Przepraszam.
Friedrich, daj panu spokój.
Długi dzień?
Czekam na córkę.
Przeprowadzają jakieś testy.
Wszystkiego dobrego.
Nie do wiary.
-Proszę. -Bardzo dziękuję.
Wiem, że jest pani ubezpieczona prywatnie.
Może pani przyjść, ale trzeba będzie czekać w kolejce.
Halo?
Ile jeszcze zejdzie z moją córką?
-Imię córki? -Josy.
Josephine Larenz.
Pan Larenz? Nie był pan umówiony.
Trzeba czekać, widzi pan, co się tu dziś dzieje.
Ona jest już z dr. Grohlke.
Jest w sali zabiegowej?
Tak, już niemal godzinę.
-Nie mam takich informacji. -To niemożliwe.
Panie Larenz?
Panie Larenz!
Josy?
Co pan robi?
Gdzie jest moja córka?
-Josy! -Panie Larenz!
Przepraszam, doktorze, mówiłam panu, że nie można...
Widziałem, jak tu wchodziła.
Zignorował mnie.
W porządku.
Panie Larenz, jeśli pan nie wyjdzie, będę musiał wezwać policję.
Josy!
Isabell... Josy zniknęła.
Isabell?
Słyszysz mnie?
-Co ty wygadujesz? -Ona zniknęła!
Nie ma jej! Jestem u lekarza i nie wiem, gdzie ona jest!
Nie mam pojęcia!
Josy!
Wszystko dobrze?
Widział pan moją córkę? Tego wzrostu, blond włosy?
Moja córka ma 13 lat...
-Blond włosy, tego wzrostu. -Przykro mi.
Josy!
SEBASTIAN FITZEK: TERAPIA
-Panie Riegger. -Są ślady porwania?
-Kiedy widział ją pan ostatnio? -Panie Riegger.
Proszę się cofnąć.
Trochę do tyłu.
To prywatny teren.
Viktorze, prasa oczekuje oświadczenia.
Nie mogę.
Jeśli nic im nie damy, tłum jedynie się powiększy.
Ty to zrób.
Nie chcą prawnika. Chcą usłyszeć to od ciebie.
Ja pójdę.
Co powiesz?
A jak myślisz?
Że Josy żyje.
Że wróci do domu cała i zdrowa.
Jakiś komentarz od pana klienta?
-Czy wiecie coś nowego? -Jakiś ślad Josy?
Gdzie pan Larenz?
BEZ ŚLADU
Chodź tu.
Sindbad.
Grzeczny piesek.
Zawsze mnie zastanawia, po co ludzie przypływają tu o tej porze roku.
Poza tobą na Parkum nie ma chyba ani jednego turysty.
Mnie to odpowiada.
-Dzięki za towarzystwo. -Dzięki za podwózkę.
DWA LATA PÓŹNIEJ GDZIE JEST JOSY?
To nie dla ciebie, Sindbad.
SMACZNEGO – H.
Halberstaedt.
Chodź. Do środka.
Co do...
Spokojnie, Sindbad.
To tylko myszy albo szczury.
Spokojnie.
Chodź, rozgośćmy się.
-Jak było dzisiaj w szkole? -Fenomenalnie.
Staramy się okazać zainteresowanie.
Powodzenia, codziennie tego próbuję.
Najpierw miałam niemiecki,
potem historię, przerwę i wuef...
Rozumiem.
Chcę przekłuć uszy.
Jesteś staroświecka.
Czemu od razu nie brwi?
Lubię kolczyki w nosie. Twoja mama miała taki duży.
Nie wierz ojcu.
Dobra, był taki.
Mówię poważnie.
Masz 13 lat.
Nie ma. Ma siedem.
Siedem i pół, najwyżej osiem.
Tato, mam 13 lat.
Jako jedyna w klasie nie mam kolczyków.
Sindbad...
Sio stąd.
Nie było mi łatwo znaleźć
następcę kogoś takiego jak profesor Merkt,
który nie tylko założył i prowadził nasz oddział psychiatryczny
przez niemal trzy dekady, ale też znacząco go zdefiniował.
Tym ważniejsze, by jego następca,
którego zresztą zarekomendował sam profesor Merkt,
otrzymał od nas wszelkie potrzebne mu wsparcie.
Doktorze Roth, może być pan pewny, że wszyscy jesteśmy z panem.
Serdecznie witamy.
No więc...
Nie przygotowałem przemówienia.
Nie spodziewałem się dziś tego.
Mamy dużo pracy.
-Tak. -Wyczekuję tego wyzwania.
Zdrowie następcy!
Mogło być tak miło.
Nasz ukochany szef mnie nie zarekomendował.
Były szef.
Uwaga, idzie tu.
Witam, dr. Roth. Ines Mergentheimer, pana nowa asystentka.
Wiem.
Ines jest naszym aniołem od prawie 30 lat.
Bez niej byłoby naprawdę ciężko.
A pan to...?
Frieder Jeschke. Pracuję w pana dziale.
No tak.
Mam tutaj listę...
To ja wracam do pracy.
Od tej pory osobiście zajmę się tymi przypadkami.
Pracownicy o tym wiedzą?
Proszę to załatwić.
PROŚBA O WYWIAD
DWA LATA PÓŹNIEJ
TRAGICZNE ZNIKNIĘCIE
KILKA PYTAŃ OSOBISTYCH...
Wszystko będzie dobrze.
Musimy tylko zachować spokój i będzie dobrze.
Josy?
Josy!
Czuję się dużo lepiej.
-Możemy wrócić do domu? -W żadnym wypadku.
Jedziemy do lekarza.
Josy, chodź.
Cześć.
Zaufaj mi.
-Larenz. Dzwoniłem. -Rzeczywiście.
Czyli chcesz kolczyki?
-Tak jest. -Też tak zaczynałam.
To proszę ze mną.
Usiądź.
Dobrze...
Może ja też przekłuję sobie ucho?
Zobaczysz, że nie jest tak źle.
Poczuje pan chłód.
-Viktorze! -To tylko tak źle wygląda.
Nie boli.
Nie aż tak.
Teraz twoja kolej.
Chcę to przemyśleć.
-Na pewno? -Tak.
W ROCZNICĘ ZNIKNIĘCIA...
PANA CÓRKI
CO CZUŁ PAN TUŻ PO TRAGEDII?
Zostań.
Przepraszam, że przeszkadzam. Pan Viktor Larenz?
Kim pani jest?
Anna Spiegel.
Zajmę panu tylko kilka minut.
Nie udzielam wywiadów.
Nie chodzi o wywiad.
Kiepsko się czuję.
Mentalnie.
Już nie praktykuję.
Pana prawnik powiedział, że będzie pan mógł mi pomóc.
Przysłał panią pan Riegger?
Bardzo potrzebuję pomocy.
Przykro mi.
Panie Larenz, proszę. Musi pan...
Halo?
Halo!
NA 60. URODZINY PROFESORA MERKTA
Doktorze Jeschke, nie wiem, czy...
Muszę z nim porozmawiać.
Dlaczego odbiera mi pan pacjentów?
To pana pacjenci? Mój błąd.
Założyłem, że to pacjenci oddziału psychiatrycznego.
Którego jestem dyrektorem.
-To szczegóły. -Raczej fakty. Pani Mergentheimer?
Przepraszam.
Czy zapomniałem o spotkaniu z panem Jeschke?
Przepraszam. Profesor Merkt prowadził politykę otwartych drzwi.
Rozumiem nowe porządki, ale to już przesada.
Gdyby nie było bałaganu, porządki byłyby zbędne.
Chciałbym wiedzieć, co zrobi pan z tymi pacjentami.
W każdej chwili jestem do dyspozycji moich kolegów.
O ile wcześniej się umówią.
Można to odłożyć.
Powinienem zabrać rzeczy ze starego gabinetu.
Co pani robi?
Parzę herbatę.
Już pani lepiej?
Tak.
Miło, że się pan mną zajął.
Miałem panią zostawić?
Powinna pani iść.
Proszę dać mi 15 minut.
Jestem pisarką.
Piszę głównie książki dla dzieci.
Mógł pan o mnie słyszeć.
Moje powieści są dość popularne za granicą.
Szczególnie w Japonii.
Choć od dawna nic nie wydałam.
Od jak dawna?
Od dwóch lat.
Gdy miałam 13 lat, zdiagnozowano u mnie schizofrenię.
Leczyłam się latami, ale bez skutku.
Nie pomogły mi żadne leki ani terapie.
Nic.
Moje dzieciństwo było piekłem.
A później nie było lepiej.
Jak objawiła się pani schizofrenia?
Jak byłam mała, miałam tylko jednego przyjaciela, Terry'ego.
Pewnego dnia ojciec zabrał go na spacer
i umarł na zawał.
Mama próbowała mi to powiedzieć najdelikatniej, jak się da, ale...
czy to możliwe?
Poczułam, że wszystko mi się posypało.
Obwiniałam Terry'ego za jego śmierć.
Gdyby Terry nie istniał, tata by żył.
Wynoś się stąd!
Chodź, Terry.
Do nogi.
Musiałam uderzyć kilka razy, żeby go zabić.
Waliłam młotkiem, aż przestał się ruszać.
Pamięta pani, co wtedy myślała?
Nie. Ponieważ to się nigdy nie wydarzyło.
Terry nie był prawdziwy. Wymyśliłam go.
Męczyło mnie to przez lata.
Cierpiałam jak ten pies.
Zapewne nie był to jedyny incydent?
Nie, to był dopiero początek.
Miałam przyjaciółkę. Jej rodzice byli bardzo bogaci.
Swoje urodziny świętowała w hotelu Charlottenburg.
Wracając z łazienki, zobaczyłam Julię w recepcji.
Julia to ta bogata przyjaciółka?
Nie, Julia to postać jednego z moich pierwszych opowiadań.
Co się stało?
Recepcjonista powiedział: „Przykro mi.
Nie widzę rezerwacji na pani nazwisko”.
Julia poprosiła, by sprawdził ponownie.
Oczywiście.
Wyglądała dokładnie tak, jak ją opisałam.
Powiedziała dokładnie to, co zapisałam.
Nic.
„Wielka szkoda.
Pobyt tutaj by się przydał”.
Pachniało prochem i smarem do broni.
Nie było to nieprzyjemne.
Czasami wyobrażam sobie, że wciąż czuję ten zapach.
Pani Spiegel, naprawdę nie wiem, czego pani ode mnie chce.
Pani objawy są typowe dla klasycznej schizofrenii.
Każdy psychiatra może to leczyć.
Nie trzeba fatygować się na wyspę, by akurat mnie urabiać.
Nie chcę byle kogo, tylko pana.
Dlaczego?
Bo pan utożsami się z moim bólem.
Skąd ten pomysł?
Moja ostatnia historia jest o kimś, kto był mi bardzo bliski.
Kogo straciłam.
Kto jak nie pan mógłby to zrozumieć?
Stracił pan córkę.
Wynocha.
Precz. Wynoś się.
I nie wracaj.
Nigdy.
Popełnia pan błąd, dr. Larenz.
-Witam. -Dziękuję.
Moja żona Isabell.
-A to moja żona. -Marte.
-Miło mi. -Dziękuję.
I moja córka Mila.
Niezła chata. Ile taka kosztuje?
Mila!
Miło pana poznać. Jesteśmy bardzo wdzięczni.
Ależ proszę, to czysta przyjemność.
To Josy, nasza duma i radość.
Mały prezent dla pana.
Musiało kosztować fortunę. Nie trzeba było.
Po tym, co pan dla mnie zrobił...
Zapraszam.
To mój prawnik i przyjaciel, Wolfgang Riegger. Jego żona Monika.
Państwo Roth.
-Witam. Miło mi. -Wzajemnie.
Dobry wieczór.
Chodziliśmy razem do szkoły z internatem. Nie przeżyłby beze mnie.
Naprawdę?
Nie chcecie iść do twojego pokoju?
Jesteśmy z tego samego rocznika.
Tak?
Ile masz lat? Osiem?
Trzynaście.
Mogę zapalić?
Rodzicom by się to nie spodobało.
A jak otworzę okno?
Nie.
Czy to bolało?
Co?
-Przekłucie uszu. -A skąd.
To co sobie porobimy?
Nie licząc zabawy z pluszakami.
A co lubisz?
Znasz BTS?
K-pop?
Nic?
Chodź tu.
Dalej, wstań.
Kapitanie, świętujesz coś?
Przeciwnie.
Przygotowuję się. Nadchodzi burza.
Naprawdę? Długa będzie?
Nie wiadomo. Pogoda jest kapryśna.
Tobie też radzę zrobić zapasy. Może się przeciągnąć.
MINIMARKET
Sprawca porywał swoje ofiary na parkingach sklepów spożywczych.
Wrzucał je do bagażnika i zabierał do swojego domu pod lasem.
Od najbliższych sąsiadów dzieliło go kilkanaście minut drogi.
Nikt nie znalazłby tego miejsca.
Nikt nie dowiedziałby się, co tu się wydarzyło.
Gdy otworzyłem ukryte drzwi,
zobaczyłem drewniane schody wiodące w dół.
O Boże.
Kiepskie zgranie w czasie.
Leżała przede mną pocięta na kawałki...
„Bez śladu”.
„Sto najsłynniejszych zaginięć XXI wieku”.
-Ile spraw za panią? -Już 87.
Właśnie znaleziono w piwnicy ciało żony.
Pocięte na kawałki.
Szukam ryżu.
Skończył się. Wszyscy już byli, żeby się zaopatrzyć.
Idzie burza.
Ale chyba został nam makaron.
Zabawny zbieg okoliczności.
Wczoraj pytała o pana jakaś kobieta.
O mnie?
Pan to Viktor Larenz, prawda?
Sprawa 58.
Po dwudziestce, wyglądała, jakby tu nie pasowała?
Anna Spiegel.
Chwilę z nią rozmawiałam.
Zwykle o tej porze roku nie ma tu za wiele do roboty.
Pani Spiegel coś powiedziała?
Nie była za rozmowna.
Chciała wiedzieć, jak pana znaleźć.
I kupiła młotek.
Młotek?
Powiedziała po co?
A po co komuś młotek?
Przyszła tu na szpilkach, w deszczu.
Może ją pan sam zapytać, zatrzymała się w hotelu obok.
Pokaż się albo spuszczę na ciebie psa!
Sindbad.
Sindbad!
Czy królik był dobry?
A próbowałeś kiedyś bażanta z sosem jałowcowym?
Niebo w gębie.
-Halberstaedt. -Co z tobą?
-Jakoś licho wyglądasz. -Po prostu...
Wszystko gra.
Chodź.
Wyżalisz mi się przy kielichu.
Albo przy butelce.
Może być.
Sindbad!
Sindbad, czy twój pan napuścił cię na burmistrza?
Musiała się tu jakoś dostać.
Nie w tym rzecz.
Była tu przede mną.
A moja decyzja o przyjeździe była spontaniczna.
No to ktoś spontanicznie jej powiedział,
że wybierasz się na wyspę.
Rzekomo mój prawnik.
Widzisz?
Kupiła młotek w markecie.
Muszę ją poznać.
Szukam kobiety, która lubi majsterkować.
Teraz już takich nie ma.
Wierz mi, nie kręci jej to.
To po co kupiła ten młotek? Żeby walnąć cię w łeb?
Jeśli tak to ująć...
Moja lodówka. Dobra rzecz.
Odzywa się, gdy jest potrzebna. Piwo na popitkę?
-Masz tu lodówkę? -A ty nie?
Lubię mieć zimne piwo.
Żeby było pod ręką.
Jasne.
Mów, co naprawdę cię gryzie.
Za kilka dni miną dwa lata od zniknięcia Josy.
Dlatego przypłynąłeś tutaj, żeby o tym nie myśleć?
Pewne rzeczy...
w przedziwny sposób dopadają cię
i atakują ze zdwojoną siłą.
Lepiej od razu stawić im czoła.
CO CZUŁ PAN TUŻ PO TRAGEDII?
Tu poczta głosowa Wolfganga Rieggera.
Proszę zostawić wiadomość.
To ja. Dzwonię, bo odwiedziła mnie Anna Spiegel.
Twierdzi, że mnie jej poleciłeś i powiedziałeś jej o Parkum.
Możesz oddzwonić?
BRAK WYNIKÓW
SAMOBÓJSTWO JULII
SAMOBÓJSTWO W RECEPCJI
SZOKUJĄCE SAMOBÓJSTWO
W EKSKLUZYWNYM HOTELU
Czego ode mnie chcesz?
-Już jesteśmy. -Gaś peta.
Josy!
Mam cię już w znajomych na Spotify.
Spoko. Możemy razem słuchać muzy.
Do zoba.
Cześć.
Co się stało z twoimi uszami?
Przekłułam je.
-Kto to zrobił? -Ja. Agrafką.
Odbiło ci?
W salonie wymiękasz, a kłujesz się agrafką?
Wracaj tu natychmiast!
O co ta afera?
Nadal boli?
Piecze. Ale nie jest źle.
Mogę zerknąć? Lepiej sprawdzić, czy nie ma infekcji.
Czemu mi nie powiedziałaś?
Po co? Już raz się zgodziłeś.
Nie na agrafkę.
Nie zrobiłam nic złego.
Ukrywanie czegoś jest jak kłamstwo.
Mama jest rozczarowana. Chodź tu.
Zawrzyjmy pakt.
Niby jaki?
Zawsze mówmy sobie prawdę.
To święty i wiążący pakt.
-Dobrze. -Dobrze.
Przysięga.
CO CZUŁ PAN TUŻ PO TRAGEDII?
Byłem martwy.
Niby oddychałem, ale nie istniałem tak naprawdę.
Umarłem w dniu zniknięcia Josy.
Może naprawdę to już pora, by się z tym zmierzyć.
Co powiesz, kolego?
Wołałam.
Co tu robisz?
Nie dam rady bez pana.
Proszę dać mi ostatnią szansę. Potem zniknę.
Obiecuję.
Proszę.
Wszystko ma iść na magazyn, czy chce pan coś zatrzymać?
-Zabierzcie wszystko. -Słyszeliście.
-Witaj, sąsiedzie. -Dr Grohlke.
Przede wszystkim chcę przeprosić, że pana okłamałam.
Pan Riegger nie wie, że tu jestem.
Bronił mnie w sądzie
i bardzo zachwalał pana jako terapeutę.
Zafiksowałam się na panu.
Uznałam, że tylko pan może mi pomóc.
Chyba mam osobowość obsesyjną.
-Jak mnie znalazłaś? -To nie było trudne.
Czytałam pana wywiad we Współczesnej Psychiatrii.
Wspomniał pan, że ma tu dom, do którego ucieka, gdy...
Gdy robi się ciężko.
-To było pięć czy sześć lat temu. -Zgadza się.
Uznałam, że warto spróbować. Okres też akurat pasował.
Ładna przestrzeń.
Tak uważasz?
Zawsze tak uważałem.
Ale nie sądziłem, że akurat ty
rzucisz własną praktykę dla pracy w klinice.
Sporo miejsca.
Słucham?
Dużo miejsca.
Wiem, co miałeś na myśli.
Pora jest idealna.
-Moja klinika jest przeciążona. -Muszę iść.
Więc zjawiłaś się tu i wypytywałaś o mnie w sklepie?
W jakim sklepie?
Tym przy hotelu.
Nie wchodziłam tam.
Od tygodnia jestem w Ankerhof.
Nie mają pięciu gwiazdek, ale barek jest dobrze zaopatrzony.
Znajdzie się nawet czekolada.
Sindbad!
Przepraszam, to przez mysz.
Chciałaś mi coś opowiedzieć?
Historię, którą napisałam, zanim trafiłam na oddział.
Sindbad!
-Byłaś w szpitalu psychiatrycznym? -Tak, przez załamanie nerwowe.
Historia opowiada o małej dziewczynce, która cierpi na nieznaną chorobę.
Pewnego dnia dziewczyna znika.
Bez śladu.
Z kliniki lekarza w Charlottenburgu.
Nie możemy nic poradzić na to, co się stało.
Pisali o tym w całych Niemczech, każdy wie o tej sprawie!
Sindbad!
Nie chciałam pana zdenerwować.
Wiem. Już dobrze.
To tylko szczury.
Pani Spiegel?
Proszę tu wrócić!
Pani Spiegel!
Anno!
Napisy: Marcin Kędzierski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem: Maciej Kowalski