Jesteś moim światem.
Wiesz o tym?
Jesteś moim wszystkim.
„I wybaw tę,
coś ją wydarła śmierci,
także od życia tego,
śmierci drugiej”.
SEBASTIAN FITZEK: TERAPIA
PO BURZY
Słyszałaś? Viktor Larenz się obudził.
Co?
Kiedy?
Przed chwilą.
Powiadomię szefa.
INES MERGENTHEIMER – BIURO
Masz szczęście, znowu się spóźnia.
Musi to mieć po mnie.
Wejdź.
-Niespodzianka! -Nie, stop.
To fałszywy alarm.
Znacie przodka Mili.
Ojca. Jestem...
Jestem ojcem Mili.
Ukryjecie się na nowo?
I wyłączcie komórki. Ty też wyłączysz?
Znalazł się „ojciec”.
Tu Mergentheimer.
Doktorze Roth, proszę oddzwonić. To pilne.
Czy on wie?
Nie ma go teraz przy biurku.
Idę do Larenza. Uwierzę, jak zobaczę.
Doktorze Jeschke!
Doktor Roth wyraźnie ograniczył dostęp do swoich pacjentów.
A co mam poradzić, skoro nie ma go w pracy?
Miał spotkanie, już tu jedzie.
Pacjent potrzebuje lekarza teraz. Kompetentnego.
To mu się nie spodoba.
Mogę iść do łazienki?
Nie możesz. Będzie tu lada chwila.
Dobrze.
-Co z tobą? -W sensie?
Samo to, że tu jesteś, sugeruje, że coś jest nie tak.
Nie pokaże tego, ale to wiele dla niej znaczy.
Twoja obecność.
Mamo? Nie mieli świeżego szpinaku,
więc wzięłam mrożony.
-To nie szkodzi, nie? -Kochanie, jestem w salonie.
WSZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO
Niespodzianka!
Niech nam żyje sto lat
Niech nam żyje droga Mila
Niech nam żyje sto lat
Gratulacje.
Nie masz dziś pilnych wizyt?
Nie chciałem przegapić twoich urodzin.
Nie widzę problemu.
Mama mówiła, że poród też przegapiłeś.
Wcale tak nie powiedziałam.
Mówiłam, że zawiodłeś jako ojciec i mąż.
Ale nie jako żywiciel.
Uwielbiamy ten dom.
Gratulacje!
Dziękuję.
Znowu się obudził.
Panie Larenz,
proszę mrugnąć, jeśli mnie pan słyszy.
Proszę podążać wzrokiem za palcem.
Niesamowite.
A teraz proszę ścisnąć moją dłoń.
Nie do wiary.
Naprawdę.
Chcę zobaczyć pełną morfologię krwi.
Sprawdźcie go pod każdym kątem.
Zrozumiano.
Podasz mi sól?
Viktorze?
Możesz podać mi sól?
Josy, zdejmij słuchawki
i nie baw się zupą.
Josy, co ja powiedziałam?
-Hej! -Wyłącz muzykę!
To reedycja? Bo nie oryginał.
To oryginał.
Autentyk.
Jak znalazłeś taką deskę?
-Podoba ci się? -Jeszcze pytasz?
To dobrze.
Później pójdziemy do parku,
żeby ją przetestować.
Więc jeśli chcesz...
-Pewnie. -Chodźcie.
Zrobimy urodzinowe selfie.
Co?
Urodzinowe selfie.
Wszyscy razem.
Moment.
Roth.
Tak, chwileczkę.
Martin? Do ciebie.
Roth. Słucham.
Czekajcie.
-Z drugiej strony. -Co?
Kiedy?
Wygląda dobrze.
I jest...
Przyjadę najszybciej, jak się da.
Zbierzcie się.
Mila.
Powiedz to.
To pilne.
To zawsze jest pilne!
-Czujesz się niekomfortowo? -Tak.
Trudne okresy to norma.
Przepraszam, ma pan papierosa?
Dziękuję.
Wszystko w porządku?
Tak, wszystko gra.
Tylko dużo się dzieje.
Z Isabell?
Ze wszystkim.
Tak.
Isabell.
Rozważaliście terapię dla par?
Musisz mieć kolegów,
którzy się w tym specjalizują.
Chcę rozwodu.
Wiesz, co się stanie?
Ty mi powiedz. Jesteś moim prawnikiem.
Przyjaźnimy się od ponad 40 lat.
Myślę, że zachowujesz się irracjonalnie.
Zadbaj, by nie dostała pełnej opieki.
-Żartujesz... -Po prostu to zrób.
Coś się między wami stało?
Już jej nie ufam.
Witamy z powrotem.
To...
Co pan mówi?
Co...
się stało?
Proszę odpoczywać.
Pomówimy, gdy pan wydobrzeje.
Wiem, co pan zrobił.
Ines.
Ines!
Potrzebuję więcej czasu.
Laboratorium dostarczy dziś wyniki. I wszystko się skończy.
To naprawdę ważne.
Nie zaryzykuję dla pana posadą.
Pani Mergentheimer, proszę. Błagam.
Cokolwiek ma pan w planach,
radzę nie tracić czasu.
Nasz dział prawny musi to załatwić.
Świętujemy coś?
Ty nam powiedz.
Badałeś go?
Tak, dopiero co. Pobieżnie.
Pobieżnie.
Rozumiem. I co uważasz?
-To niesamowite. -Niesamowite?
Pytanie brzmi: jak to możliwe?
Mnie interesuje, co teraz będzie z Larenzem.
Nie chcę, by mierzył się z rzeczami, na które nie jest gotowy.
Jak chcesz go przed tym uchronić?
Możesz mi powiedzieć, co robisz za moim biurkiem?
Chcę wiedzieć,
co zrobić, by to nie wypłynęło.
Póki nie ustalimy, co zaszło,
sprawa jest poufna, jasne?
Mogę tylko zapewnić, że zniknięcie pana córki
nadal ma najwyższy priorytet.
Używamy wszelkich dostępnych środków, aby ją znaleźć.
Na imię ma Josy.
Moja córka nazywa się Josy.
Isabell.
Dziękujemy za pomoc.
Wiem, że dużo dla nas robicie.
Po co pan tu przyszedł?
Proszę was, byście nie tracili nadziei.
Codziennie pojawiają się nowe tropy.
Bazując na 30 latach doświadczenia, mogę powiedzieć,
że jest za wcześnie, by się poddać.
Nie poddajemy się.
Moja córka żyje.
Jestem tego pewien.
Mam jedno pytanie.
Po jakim czasie spada prawdopodobieństwo,
że zaginiona osoba znajdzie się żywa?
Statystycznie rzecz biorąc,
po 48 godzinach.
Ale zawsze są wyjątki.
A ile minęło od zniknięcia Josy?
Trzy tygodnie.
Trzy tygodnie i cztery dni.
Pierwszy tydzień zmarnowaliście,
szukając sprawcy w rodzinie.
Viktorze.
Wychodzę.
Słyszałeś, co powiedziałam?
Panie...
Panie Roth.
Panie Larenz.
Kiedy ostatnio się widzieliśmy?
Wpadłem wczoraj na krótko.
Moja głowa...
nie działa za dobrze.
Za panem traumatyczne przeżycie.
Panie Larenz.
Może zaczniemy od początku?
Co pierwsze pan pamięta?
Byłem na Parkum.
Parkum?
Tak.
Mamy
domek
tuż przy morzu.
Panie Larenz?
Panie Larenz.
Nie odpływamy.
Proszę mówić.
Ona...
Rzekomo usłyszała o mnie od mojego prawnika.
Kto?
Anna Spiegel.
Nagle pojawiła się przed moim domem.
Dlaczego...
żyję?
Miał pan dużo szczęścia.
O co chodzi z Anną Spiegel?
Ona wie,
co się stało z moją córką.
Panie Roth.
Pomocy.
Muszę znaleźć Annę Spiegel.
Co pan o niej wie?
Chciał mnie pan widzieć?
Dziękuję, Darino.
Zapraszam, pani Mergentheimer.
Proszę spocząć.
Może herbaty?
Nie, dziękuję.
Proszę.
A zatem...
Wszystko dobrze?
Jakieś skargi?
Doktor Roth jest trudny w obyciu,
ale to nie dlatego
tu aplikowałam.
Przecież...
ma pan już kogoś innego.
Chyba dokonał pan dobrego wyboru.
Przykro mi.
Powinienem był panią uprzedzić.
Tak.
Sądziłam, że z moim doświadczeniem,
największym tutaj,
przypadnie mi większa odpowiedzialność.
Większa odpowiedzialność oznacza większy stres.
W pewnym wieku
nie jest łatwo się z tym mierzyć.
Twierdzi pan, że jestem za stara na pana asystentkę?
Raczej, że jest pani niezbędna na obecnym stanowisku.
Potrzebuję tam pani.
To wyraz mojego szacunku.
Jeśli tak pan postrzega szacunek,
wolałabym, żeby myślał pan o mnie źle,
profesorze Gessl.
Ines, proszę.
Pani Mergentheimer.
Tak.
Rozumiem.
Żadnej Anny Spiegel w ciągu dwóch latach.
Dziękuję za pomoc. Do usłyszenia.
Ines?
Ines!
Cholera!
Ta lista psychiatryków jest kompletna?
Oczywiście, że tak!
Wszystko dobrze?
A co?
Ostatnio często mnie o to pytają.
Może zastanów się dlaczego.
Proszę uważać.
Dobrze?
Właśnie postanowiłam pomóc opóźnić raport w sprawie Viktora Larenza.
I co?
Coś zepsułem?
Dziękuję.
Ja...
nie lubię wody.
Znalazł pan Annę Spiegel?
Nie.
Żaden psychiatryk
nie miał takiej pacjentki w ostatnich dwóch latach.
Pytałem też znajomego policjanta.
Nikogo nie znalazł.
A co z moją żoną?
Nikt nie wie, gdzie jest.
„I wybaw tę,
coś ją wydarła śmierci,
także od życia tego, śmierci drugiej”.
Co to?
To słowa Anny Spiegel.
W jakim kontekście?
Leżałem w samochodzie,
na tylnym siedzeniu.
Halberstaedt mnie postrzelił.
Zabiła mojego psa.
INES MERGENTHEIMER MA PAN CZAS DO JUTRA RANA.
I mój...
Mój pokój z dzieciństwa
był w piwnicy.
Teraz to pokój Josy.
To nie ma sensu, wiem.
Pomówmy o tym pokoju.
Panie Larenz?
Panie Larenz!
Dalej.
Jeszcze dwa okrążenia.
Zginamy palce u stóp.
Bardzo dobrze.
Lewa stopa.
Świetnie panu idzie.
-Bardzo dobrze. -Mam dość.
Już nie mogę.
Dobrze. Trzymam pana.
Powoli.
Moja żona się odzywała?
Udało się skontaktować z moją żoną?
Chyba dr Roth się tym zajmuje.
Dlaczego nie mam telefonu?
Zapytam w biurze.
To pewnie pomyłka.
I WYBAW TĘ, COŚ JĄ WYDARŁA ŚMIERCI
IFIGENIA NA TAURYDZIE FULLTEXTARCHIV.COM
„Wznoszącą modły do przyjaciół i domu.
„I wybaw tę, coś ją wydarła śmierci,
„także od życia tego, śmierci drugiej”.
Panie Riegger.
Panie Roth. Naprawdę nie mam czasu.
Wiem.
Nominacje sądowe.
Sekretarka już mi powiedziała, próbując mnie zatrzymać.
Czyli nie muszę tłumaczyć.
Pan Larenz się wybudził, wie pan o tym?
Słucham?
Niektórzy z moich kolegów nazywają to cudem.
Nie wiem, co powiedzieć.
Panie Riegger, nie chcę pana niepokoić.
Ale mam pewną prośbę.
Muszę się dostać do willi Larenzów.
Aby coś sprawdzić.
Co to znaczy?
Zarządza pan jego majątkiem, więc zgłosiłem się do pana.
Sęk w tym, że dom sprzedano w zeszłym tygodniu.
Nie mam już klucza, który mógłbym panu dać.
Jeszcze jedno.
Poszukuję pani Larenz, ale nie mogę jej namierzyć.
Byłbym wdzięczny, gdyby dał mi pan jej adres.
-To wykluczone. -Dlaczego?
Chce mieć spokój.
Tak.
Z całym szacunkiem wobec życzeń pani Larenz,
myślę, że nowy stan pana Larenza
zmienia postać rzeczy.
Żyje z traumą zniknięcia córki,
z którym łączy się członka rodziny.
Wątpię, by chciała dzielić się adresem.
Przykro mi.
Obudził się.
Tak, wiem.
Roth powiedział, że chce coś sprawdzić w domu.
Ja...
Możesz na mnie liczyć.
Przepraszam.
Tak?
No więc...
Wie pani, czy ten dom jest na sprzedaż lub już został sprzedany?
Nic z tych rzeczy.
Czemu pan pyta?
Słyszałem, że jest na rynku.
Pierwsze słyszę.
Próbowaliśmy z mężem go kupić,
ale zarządca ciągle odmawia.
Muszę już iść.
Dziękuję.
Jesteśmy w budynku.
Pójdę na pierwsze piętro.
Rozejrzę się tam.
Kanał 7, zgłoś się.
Słucham cię.
Ktoś tu był, przyjdź tu.
Zaraz będę.
IFIGENIA W TAURYDZIE
„Gustav Larenz. Katharina Larenz”.
Nie wiem, jak się z tym uporać.
Od razu pojawią się konsekwencje.
Wiesz, co się stanie, jak te raporty wyjdą na jaw?
Mogę zamknąć to miejsce. Nie bacząc na odszkodowania.
Nie możemy też zamieść tej sprawy pod dywan.
W końcu wyjdzie na jaw i trzeba będzie za to odpowiedzieć.
Wie pani coś o tym?
Nie muszę tłumaczyć, co się stanie, jeśli się dowiem,
że wiedziała pani, co Roth dał Larenzowi.
To nie będzie konieczne.
-A więc? -Nie wiedziałam.
Szczerze.
Gdzie on jest?
Kojarzy pan Ifigenię na Taurydzie?
To utwór Goethego.
Tutaj.
Znalazłem to u pana w piwnicy.
„i wybaw tę, coś ją wydarła śmierci,
„także od życia tego, śmierci drugiej”.
Cytat z Ifigenii.
Proszę się uspokoić.
Ma pan atak paniki. Siostro!
Siostro!
Spokojnie.
Nowy trop w sprawie córki?
-Bentje? -Patrz na mnie.
Temazepam, proszę.
Zastanawia mnie, po co ludzie przypływają tu o tej porze roku.
Co się dzieje?
-Monitor. -Mniejsza o temazepam!
Podajcie midazolam!
Dożylnie.
Wszyscy byli na Parkum!
Bez paniki.
Parkum nie istnieje!
To wszystko działo się w pana głowie.
Spędził pan w klinice ostatnie dwa lata,
od próby samobójczej.
Pięć miligramów.
Sprawdź parametry.
Zablokowany.
Parkum.
Wszyscy byliście na Parkum.
Napisy: Marcin Kędzierski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski