acabar comigo.
Xesús.
Veña, ti podes.
Ti podes, Taylor.
Continúa.
E vaste sentir...
Sentiraste...
INVENCIBLE
Sentiraste ben.
Así xa chega.
Igual podes matarme antes de que lle rompa o pescozo.
Podes intentalo.
Vaste arriscar?
O Mark Grayson desta dimensión vaise arriscar?
Parece que non.
Tereino en conta.
E antes de que o esqueza...
Bloquearei os sinais dentro destas paredes.
Non quero que... nos interrompan.
Quen es e que queres?
Obrigoume a chamarte.
Se non o facía, mancábanos.
- Mark... - Está falando comigo.
Deixa que marchen. Xa.
Sabías que a túa identidade
é pública en case todas as realidades?
Que pouco coidado tes.
Non sei que fas aquí, pero xa te aviso...
Ti...
De verdade non lembras quen son?
Axudareiche.
Cando nos coñecemos, aínda non me fixeras isto.
Meu Deus. Es ese tipo...
Ese tipo?
Iso é todo o que lembras?
Que son "ese tipo"?
Son Angstrom Levy e convertíchesme nun monstro.
Eu non che fixen nada.
A túa máquina estoupou.
Fuches ti!
Eu ía salvar o mundo!
- A todos! - Necesitas axuda. Deixa...
Xa me axudaron!
Os mellores doutores das dimensións
salváronme a vida.
Reconstruíron o meu corpo, pero non puideron amañar isto!
E agora sempre terei un recordo teu e do que me fixeches.
Estou de acordo.
Ven por min.
Que raios...?
Merda!
Santo ceo! Como é posible?
É moi inusual.
Pero estouno vendo.
Pensei que os humanos se extinguiran.
Eu era ben pequena cando probei a súa saborosa carne.
Quero probalo.
Podemos compartir.
Cheireino eu antes. É meu.
Atrás.
Ninguén me vai comer.
Carafio! Fala!
Nunca oín falar de humanos que falan.
A min coma se canta.
Eu só quero probalo.
Atrás, animal! Se fala, tamén pensa.
Ei!
Tamén voa.
As ás deben ser invisibles.
Máis para comer.
Quero probalo.
Benvido.
Gústame a cor de teu irmán.
É peculiar.
Terá algo do que falar nas festas...
Se é que vive para ir a unha.
Sabes o que? Aínda non o atopei noutras realidades.
Non é interesante?
Se o mancas, xúroche que eu...
Ti que?
Vasme matar?
Claro que si.
Pero tranquilo.
Non teño intención de mancar nin a teu irmán nin a túa nai.
Non.
A túa familia está a salvo.
A non ser que a única forma de mancarte a ti
sexa mancándoos.
Así que failles un favor e morre.
- Oliver! - Non!
Tes mala sorte, Profesor Ock!
Merda!
- Estás ben? Non quería... - Grazas.
Amarremos ben a ese tipo.
Que? Non. Estás...? Intentas ferir o pobre home?
Mira, vin o portal.
Sei que es doutra dimensión.
Teño demasiada experiencia con iso
ultimamente.
Confía en min. Eu son o bo aquí, e o dos brazos mecánicos non o é.
Pero tes os ollos vermellos. Como vou...?
Si. Díxencho.
Tranquilo, Oliver. Todo vai ir ben.
Iso non o sabes seguro.
Que clase de nai lle mente ao seu fillo?
Dixeches que non nos mancarías.
Non, dixen que estabades a salvo.
Sempre que o teu fillo sufra e morra como merece.
E falando diso...
Non.
Un movemento en falso e eles caen.
Xa escollín unha dimensión
onde o chan está oito pisos máis abaixo que aquí.
Non os vas mancar.
Nin a min.
Non sei a que xogas, pero ti non es un asasino.
Ei, perdoa que non me lembrase de ti,
pero lembro esa noite.
Intentabas salvarme.
Igual te cambiou o accidente,
pero... eras unha boa persoa e intentabas facer algo bo.
Salvarte?
Despois da dor e do dano que causaches?
Das vidas que arrebataches?
Nunca!
Non.
Non o salvaría.
Eu non. Nunca.
Non podería.
Non o faría.
Non crearei a miña utopía con sangue!
A xustiza...
A xustiza chegará.
Por todos os amigos que perdemos,
por todas as familias que rompestes,
- recolleredes o que... - Veña, Mark.
Non comín polos disturbios de Bangkok.
Si. Xa vou.
Papá, boto en falta a mamá.
Eu tamén, rapaz.
Chainsaw ten medo.
Dille a Chainsaw que todo vai saír...
Pobre Angstrom.
Crías que te podías agochar?
Meu Deus, mírate.
Es patético.
Fas que me sinta mal.
Fagamos así.
Matarei o rapaz axiña.
Non!
É un asasino!
Un monstro!
Nunca o salvaría.
Nunca!
Merece morrer! Agora mesmo!
Rematou todo.
Non rematará ata que che faga pagar por todo o que fixeches.
Estou farto do teu xogo.
Ai, si?
Queres matarme? Faino.
Deixa que eles marchen e malla en min o queiras, si?
Eu non pelexarei.
Non, Mark...
Grazas pola oferta, pero que tería iso de divertido?
Non atravesarei ningún dos teus estúpidos portais.
Non podes mancarme...
É igual de parvo en todas as dimensións.
Merda!
Carne.
O teu fillo aguanta máis do que esperaba.
Debería deixalo onde o tempo pase rápido.
En todos os meus estudos
non conseguín saber canto tempo vive sen comer.
Non es moi lista.
Mamá!
Para xa.
Por favor.
Pensas que ti es inocente?
Noutras dimensións, ti úneste ao teu marido e ao teu fillo,
asasinades milleiros de persoas e a Terra arde.
Traizoas a túa propia raza.
O legado da túa familia é o sangue.
Non.
Eu non.
Eu criei o rapaz que desafiou a seu pai e salvou o planeta.
Polo que dis, os mundos son totalmente diferentes.
Coñezo o fillo que criei e non é un asasino.
Estás segura?
Parece que este é o único mundo onde Mark é bo
- e ti o malo. - Que?
Oh! Por iso estás enfadado.
Porque neste mundo es ti o malo e Mark é o heroe por primeira vez!
Ti non sabes nada!
Oliver!
Eu non son o vilán!
Intento salvar o mundo!
O teu fillo é un monstro!
Oliver.
Está...
Está ben, tranquilo. Estou...
- Estou ben. - Non conseguiches nada co teu ataque.
Estou ben.
Farei que o teu fillo sufra.
Farei que ti sufras.
E ata farei que este neno sufra.
Ben, pois en canto saio, abre outro portal
e non hai espazo entre eles. É só un túnel cara a outro sitio.
E nalgunhas dimensións o tempo é raro.
Non sei nin o tempo que pasa.
Non sei que lles fixo a miña nai ou a meu irmán.
Como chegaches aquí?
De onde vés?
A ver, es un home que se viste de morcego, e o teu nome é...
Non cres que iso é ser un pouco vago?
Díxenche que non estaba de humor.
- Isto rematou! - Mark...
Mamá?
Que lle fixeches?
Lembras os médicos dos que che falei?
Os que me reconstruíron o corpo?
Tamén o melloraron.
Por que cres que te enviei ao multiverso?
Por que cres que te estaba abrandando?
Non quero que morras nunha dimensión calquera!
Quero matarte eu!
Pensas que me conformaría se non te matase
coas miñas propias mans?
Para!
Non.
Isto non remata ata que ti e a túa familia morrades.
Deixa de ameazar a miña familia!
Non sabes todo o que pasei!
Canto tiven que conterme!
Non deixarei que ningúen...
nunca...
manque a miña familia!
Outra vez.
Non!
Pensei que eras...
Pensei...
Pensei que eras máis forte.
Despexado. Muller ferida e un neno.
Señora, está ben?
Oliver?
Oliver.
Grazas a Deus.
Debbie?
Ceo santo. Que pasou?
Cecil, onde está Mark?
Non o sei. Pero antes levarémosvos a un sitio seguro.
Ti, trae os médicos.
Xa!
Meu Deus.
Tiña que facelo.
Non tiña opción. Tiña que matalo.
Tentou matarme.
Ía matar a miña nai e o meu irmán.
Obrigoume a facelo.
Foi un accidente, pero obrigoume a facelo.
Eu non quería matalo...
Eu non... Tiven que facelo.
Non tiña elección.
Perdín o control.
Quería matalo.
Iso en que me converte?
Crin que era máis forte.
Díxome que era máis forte. Eu...
Quería matalo, pero non sabía se podía.
Meu Deus.
Onde estou?
Tróuxome aquí e mateino. Estou atrapado!
Estou atrapado para sempre.
Non podo volver á casa.
Vou morrer aquí.
Angstrom Levy.
Pois si que gañou.
O consello di que para executar un viltrumita,
ten que estar enteiro e intacto,
que mereza afrontar o seu final con toda a súa forza.
Pero non di nada dos negróns.
Levádeo á súa cela.
Si, xeneral Kregg.
Esperade.
Señor, por favor.
Admíroo dende que era un neno.
Non me faga mancalo.
Só quería levantarme.
Sairei de aquí por min mesmo.
Non intente nada.
Xa aceptei o meu destino hai tempo.
Móvete, mamalón!
Ei, déixame respirar.
Vaia, o meu plan funcionou!
Que?
Lémbraste de min?
Si. Por que estás aquí?
Mira cara a adiante, unopán!
Por ti. Estou aquí por ti!
Xa falamos!
Nada.
Polo que podo ver, non hai nada.
Fixéchela boa, Mark Grayson.
Ignora o feito de que mataches alguén.
Iso axúdache a seguir.
Creo que falar contigo mesmo non é o mellor.
Tampouco tes ninguén máis con quen falar.
Así que, dentro ou fóra da túa cabeza, tanto ten.
Teño que volver.
Ten que haber forma.
Algún sitio neste planeta...
Ten que haber algo.
Igual algo en Angstrom...
Igual o seu corpo aínda pode...
Mark. Ti... tes mal aspecto.
Eve? Es ti?
Si. Só que non son... a que ti coñeces.
Xa non o son.
Eu... síntoo. Non o entendo.
Fixen... algo horrible.
Sabémolo.
A única razón pola que podías estar aquí
era se ferises ou matases a Angstrom Levy pelexando.
Nós xa o sabiamos.
Pero...
Acaba de pasar.
Igual para ti. Para nós pasaron 20 anos.
Levounos ese tempo atopar esta dimensión.
Por sorte, os Gardiáns tiñamos daquela catro máquinas do tempo.
O mundo de onde vimos,
o mundo onde non estiveches estes anos, está...
moi mal.
Xa dixemos demasiado.
Poderiamos alterar a liña do tempo.
Mark, abrirei un portal para que volvas.
Grazas.
Non sei se sobreviviría aquí.
Sobreviviches.
Non che gustaría no que te convertiches.
Mark, espera.
Quérote, Mark.
Quérote dende hai tempo.
Desapareciches e quedei desfeita.
Eu...
Debín dicircho.
Eve, eu...
Non mo digas a min.
Dillo a ela.
Dille que a queres.
Ou dille que non a queres.
Dille algo.
Dille algo para que poida seguir coa súa vida.
Agora vaite.
Supoño que non escoitaches
o de non danar a liña temporal.
Cala, Rex.
Meu Deus!
Mark? Podes...? Escóitasme?
PENTÁGONO DOS EUA
Ela está ben. O único que fixo foi preguntar por ti.
E Oliver?
Non lle pasou nada.
Dareiche un tempo.
Grazas, Cecil.
Agradézocho.
Sempre.
Santo ceo!
Mamá.
Estou ben, Mark.
Isto...
rematou?
Mark.
Se buscas estar só,
este non é o sitio máis afastado.
Non tiñas outra opción.
Non te mortifiques.
Non es coma teu pai, Mark.
Ti non estabas alí.
Perdín o control.
Perdino.
Crucei unha liña, Cecil...
E eu...
Non tal. Protexiches a túa nai e a teu irmán.
Fin da historia.
- Non sei, Cecil, eu... - Para.
Mark, mírame.
Se os malos morreron e os bos viven,
é un bo día.
Como se diferencian?
Os malos adoitan romper brazos.
Vai para a casa.
Descansa.
Ti non es el.
Non estabas alí.
Necesitas axuda?
Para facer un sándwich?
Síntoo. Eu... só...
- Podemos falar? - Rápido.
O pan ponse brando.
Amanda.
Aínda estou aprendendo a interactuar en persoa.
Si, xa se nota.
E por iso che pido perdón.
Pero as túas transformacións son un problema.
Ti mesma o dixeches.
E eu amaño problemas.
É o que se me dá ben.
É o que son.
Impórtasme e quero amañar o teu problema.
Sinto se polo camiño eu me convertín nun problema.
Esa desculpa...
non está nada mal.
Vale, seino.
Sei que ti amañas cousas.
E sei que queres axudar.
Pero fala antes comigo, coma unha persoa.
Non coma un aparello ou un ordenador roto.
E non fales dos problemas que teño.
Hai días que me gustaría falar de todo menos diso.
Creo que o entendo.
Pero se descobres como facer que deixe de volverme máis nova,
agradecereicho.
Entendido.
Entón queres que falemos doutras cousas tamén?
Si, parviño.
Igual me podías pedir outra cita.
Ti... queres...?
Si.
Inmortal.
Perdoa por non dicircho antes.
Kate.
Non o sabe ninguén.
Sempre me agochei... e vivía sendo unha copia.
Por se acaso.
Estaba cansa de morrer.
Pensaba liscar,
ser outra persoa.
Pero non puiden,
por ti.
Perdoa por non dicilo.
Tranquila.
Non pasa nada.
Por fin.
Podes con iso?
Podo cun camión.
Ben, polo menos cun pequeno.
De onde che veñen os poderes?
De miña avoa, a nai de miña nai.
As mulleres coma nós só tiñan oportunidades
se ían en traxe de baño os sete días da semana.
Veña!
Merda!
Vamos. Atoparemos outra saída.
É el?
Papá.
Quen sucumbirá á miña influencia?
Dobregádevos ante Ka-Hor!
Un momento. Sodes dúas mulleres?
E?
Teño que meterme no corpo dun home
para poder escapar da maldición da tumba!
Que sexista.
Son forte e podo facelo.
É o que sempre quixen facer.
Quero facer o que ti fas.
Quero ser coma ti.
E seralo, fillo.
Seralo.
Vivirás máis ca todos os seres insignificantes deste planeta.
Vivirás para ver como este mundo cae e desaparece!
Todas as cousas e persoas que coñeces desaparecerán!
Sabes quen me dixo iso tamén?
Non son meu pai.
Non son meu pai!
Executaremos a teu pai, e ti volverás á Terra.
Continuarás a súa misión e prepararás o planeta para nós.
O ano pasado estoupou a casa de en fronte.
E agora a vosa?
Meu, debería revisar a miña casa.
Vaia.
Si, nunca se está seguro abondo.
Que ben volver. Non si, Oliver?
April, podes meter a Oliver na cama?
Claro.
Veña, rapaz. Imos lavar os dentes.
Mamá, estás ben?
Que?
Eu...
Estarei ben.
Preparemos a cea.
Tes clase mañá, verdade?
Mark?
Viña darche as boas noites,
pero vexo que non vas durmir polo de agora.
Síntoo. Teño moitas cousas na cabeza.
Eu tamén.
As cousas van ser diferentes, non si?
Sentía que estabamos sendo case normais.
Pero agora...
Deixo a universidade.
Mark...
Non ten sentido.
Falto á clase.
Canto máis o penso, menos sentido lle vexo.
Vou ser dentista? Avogado? Programador? Por que o ía facer?
Sei que está sendo duro, pero isto...
Estamos falando do teu futuro.
Non podes deixalo.
Con todo o que podo facer, dime por que necesito ir á universidade.
A universidade non só te prepara para... Mark?
Non podo.
O que podo facer...
É demasiado.
Non podo.
Teño que mellorar.
Teño que aprender...
a controlarme.
É importante.
É o máis importante.
Teño que mellorar.
Teño que ser mellor.
Entendes?
Mark...
Enténdelo?
Si.
Enténdoo.
Meu Deus. Mark!
Cecil contounos o que pasou con ese psicópata.
Túa nai está ben?
Está ben.
É máis forte do que parece.
Seguro que si. E ti como estás?
Non quero falar diso.
Si, claro.
Sabes que sempre estou aquí.
Se necesitas un ombreiro, eu teño dous.
Si, seino.
Quero falarche doutra cousa.
Vale.
Nada. Síntoo.
Claro.
Síntoo, Mark.
Non é xusto.
Non mereces isto.
Ei.
Ei, Nolan.
Estás aí?
Estou aquí, extraterrestre.
Veña, ho. Chámome Allen.
Non sexas así.
Oín falar do que fixeches en Thraxa.
Estamos no mesmo bando.
Non tal.
Estás en contra do imperio.
Mark contoumo todo.
Viches a Mark?
Si, na Terra.
Quería recrutalo para a Coalición e loitar contra os teus.
Pero adiantáchesme.
Non o metas nisto.
Non é cousa súa.
Deixa que teña algo de paz.
Eu pagarei polo que fixen.
Si, tranquilo.
Iso vai pasar.
Oín o que din por aquí.
Vante executar, amigo.
Van, si.
A xente preocuparíase máis ca ti por iso.
Xa non son viltrumita.
Xa non.
Sinto vergoña e arrepíntome de como actuei.
Vexo como sofren os seres inferiores
e... moléstame.
Moito.
Dilo coma se fose algo malo.
O que fixen na Terra,
a dor e a destrución que causei... non ten medida.
O que lle fixen a esa xente...
O que lle fixen ao meu fillo...
Si, e a túa xente está facendo iso mesmo en milleiros de planetas.
Pero ti podes axudarnos.
Merezo morrer.
Meu Deus.
Aínda así...
Que?
Que pasou?
Creo que...
boto en falta a miña muller.
Subtítulos: Paula Maneiro Torreira
Supervisora creativa: Abraham Díaz López