Program zawiera efekty stroboskopowe
mogące wywoływać ataki epileptyczne.
POPRZEDNIO
Chcieliśmy wysłać Nolana, by móc zbadać sprawę morderstw
bez wzbudzania jego podejrzeń.
A co da nam wysłanie Marka?
Przekonamy się, co dzieciak potrafi.
Co ważniejsze, czy ma dobre serce.
Coś ty za jeden?
Dokąd jedziesz?
Na wygwizdowo.
Nie wiesz?
Gazu!
Proszę, poczekaj na mnie.
Hej, Cecilu?
Daliście plamę.
Zostawiłem to na pamiątkę.
Dorównajcie poprzednim bohaterom,
a plama zniknie.
Zamordowałeś siedem osób.
Żona już cię podejrzewa.
POTRZEBA BYŁO DEMONA
Nie słuchałeś mnie, gdy mówiłem, że masz odpuścić.
Nie ma się czym martwić.
Wszystko w porządku.
Zabić go!
Moja kolej.
Co jest?
-Spadamy! -Szybko!
Powiedz panu Liu, że jak znów wejdzie na nasz teren, to pożałuje.
To było do ciebie.
Nie bądź głupi. Zrobiłem ci...
Uciekaj!
Cholera.
Tym razem jestem przygotowany!
Poddaję...
Przewiń do tyłu.
Poddaję...
Ten nowy kolo wymiata!
Tak, spóźniłem się 20 minut,
ale na pewno się nie wściekniesz.
Skąd taki wniosek?
Bo przyniosłem ci sernik japoński.
Pojechałeś po niego aż na drugą stronę miasta?
No.
Żeby wynagrodzić mi spóźnienie, bo pojechałeś na drugą stronę miasta?
Głupi pomysł?
Trudno się nie zgodzić.
Mógłbym go oddać,
ale spóźniłbym się jeszcze bardziej.
Hej! Co ci zrobiliśmy?
Przymknij się, Kevin. Nie drażnij tego.
Możecie zatrzymać się na rogu Trzeciej i Parkland.
Przyjmą was na kilka tygodni.
Nie ma za co! Strzegę miasta.
-Za tobą! -Co? Cholera.
Cześć. Spokojnie, już ogarniam.
Ale może się spakujcie?
Głupia sprawa z mieszkaniem.
-Spóźniłeś się 45 minut! -To już się nie powtórzy.
Wciąż się powtarza.
W ciągu trzech miesięcy spóźniłeś się 12 razy.
Odejmę ci z wypłaty.
Wie pan co? Nie ma sprawy.
-Odchodzę. -Co?
Panie Sayer, w majonezie znów jest szczur.
A co mnie to obchodzi, Sam?
Grayson?
Jutro będę miał gotówkę, słowo.
-Powiedz szefowi, że potrzebuję czasu. -Czas się skończył.
Bierz! Weź wszystko, co mam!
Masz dwa dni. Potem będzie z ciebie mokra plama.
Boże.
Gdzie ta bomba grawitacyjna?
Nigdy nie powiem!
I co teraz?
Musisz go przestraszyć. Niech uwierzy, że go puścisz.
Słyszę cię!
No nie wiem. Tak się nie robi.
Daj, pokażę ci.
Widzisz? Teraz powie mi wszystko.
Ale złapiesz go, prawda?
Tak. Za momencik.
Szlag.
Dzień dobry, dyrektorze Winslow.
Pan Grayson.
Jeśli planuje pan kontynuować naukę,
musimy porozmawiać o problemach z frekwencją.
GABINET DYREKTORA
A jeśli nie planuję iść na studia?
Nie ruszaj się!
Umrzecie za te marne pensje?
Czy strzelicie w powietrze, skłamiecie szefowi
i wszyscy pozostaną przy życiu?
Hej. Nie mogę dzisiaj. Coś mi wyskoczyło.
Wystawiasz mnie?
Stąpasz po cieniusieńkim lodzie.
Warto poczekać i zobaczyć, jak się płaszczę.
Lepiej przyjdź w czwartek na kolację u mojej mamy,
jeśli ci życie miłe, Marku Graysonie.
Nie przegapię, choćby świat się walił.
Poważnie?
Ani zadrapania?
Nieźle jak na faceta z palcami ze żwiru.
O tak.
Milusio. Tego mi było trzeba.
Dług już spłacony.
Jesteśmy kwita.
Gdzie tam.
„Gdzie tam”?
Rzecz w tym, Tytanie, że bardzo się przydajesz.
Jesteś skuteczny.
Przyjmujesz kule i się nie mazgaisz,
w przeciwieństwie do niektórych.
Raz się, kurwa, zdarzyło...
Morda!
Czasem puszczasz ludzi wolno, zamiast ich ukatrupić.
Ale robisz wrażenie.
Skoro skończyłeś spłacać dług, możemy pogadać o bonusie.
Nie potrzebuję twojej kasy.
Potrzebujesz. Gdzie znajdziesz teraz normalną pracę?
Będziesz smażył burgery? Zapomnij.
Teraz tak wygląda twoje życie.
Nieprawda.
Jesteś chodzącą stertą kamieni. Skuwasz mordy.
I tyle. Pogódź się z tym w końcu.
Wiem, że będziesz dla mnie pracował.
Pytanie tylko, czy wolisz uniknąć bólu.
Co robisz?
Myślisz, że wykaraskasz się z tego siłą?
Wiem, gdzie mieszka twoja rodzina,
a to znaczy, że ja zdecyduję, do kiedy będziesz dla mnie zapierdalał!
No widzisz?
Właśnie przez takie efektowne popisy nigdy nie wypuszczę cię z rąk.
Poza tym teraz wisisz mi za biurko. To importowany klon włoski.
A teraz odrzuć go w kosmos.
Jakie to uczucie, ocalić świat? A przynajmniej swój kraj?
Ten był z tych mniejszych.
Ten był mały?
Było widzieć asteroidę, którą odbiłem parę lat temu.
Wielka jak Teksas.
Cholera. Muszę lecieć.
Co by to nie było, twój trening jest ważniejszy.
Wyższe cele, pamiętasz?
Wiem, ale chodzi o Amber.
Rozmawialiśmy o tym.
Tato...
Ale tylko ten raz.
Super!
Trochę się spóźniłem.
Przyniosłem deser.
W porządku, zasłużyłem sobie.
Miałaś rację. Twoja mama świetnie gotuje.
Trzeba było powiedzieć jej przy kolacji. Dwie godziny temu.
-Próbowałem pisać... -Coś dla ciebie znaczę?
Oczywiście.
Bo odnoszę inne wrażenie.
Wciąż się spóźniasz, odwołujesz albo wcale nie przychodzisz.
-Masz marne wymówki. -Czekaj.
Ale potem przynosisz mi ulubione sushi
i zostawiasz liściki w szafce.
Albo czekasz na mnie po lekcjach.
I nieźle się całujesz.
Ale nie możesz tak się zachowywać.
A dziś przegiąłeś. To już trzy miesiące.
Miałeś poznać moją mamę.
Mam obowiązki rodzinne...
Pomagam ojcu w pracy.
Ciężko jest wszystko pogodzić.
Rozumiem. Wybierz więc.
Ale to?
Już się na to nie zgadzam.
Miałam tak poprzednio i już mi wystarczy.
-Poczekaj. -Niby na co?
Jestem...
Co takiego?
Ja...
Obiecuję się poprawić.
Dowiedź tego.
-Cześć, tato. -Mark!
Właśnie patrzę, jak Słoń okrada sklep w centrum.
-Akurat sobie poćwiczysz. -Nie jestem w nastroju.
Mark...
Dobra, już lecę.
Zuch chłopak.
-Ktoś tu lubi lody? -Tatuś!
Mamusiu, dostał moją wiadomość!
Świetnie.
Telefon jeszcze niezablokowany.
Nadal pracujesz dla tego zbira?
Nessa, to skomplikowane.
Daruj sobie.
Chcę z tobą posiedzieć.
Chodź, skarbie.
Spójrz, tatusiu! Superbohater!
On jest dobry?
Tak ludzie mówią.
A czy ty jesteś dobry?
Ja...
Jak się nazywa?
On? Nazywa się...
NIEZWYCIĘŻONY
Siedmiu zabitych. Jeden żywy. Twój mąż.
-Debbie? -Jezu!
Co to było za miejsce w Bordeaux?
To z tymi czekoladowymi cośkami?
Éclairs D'André?
Właśnie! Dzięki, skarbie.
UTAH – ODLEGŁOŚĆ – HASŁO – FINANSOWANIE
KREW – STRÓJ – DNA
Muszę odebrać swój strój.
Nawet jeśli jest zniszczony.
Jest zastrzeżony i chcę go z powrotem.
Natychmiast go przynieś.
Nie muszę wam mówić, że z kimś zerwałam.
Zgodziłem się, byś została superbohaterką, tylko i wyłącznie dlatego,
że Rex się tobą opiekował.
Sama potrafię sobie poradzić.
Ojciec próbuje powiedzieć, że bardzo lubiliśmy Rexa
i byliśmy spokojniejsi, bo cię chronił.
Teraz nie należysz nawet do ekipy...
Rex mnie zdradził.
Teen Team nie istnieje. Nic nie trwa wiecznie.
-Wybacz mu. -Co?
Wszyscy faceci popełniają błędy.
Nie bądź...
Jesteś 18-letnią dziewczyną.
Nie poradzisz sobie sama jako bohaterka.
W ogóle nie powinnaś tego robić.
Po pierwsze sama mogę wszystko.
Dosłownie w mig mogę przestawiać atomy na poziomie molekularnym.
A po drugie nie jestem pewna, czy chcę kontynuować.
Świetnie! Najwyższa pora.
Mam dość też tej rodziny.
Nie.
-Samantho! -Ani mi się waż...
Brakuje paru liter.
Farba kosztuje. Masz w cholerę długie imię.
To tobie kilka miesięcy temu uniemożliwiłem rabowanie banku.
Mam na imię Tytan.
Chcesz zemsty. W porządku, do roboty.
-Nie chcę walczyć. -Bo bym wygrał?
Miałeś farta.
Chciałbyś.
Wezwałem cię, bo potrzebuję pomocy.
Miałbym pomóc przestępcy?
Nawet nie wiesz, co to znaczy.
Myślę, że jednak wiem.
Nie, nie wiesz.
Nie jestem przestępcą. Wplątałem się w to przez dług.
No i?
Jesteś bohaterem. Rozprawiasz się ze złymi gośćmi.
No.
Pomóż mi załatwić mojego szefa. Jest ze wszystkich najgorszy.
Kto to taki?
Maszynogłowy.
Ale ksywka.
Oczywiście o nim nie słyszałeś, bogaty dzieciaku z przedmieścia.
Co? Ja... Co ty tam wiesz.
Daj spokój.
Maszynogłowy rządzi tym miastem.
Każdy rentowny lewy biznes należy do niego.
Jeśli ktoś musi umrzeć, by mu nie zagrażać,
wysyła osiłków takich jak ja.
Ja jestem raczej superbohaterem od grubszych spraw.
Ratuję planetę i tak dalej. Może wezwiesz Fight Force?
Pewnie, gościu. Odleć sobie. Zapomnij o reszcie na dole.
Pokażę ci, czego nie widzisz z daleka.
Co? Teraz?
Masz inne plany?
Jaki żal.
Ja też średnio się bawię.
Firma Maszynogłowego zajmuje się śmieciami.
Tak dostarcza narkotyki do melin w całym mieście.
Należy do niego ta cała ulica.
Opłaca inspektorów, by nie musieć robić napraw,
i podkłada ogień dla kasy z ubezpieczenia.
Jeśli ktoś jest w środku, to trudno.
Który to Maszynogłowy?
Żartuję.
Izotop, chodźmy.
Co to, do cholery, było?
Jego przydupas.
Pomagając mi go załatwić, wesprzesz zwykłych ludzi.
Pomyśl o tym następnym razem, walcząc z głupim Człowiekiem Słoniem.
Dlaczego pożyczyłeś od niego pieniądze?
Nie były dla mnie.
Tatuś!
Wiem, że dam radę Maszynogłowemu. To tylko zbir z dziwną głową.
Ale ma prawą rękę, jakiegoś Izotopa,
który łatwo może go teleportować.
Mamo, podasz mi ziemniaki?
-Mamo? -Przepraszam.
Sam nie wiem. Uważasz, że powinienem pomóc Tytanowi?
Popełniłbyś ogromny błąd.
Jak to?
Bo on cię wykorzystuje.
Nie jestem głupi, tato. Wiem, gdy ktoś kłamie.
Tytan nigdy nie chciał zostać przestępcą.
Ma rodzinę. Chyba ma chorą córkę.
Nawet jeśli to prawda, to wciąż jesteś Viltrumitą.
Walczysz z najazdem obcych. Ocalasz kraj od asteroid.
To ci uwłacza.
Mamo?
Czasem ludzie nie są tacy, jakimi się wydają.
No właśnie! Posłuchaj mamy!
Jak pomożesz temu kolesiowi, dostaniesz bolesną nauczkę.
Ale wiem też, że pomaganie innym nigdy nie uwłacza.
-Prześpię się z tym. -W porządku.
Zajebiście!
Liga Jaszczurów nigdy więcej nie zamieni mieszkańców miasta w węże!
Żebyś wiedział!
Kto napije się piwa?
W kwaterze Strażników nie spożywa się alkoholu.
W kwaterze Strażników nie spożywało się alkoholu.
Mój pierwszy projekt w tej budzie.
Musiałem wywalić jakiś skaner czy komputer.
No nie! Chyba to nie była twoja dziewczyna, Robocie?
Żółwik.
Mam 25 lat.
Nie ma jak browarek po wypełznięciu z czyjegoś ucha.
Stary! Co jest?
W szpitalu jest teraz ponad dwadzieścia osób,
bo zamiast walczyć jako drużyna, uprawialiśmy samowolkę.
Pokaż walkę.
Widzisz, Rex? To tutaj?
Umiem rozpoznać autobus.
Tu nawaliliście z Monster Girl.
Skupiliście się na własnych walkach
i nie zapobiegliście rozbiciu autobusu z cywilami.
-Były w nim dzieci. -A co mieliśmy zrobić?
Przebić opony!
Rozwalić beton na kawałki,
a Monster Girl mogła ratować życia!
To właśnie mieliście zrobić!
Dupli-Kate, następnym razem
opanuj sytuację.
Gdybyś otoczyła Króla Jaszczura,
mogłaś go unieruchomić, a Kurcząca Rae zabrałaby jego wężopukawkę.
Mówi na to wężostrzał.
Dajcie spokój.
Postaraliśmy się i wygraliśmy. Tyle.
Nawet nie masz mocy, staruszku.
Powtórz to, chłopcze.
A co? Dziadziuś zgubił aparat słuchowy?
Przestańcie. On ma rację, Rex.
Pieprzyć to.
Super ta narada.
Jak zwykle jako jedyna się poświęciłam
i teraz jestem o tydzień młodsza niż wczoraj.
Dasz wiarę tym gnojkom?
Niektórym.
Powiedziałeś Markowi, że ratowanie życia mu uwłacza.
Inni ratują jednostki. Mark ratuje miliony.
Musi mieć rozmach, a ty nie pomagasz.
Ja nie pomagam?
Nie rozumiesz naszych rozterek. Nie jesteś superbohaterem.
Gdy przybyłeś tu pierwszy raz, nie miałeś o niczym pojęcia.
O ludziach, o społeczeństwie ani o tym, co dla nas ważne.
No i?
Wszystkiego cię uczyłam.
Pokazałam, jak tutaj być superbohaterem.
A teraz nie mogę zrobić tego dla Marka?
Nie to miałem na myśli...
Myślę, że Mark zaufał komuś, komu nie powinien,
zamiast posłuchać mnie.
Nas.
Nawet jeśli się nie zgadzamy.
Jest bohaterem zaledwie od miesięcy. Myśli, że wie wszystko.
Nie chcę, by żałował swojej decyzji.
Ja też nie.
To dzieje się tak szybko.
Nie sądziłem, że to będzie tak trudne.
Ale była kicha.
Bycie superbohaterem rujnuje moją średnią.
Po co wiedzieć, gdzie leży Mongolia?
Co nie?
Żartuję. To trzeba wiedzieć.
Serio. Musisz rozpoznać kraje z powietrza.
No tak, racja.
Wszystko gra, Eve? Wyglądasz na przybitą.
Czytasz czasem o wykopanych z domu 16-latkach
i im zazdrościsz?
Raczej nie.
-Chcesz o tym pogadać? -Tak. Nie. Nie wiem.
-Sama już nie wiem, co robię. -Mark!
Cześć.
Wyluzuj, tygrysie. Nadal jesteś na czarnej liście.
Przyjdziesz wieczorem, prawda? Hej, Eve.
Jasne, że przyjdę.
Tylko mnie nie wystaw.
Tym razem nie tylko mnie zawiedziesz.
Mark zgłosił się do pomocy w przytułku Beckwell.
-Dwa razy w tygodniu wydajemy kolacje. -Robi wrażenie.
Gdzie tam. Jest mi dłużny.
Beckwell to dla mnie drugi dom.
Czekałam tam, aż mama skończy pracę.
Wychował mnie.
To niski budynek z cegły na Trzeciej Ulicy?
Tak. Bądź na 19.
Rety, muszę lecieć. Miałem pomóc mamie pokazać dom.
Do zobaczenia na miejscu. Pa, Eve!
Może dołączysz? Przyda nam się pomoc.
Chciałabym, ale...
Pochłania cię ratowanie świata?
No właśnie już nie.
Zatem nie masz wymówki.
Jesteście blisko z Markiem.
Zauważyłaś coś dziwnego?
Co masz na myśli?
Wciąż się spóźnia.
Albo nie przychodzi i zmyśla powody. Przynajmniej tak sądzę.
Już chyba tak nie mogę.
Faceci to dupki,
ale Mark taki nie jest.
Słabo u niego z punktualnością,
ale zadurzył się w tobie. Wciąż tylko o tobie mówi.
Naprawdę?
Dzięki. Zobaczymy się wieczorem?
Tak.
Maszynogłowego możemy bankowo znaleźć na 60. piętrze.
Pomieszczenie ma ogromne okna, ale są pancerne czy coś.
Miejsce patroluje cała ekipa byłych wojskowych dupków.
Używają najnowszego sprzętu.
Dlatego jestem wam potrzebny.
Jestem osiłkiem, ale nie głupim.
Czy gość od teleportacji może pomóc Maszynogłowemu uciec?
-Zająłem się Izotopem. -Jak to?
Parę razy w tygodniu odwiedza jedną laskę.
Dopłaciłem jej, żeby trzymała go cały wieczór.
Co?
Dobra. Włamiemy się do apartamentu, pojmiemy Maszynogłowego i co potem?
Znasz kogoś, kto by mógł go przymknąć?
Mógłbym zabrać go do Globalnej Agencji Obrony.
Widzisz? Już czynisz dobro, bohaterze.
Tam w przytułku to była twoja córka?
Jak ma na imię?
Fiona.
Często tam chodzicie?
To jej drugi dom.
Wchodzę w to, ale musimy zagęścić ruchy. Mam plany na wieczór.
Prawie zapomniałem, jaki ze mnie przystojniak.
Witaj w świecie żywych, klonie.
Nie zaczynaj! Ja jestem oryginałem.
Proces zakończył się sukcesem.
Nigdy nie zrozumiem, po co to robisz.
Chwileczkę. Proszę. Nie chcę walczyć.
Tylko nie w komorę replikacji, kretynie!
Próbowałem wyjaśnić.
Potrzebuję waszej wiedzy na temat wzrostu tkanek i replikacji DNA.
Opłaci wam się.
Cześć, kochanie. Miałbyś czas kupić coś na kolację?
Myślałam o tagliatelle z tej knajpki w Rzymie.
I do tego różowe wino z Prowansji.
Tak. Dzięki, skarbie. Kocham cię.
Co ja wyprawiam?
Co jest...
Maszynogłowy.
Wstawaj. Aresztujemy cię.
Hej! To koniec. Zadarłeś z silniejszymi.
Dwa w pamięci...
Niezwyciężony. Tytanie.
Szefie.
Masz rację.
Jesteś taki silny i twardy!
A ty sobie latasz, gdzie zechcesz. Super sprawa.
Chyba dziękuję. Dużo o mnie wiesz.
Wiedziałem, że razem z tą kupą gruzu
wpadniecie tu przez drzwi.
To włoski klon, że nie wspomnę.
-Nie mogłeś tego wiedzieć. -Tak sądzisz?
Tak to jest, kiedy ma się zakuty łeb!
-Mówiłeś, że się nim zająłeś. -Wiem.
To małe uaktualnienie pokazuje mi wszelkie możliwe scenariusze,
dlatego wiem, że nie ma co wyjaśniać dwóm debilom,
czym są prawdopodobieństwa kwantowe.
To bez znaczenia, bo jak wspominałem, Niezwyciężony ma rację.
Jesteście o wiele silniejsi. Tyle że ja...
mam pieniądze!
W mordę.
Żebyś wiedział, synku.
Amber?
Eve! Przyszłaś.
Chodź, oprowadzę cię.
Kurczak, tłuczone ziemniaki, sałatka, minestrone na kuchence,
za chwilę zabraknie.
Żadne wymyślne danie, ale jest zdrowe.
Moi starzy pichcą jedynie w mikrofali.
To wygląda przepysznie. Jest już Mark?
Ma kwadrans, nim rzucę go w diabły.
Pewnie jesteś mistrzynią w siekaniu.
Skąd wiedziałaś?
Zmielę cię i wyłożę tobą swój podjazd.
Nie.
Już po was!
Kto następny?
Witaj, chłopcze.
MARK – GDZIE JESTEŚ?
Dziesięć na dziesięć! Jesteście warci każdej...
Chwila. Mam jakiś odczyt. Co?
Cecil dostał anonimowy telefon.
My się tym zajmiemy.
Wyrżnij tych dupków!
Dupli-Kate, Monster Girl ma kłopoty.
Obiecano mi w tym świecie godnych przeciwników.
Ależ jesteście rozczarowujący.
Zabicie was będzie aktem miłosierdzia.
Hej, dupku!
Niezwyciężony!
Czarny Samsonie, uciekaj!
Nie!
Żałosny dzieciuch.
Nie!
Przegięliście pałę.
-Rzeczywiście. -I to jak.
Żałosne.
Ta bitwa mi uwłacza.
Zabicie insektów to żaden honor.
Nie.
To był niespodziewany scenariusz.
Ruszamy, Izotopie.
Izotopie?
Wybacz, chłopcze.
Nie chciałem takiego końca,
ale muszę dbać o swoją rodzinę.
Mam nadzieję, że przeżyjesz.
Warzywa są idealnie miękkie, Rose. Starałam się.
Dzięki, Amber.
Przyjdziesz potem do kuchni? Mam dla ciebie tę książkę.
Świetnie, dziękuję.
No co?
Ledwo pamiętam moją lekcję angielskiego, a ty znasz wszystkich tutaj po imieniu.
Sami tworzymy otaczający nas świat.
Racja.
Naprawdę sądziłam, że Mark dziś tu będzie.
Wykrwawia się.
Ucisk na ranę. Sprawdźcie źrenice.
Migotanie. Cofnijcie się.
Ja pierdolę. Stracimy go?
-Możliwe. -Nie.
Potrzebujemy go. On musi żyć.
Na wszelki wypadek zabierzcie próbkę do laboratorium.
-To straszne. -Macie coś?
Traci za dużo krwi.
Dasz radę.
Tata?
Tylko współpracuj.
Tracimy go.
Muszę odebrać.
Amber, przepraszam.
Muszę lecieć.
Co się stało? To był Mark?
Już dobrze. Jestem tu.
Pomogę ci.
Trudno jest kogoś kochać pozornie bez wzajemności,
ale Mark cię kocha.
Byłby tu, gdyby mógł.
Muszę przyznać, szefie,
że udało ci się przekabacić tego dzieciaka...
Usłyszał prawdę.
Uczynię to miasto lepszym dla wielu osób.
Ale niektórzy mają pierwszeństwo.
Tatuś!
Czy to nasz nowy dom?
Jakiś postęp?
Jezu, aż tak źle?
Próbowaliśmy wszystkiego: leków, wirusów,
bakterii, prionów, nawet nanobotów i substancji promieniotwórczych.
Komórki Viltrumitów mają to gdzieś.
Nie umierają.
Próbujcie dalej.
Czuję, że krew przyniesie odpowiedzi.
Napisy: Marcin Jan Chojnowski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Tomasz Robaczewski