Obciążniki na kostki.
Do biegania. Wzmacniają mięśnie nóg.
-To jest fajne! -Zgadza się.
-I to też. -Nie.
To są ci genialni Kids in the Hall z początku lat 90.?
Nie, to są ich przepełnione gniewem skecze z połowy lat 90.
-O czym są? -Tego nie wie nikt.
Niektórzy mówią, że ten film powstał w trzewiach piekieł
na skutek paktu z diabłem.
Inni, że sfinansowano go ze sprzedaży koki.
Krytycy mieli mieszane odczucia.
Ciekawe. Ile płacę?
Dolara. Ziemskiego.
-Powiedział pan „ziemskiego”? -Być może.
Chodziło mi o waszą kasę.
Weźmy Problem Child 2.
KIDS IN THE HALL PIGUŁKA SZCZĘŚCIA
Nie, weźmy Pigułkę szczęścia.
Co to było?
Ten dolar sprawił, że ten film wyszedł na zero!
Przełamałaś klątwę!
Co?
Nie!
Nie ma już klątwy?
Nie pisz SMS-ów!
Ustaliliśmy, że parytety są potrzebne,
ale jak faceci mogą na tym zarobić?
Nie mogą. O to właśnie chodzi.
Serio?
Myślałem, że to think tank.
Don, musisz to zobaczyć.
Pigułka szczęścia wreszcie wyszła na zero.
Wiedziałem, że się uda.
Ale myślałem, że to zajmie tydzień, a nie 30 lat.
-Nigdy się nie mylisz. -Czas jest względny.
Nauczył nas tego Frank Zappa.
Drogie panie, dziękuję za tę „rozmowę”.
Przy wyjściu dostaniecie zegarki lub nerki.
Wrócili, więc...
-Przejdźmy się, Marv. -Jasne.
Razem.
Oczywiście.
Finansowanie filmów jest trudne.
Pigułka szczęścia była koprodukcją kanadyjskich władz i Szatana.
Brawo, Don.
Klątwa zniesiona, a „Dzieciaki” wróciły.
Kto je finansuje? Znowu Szatan?
Tak jakby. Amazon.
Otworzyłem puszkę pełną robali, co?
Czas pokaże.
Nie, naprawdę otworzyłem puszkę z robalami.
Dieta wysokobiałkowa.
Gdzie mój treser robali?
A co z „Dzieciakami”?
Nasz najlepszy człowiek się tym zajął.
SHOW TELEWIZYJNY KIDS IN THE HALL
Boże!
Moje serce!
A wy to kto?
To ja, Mark.
Scott, to ty?
To źle, że pytasz.
Dalej jestem najładniejszy?
Powiedzmy.
Wiedziałem. Trzeba było dać się zamrozić.
Przynajmniej twarze.
-Albo twoje włosy. -Co?
Sami chcieliście.
TO IDZIE MŁODOŚĆ
POŻYCZKI
Ukryjcie się i policzcie do 2000.
Trenowałem.
Wystarczy 1500. Szybko biegam.
-Ruchy! -No tak.
Szybciej!
Zadzwonili po gliny.
Na bank nie doliczyli do 1500.
Mam im uciec?
Zaczekaj, mam lepszy pomysł.
Będą szukać dwóch ubranych kolesi,
a nie dwóch nagich kolesi.
Genialne.
To chyba ich wóz.
Ktoś mówił, że sprawcy są nadzy?
Nie. Byli całkowicie ubrani.
Ci dwaj są chyba goli.
Upewnijmy się.
Wyjdźcie z wozu z rękami na głowie.
Powoli.
Może masz rację. Może to nie oni.
Ale trzeba się bardziej upewnić.
Odwróćcie się.
Podskoczcie kilka razy.
Łodyżki i owoce podskakują, jak należy.
Są goli.
To nie oni.
Panowie!
Przepraszamy, nie zawracamy już głowy.
Zgłoszono nam, że do takiego właśnie wozu wsiadło
dwóch ubranych złodziei.
Nie szkodzi, panie władzo. Taka robota.
-Jak my ich zgubiliśmy? -Mogłem odpuścić fryzjera.
„Taka robota”. Wyszczekany jesteś.
Nie ubieraj się.
Spalisz naszą przykrywkę.
Musimy być goli, póki nie skończy się obława.
No tak.
-Dobra, wywalmy ciuchy. -Okej.
Wypatrujcie dwa podejrzane stosy ubrań.
Są powiązane z napadem.
-Widzisz to? -Tak.
Zgłaszaj.
Centrala, tu wóz 49.
Widzimy dwa stosy ubrań, które mogli nosić sprawcy.
Nie rób nic głupiego, skurwielu.
Zachowajmy spokój, to wszyscy wrócimy do domu, do żon.
Poza mną. Żona mnie zostawiła,
bo jestem oziębły.
Ja tak nie uważam.
Dobry z ciebie chłop.
Dziękuję, panie władzo.
Nie ma ich!
Sprawcy uciekli. Ja i mój cudowny partner ruszamy w pościg.
-Do wozu! -Czysto.
-Czysto! -Padnij!
-Czysto. -Padnij.
Czysto!
-Kathie? -Cathy?
Boziu, to ty!
-Cathy! Kopę lat! -O tak.
Ojejku! Wyglądasz świetnie.
-Dziękuję. -Schudłaś.
-Tak. -A potem z powrotem przytyłaś!
Miło, że zauważyłaś.
Co u ciebie?
Wyszłam za kierowcę TIR-a.
Super.
Ale wpadł pod lód.
Jak to mówią, „Najlepsi mężczyźni są już żonaci albo...
„Zamarznięci na dnie jeziora”.
No tak...
Do roboty!
Dzień dobry!
Cześć, Amberlyiao.
Widziałyście maila?
Nie, nie widziałyśmy.
-Po prostu go nie kumam. -Pomożemy.
Firma A.T. & Love idzie z duchem czasu,
dlatego pozbywamy się faksów.
Co?
Wiem, że pożegnania bywają trudne,
więc po prostu
posiedzę tu i pogapię się w obiektyw.
Nie wierzę.
Koniec z faksami?
Co to jest faks?
To takie zmyślne, nowoczesne urządzenie.
Wyobraź sobie, że piszesz list, wskakujesz do taksówki
i od razu go zawozisz.
Coś jak mail?
-Zupełnie nie. -Ani trochę.
Cath, czemu to zrobili?
Faksy to istotna część naszego życia.
Właśnie.
Kojarzysz, jak się bawiłyśmy w pod faksem i baryłką?
O tak.
POD FAKSEM I BARYŁKĄ
Kathie, zerknij w lewo, ale dyskretnie.
-Dam mu swój numer telefonu. -Ale z ciebie flirciara.
Wygląda na takiego, co lubi trójkąty. Działaj.
Będzie mi tego brakowało.
Mnie też, ale wiesz co?
Wyślemy ostatni faks.
-Zapisz to. -Kaligrafia!
„Do wszystkich zainteresowanych”.
Dobry początek.
„To jest ostatni faks.
Przez trzydzieści lat
siedziałyśmy tu i sumiennie
przemieniałyśmy liczby w marzenia,
arkusze w wizje świetlanej przyszłości,
a kurierów w prawdziwych mężczyzn”.
Lubię sypiać z kurierami, bo szybko dochodzą.
Kathie!
Jestem dziś strasznie żwawa.
-„Plotki były dla nas jak białe wino”. -Tak.
„Białe wino też było jak białe wino,
niech zatem ten faks stanie się świadectwem
tego, kim byłyśmy.
Parą Kathy,
dzięki którym A.T. & Love
stało się przyjaznym miejscem”.
Nie klaszcz, to akustyczna agresja.
Nie nadążałam za tobą,
więc narysowałam buźkę.
To wystarczy.
-Dzięki. -Wysyłamy.
Coś się kończy.
Dlaczego mam wrażenie, że to zły pomysł?
Nie wiem.
No cóż.
Na Ziemi odłączono ostatni faks.
-Nic ich już nie chroni. -Właśnie!
Zniszczmy Ziemię!
-Śmieszny głosik. -Ćwiczyłem.
Fajne. „Zniszczmy Ziemię”!
Super!
Zbrojownia, zniszczyć Ziemię!
Wcale nie mieszkam z matką!
To ona mieszka ze mną.
Zajmuje całe piętro na dole,
a ja ten piękny stryszek.
-Mamo! -Co?
Zawieź mnie do sklepu po zioło.
Kurwa! Nie jestem twoim kierowcą!
Za mało wychodzi z domu.
Przyjaciele programu, numer 511, Donavan.
-Przystawka smakowała? -Tak.
Stek z kangura był bardzo świeży.
-Bo kangur był miejscowy. -Jak to?
Ochrona w zoo w Toronto nie jest zbyt kompetentna.
-Ma pani miejsce na deser? -Owszem.
-Nawet wiem, co zamówię. -Świetnie.
Poproszę ciasto z borówkami amerykańskimi.
Ciasto?
-Nie mamy żadnego ciasta. -Macie.
Widziałam w social mediach.
Nie wiem, co pani widziała,
ale nie serwujemy tu ciast.
Owszem. To było ciasto.
Ma pani na myśli tartę des bleu bleuet sauvage?
-Tak. -No właśnie. Nie zrozumiałem,
bo nazwała ją pani ciastem, a to przecież tarta.
Tarta, ciasto, co za różnica?
Już podaję.
Rory, mamy kłopot.
Spokojnie, Tory.
Kojarzysz tartę des bleu bleuet sauvage?
Oczywiście. To mój autorski deser.
Klientka nazwała ją „ciastem”.
-Ktoś jeszcze to słyszał? -Chyba nie.
Tory, Rory, w czym problem?
Mów, Tory. Dory jest jednym z nas.
Klientka zamówiła tartę des bleu bleuet sauvage,
ale nazwała ją ciastem.
Kurwa! Co ona sobie myśli? To nie jakaś naleśnikarnia!
Dory, Tory, Rory, mówicie o klientce,
która nazwała tartę ciastem?
-Słyszałeś to? -Pomywacze o tym mówią.
Ramón jest wściekły, grozi powrotem do Nikaragui.
To on nie jest z North Bay?
Jest! Aż tak się wściekł.
Musimy zamknąć lokal.
-Tak. -Musi być inne rozwiązanie.
Moglibyśmy
ukamienować ją rzemieślniczymi serami.
Robiliśmy to już.
Pójdę po sery.
-Czekaj. -Co?
A może podam jej ten deser
i zduszę konflikt w zarodku?
Możemy spróbować.
-Podajmy jej deser. -Tak.
Tarte des bleu bleuet sauvage.
Jakie cudne ciasto.
Madame, to nie ciasto, tylko tarta.
Nieważne. Jest przeuroczy.
Zrobię zdjęcie.
Wrzucę je do internetu,
żeby moi znajomi mogli zobaczyć to przepyszne ciasto.
Może ja zrobię pani zdjęcie z tartą?
O tak, to będzie świetny tweet.
Tak.
Mówimy „ser dojrzewający”.
Ser dojrzewający!
Proszę mi oddać telefon!
-Zabrałem jej telefon. -Co?
Zrobiła zdjęcie tarty, nazwała ją ciastem,
a potem powiedziała, że wrzuci to do internetu.
O nie!
Musimy spalić lokal do gołej ziemi.
-Ewakuować klientów? -Nie ma czasu. Zamknij drzwi.
-Dobrze. -Czekaj!
Nie musicie wszyscy ginąć.
Jestem tu nowy.
Daj mi telefon. Sam się podpalę.
Jesteś najmłodszy! Masz dopiero 59 lat!
Ma rację. Ja to zrobię.
Przecież to był mój stolik.
Dobra.
Czekaj.
A mógłbym cię ugotować?
Byłbym zaszczycony.
Jesteś bohaterem.
Nie. Zwykłym kelnerem ze skłonnością do heroicznych wyczynów.
Cudnie pachnie.
Drogie panie!
Klaszczemy głośno!
Gotowe na chłopaków?
Jesteśmy wolni Od chorób i zaburzeń
Mamy po sześćdziesiąt lat Tańczymy na rurze
SZEŚĆDZIESIĄTKA NA RURZE
Boże, ale seksowni!
Poczucie zagrożenia jest realne.
Głównie dla nich, bo mogą spaść.
No to jazda!
Szukam miłości i okularów do czytania.
Robię to, odkąd zamknięto fabrykę w Oshawie.
Mechanicy i striptizerzy działają w jednym związku,
więc zachowałem świadczenia.
Boże, ma telefon stacjonarny! Ależ on jest sexy!
To archetyp tatuśka, zarówno ciałem, jak i duchem.
Występowałem pod pseudonimem Kuba Rozsuwacz.
Fajna gra słów, ale ludzie uważali mnie za zwyrola.
Teraz występuję jako Szarobrody.
Z przyczyn oczywistych.
W VIP roomie bywa gorąco.
-Do telewizora. -No tak.
-To ten pilot? -Sprawdźmy.
-Nie dotykaj. -Wybacz.
Mam artretyzm, więc pomaga mi żona.
To nas podnieca.
Ja to zrobię.
-Boli. -Ściągaj!
Przejedzie się po tobie jak kosiarka.
To mi się podoba.
Chętnie zabrałabym któregoś do domu.
Tę fantazję łatwo zrealizować.
Czasem któraś zabiera mnie do domu.
Nie mogę prowadzić w nocy, bo mam kurzą ślepotę.
Makutas posampas!
Brawa dla chłopaków!
Nie zarabiamy tyle, co młodzi striptizerzy.
Rzucają nam głównie drobniaki.
Ale nie jest źle.
Tylko boli.
To już 97. minuta 22-minutowego odcinka.
Niezłe tempo, Marv.
Jakie będą postacie w tym sezonie?
Cóż...
My.
Ja?
Tak, Don. Ty.
Wychodzi na to, że młodzi się z tobą utożsamiają.
To się cofnij.
Co ty robisz?
Wymiatam.
Obróć mnie!
W drugą stronę.
-Masz dość? -Nie.
Napisy: Aleksandra Stodolna
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski