PRYZMAT
Otwórz drzwi przeznaczenia
-Dobrze? Jasne? -Tak.
To trzeba zinterpretować.
-Brzmi... -Pewnie.
-Może być. -Najwyżej nie załapią. To sztuka.
-Może być. -Lepiej bym to wrzucił.
Morda.
Cześć.
-Dziewięćdziesiąt tysięcy. -Widziałem.
Trzy samary? Dopalmy, co zostało.
Kupa towaru.
Skończy się w dziesięć sekund.
-Masz. -Jeszcze jedna.
No proszę.
-Zeszłoroczna kanapka. -Dawaj.
Dla mnie tylko trochę.
-Co? -Nie chcę się ujarać.
-Bez buszka z rana? -Ale z kawą.
-Pewnie. -Koniecznie.
-Proszę. -Dziękuję.
Mam.
Ostatnio przestał palić przez pływanie.
A to na drugi dzień.
Patrzcie.
-Usuń to. -Genialna fota.
-Gdzie to? -W Bibione, u Primotica.
Schlaliśmy się.
-Nic nie pamiętam. -Co się stało z Primotikiem?
Chyba pracuje w domu pogrzebowym w Belgii.
Cześć. Sorki.
-Cześć. -Cześć.
Zrobimy sobie fotkę?
-No pewnie. -Jasne.
-Serio? Dzięki. -Pewnie.
Jaram się tym kawałkiem. Słuchałam go z 20 razy.
Znasz na pamięć?
-Mogę was oznaczyć? -Oznaczaj, kotku.
Napaleniec!
PIĘĆ MIESIĘCY WCZEŚNIEJ
No co?
Patrzę sobie.
Nie mogę?
Patrz.
OBECNIE
Ściągasz mi koc.
Ale wariactwo.
Co teraz?
A co ma być?
Ile masz kasy?
Trochę.
No to nie wracajmy.
Taki miałem plan.
Chcesz wyjechać?
Tak. Jak skończę szkołę.
Dokąd?
Nie wiem.
Jak najdalej.
Rozumiem.
W zeszłym roku ktoś mi przywiązał zużytą prezerwatywę do roweru.
Przed szkołą.
-Nieźle. -No.
Co robisz?
-No co? Pokaż. -Przestań!
Czekaj.
MOGĘ Z TOBĄ WYJECHAĆ? TAK - NIE
Proszę.
O której mamy się wymeldować?
O 11.30.
-A która jest? -Nie wiem.
Nie!
Wkurzające.
Dziękuję.
-Nie jesz? -Później zjem.
Co jest?
Po co byłaś w aptece?
Boże.
-Chciałabym mieszkać w Tokio. -Dlaczego?
To duże miasto.
Jak pójdę do apteki, matka nie dowie się po 20 minutach.
Dobrze.
O co chodzi?
Chcesz iść do ginekologa?
Nie.
Byłam dwa miesiące temu.
Chodź ze mną na rynek pooglądać meble.
Jasne.
-Jeden, dwa... -Tak.
Marco, dlaczego też nie nocowałeś u Boncia?
Bo nie lubię Gwiezdnych wojen. A co?
Udam, że nie słyszałem.
Naprawdę był u Boncia?
Tak.
Tata Boncia to potwierdzi?
Zadzwoń i zapytaj.
Ufam ci.
CAROLA: SPOTKAMY SIĘ PO LUNCHU?
JASNE, CHCESZ IŚĆ DO PARKU?
Pociąg regionalny numer 2377 planowany odjazd o 14:04
ze stacji Roma Termini w Rzymie do dworca głównego w Neapolu
wjedzie na peron pierwszy.
Dworzec w Latinie.
Sezze Romano, Priverno-Fossanova...
-Potrzymasz? -Pewnie.
Wpadniesz do Boncia?
-Co planujecie? -Turniej w Fifę.
Nuda.
-Gdzie masz motor? -Tam. A ty rower?
-Zgadamy się? -Jasne.
Dobra.
-Pa. -Pa.
-Wystarczy. -Dlaczego?
Nie dokończyłem. Muszę dodać parę rzeczy.
Nie rozumiem, ale mi się podoba.
Co to za miejsce z drzewem na ścianie?
Fajne. Opuszczona fabryka przy Pontinie.
-Jaka fabryka? -Ava.
-Calimero, kojarzysz? -Ten kurczak?
Powstał na potrzeby reklamy.
Nigdy go nie widziałam.
Staroć. Pokazywali nam w szkole
w ramach zajęć o początkach telewizji.
Super. Też bym obejrzała.
Znajdę na YouTube.
Proszę.
Zatrzymaj.
Przestań. Mieliśmy osobne pokoje.
Masz nas za idiotów, Andre?
Grasz w chore gierki z byłą swojej byłej, i to lesbijką.
-Jasne. -Nie są chore.
Widzisz?
Powiedz nam wszystko.
Co ci mam powiedzieć?
Fajnie było.
I tyle?
-Ja wam o Zelii powiedziałem. -Nikt nie pytał.
Fakt.
Jak to jest z lesbijką?
Dość, kretyni.
Zajrzę do kaczki.
-Dokończmy. -Nie umiesz grać.
-Wkurzył się? -Kto go wie?
-Vero? -No?
Masz moją ładowarkę?
Tak. Dennis zabrał moją.
-Tam jest. -Na chwilkę, telefon mi pada.
Jasne.
Gdzie Dennis?
-Pokłóciliśmy się. -O co?
Nie no.
Wydał 800 euro na aukcji internetowej
na jakiś sowiecki zabytek z wojny.
-Powaga? -Tak.
A urlop spędzamy u jego kumpla w Minturno,
bo loty w sierpniu są za drogie.
Tylko się nie rozstańcie przez te głupoty.
Powodów jest więcej.
Przykro mi.
Daj spokój, nigdy go nie lubiłaś.
Ja nikogo nie lubię.
Wiemy.
MICOL: PRZEGIĘLIŚMY Z WYBIELACZEM.
Sekundkę.
Widziałaś? Wieki leżał w szafie.
Przepraszam. Kupię nowy.
Przestań, śmieję się.
-Na pewno? -Jasne.
Jak się masz?
Całkiem dobrze.
Super. Będę dziś w Latinie.
Na urodzinach kumpla.
-Tego od komiksów, pamiętasz? -Tak.
Wpadnij, jak chcesz. Będziemy tam, gdzie knajpy.
Chciałabym, ale...
Wczoraj późno wróciłam. Pewnie wieczorem padnę.
-Daj znać, jak się lepiej poczujesz. -Pewnie. Pozdrów ich.
-Jasne. -Pa.
Cześć.
Chodź tutaj.
Poznajesz mnie?
-Urósł, co? -No.
Mogę potrzymać?
-Uważaj, gryzie. -Jest miły.
Marco dzwonił.
Potrzymaj go.
3 NIEODEBRANE POŁĄCZENIA 1 NOWA WIADOMOŚĆ
MARCO: PIEPRZYŁA SIĘ Z DANIELEM NA IMPREZIE.
-Co ty chrzanisz? -Powiedziała mi.
-Gdzie jesteś? -Na trybunach.
-Zaczekaj tam. -Dobra.
PALENIE NEGATYWNIE WPŁYWA NA PŁODNOŚĆ
ILO: ACHILLE LAURO UDOSTĘPNIŁ NASZ KAWAŁEK!
Wymiatają!
Sztos.
-No? -Skoczyłem po drugi kask. Jadę.
Spoko.
Czekaj, oddzwonię.
-Chcesz zniszczyć życie mojemu bratu? -Co?
Czego chcesz, baranie?
-Jeszcze raz coś odwal... -To co?
No? Co mi zrobisz?
Twój brachol na nas doniósł. Tylko dzięki mnie go nie zabili.
Dzięki mnie nie dostał w łeb.
A ty co, ojciec chrzestny?
-Śmieciu zasrany. -Śmieciu?
Przestań i się uspokój!
-Co tu się dzieje? -Nic.
-Nic? -Nic takiego.
Dokumenty.
Proszę.
Mieszkacie tu?
-Tak, na Bruxelles. -Idź do domu.
Ty też.
A to co?
Nie wiem, nie moje.
-Nie kłamcie. Nie wasze? -Nie.
W porządku.
Zobaczymy.
Nic o tym nie wiecie?
Nie.
Złożymy raport.
Chcesz?
Miałem to wywalić.
Trzeba było spuścić w kiblu.
Risorio, Andrea?
-Mogę telefon? -Nie. Za mną.
Cóż.
Nienotowany.
Ale...
Osiem lat temu uciekłeś z domu.
Znaleźliśmy cię w Ninfie.
Miałeś dziewięć lat.
Osiem lat bez wybryków.
A teraz? Bójka o narkotyki.
To nie nasze.
O co się pokłóciliście?
Wydymał dziewczynę mojemu bratu.
Naprawdę?
Pan mi da telefon, to pokażę.
Proszę.
Śmiało.
Proszę spojrzeć.
Bijesz ludzi w jego imieniu?
NINA: JAK TAM TURNIEJ?
Znasz Ninę Zanier?
Chodzimy do jednej klasy.
A co?
Chodziłem z jej siostrą.
Rano się rozstaliśmy.
Zrobimy tak.
Napiszemy, że się pobiliście.
W pobliżu znaleziono dziesięć gramów marihuany.
Ale nie mamy dowodów, że to wasze.
Na tym zakończymy.
Możemy iść?
Kolega tak.
Twój ojciec musi podpisać raport.
-Dlaczego? -Jesteś nieletni.
Ale...
Nie możemy wykreślić tej marihuany?
Nie. Została skonfiskowana, więc trzeba to odnotować.
Już dość ci pomogłem.
Gdzie jesteś?
Sorki, policja mnie zwinęła. Zabrali mi telefon, straszny syf. Opowiem.
Co?
Wszystko gra, czekam na ojca. Potem po ciebie podjedziemy.
Przejdę się, spoko.
-Na pewno? -Tak.
-Cześć. -Cześć.
Cześć, Attilio. Wybacz kłopot.
Był u was Andrea na noc?
Nieważne. Później wyjaśnię.
Dzięki, odezwę się.
Gdzie byłeś w nocy?
-U dziewczyny. -Jakiej?
Bijesz mnie a potem każesz opowiadać?
Opróżnij szuflady.
-Dlaczego? -Ale już!
-Gdyby to był mój towar, siedziałbym. -I pudła.
Co to za ciuchy?
Micol. Muszę jej oddać.
Opróżniaj szuflady.
Jaki jest szyfr?
Nie wiem. Zawsze tu stał.
Dalej.
Pierdolcie się!
Jesteśmy sławni!
Dalej!
Ile tam było kasy?
Trochę.
Pójdzie na kościół wujka.
Słabo.
Mniejsza.
Kurwa. Ledwo wyszedłem.
Nie mogę o tym myśleć.
Bez sensu.
Może...
dla ludzi to normalne.
I to my jesteśmy dziwni.
Maursluker miała chłopaka.
Nie przeszkadzało ci to.
Fakt.
Zaraz się zrzygam.
Chcesz miskę?
Mam wrócić na górę?
Tylko na dziś.
Zjedzmy coś.
Kiedy mi niedobrze.
Zrobię dwie kanapki. Na wszelki.
-W porządku? -Pewnie.
Jest minestrone.
Nie, dzięki. Wolę to.
Nie patrz tak na mnie, proszę.
A jak mam patrzeć?
MICOL: MOGĘ PRZEDZWONIĆ?
-Co tam? -Cześć, Andrea.
-Głupia sprawa. -Mów.
Twój brat zrobił klip dla Klan Bruxelless.
Tak.
Znasz ich?
Trochę, a co?
Ten w czarnej koszulce był u mnie w szkole parę dni temu.
Gadał jakieś głupoty.
Myślał, że mnie zna.
Wystraszyłam się.
No dobra.
O ile wiem, jest w porządku.
Pewnie cię z kimś pomylił.
Jasne.
-Nie przejmuj się. -Dobra.
-Dzięki. -Spoko.
A tobie co? Jesteś jakiś przybity.
Mam problemy w domu. Nic takiego.
Jestem w Latinie, jak coś.
Rodzice będą za godzinę.
Możemy się spotkać.
Chciałbym.
-Mam szlaban. -Za co?
Powiem ci.
Sporo ci muszę opowiedzieć.
-Napiszę, jak będę wolny. -Dobrze.
Dobra.
Pa.
CZTERY MIESIĄCE WCZEŚNIEJ
Ciągle szukasz kąpielówek? Dawaj, czekamy.
Gdzie one są?
Zasrane kąpielówki.
Kurwa mać!
OBECNIE
DANIELE: PRZEPRASZAM. BYŁEM POROBIONY. STRASZNIE ŻAŁUJĘ.
MOŻEMY O TYM POGADAĆ?
Nowa panna?
Miałeś rację.
Z czym?
Hej.
Co?
„Przepraszam za porę i za to, co napiszę.
Wolę ci powiedzieć osobiście, ale brak mi odwagi”.
-Suka. -Dokończ.
„Nie spotkamy się w Turynie, nie jestem z Turynu.
To tylko jedno z wielu kłamstw.
Przepraszam. Odpisanie ci było błędem.
Przepraszam cię”.
Daj spokój.
Co odpisałeś?
Zwyzywałem ją. Albo jego. Nie wiem nawet, czy to laska.
Czemu się śmiejecie, kutasy?
-Było wiadomo. -Wiem.
Łatwo mówić. Nie chciałem tego dostrzec.
Coś ci powiem.
Najlepsze mizianko miałem
z kumplem z gimnazjum.
Pieprz się, Vittorio.
-Powaga. -Serio?
Cristiano Lamantia. Jest modelem w Mediolanie.
Wszystkiego trzeba spróbować.
Niekoniecznie wszystkiego.
Nie? Nie jesteś ciekaw, jak to jest?
W najgorszym razie mu nakopiesz.
Zgrywasz twardziela, żebyśmy zapomnieli?
Powiedzcie komuś, a was rozwalę.
Nie osądzamy. Wstyd ci?
To sprawy osobiste, panowie.
Spoko, nie oceniamy.
Napisy: Konrad Szabowicz
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski