ANTERIORMENTE
Alguén matou onte os Gardiáns.
Por certo, son Allen.
A Coalición de Planetas quererá coñecerte.
Non me podía mover.
Aceleróuseme o corazón.
Chámase medo.
Non falo con ninguén, gardo todo dentro.
Que é isto?
Algo que a min me axudou.
Si!
Merda.
Trouxéchesme a París?
Iso é un casino?
Asegúrate de non escoitar só a voz que tes no oído.
Es demasiado boa para min!
Es un vello hipócrita!
- Veña! - Nós non tiñamos nada.
Inmortal e eu, si.
Chámome... Shapesmith.
Ti non es teu pai, Mark.
Por iso vou volver.
Pois xa está.
É hora de botar o paxaro do niño.
O bo é que podo voar.
Vas estar ben, verdade?
Podo estar na casa en cinco minutos.
Estarei ben.
A ira é parte disto,
parte da pena.
Si, eu... xa o sei.
Prometín que non choraría.
Este último ano foi moi...
Duro?
Si.
Pero isto é un novo comezo,
e quero que goces cada segundo.
É o momento de descubrir quen es,
e non falo de Invencible.
Falo de Mark Grayson.
O meu único fillo.
O meu... o meu neno.
O meu...
Veña.
Quérote, mamá.
Non tomes drogas!
Faríanme algo a min?
Mellor non sabelo.
Irei cear o domingo.
Un momento.
Déixame atender a chamada.
Ola.
Síntoo.
Ola.
A miña amiga Olga deume a túa tarxeta.
- Chámome Debbie... - Si.
Si, síntoo.
Non usamos apelidos, Debbie, pero Olga faloume de ti.
Esperaba a túa chamada.
O Can Espiritista?
De verdade?
Temos 12 anos?
Cres que está torto?
Explícame isto, Mark.
Xa tes moza, es un superherore.
E eu estou solteiro e non teño superpoderes,
e por iso teño que intentar atraer.
Isto non me axuda.
Sairás gañando cando nos comparen.
Tes razón.
Ben, ves isto?
É un calcetín?
Cando estea na porta, así, quere dicir que vaias comer un taco ou a España,
ou que fagas o que queiras, pero non volvas ata que o quite,
e eu farei o mesmo por ti.
- Entendido? - Ola. Hai unhas cousas aquí.
Son vosas, rapaces?
Xoguetes.
É unha colección!
Síntoo, non sei en que pensaba.
Quen ten sexo o primeiro día?
Non sei, Mark.
Pode que moita xente.
Nós, por exemplo.
Nós?
A miña compañeira non chega ata mañá e temos todo o cuarto para nós.
Moi ben.
Digo, si, pero agora mesmo?
Pois poderiamos.
Vale.
Si.
Trouxen isto.
Ben.
Xenial. Está ben telos.
Espera, non terás superesperma ou algo así, non?
Non, parece normal.
Non sei... parece estar ben.
E non me esmagarás ou algo así accidentalmente
se te excitas?
Vin o que podes facer.
Non.
Eu... Non faría algo así.
Igual mellor póñome eu enriba.
Para estar seguros.
Claro.
Apaga as luces.
Como o fixeches?
Superpoderes, rapariga.
Non me chames así.
Entendido.
Querida audiencia, igual é momento de deixarlles privacidade a Amber e Mark
e centrármonos nas estrelas e na historia que comezou hai moitas xeracións,
en... "Esta misiva, esta maquinación".
ESTA MISIVA ESTA MAQUINACIÓN
Comezamos no planeta Unopa.
Un mundo tranquilo e próspero,
os unopáns conseguiron a harmonía entre a natureza e a tecnoloxía.
Ata que todo cambiou de súpeto.
Coma unha praga de gran potencia, unha forza escura invadiu Unopa.
Estendeuse polo planeta e conquistouno nuns cantos días.
Os unopáns que morreron nunca coñeceron os conquistadores.
Os que viviron, aprenderon o seu nome:
viltrumitas.
Pero o espírito dos unopáns non rompeu.
Esperaron durante décadas ata que tiveron un momento de debilidade,
e rebeláronse.
Desafortunadamente, subestimaron os seus opresores.
Pero non todo estaba perdido.
Algúns unopáns con recursos conseguiron escapar,
cambiaron o seu fogar polas estrelas e pola promesa dunha nova vida.
Durante xeracións, crearon campos de cría en lugares remotos
para reconstruír a poboación,
o que chamou a atención de certos poderosos galácticos.
Impresionado por saber que sobreviviran e escaparan dos viltrumitas,
Thaedus, o líder da Coalición de Planetas,
convidounos ao planeta Talescria para que se unisen a eles.
Tes o noso respecto, Marvin de Unopa.
A campaña dos viltrumitas converteuse no problema da galaxia,
e temos que estar unidos contra ela.
Estamos creando unha arma para paralos.
Se queredes axudar, alegraríanos unirnos á túa coalición.
Marvin explicoulle que os campos de cría
eran tamén un programa de mellora xenética,
deseñado para crear soldados que puidesen derrotar os viltrumitas.
Os resultados non eran exitosos.
Ata que chegou Allen.
Foi o primeiro e único éxito.
Desde que naceu, a Allen adestrárono
para ser o mellor guerreiro que o universo coñecera nunca!
Xa antes de ser adulto, non había opoñente
que se lle resistise.
Axiña chegou a hora da primeira misión de Allen.
Aínda que era máis forte cá maioría,
Allen non puido gañarlle a ningún viltrumita no combate.
Considerouse que o programa fora un fracaso.
A Allen nomeárono Oficial de Avaliación Planetaria,
e tiña que buscar alguén que o puidese derrotar
para así atopar un aliado forte que resistise os viltrumitas.
É certo que Allen tiña que observar as actividades
do planeta Turra e, no canto, foi á Terra,
o seu erro levouno ata Mark Grayson,
metade humano, metade viltrumita, e que apoiaba a Coalición,
porque, ás veces, para cambiar o universo enteiro
hai que ser
ALLEN O EXTRATERRESTRE
Miña casiña, meu lar.
Esta vez, Allen traía un agasallo raro e moi valioso para a Coalición...
Esperanza.
Os datos.
Ola a vós tamén. Aí tendes.
Atopaches o planeta correcto.
Si, atopei o planeta correcto.
Porque o que atopaches antes non era o correcto.
Xa, pero iso non...
A maioría dos nosos axentes non cometen eses erros.
Mira, rapaz, é un erro se con iso rematamos salvando o universo?
Si.
Chegas tarde.
Xenerala Telia, desculpa.
Vin en canto puiden.
Os viltrumitas atacaron Aikreon.
Que? Pero se se uniron ao consello.
Todos están aterrados.
Outros planetas queren cortar as comunicacións.
Necesitamos máis aliados.
E póñennolo difícil.
O bo é que atopei un.
Que novas traes, Allen de Unopa?
Avisaches o campión da Terra de que un viltrumita vive entre eles?
Si, aviseino, pero resulta que el tamén é viltrumita!
Chámase Mark e só é metade viltrumita.
Incrible.
Seino, soa mal, pero non é coma eles.
Antes nin sabía o que era un viltrumita.
Que?
Que...? Estanos mentindo.
Como é iso posible?
Non llo diría ninguén.
Cando obtivo os poderes, só quería axudar os humanos.
Seu pai decidiu conquistar o planeta
e eles... comezaron a pelexar.
Viltrumita contra viltrumita.
Iso non pasaba dende a Gran Purga.
E, atendede, despois de loitar, seu pai marchou.
Marchou do planeta.
Desapareceu.
Non podemos confiar nel.
Mark non é coma os outros viltrumitas.
Só quere protexer o seu mundo.
E conquistar outros no seu nome.
Non! Parade! El non é así.
É un bo rapaz, non un conquistador.
Por agora.
Escoitastes algo do que dixen?
Levamos anos buscando algo que fixese vulnerables os viltrumitas.
Podería ser isto.
- Tes que saber... - Thaedus, non confíes no robot.
Allen ten razón.
Os viltrumitas non abandonan a misión, pero un xa o fixo.
Os viltrumitas non pelexan entre eles,
pero o fillo desafiou a seu pai.
Isto son debilidades.
As primeiras que atopamos,
e temos que saber explotalas.
Igual o poder de Viltrum na galaxia non é tan firme como imaxinamos.
Fixéchelo ben, Allen, e temos moito que deliberar.
Chamarémoste pronto.
Grazas, gran Thaedus.
Hónrame servirvos.
Non saben o que isto significa!
Se hai máis rapaces viltrumitas,
igual tamén se poden rebelar contra os pais!
Por que se reproducen con outras razas?
Os viltrumitas crían na raza pura.
Ves? Esa é unha boa pregunta.
Se preguntasen no canto de berrarme...
Allen, antes de que marches,
podemos falar?
Claro, sabio Thaedus.
Creo que é conveniente e alarmante
que atacasen Aikreon xusto despois de unirse á Coalición.
É coma se os viltrumitas recibisen información desde dentro do consello.
Queres que descubra se alguén nos traizoou?
Allen.
Segues demostrando que es o recurso máis valioso da Coalición.
Grazas, señor.
Se hai espías, atopareinos.
Ola, Vorg. Ola, rapaz.
Estrañáchesme?
Si, claro que si.
Estrañaches a teu pai, non si?
Estrañáchesme?
Estrañeite, si.
Si? Canto?
Moitísimo, ou dez veces iso.
Igual aínda máis.
A ver se é certo.
Meu Deus!
Tentáculos. Eu...
Igual é hora de volver á Terra
e unírmonos de novo a Amber Bennett e Mark Grayson mentres comezan
na universidade do norte.
Xa vexo.
Non, mellor non.
Ben...
Aquí temos un felino de Unopa.
Non nos sorprende que teña un ollo xigante no medio da cabeza,
pero iso non lle impide ter certas aventuras na casa.
Vaia, devecía por isto.
Non sei como comes kanzlok.
É noxento.
El non o pensa.
Tanto ten o que viaxe,
Talescria segue sendo o planeta máis fermoso.
Hai centos de planetas coma este.
Si, pero ti só estás nun.
De que quería falarche Thaedus despois da reunión?
Mira, non podo...
Ben, vale.
El pensa que hai un espía
e quere que...
Allen!
Merda!
Unopán.
Responde as nosas preguntas e igual che deixamos vivir.
Ese non é o voso estilo.
Non é "primeiro matamos e non facemos preguntas"?
Contarasnos todo sobre o encontro
co viltrumita da Terra.
Iso non é unha pregunta se...
Estás seguro de que ten un herdeiro?
Estás seguro de que fuxiu?
Quen vos dixo iso?
De verdade!
Gustaríame saber...
Onde está o pai?
O pai.
Cal era?
Os de dous ollos sodes todos iguais.
Gran Thaedus.
Como está?
Vivo, de momento.
Igual non o parece, pero ese é un motivo de celebración.
Subestimaron unha vez máis as ganas de vivir dos unopáns.
Sei que ti e Allen sodes especiais un para o outro.
Grazas, señor.
Para vir aquí e atacar a Allen na casa,
os viltrumitas deben saber que descubrimos algo.
Algo que os asusta.
E imos aproveitalo.
Deberías descansar.
Veña.
Xa o coido eu.
Perdóame, Allen.
Veña.
- Vamos. - Dúas máis.
Dúas máis.
Imos falar disto?
Ou imos estar sempre incómodos?
O segundo?
Deus! Por que es tan inmaturo?
Eu son inmaturo?
Enganástesme con Inmortal!
Iso é o que cres que pasou?
De verdade?
E aínda que fose certo, ti enganaches a Eve comigo antes.
Xa, pero iso favoreceuche!
Es incrible.
E ti noxenta!
Sabías que Inmortal ten uns 2000 anos?
Non é que teña que darche explicacións de nada,
pero se sumas os anos que vivimos eu e as dobres,
teremos a mesma idade.
Moi ben.
Vale. Entón eu son moi novo para ti?
É iso?
Non, Rex.
Ti es un mamalón.
E dende cando iso é unha novidade?
Veña, Kate.
Fala comigo. Que pasa?
Queres sabelo, Rex?
Si.
Si que quero.
Ben.
Inmortal é a única persoa que coñecín
que morreu tantas veces coma min.
Igual ti non o entendes, pero significa algo.
El enténdeo.
E Rex non.
Ti non deberías estar escoitando.
Así que, por favor, lisca dunha vez!
Non é o teu ximnasio, papón.
Vasme romper os dentes?
Non sexas cretino, Rex.
- Tarde. - Polo menos non son infiel.
Pero si que o es!
Iso foi antes!
Agora non o son!
Ola, amiguiños.
Quero correr mentres sigo no mesmo sitio.
Parécevos correcto?
De onde es?
De verdade, de onde es?
Adiante, Shapesmith.
Estarei alí.
Parado no mesmo sitio.
Ben, isto foi tan divertido coma comer unha lámpada.
Ei, Mozart, que é isto?
É Strauss, en realidade.
Iso é un cerebro?
É o teu cerebro?
Si.
Vas facer que pregunte, non si?
Non quedei satisfeito con como actuei co Xigante.
Xa!
Cagáchela bastante con ese.
É horrible sentir medo, non si?
Foi inaceptable.
Síntoo.
A sensibilidade nunca foi o meu.
Non, tes razón.
Non tes por que suavizalo.
Por iso decidín amañar o problema.
Instalei este sistema visual
para adestrar o control do medo
coa meditación e con pensamentos.
Cres que é unha boa idea?
A xente sente medo por algo.
E sempre é unha boa razón.
O medo é unha emoción que non ten sentido para alguén coma min.
Non estou de acordo.
Pero aprenderás polas malas.
Que te divirtas cando caias dun acantilado.
Amanda!
O medo non só me afectou na batalla,
tamén me impediu facer algo
que quero facer desde hai tempo.
Queres ir ao cine comigo?
Ao cine?
Claro, Rudy.
Irei ao cine contigo.
CENTRO COMUNITARIO
É coma a vertixe.
Fálase dos síntomas físicos da pena:
depresión, letargo e todo iso.
Pero cando de súpeto penso nela durante o día,
é coma se caese.
CÓNXUXES DE SUPERHEROES
Intento agarrarme a algo, pero non hai nada.
Dá moito medo.
E cansa.
E eu só...
Aínda a boto de menos.
Iso é todo.
Grazas, Theo.
Ben, descansemos un pouco.
Carol?
Ola!
Debes ser Debbie.
Sinto o do outro día.
O meu cativo de tres meses ten moitos cólicos.
Lémbrome diso.
O meu fillo era un mexeriqueiro.
Cantos anos ten?
Dezaoito.
Xa é un home.
Si.
Ben, estas son as normas.
Somos coma outros grupos,
pero somos máis estritos coa identidade.
Só usamos nomes.
Non compartas nada ata que queiras,
pero todos sacrificamos a noite do martes,
entón é mellor aproveitalo.
O baño está ao final.
O café é noxento.
Algunha pregunta?
Creo que non.
Xenial.
Senta.
Ben, a quen lle toca?
Ola, son Lucinda.
Ola, Lucinda.
Un día na universidade e xa es maior para chamarme.
Chámame cando poidas.
Bótote de menos.
Eu non falei moito a primeira vez.
Tardei case un mes en falar.
E agora non calo.
Xa vexo.
Síntoo.
Podo deixarte soa.
Non, tranquilo.
Hoxe deixei o meu fillo na universidade.
Casa baleira?
Si.
Está ben.
Enténdote.
Todos o facemos.
Ei, non o tomes a mal,
pero hai un bar nesta rúa e algúns imos sempre ata alí.
Si, penseino xa que ningún dos dous queremos ir para a casa.
Pero sen presión, claro.
Bótote de menos
Claro.
Virame ben unha copa.
É un lugar raro.
Os mellores son así.
Nunca?
Si que vin películas, pero non, nunca fun ao cine.
Tiña cousas máis importantes que facer.
E antes non encaixaría.
Un día tesme que contar todo sobre a túa nenez.
Xa imos ver unha película de medo.
Ei.
Querías comprobar o teu medo.
Dúas para Midnight Slaughter.
É para maiores.
Xa.
E?
Tes que vir con teus pais para mercalas.
Iso é ridículo.
Que estean os pais
vai cambiar o contido da película?
Cambia porque así non me despiden por vendérvolas.
Ei!
Está ben.
Son fillos meus. Poden vela.
Que?
Queres un test de ADN?
Como...?
Esta non é a miña primeira película.
A xente fai moitas cousas por dez dólares.
Espera.
Se é a túa primeira película, que outras cousas normais non fixeches?
Isto ten que ser apetecible?
Dío o rapaz que comía polo cu.
Non era... Entraba polo...
É apetecible agora?
Sei que non é bo para min, pero...
Cala.
Unha hamburguesa con patacas é un dos praceres da vida.
Si.
Estouno descubrindo.
Síntoo.
Pedirei máis.
Camareiro!
Máis patacas.
Rudy.
Non hai camareiros no Burger Mart.
Mudácheste cando morreu a túa parella?
Cambiei os mobles.
Non podía pagalo.
Ti?
Quedei polo meu fillo, pero agora?
Non sei.
Igual é hora de cambiar.
Os cambios son bos.
Si.
O problema é a onde vou.
Un sitio novo.
Hai moitas cousas que me conectan a el.
Se queriamos comida india, iamos á India.
Fomos a Tokio e volvemos un mércores.
En Noiteboa, fixemos un boneco de neve no Polo Norte.
O rapaz chorou por non ver a Papá Noel,
e dixémoslle que foramos ao Polo Sur.
Parece que tiñades unha boa vida xuntos.
Tiñamos, si.
Podes estar enfadada igual.
Tranquila. Eu tamén o estou.
Grazas.
Gústame falar con alguén que o entende.
Diríache que será máis sinxelo, pero Alana morreu hai case un ano
e aínda a busco na cama polas mañás.
Alana?
- Falas...? - Si.
Era Green Ghost.
Xa rompín a primeira norma do CDS.
Xa non importa,
porque a matou ese psicópata extraterrestre.
Non sabía que tiña parella.
Pelexabamos por iso.
Ela quería protexerme.
Teño que ir ao baño.
Estás ben?
Non, volvo agora.
Meu Deus! Tiveches sexo con Amber!
Que? William!
Como foi? Quero os detalles.
Que noxo! Non!
Nin de broma, non!
Somos compañeiros!
Os compañeiros falan disto!
Ben, e ti que?
Que tal con "Isto é voso"?
- De que falas? - Do rapaz de antes.
Volvín e tiñas o calcetín na porta.
Xa me gustaría.
Igual esquecín quitalo cando cho expliquei.
Espera, pensabas que eu e el...?
Si!
Síntome afagado.
Pero aínda estou confuso polo de Rick.
Sempre pensei que estariamos aquí xuntos.
Cecil di que vai mellor.
Debería saír nun mes ou así.
Seino.
Non quería que te sentises mal.
Non, tranquilo.
Ei!
Creo que alguén quere unha segunda rolda.
Xa vou, Ambers.
Non é Amber.
Quedamos mañá pola noite.
Seguro que si.
Mark Grayson?
É para ti.
Mark Grayson.
Necesito axuda.
Quen es?
Son eu, O Can Espiritista.
Ataca o lume con lume, o malvado con maxia.
Ese son eu!
Mark?
Teño unha importante...
O Can Espiritista non é real!
É un personaxe de cómic.
Na túa dimensión, si.
Pero existen infinidade de mundos
onde os cans e a maxia son tan reais coma o aire.
Nós temos cans!
Os cans son reais.
Entón xa entendes a metade.
Abre a mente e axudareiche a chegar ao outro lado.
Sexa o que sexa, non o fagas.
- Avísote. - Mark Grayson.
Vin porque...
Espera, por favor!
Non o entendes.
Última oportunidade.
Quen es e que queres?
Síntoo.
Debía desarmarte co meu disfrace.
Pensei que se vías algo que querías...
Desarmarme?
Por favor! Non son malo.
Chegar ata aquí levoume case toda a vida.
Podo erguerme?
Se contestas as miñas preguntas.
Chámome Nuolzot.
Son do planeta Thraxa.
Envíanme os meus para pedirche axuda.
Thraxa?
Está a un par de galaxias ou así.
É dicir, non moi lonxe. Vas... Tanto ten.
Como sabes quen son?
Os rumores sobre Invencible están moi estendidos.
A túa rapidez, a túa forza.
Só ti podes salvarnos
da chuvia de meteoritos.
Ben, escoita...
Nuolzot.
Nuol... zot.
Acabo de chegar á universidade.
Nin sequera fun a unha clase.
Estás de broma, Mark?
Nuolzot veu dende...
para pedirche axuda e ti estás ocupado?
Cantos insectos están en perigo?
Todos.
Pero di un número.
Uns 42 mil millóns.
Non te preocupes.
Cubrireite eu nas clases.
Por que che importa?
Porque a última vez que te negaches a axudar, lamentámolo os dous.
Cremos en ti, Mark Grayson.
Non, non podes ir a un planeta cun extraterrestre descoñecido.
Estás tolo?
Os Gardiáns poden vixiar mentres non estou.
Só serán unhas semanas.
Un mes como moito.
Depende do tráfico.
Igual non hai moito.
Traballas para min.
Aquí na Terra.
Moita xente morreu pola miña culpa, Cecil.
Aquí podo salvar vidas.
Milleiros delas.
É unha orde.
Non vaias.
Teño que escoitarme a min mesmo primeiro.
Teu pai sentía o mesmo.
Avisareite cando chegue.
Cago no demo, Mark.
Maldito rapaz.
Es un bo humano, Mark Grayson.
Con este traxe son Invencible.
Polo de agora.
Non, quero dicir que me chames Invencible.
É a identidade secreta.
Si, claro.
Invencible.
Temos que facer unha paradiña.
Ei, que tal?
Ei, sae á ventá.
E?
Mira cara a arriba.
Mark?
Teño que marchar unhas semanas.
Ao espazo.
Agora mesmo?
Se non, morrerá moita xente.
- Síntoo, pero... - Non, para.
Non pidas perdón.
Non por salvar vidas.
Este é o trato e eu acéptoo.
Vai.
Grazas.
Podes dicirllo a miña nai?
Si, claro.
Ten coidado.
Sempre.
Amber, eu...
Si?
Quérote.
A CHAMADA FALLOU
Estás cómodo, Mark...?
Perdoa, Invencible?
Si, grazas.
Canto nos levará chegar a Thraxa?
Uns seis días terrestres.
Odio o espazo.
Debbie?
Estás ben?
Dixen algo malo?
Síntoo.
Esta noite foi demasiado.
Enténdote.
É demasiado.
Non falei con ninguén disto, só co meu fillo,
e iso fai que ademais sexa unha mala nai.
Ei.
Sandar leva tempo.
Non podo sandar.
O meu home non está morto!
Só... desapareceu.
Desapareceu porque...
porque matou a Alana e os outros Gardiáns,
e case mata o meu fillo.
O teu home...
O teu home é Omni-Man?
Pensei que era Nolan Grayson, pero non era verdade.
Os últimos 20 anos foron unha mentira.
Gustaríame que morrese.
Gustaríame chorar e seguir adiante pero... non podo.
Oxalá estivese morto.
Pero non por ti.
Non deberías volver ao grupo.
Non sería seguro estando ti alí.
Eu non o sabía.
Non sabía quen era.
Deberías.
Invencible?
Invencible.
Chegamos.
Está aquí.
Ola.
Ignóraos.
Ven.
O monarca quere coñecerte.
Espera.
Que se necesita salvar neste planeta?
E os meteoritos?
Meteoritos? Que meteoritos?
Os que van matar milleiros de persoas?
Ai, si!
Eses meteoritos.
Sabes o que? Igual é demencia.
Envellecemos máis rápido ca vós os humanos.
Tranquilo.
O monarca explicaracho.
Maxestade.
Preséntolle a Invencible da Terra.
Ola, fillo.
Canto tempo.
Papá?
Subtítulos: Paula Maneiro Torreira
Supervisora creativa: Abraham Díaz López