Ikaw na ang pinakamatandang presidente sa kasaysayan,
at naaalala kong ilang araw na di natutulog si Pangulong Kennedy
noong Cuban missile crisis.
Kaya mo pa bang kumilos kapag may ganoong mga situwasyon?
Kaya ko pa. Di ko gagawing isyu sa kampanyang ito ang edad.
Di ko sasamantalahin ang kabataan at kawalang-karanasan ng katunggali ko
para mamulitika.
Erin Tieng, sinabi mo dati na kailangan ka ng mom mo at ni Missy sa tahanan ninyo.
Patawad sa pagwawasto ko, pero di iyon ang sinabi ni Missy.
Tama. Ang sinabi ni Missy,
"Di ko hiniling sa iyong maging martir."
Di iyon patas. Nang mamatay si Dad, wala nang iba pa.
Di nga mabalanse ni mom ang checkbook.
Sinabi ba ng nanay mo,
"Erin, kailangang alagaan mo kami magpakailanman"?
-Wala nang iba pa. -At ngayon, patay ka na.
-Ano? Narito pa ako. -Patay ka na, Erin.
Pinanood mo lang iyon, tulad ng lahat ng ginagawa mo sa buhay mo.
-Noon ka sana kailangan. -Hindi.
Wala akong magagawa.
Hoy, Erin! Gumising ka.
Narito na tayo.
Gising. Bumangon ka na.
Malapit iyon dapat dito.
-Wala namang meron dito. -Marami kaya.
Ito ang paradahan ng pabrika,
siguro, di madalas pumunta rito ang mga Brandman.
Mac, sarado ito tulad noong 2019.
Ano o sino ang narito?
Ano iyan?
-Ito na iyon. -Sigurado ka?
Kumusta? Ikaw siguro ang batang Tiff.
Tiff lang.
-Ikaw si Big Tony. -Oo.
Ipakita mo ang kamay mo.
Ano'ng gagawin mo riyan?
Ang ganda ng musika at mga ilaw.
Diyos ko!
Pumunta ka sa bulwagan tapos kaliwa.
Ano?
Maghintay kayo rito. Aakyat ako sa stage para hanapin ang sarili ko.
Ang ilong mo.
-Puta! -Ayos ka lang?
Wag mo akong hawakan, baliw!
Ayos lang kami.
-Walang tisyu. -Kadiri iyan.
Makikiraan po.
-Wala ring tubig. -Parang hayop ang mga taong ito.
Putang inang K.J. Suwerte siyang nagpigil ako.
Nilampaso ko siguro siya.
Ano'ng problema niya?
Isang minuto, nililigtas niya ako,
sa susunod naman, sinasapak niya ako.
Baliw ang babaeng iyon.
Makinig ka, napakatibay mo.
-Mac. -Seryoso ako.
Kailangang umayos si Rocky Balboa
at magpakatibay tulad nating lahat.
Marami na tayong problema,
tapos nagwawala pa siya kapag namomroblema.
-Mac? -Wag mo na akong kulitin ngayon.
Puwede bang tumungo ka?
Hindi.
Ayos.
Bagay sa iyo.
Kaya gusto naming mag-ingat
para di guluhin ng Old Watch ang aming mga bersyon sa hinaharap.
-Gusto pa rin naming mag-ingat dahil... -Ayos lang.
Di nila napagtantong higit pa kayo sa dalawa
at iyon ang bilang ng bangkay na natagpuan nila
kaya umalis sila at di nalalamang narito kayo.
Oo, siguro nga.
Di ba makatuwirang isiping di na nila kayo tinutugis?
Oo.
Siguro nga.
Tanggap na tanggap mo ito. Inaamin kong medyo...
Talaga? Siguro nga.
Iminumungkahi ng mga teorya ngayon hinggil sa quantum geometry
ng spacetime na may mga random na wormholes,
kaya makatuwiran lang na gumamit kayo ng wormhole para makapunta rito.
Kakaiba talaga.
Marami na kayong pinagdaanan.
Mukhang pagod ka. Gusto mong magpahinga sa bahay ko?
Sige. Pero hahanapin ko muna ang mga kasama ko.
May iba pang mga time traveler?
Iyon siya!
-Ang galing ng mga ilaw, Tiff. -Pinakamahusay ka, Tiff.
Sa susunod na lang.
Napakahirap paniwalaang tatanda kang ganyan.
Oo.
Ang ganda niya, ano?
Hindi. Ang ibig kong sabihin, sikat na sikat siya.
Parang napakaastig mo sa hinaharap.
Mga kawawang time traveler.
Lumapit kayo.
Lahat kayo.
Sige na.
Pati ikaw.
Dapat na kayong magpahinga.
Ang galing. Tulad ng ginagawa ni Mom.
Oo, pero mas maganda ang sa atin.
Gusto mo?
Ito ay... astig.
Di tulad ng inaasahan mo?
Nalilito lang ako kung bakit nasa Stony Stream pa rin tayo.
Nauunawaan kita.
Pero marami nang nagbago rito.
Napakarami. Makikita mo.
Siguro nga.
Sandali... Valedictorian tayo?
-Nagulat ka ba talaga? -Hindi naman.
Bukas na. Gabi na. Kailangan mong magpahinga.
-Patawad. -Ayos lang.
Sa futon ako matutulog.
Sigurado ka? Puwede ko silang iusod.
Ayos lang ako. Good night.
Uy, K.J.?
Sa tingin mo, mapagkakatiwalaan siya?
Ibig mong sabihin, ikaw?
Kalimutan mo na.
Nakalimutan ko na.
Gutom ka?
Gutom na gutom ako.
Nasaan si K.J.?
Gusto raw niyang magpahangin.
Pumunta ako sa merkado.
Naaalala kong gusto mo ang blueberry Pop-Tarts
na walang frosting.
At Rice Krispies...
Ang galing mo talaga.
Nag-iisip ako kagabi,
may teorya akong maaaring magpaliwanag
kung paano kayo nag-time travel, bakit di ko ito naaalala,
at kung paano kayo makakabalik.
-May teorya ka? -Oo.
-Sa tingin ko, tama ako. -Tama ka?
At alam mo ang lahat ng ito dahil DJ ka?
Hindi. Naisip ko ang lahat ng ito dahil nag-aral ako sa MIT.
At lighting designer ako.
Sa Massachusetts Institute of Technology?
Tama ka.
Nakita ninyo si K.J.?
-Naglakad-lakad siya. -Gusto raw niyang magrelaks.
Binigyan ko siya ng malinis na damit at pera kung sakaling gusto niyang kumain.
Di ko alam kung ayos lang na mag-isa siya.
Paano kung bumalik ang Old Watch?
Ayos lang. Tama?
Oo naman. Nag-time travel na siya. Sigurado akong kaya niyang
umupo sa parke nang ilang minuto.
Ayos. Baka kumalma na siya.
Kailangan mo ng tulong?
Oo. Gusto ko sanang manood ng Kubrick.
Sige. Nagsimula ang 2001 mga 20 minuto ang nakakaraan.
Sige. Salamat. Patawad.
Iyong mga unggoy lang ang di mo napanood.
Puwede pa kitang bentahan ng tiket kung gusto mo.
Sige.
Nagkasunod talaga sila.
Talaga namang mahal ni Tiff ang sarili niya.
Kakakilala pa lang nila. Bigyan ng oras.
Tiningnan ko ang dokumentasyon ni Larry at tila, naitala niya
ang lahat ng pagbubukas ng mga wormhole
na ipinapalagay kong ginamit ninyo para mag-time travel.
Alam mo na ba kung kailan lilitaw ang susunod?
Di alam ng mas batang ikaw.
Kulang ng ilang mahalagang impormasyon para malaman ang petsa at lokasyon.
Ipinapahamak na naman tayo ni Larry.
Hindi.
Alam ko na. Masasabi sa atin ni Larry ang nawawala.
-Patay na siya. -Hindi ang bersyon niya ngayon.
Pinag-uusapan ba talaga natin ito?
-Puwede tayong pumunta sa farm niya-- -Masamang ideya.
Hindi siya dapat makita ulit ni Erin.
Di ka dapat nasasabik na makita siya matapos ka niyang pagmukhaing tanga.
Bawiin mo iyan dahil di ako tanga.
Sige, kumalma kayo.
Ideya ko ang pinakamagandang meron tayo at alam ninyo iyon.
Ngayong '99, si Larry lang siguro ang makakabatid
kung kailan ang susunod na pagtiklop.
At maliban kung may mas maganda kayong ideya--
Tarantado ang lalaking iyon.
-Kumusta? -Di ko sinabing...
-Mahal. -Sabi mo, ihahatid mo ako sa trabaho.
May nangyari kasi.
Medyo abala ako.
Ano? Nagbe-babysit ka?
Baka puwedeng mag-bus ka na lang o anupaman.
Sige. Salamat.
Nagagalit ka dahil di ako pumunta kagabi.
Kung iniisip mo kung may pakialam ako kung nasaan ka...
Nasaan ang farm?
Mga 20 minuto kung daraan sa route 183.
Sige, tara.
Sandali. Ano'ng farm?
Daraan kami sa Wembley, tapos sa highway patungong 183.
Ibig sabihin, daraanan ang shop.
Astig.
Ayos lang kayo rito?
Ipinapalagay kong ayaw ninyong sumama.
Oo, ayaw naming sumama.
Ayos. Nasa stereo cabinet ang remote ng TV.
Wag gagalawin ang stereo at game console.
May pagkain sa ref. Tara na.
-Gusto mong mag-video games? -Oo.
Medyo mabago ang lalaking iyon.
Nagtatrabaho ka sa isang record shop?
Dealer ako ng mga high-end at vintage na vinyl.
At mahuhuli ako nang 30 minuto.
May galit ba sa akin?
Alam mo namang di ako seryoso sa sinabi ko kagabi.
-Tawagan kita mamaya? -Tingnan natin.
Di mo ako kayang tiisin.
Bakit ganoon ka umasta kapag kasama siya?
Paano?
-Parang tanga? -Oo.
Matalino nga ang ginawa ko kung iisipin natin.
Galit siya at inaayos ko iyon.
Sa pagbabago sa kung sino ka?
Matututuhan mong matalino
na kumilos minsan sa isang paraan para makuha mo ang gusto mo.
Ano'ng gusto mo sa kanya?
Mauunawaan mo kapag matanda ka na,
na mas maganda kung mapayapa ang lahat.
Madali.
Mas kaunti ang sakit ng ulo ko kung di ko siya masyadong iintindihin.
Pero nobyo mo siya.
Paano naging totoong relasyon iyon?
Medyo hindi naman.
Di ako tiyak na matatawag ko siyang "nobyo".
Magkaibang-magkaiba kami ni Russ.
Una sa lahat, wala siyang ambisyon--
Oo, nakatira pa rin siya sa Stony Stream.
Kalokohan ang sigarilyong clove na ito.
Hello.
Hello?
May tao ba riyan?
Hello?
Gusto ko lang...
marinig ang boses niya.
Nauunawaan ko.
Gusto mo bang tawagan si Dylan?
Baka naroon pa ang bahay ninyo. Puwede mo ring kausapin ang mga magulang mo.
Baka di ko kayang kausapin ang dad ko.
At baka nasa medical school si Dylan.
Duda ako kung umuuwi siya kapag bakasyon.
At ang ikaw sa hinaharap?
Ano naman?
Sinabi siguro ng Dylan noong 2019 ang tungkol sa iyong sarili.
Oo.
Pero...
Nasa medical school din ako...
pero para sa mga hayop.
Veterinary school?
Oo, iyon na nga.
Sabi, gusto ko raw tumulong sa mga hayop.
-Sa Florida raw iyon. -Wow.
Astig ka rin pala noong tumanda ka.
Masaya talaga ako para sa iyo.
-Suwerte ka. -Di ko masasabing suwerte ako.
Uy.
May naiisip akong kalokohan.
Ayos na rito.
Makikita mo kaya ang '99 na bersyon ng sarili mo?
Sana.
May pipigil dapat kina mom at Missy sa mga away nila.
Ano'ng klase vet ka?
Alam mo na.
Tinuturo muna sa iyo kung paano gamutin ang iba't ibang uri ng hayop.
Pero mga kabayo ang espesyalidad ko.
Karaniwang sinusuri ko sila sa mga kuwadrang tinitirhan nila.
Pero may sarili rin akong lugar na puwede nilang puntahan
habang pinapagaling ko sila.
-Sa Florida? -Hindi, nakatapos na ako no'n.
Baka mahilig bumisita ang kapatid ko at mga anak niya
para makasakay sila sa mga kabayo, at pakainin sila ng mga carrot at iba pa.
-Sa labas lang ako. -Sige, lalabas din ako maya-maya.
Ang ganda niya.
Oo, pero wag kang magpapaloko sa kanya.
Di siya nauunawaan ni Missy,
at aalis na siya anumang araw mula ngayon.
At magkakasakit si Mom.
Salamat.
Salamat. Masaya akong makita ka. Ang ganda mo.
Ibaba lang natin muna ang mga bagay, tapos tingnan natin kung anong meron tayo.
Perpekto.
Mahirap talaga.
Para bang kailangang tumigil ng mundo kung wala ka.
Pero nagpapatuloy ito kahit wala ka.
At napakasaklap no'n.
-Ang ganda mo. Ang bait mo. -Salamat.
Maraming nangyayari na hindi mo nakikita.
-Gusto mo na bang umalis? -Hindi.
Maghintay pa tayo nang kaunti.
-Magiging okey ito. -Oo.
-Kumalma ka. -Alam ko.
Kumusta kayo ngayong magandang hapong ito?
May maitutulong ba ako?
Ayaw kong makipaglaro sa iyo.
-Pasensya? -Miyembro kami ng STF Underground.
Nagkamali siguro kayo ng pinuntahan, kaya...
Huminahon ka, mapagkakatiwalaan mo kami.
Kilala namin sina Heck at Naldo at alam namin ang digmaan.
Sa katunayan, alam ko ang itsura ng lahat ng gusali sa farm na ito
at kilala kita.
-Nanggaling siya sa hinaharap. -May tao ba riyan?
Sandali lang, Lola. May kukunin lang ako sa barn.
-Ingat. -Lagi naman po. Hoy!
Di kayo puwedeng bigla lang...
Wag kayong papasok!
Hindi pa dumarating.
Paano na kami makakauwi?
Ano'ng hinahanap mo?
Di ka naman maniniwala sa akin.
-Sabihin ninyo sa aking-- -Alam mo kung ano ito?
-May ganyan din ako. -Ito rin iyon.
-Galing talaga kayo sa hinaharap. -Siya lang.
Puwede ko bang makita?
Sulat ko ito. Napakarami nang nakalagay.
Diyos ko. Ilang taon ko ginawa ito?
Mga dalawampu.
Dalawang pagtiklop pa lang ang naitala ko sa ngayon.
Ito ang pagtiklop noong una kong nakilala ang Standard Time Fighters.
Kilala mo sina Heck at Naldo?
-Oo. -Itong isang ito,
ito ay noong iniwan nila ako bilang miyembro ng Underground.
Para maghintay ng utos.
-Bagong recruit ka. -Mga 18 buwan, pero...
Mukhang maraming nangyari.
-Oo naman. -Larry, kailangan namin ng tulong mo.
Paano ko malalamang di ito bitag
ng Old Watch para mahuli ako?
-Dahil di ka namin pinatay. -Kailangan n'yo ang code ko.
Ibibigay mo ito sa akin dahil malaki ng utang mo sa akin.
-Ano'ng ibig mong sabihin? -Tinraydor mo kami ng mga kaibigan ko,
apat na 12-taong gulang na babae.
At ipinangako mo sa aming ihahatid mo kami pauwi,
pero iniwan mo kami rito sa 1999,
at may babaeng namatay.
-May namatay? -Di namin hiniling ito,
pero ngayon, narito kami, na hindi naman talaga namin panahon
at baka di na makauwi, dahil sa iyo.
Kaya ibigay mo na ang solusyon dahil ngayong nakita kita ulit,
lalo na't humihingi ako ng tulong sa iyo,
sumasama ang loob ko.
Sige, sundin mo ang pormulang ito
at malalaman mo ang mga coordinate.
Mabait ako.
-Mabait kaming mga STF. -Di kita kilala sa 2019,
pero sa ngayon, tila... okey ka pa.
Totoo iyan. Totoo talaga.
Kaya ngayon, may kapangyarihan kang magbago.
Salamat.
Di ko iyon gagawin sa inyo.
Wala akong sasaktan,
at gagawin ko ang lahat para matiyak na di iyon mangyayari.
Sana'y totoo iyan.
Larry, nasaan ka na?
Pabalik na po, Lola.
Paano ako makikipag-ugnay sa inyo kung kakailangain ko?
Hindi mo magagawa.
Kami si Tiffany Quilkin, nakalista kami sa phone directory.
Tila may mga bagay na di nagbabago.
Ang pangit pa rin ng mga dekorasyong ginagamit ng Stony Stream.
Di mo ito nauunawaan.
Ano pa bang dapat unawain?
Iba kapag alam mo kung kailan ka mamamatay.
Nakakabaliw ito.
Kapag nakalimutan mo ito sandali,
tapos kapag naalala mo...
Di ko mapigilang isiping...
para saan ang lahat ng ito?
May ilang taon ka pa naman.
Di na bubuti ang buhay ko, Mac.
Siyempre, di mo nauunawaan.
Napakaganda pa ng hinahanarap mo. Tama?
Kasama ang kapatid mo at pagiging beterinaryo,
ang pagtanda ng mga pamangkin mo.
Diyos ko! Puwedeng manahimik ka?
Ano'ng gusto mo? Isang malungkot na panggitnang-uring hinaharap?
Mukhang masaya iyon.
Alam ko na.
E di wag ka na lang sumakay sa malaking robot sa 2019
at wag magpakamatay sa pakikipaglaban?
-Lutas na ang problema mo. -Tarantado ka talaga.
Ang talino mo talaga.
Bagay kayo ni K.J.
Putang ina mo.
Bibili ako ng kendi.
Kumusta?
Astig. Pumunta ka! Buong araw ka bang narito?
-Hindi, iyong huli lang ang napanood ko. -Bakit di ka tumabi sa amin?
Nahuli ako at ayaw ko kayong guluhin.
Kumusta naman?
Noong una, nalilito ako, pero noong...
-Tumigil ako sa sobrang pag-iisip... -Oo.
...at pinakinggan ang musika,
at pinanood ang nasa screen at napakaganda talaga nito.
Isa iyong pelikula na di ka puwedeng masyadong lohikal,
hahayaan mong mapuspos ka ng nararanasan mo...
-Oo. -...alam mo?
Kailan mo nalaman?
Nalaman ang ano?
Di ko... kasi...
Kailan mo nalamang
isa ka palang taong nagugustuhan...
ang mga pelikula.
Ang isang tulad nito,
ibig kong sabihin, paano mo nalamang
isa ka palang taong ganito ang nadarama tungkol sa...
Mga pelikula?
Sige...
Ang magandang balita, kanya-kanya ang paglalakbay ng lahat,
at maaaring nakaka-pressure ito,
pero magkakaiba ang paglalakbay ng bawat tao.
Maraming tao ang di makakaunawa nito sa umpisa,
pero maghanap ka ng pelikulang may koneksyon sa iyo,
at magiging napakasaya ng pakiramdam mo.
Subukan mo lang iyon.
Gusto mo bang sumama sa aming magkape sa malapit?
Iniisip din kasi namin ni K.J. na wag panoorin ang Barry Lyndon.
Aalis na ako.
-Uy. -Hi.
Ipinagmamalaki kita.
Muntik mo nang mapaiyak ang kawawang lalaking iyon.
Ipinagmamalaki ko tayo.
Nagawa natin ang lahat ng itinakda nating gawin.
Valedictorian ng batch natin, nakapagtapos sa MIT.
Hindi tayo nakapagtapos.
Sandali, ano? Di ko maunawaan.
Sabi mo, nag-MIT tayo. Iyon ang sinabi mo.
Oo nga, pero...
-tumigil tayo noong sophomore year natin. -Tumigil tayo?
Diyos ko. Tumigil tayo.
Iba ang MIT sa iniisip mo.
Walang maituturo sa atin ang lugar na iyon.
Noong una akong nakapunta roon, ang saya ko.
Naaalala ko noong nilibot namin ni Mom ang campus.
Grabe. Pero nagsimula kong maranasan ang katotohanan.
Napakahigpit ng lahat doon.
Walang espasyo para mag-isip sa sarili.
Isa lang ang tamang paraan at ayaw ko na ng ganoon.
Gumana iyon para kina Steve Jobs at Bill Gates, bakit hindi rin sa akin?
Gumagana ito para sa iyo?
Oo kaya.
At sa katunayan, medyo naiinsulto ako sa pag-asta mong tila hindi ganoon.
Ako ang nasusunod, may mga sariling proyekto ako.
Tulad ng ano?
Tulad nitong educational na startup sa Internet
na sinisimulan namin.
Babaguhin namin ang mga pamantayan at mga pag-aakala
sa isang paraang di pa nagawa no'n.
Parang paaralan?
Parang institute?
Iyon ang plano. Nasa amin kung paano ito magtatagumpay.
-Talaga? -Oo.
May hinala akong magiging napakatagumpay natin dito.
Ako rin.
Uy.
Masaya akong nakabalik ka na. Ang tagal no'n.
Mas okey ka na?
Oo naman.
May mga pagbabago naman sa ledger.
Malapit na naming malutas ang code ni Larry
para mahanap ang pagtiklop na magdadala sa atin sa 1988.
Ayaw kong magkaroon ako ng anumang kinalaman kay Larry.
Maninigarilyo lang ako.
Kinuha mo ba ang mga sigarilyo ko?
-Ayos. -Patawad sa kanila.
Sa kanilang lahat.
Patawad.
Nakita ko ang sarili ko.
Kumusta?
Binili ka ba nina Mommy at Daddy ng convertible noong 16 ka?
Oo,
magandang tingnan ang mga kotse
at mga damit kung nasa labas ka,
pero minsan, kung titingnan mo talaga nang mas malalim ang mga nangyayari...
nakakalito lang ang lahat.
Pero mukhang masaya ako ngayon.
-Sa hinaharap. -Mabuti iyon.
Mabuti kapag masaya.
Oo.
Pero wala pa talaga akong masyadong alam tungkol sa buhay niya.
Pero alam kong nakatira siya sa New York at gusto niyang gumawa ng mga pelikula,
at...
sa tingin ko...
naayos na niya ang buhay niya.
Sa tingin ko, baka...
Sa tingin ko, maaaring...
o...
baka...
ako ay...
Alam mo ang mangyayari sa akin?
Mamamatay ako.
Oo.
Dahil sa kanser sa utak.
Aabot ako hanggang 16.
Astig, ano?
Patay sa loob ng apat na taon.
Nalaman ko iyon kay Dylan noong 2019.
Inayos niya ang kanyang buhay dahil namatay ako.
Naging mahusay siyang doktor,
at mabuting asawa at tatay.
Ako ang namatay, tapos nagtagumpay siya.
Kakaiba.
Kapag may problema ako,
lagi kong sinasabi sa sarili kong magtiis at magpatuloy
dahil mag-iiba ang lahat kapag matanda na ako.
Kapag nag-18 na ako, iiwan ko ang pangit naming bahay
at lalayo sa Stony Stream.
At nagiging ayos ako kapag iniisip ko iyon.
Di mahalaga kung ang pangit ng situwasyon ngayon,
dahil balang-araw, bubuti rin ito.
Kagaguhan ang lahat ng iyon.
Dahil hindi ito bubuti.
Ganito na iyon.
-Di mo ito puwedeng sabihin sa iba. -Ano? Bakit?
Dahil...
Ayaw kong tingnan nila ako
tulad ng pagtingin mo sa akin ngayon.
Bihirang karanasan ito para sa akin.
Sinasabi ng mga physicist na imposible
ang time travel
dahil sinasabi ng Second Law of Thermodynamics na pasulong lang ang oras,
at dahil din sa qunatum divergences
dahil sa mga closed time-like curves at iba pa,
pero ngayon, matutuklasan nating dalawa
kung papaano ito gawin.
Nakakabaliw at nakakamangha ito.
Nauunawaan mo ba kung gaano kahalaga ang pagtuklas na ito?
Oo, napakaastig nito.
Nakakabaliw talaga.
Sa tingin ko, alam ko na ang unang bahagi rito.
Ang ilan sa mga karakter sa code niya ay ginamit nang paulit-ulit.
Baka ang mga ito ang latitude at longitude coordinates para sa farm niya.
Sa tingin ko, tama ka.
At narito ang mga siklo ng buwan.
Kaya ang ibig sabihin marahil ng dalawang bilang dito
ay ang buwan at araw ng patiklop.
Ibig sabihin, dapat tayong magtuon sa apat na karakter
dahil alam nating ang unang dalawa ay kumakatawan sa isa at siyam.
-Ibig sabihin, 1999. -Bingo.
Sige. Heto na.
Ang sunod na tiklop ay sa...
Hulyo 25...
2006.
Pitong taon pa.
Pitong taon?
Okey.
Dito muna kayo.
-Pero-- -Pitong taon?
Di tayo puwedeng manatili rito nang pitong taon.
Di katangagap-tanggap iyon.
-Hindi nga. -Ulitin ninyo.
Itsek ninyo ulit. Nagkamali siguro kayo.
Patawad.
Pero sa tingin ko, di kami mali.
Putang ina naman.
Diyos ko!
THE CLEVELAND PRESERVER MARTES, NOBYEMBRE 1, 1988
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni Arvin James Despuig
Mapanlikhang Superbisor Reyselle Aura Ruth Revita