Giń, Oddjob!
Mój kontroler nie działa.
Bo jesteś głupi.
Christino, przynieś pranie.
Teraz kolej na Lionela!
Nie chcę. Na dole jest strasznie.
Lionel! Natychmiast!
Dalej.
Szybciej!
Otwórz drzwi.
WYBIERZ ŻYCIE
Mamo!
Gotowy na kolejny tydzień zmagań na linii frontu?
Tak. Wejdziesz? Właśnie kończę śniadanie.
Byłoby lepiej jechać od razu.
Już odebrałem zlecenie od Dave'a.
- Gdzie zaczynamy? - W Norfolk.
- Norfolk. - Okej.
- Tylko... - Okej.
To ja jako księżniczka Mononoke.
Futro jest oczywiście sztuczne.
Uwielbiam ten film.
- Dwa razy byłam na nim w kinie. - Zrobili nową wersję?
Dzieńdoberek.
- Jesteś bardzo radosny, Gus. - Czemu nie? Mamy piękny dzień.
W piątek wieczorem wydawałeś się nieco...
- Jaki? - Przygaszony.
Jestem zmęczony. To był długi dzień.
No i ta akcja z nawiedzoną lalką
trochę mnie wytrąciła.
- Szkoda, że tego nie nagraliśmy. - Tak?
Wzrosłaby popularność.
- Mamy ponad 2000 subskrybentów. - Pięknie.
Co dzisiaj robisz? Może zabierzesz się z nami?
- Mogę? - Jasne.
Gus, to nie będzie nawiedzone miejsce?
Patrzcie go. „Nie jest nawiedzony?”
Nie jest. Co za tchórz.
A ty, chcesz jechać?
Nie. Moi fani buntują się, że nic nie zamieszczam.
- Muszę przygotować tutorial o make-upie. - Rozumiem.
No, dobra. Ruszajmy.
- Będziesz obserwować zaćmienie? - Tak.
Uważaj na oczy.
Witajcie.
- Miło mi. - To dla mnie zaszczyt.
Doktorze, Mam naprawdę ważne pytanie.
Gdy jestem ze swoimi ludźmi, miałaś milczeć.
To było jasne.
- Co jest? - Przepraszam.
Chciałam tylko zapytać, czy przygotować
jakieś przekąski lub udogodnienia.
Może ktoś chciałby jeszcze skoczyć do ubikacji?
Oni na pewno nie będą myśleć teraz o jedzeniu i sraniu.
Musisz się odkleić od tego wymiaru, bo przejście będzie bardziej bolesne.
Niczego się ode mnie nie nauczyłaś?
- Przepraszam, doktorze. - Dobrze.
Zaćmienie zacznie się za osiem godzin.
Już czas.
Dopuśćcie dzieci i nie przeszkadzajcie im przyjść do mnie...
do takich bowiem należy królestwo Eternis.
Richard?
Dzień dobry, Helen. Jak się dzisiaj masz?
Właściwie całkiem nieźle.
Nagram dzisiaj odcinek inspirowany klasykiem Johna Carpentera.
Chętnie go później obejrzę. Już nie mogę się doczekać.
A co ty dzisiaj porabiasz?
Piję herbatę. Oglądam telewizję.
Głównie reklamy ubezpieczeń na życie.
Chcesz, żebym wpadła? Możemy wspólnie obejrzeć mój film.
- Richard? - Wybacz. Muszę iść.
...omija słońce...
- Dokąd jedziemy? - Już mówiłem. Do Norfolk.
To czemu minęliśmy tablicę z napisem: „Witamy w Leicestershire”?
Powiedziałem „Norfolk”? Miałem na myśli Leicestershire.
Nie chcę jechać do Leicestershire?
A co jest nie tak z Leicestershire?
Opowiesz o tym Astrid?
- Okłamałeś mnie. - Ja cię okłamałem?
- W jego ustach to brzmi zabawnie. - O co chodzi?
Nie wiedzieliśmy wszystkiego o panu Eltonie Johnie.
Spójrz. Strona 15.
„Hinckley, Leicestershire 1997.
Chłopiec utrzymuje, że jego dom nawiedza ognisty duch.
Pomimo prób podważenia jego słów
wynik badania wykrywaczem kłamstw i zniszczone mienie
potwierdzają wersję chłopca”.
Nic nie...
To zdjęcie mojej żony, Emily.
Zobacz w lewym górnym rogu.
O mój Boże.
Elton?
To jego przypadku nie mogła rozgryźć.
Elton!
Kim ty jesteś?
Jak to robisz?
Wszystko w porządku, szefie?
Obserwują mnie.
Kto?
Nie wiem. Rosjanie? Chińczycy? To może być każdy.
Wezwiemy kogoś?
A kogo proponujesz?
Władimira Putina? Xi Jinpinga?
Spójrz.
Filmują mnie moimi kamerami.
I przesyłają nagrania! Trollują mnie!
Ktoś się włamał do systemu.
Niemożliwe. Systemu Smyle nie da się zhakować.
Mogę jakoś pomóc?
Szkoda, że nie ma tu Gusa Robertsa.
Czemu nie powiedziałeś nam prawdy?
Nie mogłem, bo nie wolno nam o tym mówić.
Przysięgłem, że nigdy tam nie wrócę.
Pamiętam, jak wzywałem pomocy, ale nikt mnie nie słyszał.
Kiedy uciekłem, było jeszcze gorzej.
Siostra powiedziała mamie.
Mama powiedziała sąsiadom i tak dalej.
Doskonale.
BIAŁA KARTA PROWADZI ŚLEDZTWO W LEICESTERSHIRE
NAWIEDZONY CHŁOPIEC
Przyjechali naukowcy.
Zajęli cały dom.
Ciągle mnie badali, robili odczyty i pomiary,
zadawali mi pytania.
Tutaj.
Dziennikarze chcieli robić zdjęcia, domagali się wywiadów.
Nie potrafimy wyjaśnić zjawisk obserwowanych w tym domu.
Wokół było mnóstwo ludzi, a mimo to czułem się bardzo osamotniony.
Stale pukali do drzwi,
ale większość z nich była wścibska albo złośliwa.
Niektórzy przyszli pomóc, ale wszyscy chcieli zobaczyć mnie.
W końcu po prostu uciekliśmy. Mama, tata i ja.
A Helen?
Oczywiście i Helen.
Zaczynam rozumieć, dlaczego jest właśnie taka.
Całe życie ciągle się przenosiliśmy.
Niby czemu pracowałem w tylu różnych miejscach?
Myślałem, że po prostu łatwo rezygnujesz.
To był medialny cyrk.
Musieliśmy się wyprowadzić i zmienić nazwisko.
Wiedziałem, że nie nazywasz się Elton John.
Nie.
- A jak? - Lionel Richie.
Miło cię w końcu poznać, Lionelu Richie.
Hej.
To musiało być dla ciebie straszne.
Całe życie upłynęło mi na oglądaniu rzeczy,
które nie mają sensu, a wszystko przez ten dom.
Nie. Nigdy nie chodziło o dom.
Ty byłeś drzwiami, które wyczuła Mary Coleford.
- Jak to? - To brama.
Przejściem pomiędzy światami.
Od 15 lat działam w branży badań paranormalnych.
I nic nie widziałem.
Odkąd go poznałem, dokonałem egzorcyzmu na martwym psie,
rozmawiałem z duchem żołnierza z czasów II wojny światowej
i napadła mnie szmaciana lalka opętana przez seryjną morderczynię.
- Do czego zmierzasz? - Jesteś wyjątkowy.
Chyba powinieneś wrócić do Hinckley.
Mnie pomogła ponowna wizyta w szpitalu.
Może i ty osiągniesz podobny efekt.
Nie zostaniesz sam. Będziemy z tobą. Prawda?
Tak. I to świetny materiał dla kanału.
Nie będziemy filmować.
- To się okaże. - Nie.
Szczerze mówiąc, zacząłem już kręcić zajawki.
- Chłopiec z Hinckley powraca. - Słuchajcie, może macie rację.
Może powinienem tam wrócić.
Powinienem był to zrobić już dawno temu.
Ale jeśli zdecyduję się teraz, zrobimy to dla mnie.
Ten przypadek jest przeznaczony tylko dla nas.
Chcę, by w czasie zaćmienia lampy paliły się na czerwono.
Czerwono.
Tak? Czerwono.
To międzywymiarowe przeniesienie, nie parada równości.
Nie będę za nimi tęsknił. Im szybciej znikną, tym lepiej.
- Wszyscy udadzą się z nami? - Tak.
- Tego będzie mi brakowało. Co to? - Płukane w płynie Bold.
Bold.
Czuję, jak granica między wymiarami słabnie.
Ale sygnał Smyle i tak uniemożliwi nam przejście.
Żałuję, że nie możemy nic zrobić.
A co ze stronicą? Rozdział 15, werset 97. Inkantacja.
Sygnał jest potężniejszy niż magia stronicy.
Ale teraz, gdy wiem, jak to zablokować...
Kochana...
zrobisz coś dla mnie?
Wszystko.
Tym, którzy nie widzieli Oni Żyją, wyjaśniam,
że to film science fiction o obcych,
którzy zapanowują nad Ziemią dzięki przejęciu kontroli nad ludzkimi umysłami.
Ludzie w filmie wyglądają normalnie,
ale zachowują się dziwnie, bo nie są tym, kim się wydają.
Potrzebny będzie niebieski podkład.
No dobra.
Nie cierpię tego miejsca.
Jesteśmy z tobą.
Dlaczego Emily napisała w notatkach „skontaktować się z Toynbeem”?
Znała go?
Wspominała o tym, ale do spotkania chyba nie doszło.
Stała tam.
Weźcie ekto-spect i ruszamy.
Nie wpuszczą obcych do domu.
Zapukamy i pójdziemy.
Witam. Z kim mam przyjemność?
Jestem Gus Roberts, to mój kolega, Elton John.
Zapraszam.
Bardzo przyjazny.
Co sprowadza was do Hinckley? Jak możemy pomóc?
No cóż.
W 1997 roku mojemu koledze, obecnemu tu Eltonowi, coś się przydarzyło
w pańskiej piwnicy.
- Kto to? - Gus, Elton i Astrid.
- Poszukiwacze prawdy. - Poszukiwacze prawdy?
Badacze zjawisk paranormalnych. Oglądałam wszystkie ich filmy.
- Jestem waszą 2000. subskrybentką! - Tak?
Jesteśmy sławni.
Mogę wam zadać kilka pytań?
- Chętnie posłucham o waszych przygodach. - Pewnie.
- Nastawię wodę. - Okej.
Szefie, chyba wiem, jak odkryć,
kto stoi za tymi pojebanymi wygłupami.
Bjorn, na litość, nie przeklinaj.
- Przepraszam. - Dziękuję. Słucham.
Wykorzystując maszty antenowe Smyle'a,
możemy namierzymy naszego trolla.
To genialne.
Dobra robota, chłopcze.
Ile musimy odebrać sygnałów, żeby ustalić jego lokalizację?
Trzy jebaniutkie.
Jeden z głowy.
Polowanie czas zacząć.
Nie mogliśmy Eltona wyciągnąć z Darkside.
Myślałam, że tylko udajesz przerażenie.
Nie. Lęk jest jak najbardziej autentyczny.
Liczyliśmy, że pozwolicie nam zajrzeć do piwnicy.
Oczywiście. Charlotte, pokaż im, gdzie iść.
Dziękuję.
- Dasz radę, Elton. - Tak.
Dalej.
O Boże!
- Co? - Co?
Nie tak to pamiętam.
Tu stała pralko-suszarka, z której wyszedł duch.
Były też różne dziwne dźwięki. Aż ciarki mnie przechodziły.
A tu jest ładnie.
Mówiłem – nie chodziło o miejsce.
Tylko o ciebie.
Mówisz tak,
ale ja niczego nie czuję.
Pójdę po dodatkowy sprzęt.
W vanie mam ducho-pompę. Zaraz wracam.
Dziękuję, że to robisz.
Gotowa?
Tak chciałam zobaczyć Eternis.
Niestety, nie jest ci to pisane.
Pamiętasz, co trzeba zrobić?
Boję się!
- Co? - Boję się.
Boisz?
Powinnaś się cieszyć.
Pomożesz mi osiągnąć życie wieczne.
Chcę żyć wiecznie razem z tobą.
Nauczycielu.
Kiedy wraz z moim nieśmiertelnym ludem w Eternis
będę mówił o życiu na tej planecie
przed uzyskaniem duchowej emancypacji,
zawsze będę wspominał twoją ofiarę.
Nie zapomnimy twojego imienia, Allegro.
Mam na imię Elara.
Halo?
Drzwi były otwarte.
Richard?
To ja.
Wydawałeś się jakiś nieswój,
więc przyniosłam coś z domu.
Kierowca Ubera dziwnie na mnie patrzył. Cudak.
Co, u diabła?
Elton.
To znowu się dzieje.
Richard?
Okej.
Nie.
Co się dzieje?
To ja.
Gus miał rację. Wszystko przeze mnie.
Muszę ci coś powiedzieć.
Kiedy obudziłam się w szpitalu,
to było jak koszmar, z którego wcześniej budziłam się tysiąc razy.
Ale kiedy byłam przytomna, pojawiłeś się ty.
O czym ty mówisz?
Nie mówiłam całej prawdy.
Tak.
Emily?
Astrid, nie.
- Wszystko dobrze. - Nie!
To nie był jej czas.
Tylko ty mogłeś ją ocalić. Byłeś jaśniejącymi wrotami w ciemności.
Musiałam ją wypchnąć do świata żywych.
Kto? O kim mówisz?
Mówi o mnie.
Wybacz, Gus.
Tak długo cię szukałem.
- Dlaczego mnie zostawiłaś? - Nie zostawiłam.
Udałam się szukać dla nas przyszłości.
Wiecznej przyszłości.
Tylu rzeczy nie rozumiałem. Nadal nie rozumiem.
Przestaliśmy rozmawiać, a potem zniknęłaś.
Wybacz.
Nie mogłam ci powiedzieć.
Nie wiedzieliśmy, czy to możliwe.
Co jest możliwe? Dokąd poszłaś?
Chciałam, byśmy razem byli w raju.
Ale on mnie zamordował.
Mnie powiedzieli, że to był wypadek.
Kłamali.
Kto cię zamordował?
Toynbee.
Umarłaś w 1997 i nic mi nie powiedziałaś?
Na początku nie wiedziałam.
- A kiedy się zorientowałaś? - W szpitalu.
Kiedy w pełni przenieśliście mnie do tego świata.
W szpitalu? To było miesiąc temu.
Miesiąc to nic w porównaniu do 23 lat, Lionelu.
- Ja przynajmniej byłem żywy. - Świetnie.
No już, przestańcie.
Chwila. A kiedy się poznaliśmy, kim byłaś? Duchem? Zombie?
Nie wiem.
- Byłaś żywa czy umarła? - Coś ty taki zero-jedynkowy?
Nie była ani taka, ani taka.
Utknęła pomiędzy światami.
Ale ilekroć byłeś w pobliżu, Lionelu Richie...
Teraz nazywam się Elton John.
Serio?
Tak.
Ilekroć ty byłeś w pobliżu,
Mogłabym wysłać ją do was.
Spróbuje ponownie. Tym razem ma całą armię.
Chcesz powiedzieć, że dr Peter Toynbee
planuje wysadzić w powietrze głowy 200 ochotników?
Zaćmienie.
Zaćmienie. Zaćmienie jest dzisiaj.
On ma kontrolę nad ich umysłami.
- Wybacz, że cię wystraszyłam, Eltonie. - To nic.
Już się nie boję.
I moje dziecko jest bezpieczne.
Chyba nie tylko ja przedostałam się na tę stronę.
Powinniśmy już wracać, więc...
czas zamknąć bramę, Eltonie Johnie.
Nie wiem jak.
Wiesz.
Zawsze wiedziałeś.
Pędź do elektrowni. Musisz ich uratować.
Kocham cię, mamo.
Ja ciebie też, Astrid.
Gus.
- Tak? - Kocham cię.
Kocham cię.
Kurwa mać.
Emily?
Elton?
Kocham cię.
Hej, Helen.
Przepraszam za makijaż. Myślałam, że będziesz zaskoczony.
Co tam?
Twój tata dziwnie się zachowywał i przyszłam sprawdzić, jak się czuje.
Ale wyszedł.
Dokąd?
Drzwi były otwarte, a w domu nikogo nie ma.
Dziwne.
Dziwne jest to, że rozbebeszył cały dom i zbudował tę cudaczną makietę.
Wiem, gdzie to jest.
Jedziemy!
Helen, jedziemy po ciebie.
Halo?
Halo? Gbur.
Mamy cztery godziny, by zabrać Helen i dojechać do Portland.
Darkside, liczę na ciebie.
Tłumaczenie napisów: Małgorzata Siemionkowska