Huwag kang gumalaw!
Sino 'yan?
-Ano'ng problema? -Lahat.
Mali lahat, Franz…
Nakakulong ako sa silid na ito na hindi ko gusto,
natatakot ako.
Palagi akong nag-aalalang baka pinatay ka na,
na pinatay na ang kapatid ko.
Kahit ano pa ang mangyari, mawawala sa akin ang lahat!
Tumigil ka! Naririnig mo ba ako?
Kinamumuhian ko ang digmaang ito.
Kinamumuhian ko si Hitler, ang Alemanya at ang Pransiya.
Nakahanda akong isakripisyo ang sarili ko para lang sa 'yo.
Ikaw ang aking bansa, Madeleine.
Ang aking watawat.
Hindi lang ito tungkol sa akin.
Buksan niyo!
Ito ang London
at ang balitang alas-sais mula sa BBC.
Kay Françoise, kalimutan mo na si Victor Hugo.
Kapag bumigkas ka ng tula, babatuhin ka niya ng toaster.
Gusto ni Françoise ng dinodomina. Hindi gaya ng asawa mo.
-Tama na. -Seryoso ako.
Makaluma ang pantasya ni Françoise.
-Hawakan mo siya sa puwit at patahimikin. -Sige.
-At habang nagtatalik? -Ganoon pa rin.
Siya na ang gagawa ng lahat.
Aray!
Pasensya na.
Sige, tingnan nga kita.
Okay.
-Tumayo ka nang tuwid. -Nakatayo na ako.
Ngayon, "Mabuhay ang France."
-Kailangan bang… -Sabihin mo na!
Mabuhay ang France.
Sige na! Mabuhay ang France!
Mabuhay ang France!
Bumangon, mga anak ng sariling bayan
Ang araw ng kaluwalhatian…
Ano'ng sinabi mo sa asawa mo?
-Ano'ng ibig mong sabihin? -Kapag hindi ka nakakauwi.
Hindi pa ako nakakapunta sa Nancy.
Maganda roon.
Aling hotel ang tinutuluyan mo?
Hindi ko alam, si Bertin ang humahawak sa pagbenta.
Sa Grand Hotel de la Reine? Sa Hotel de Guise?
-'Yan nga, sa palagay ko. -Talaga?
Magarbo.
Pabor sila sa 'yo.
Mula nang makabenta ako ng dalawang Patek Philippes, halos halikan nila ako.
Ipinagmamalaki kita.
Totoo, ano…
Ang guwapo mo.
Mas guwapo kaysa dati.
Ayaw mo ng balbas?
Ayaw ko.
Basta hindi ang lalaking mayroon nito.
Mahuhuli na ako, kailangan ko nang umalis.
Oo, oras na.
Patingin.
Itinago mo ba ito?
Palagi.
Ang tanging bagay na iniwan niya.
Minahal ko siya, alam mo.
Kinamumuhian ko siya,
pero minahal ko siya.
Sige, umalis ka na.
-Isaksak mo sa lalamunan niya. -Oo.
Hello, ma'am.
Hello.
Gaston?
Nandito ka ba, mahal?
May dala akong manok para sa 'yo.
Nagpunta ako sa dalawang tindahan,
walang ubod.
Nariyan ka pala, mahal.
Bakit hindi ka sumasagot sa akin?
Maganda ba ang araw mo?
Oo?
Gagawan kita ng tsaa.
Isang asukal? Dalawa?
Walang asukal?
Nagseseryoso ka, ipinagmamalaki kita.
Hindi, hindi ka mataba, mahal.
At isa pa, alam mo,
dapat akma sa edad ang hitsura natin.
At medyo okay ka pa naman.
Sabihin mo sa akin,
nakipag-usap ka ba kay Maurice tungkol sa porselana?
Oo? At?
Talaga?
Tingnan mo nga naman…
Alam mo, hindi ko alam ang tungkol dito,
ngunit sigurado akong tama ka.
Ang mga kalahok ngayong gabi…
Ang ganda. Ano ito?
Ano ba, Koronel! Huwebes ngayon.
Oo naman. Paumanhin.
Gusto mo ng maraming bawang sa tuwalya mo.
Mula 'yan sa pagiging Vendean mo.
Mahusay.
-Hindi 'yan tubig! -Pear liqueur.
May problema ba, Koronel?
Wala.
Pranses ako.
At hindi lang basta Pranses.
Ano'ng ginagawa niya?
Hello.
Pwede bang kumain muna ako?
Sa ranggo mong 'yan, kaya mong pagsabayin ang dalawang bagay sa parehong oras.
Hello, si Alphonse ito. Mag-iwan ka ng mensahe.
Lalabas tayo, pupunta sa lugar ng mayayaman,
hihinto sa harap ng gusali, titingnan kung tahimik doon,
aakyat, ikalimang palapag sa kaliwa, kukunin ang pera at pupuga na.
-Okay na? -Oo.
Nakikinig ka ba sa akin?
-Ang aso… -Kinakausap kita!
Ano'ng problema mo?
Kung hindi ka makikinig, magkakaproblema tayo.
-Nakikinig kami. -Talaga?
Ano'ng gagawin mo kapag nakapasok ka na?
Paano ang lugar?
-Papasok ka… -Oo.
-Mayroong pasilyo. -Oo.
May sala sa kaliwa.
Sa kanan, gago. Nasa kaliwa ang banyo.
Pagkatapos ng sala, sa kaliwa, naroon ang kuwarto.
At pagkatapos?
Sa kuwarto, mayroong kama at…
-Seryoso ka ba? -Ano?
Nakakita ka na ba ng kuwartong walang kama?
Minsan, wala. Walang kama ang kapatid ko.
Bayaran siya.
-Tumahimik ka. -Hindi siya natutulog doon.
Tumahimik kayo.
Pabayaan mo ang kapatid niya. Marco, tingnan mo ako.
-Ano ang nasa kuwarto? -Mayroong…
Ang kaha.
Saan banda?
Sa tokador.
Sa aparador, tanga. Sa aparador!
Huwag ka nang magpanggap na ahente!
Napakahangal mo, lata ang utak mo.
Hindi ko bibigyan ng 40 ang zombie na di alam ang aparador sa tokador!
Nanghuhubad ang nanay mo.
Ano'ng sinabi mo? Tarantado ka!
Tigil!
Pare…
-Heto, kunin mo. -Lintik!
Kumalma ka, pare. Kaya na namin ito, kalma.
Hindi kita kumpare.
Naintindihan mo? Hindi tayo magkumpare.
Tumahik ka. Wala akong kahit sino.
Naintindihan mo? Wala akong kahit sino.
Naiintindihan ko.
Siyempre.
Paalam.
Ganiyan ka magpaalam sa 400 euro.
-Ano 'ka mo? -Hindi siya magbabayad.
Ginawa ko ang trabaho ko.
Palagi kong sinasabi sa 'yong di pagtatalik ang mahalaga sa kliyente.
Oo. Pero trabaho pa rin ito.
Bakit ka nagdala ng mga bulaklak?
Hindi mga bulaklak, isang rosas.
Ano ito?
-Naisip ko… -Hindi ko sinabing date ito.
Pantasya niya ang isang opisyal na darating para kumai't magpalipas-oras.
Ginawa ko 'yon.
Hango sa tunay na tao ang koronel.
Pinalaya niya ang tatlong nayon at pumatay ng 40 Aleman.
Wala siyang oras para mamitas ng mga bulaklak.
Paumanhin. Hindi ko alam. Kaya kailangan kong maging gago?
Hindi gago. Isang makalumang tao.
-Nagluto siya para sa akin. -At?
'Yon ang gusto niya, pagluluto, pag-aalaga sa 'yo, masampal sa mukha.
-Bakit mo siya pinasalamatan? -Napakasarap, salamat.
Hindi, ako na.
-Mabigat ito. -Hangal ka ba?
Nakakita ka na ba ng opisyal na naglilinis ng mesa?
Koronel…
-Naghugas ka rin ba ng pinggan? -Oo.
Magsuot ka ng apron kung maglilinis ka, pero kaunti lang ang pera.
At pagkatapos?
Dinala mo ba siya sa kama at hinalikan sa noo?
Nalungkot ako para sa kanya.
Binalaan na kita!
Dadating ang lalaki, kakain siya, matatapos at aalis.
Hindi siya nagpapasalamat.
Oo, pero 'yon…
Kailangan mong masanay.
Walang Simone de Beauvoir sa henerasyong iyon.
Paumanhin.
Tumigil ka sa paghingi ng tawad.
At noong natapos ka,
hinawakan mo ba ang mukha niya at sinabing…
Patawad, paumanhin.
Medyo mabilis ang pangyayari, kaya…
Kaya ano? Malamang, kinilig siya.
Sa tingin mo ba, sanay na siya rito sa edad niya? 77 na siya!
Pero maganda siya, mayroon siyang…
Wag kang ma-attach, di na natin siya makikita ulit.
Okay.
Pero hindi na masama. Mas magiging ayos ka bukas.
Hindi ako nag-aalala.
Gusto ng kliyente bukas
na maltratuhin ka.
Tulad ng iyong asawa.
Nagbibiro lang ako.
Hindi, hindi kaya.
Hindi talaga.
Maaga akong nakauwi. Dapat nasa Nancy ako hanggang bukas ng gabi.
Gusto mong matulog dito?
-Okay lang ba? -Ano?
-Okay ka lang? -Oo.
-Nagliligpit ako. -Salamat.
-'Yan. -Mas mabuti.
Oo.
Gagawin mo 'yan noong bata ka pa.
Heto. Dalhin mo ang dokumento. Mahalaga ito.
Mabuti.
Sa Martes, maibibigay ko na ang huling balangkas
ng batas sa pagpapaluwag ng trapiko.
Salamat, Aude.
Sumulat din ako ng buod ng proyekto sa Valézy.
Tatalakayin pa rin ba natin ang lagusan na ito?
Nagdesisyon ako, sumuporta ang opisyal sa desisyon ko.
Henri, ano'ng mayroon ngayong araw?
Iniisip ko na maaari nating pag-usapan ang ulat ng KLM…
Ano'ng iniisip ng ministro?
Hindi niya pa nabasa?
Hayaan lang natin siya.
Matiyaga ang mga Pranses, alam 'yon ng lahat.
Aude, pahingi ng kape?
-Kape? -Hindi para sa akin.
-Hindi, salamat. -Isang ristretto para kay Henri.
Mukhang inaantok ka.
'Yan.
"Muli kitang nakita, madam.
"Sa lahat ng pag-ibig sa aking kaluluwa.
"Sa 'yo ang pinakamalambing at siyang una.
"Naaalala mo ba ang ating kuwento?
"Iningatan ko ito sa aking alaala.
"Sa palagay ko, noong nakaraang tag-init ito"
-Hi. -Hi.
Sakto para sa hapunan.
Binago ko ang programa. Ako sa Martes, ikaw sa Miyerkules,
at sunod-sunod na.
Umupo ka.
Mukhang masarap.
Kailangan kong umalis ulit.
-Ginawa mo ba ang lahat ng ito? -Uber Eats ito.
Wala na akong oras. Heto.
-Pasensya na. Paumanhin. -Okay lang.
-Kumusta sa Nancy? -Napakaganda.
-Sinubukan mo bang tawagan ako? -Oo.
Nakalimutan mo ito.
Kasama ang ID mo, credit card mo.
Paano ka nakatagal doon?
Oo, salamat.
-'Yan. -Paano?
Nanghiram ako ng pera kay Bertin.
At ang Hotel de Guise?
Mayroon bang tanawin ng plaza?
Oo, natatanaw ang plaza, nakikita ko…
Paumanhin.
Hindi ko alam kung ano ang mali sa akin.
Ano'ng problema, Margot?
Saan ka nanggaling, Alphonse?
Hindi sa Nancy, tumawag ako sa hotel.
-Bakit mo ginawa 'yon? -Hindi ko alam.
Kutob. Kung paano ka magkuwento tungkol dito.
Hindi ka marunong magsinungaling.
Mukha kang tanga kapag nagsisinungaling ka.
Katulad ngayon.
Ang totoo, o itatapon ko ang talong.
-Gigolo? Ang tatay mo? -Oo.
Hindi na siya ganoon ngayon.
Gigolo Jacques. Lintik.
Gusto kong mag-isip ng ibang bagay, ngunit kabaliwan ito.
Lintik na Jacquot.
Mukhang siyang malungkot sa upuan niya.
Kung nakita mo lang siyang nagkukuwento tungkol sa kanya. Ibang tao siya.
Ano'ng ginawa mo?
Inaalagaan ko siya.
Pinaliliguan ko siya, pinatutulog… Nililinisan ang ilong niya.
-Talaga. -Tinutulungan ko siyang mag-ehersisyo.
Mahalaga ang unang apat na linggo.
Hindi niya maalagaan ang sarili niya. Pag di ko siya tinulungan, mamamatay siya.
Anuman ang sabihin natin sa kanya, pinalaki niya ako.
Siya ang huling kaugnayan ko sa aking ina.
Naiintindihan ko.
Paumanhin, dapat sinabi ko sa 'yo.
Hindi, kasalanan ko.
Alam kong masyado akong mahigpit sa 'yo.
Nagagalit agad ako bago ka pa makapagsalita.
Anak ako ng sundalo.
Ang pagkakamali na ginagawa ko, gaya ng sa tatay ko.
Tingnan mo ako, Alphonse.
Siguro hindi tayo perpektong mag-asawa,
walang lambingan gabi-gabi,
ngunit isang team tayo.
Nais kong, sa pinakaibuturan natin, hangad natin ang mabuti para sa isa't isa.
Sinusuportahan kita, sinusuportahan mo ako.
At kung anuman ang ating binuo,
dahil ito sa pagtitiwala natin sa isa't isa.
Pangako, magpapakabait ako sa 'yo.
Talaga?
Pero mangako ka,
tingnan mo ako sa mata,
mangako kang di ka na magsisinungaling.
Sabihin mong mahal mo ako!
Ipangako mo sa akin.
Ipinapangako ko.
JACQUES Nasaan ka? Huli ka na!
Siya.
Susuriin siya bukas para tingnan kung makakalakad na uli siya.
Naiintindihan ko.
Puwede ba akong maligo?
Nakatira ka dito.
Akala ko, nasira na ang utak ko.
May bagay na nasira, hindi ko alam kung kailan ito nangyari, ngunit…
Simula noon, mayroon nang…
Gumagana na ba ito ulit?
Oo. Hindi ko alam kung bakit, pero gumagana ito.
Gusto mo ba ito?
Higit pa ito riyan, ito'y…
Kamangha-mangha.
Para bang may hinilang
tubo sa aking lalamunan.
O buhangin mula sa aking mga mata.
-Ano'ng pangalan mo? -Wala akong pangalan.
-Ayaw mong makipag-usap? -Oo.
-Maaari ko bang makuha ang pera? -Ngayon?
Oo, ngayon.
Mas gugustuhin kong magparaos habang pinapanood ka.
Okay.
Puwede ba kitang hawakan?
Gawin mo ang gusto mo, walang katanungan.
-Magandang gabi. -Magandang gabi.
-Nagpa-reserve kami. Martha Drumond. -Oo.
Sundan mo ako. Wala pa siya rito.
Salamat.
Masuwerte kang makita si Martha ngayong gabi.
Di ka mababagot sa kanya.
Patayin mo 'yan, kadiri.
-Okay lang naman sa akin. -E, di patayin mo na.
Planado niya na lahat.
Nagpa-reserve siya sa Le Taillevent ng 9:15.
Ano'ng gusto mo?
-Salamat, pero may hinihintay pa ako. -Sige.
Kailangan kitang lagyan ng bigote.
Bakit?
May bigote ang lalaking pinapantasya niya.
Isang siraulo.
Medyo simple lang ang sitwasyon, isang alok ng pagpapakasal.
-Siya nga pala, tanggalin mo ang singsing. -Sige.
Bumili na siya ng singsing na ibibigay mo.
Kunin mo na.
May nakalagay na "Martha" sa kahon.
-Martha? -Oo.
Batay sa laki ng singsing, hindi isyu ang pera sa kanya.
Paumanhin, nahuli ako, hindi ko masyadong alam ang lugar.
Hindi ka nagbibiro. Ano'ng balak mo?
Hindi ko alam, gusto kong
pumunta sa isang lugar na kasingganda ng mga mata mo.
At masarap na pagkain.
-Ito… -Huwag kang tensiyonado gaya nila.
-Gusto mo na bang umorder ng pagkain? -Oo.
Ano'ng gusto ko?
Champagne?
Ayoko, nakakabaho ng hininga.
Maghahalikan tayo, ayaw kong maranasan mo 'yon.
Gusto ko ng whiskey, walang yelo.
-Alin doon? -Ang pinakaluma.
-Ako rin. -Salamat.
Salamat.
Masyadong seryoso ang lahat ng tao rito.
-Hello, mahal ko. -Hello.
Kinausap mo ba ang ama mo?
Ano 'ka mo?
Ayaw kong pumunta sa Le Touquet kasama nila ngayong tag-init.
Iginagalang ko at mahal ko ang mga magulang mo,
pero ayaw kong maranasan ulit ang bangungot na 'yon.
Saan mo gustong pumunta, mahal ko?
Ilang beses na nating pinag-usapan. Nakikinig ka ba?
Hindi, mas gusto kong titigan ka.
Sa Ravello, Italy, mula noong pumunta tayo roon.
-Sige. Sa Italy. -Sa Italy.
Tagay!
-Hello? -Ito si…
Masayang marinig ang boses mo.
Ang tagal mo nang hindi tumawag.
May nangyari sa opisina.
-Nagkamali ba ako? -Hindi ko alam.
Hindi mo alam?
Tingin ko, ayaw kong malaman. Okay…
-Kailangan ko nang umalis. -Bakit?
Lintik.
Bago ka umorder ng pagkain, may sasabihin ako sa 'yo.
-Hindi ba 'yan makakapaghintay? -Hindi.
Mahalaga ba ito? Hindi ko gustong ginagambala ako kapag nagbabasa.
Mukhang hindi tsokolate.
Kung ito nga ang iniisip ko, lumuhod ka na ngayon.
Buweno…
Mahal ko,
nais mo bang maging asawa ko?
Umupo ka.
Susubukan ni Martha ang pasensya mo, bata.
-Ano? -Halika. Claude, umupo ka.
Nanonood sila, nakakahiya.
Sabi nga nila, wag mo siyang iinisin, mabilis siyang umiyak.
Kung di mo alam kung ano ang gusto niya, hindi rin niya alam.
Ito ang napili mo para sa di malilimutang sandaling ito?
Napapaligiran ng mga tensiyonado at matatandang may kasamang aso?
Talagang kaakit-akit.
-Makinig ka… -Hindi, ikaw ang makinig.
Kaya ayaw kong nang pumunta sa mga magulang mo,
at kaya ko iniwan si Fabrice.
Kumakain at nag-iisip ang mga ito ayon sa uri ang mga taong ito.
Paumanhin.
Pinanood ko ang nanay kong mamatay sa inip. Umasa akong
alam ng taong mag-aalok sa akin ng kasal
na huwag itong gawin sa pagamutan.
Kung gayon…
Aaminin ko, medyo nalilito ako. Hindi ko alam…
-Gusto mong pumunta rito. -Ako?
Ako ang pumili nito? Ano'ng sinasabi mo?
Isang magarbong kainang dalubhasa sa karne?
Mga mungkahi: spare rib confit,
creamy veal steak. Gulay lang ang kinakain ko.
Di ko nga kayang basahin ito.
Paumanhin.
Naluto ba nang maayos ang patay mong tupa?
Naririnig mo ba ang iyak nito?
Hindi ito kasya, hindi ito ang sukat ko.
Pakasalan mo ang pinsan mo, matutuwa ang mga magulang mo.
Pagpasensiyahan niyo na siya.
Martha!
Alphonse.
-Magandang gabi. -Sabi na, ikaw 'yan.
Naisip ko, "Hindi siya 'yon."
-Ako nga. -Nagbago ka na.
-Napaka-elegante mo. -Oo nga.
Si Chloé, ang asawa ko.
-Masaya akong makilala ka. -Hello.
-Umiibig ka ba? -Ano 'ka mo?
Dahil malapit ko na siyang sampalin.
-Ano? -Umalis siya.
Alam ko, kumalma ka. Sa may pantalan, malapit sa Place Dauphine.
-Talaga? -Wag kang mag-alala. Sundin mo lang ako.
-Bahagi ba 'yon ng plano? -Basta. Walang madali kay Martha.
-Grabe 'to. -Ang ganda nito.
Lintik.
Huwag mong hawakan.
Kakausapin ko si Louis, ipapaliwanag ko ang lahat,
pwede mo nang hawakan pagkatapos.
Nakikinig ako.
Hindi sa harap ng mga tanga.
-Bakit? -Ano?
Mga pare, ano ba?
Sige na, magkita tayo kina Charlie.
Umalis ka na!
Pumili ka ng isa, pare.
Masaya ka, di ba?
Sobrang bigat nito.
Wala kang kuwentang tao.
Ano?
Ibaba mo ang baril. Umupo ka at makinig sa akin.
Paumanhin.
-Puwede ba akong mauna? -Sige.
Tama ka. Gusto kong bumilib ka sa pangit na kainang 'yon.
Hindi na kailangan.
-Alam ko. -Dapat sinundan mo ako.
Bakit hindi ka tumakbo?
Hindi mo ba ako ganoon kamahal?
Para di masira ang hitsura ko.
Tinatakot mo ako.
Nasaan na ang binatang nag-aral sa sining kahit hindi gusto ng kanyang mga magulang?
Nasa harapan mo mismo.
At mahal ka niya.
Wala ka bang tanong para sa akin?
Puwede ba kitang…
-Hindi! -Ano?
Nakatitig sa akin ang lalaking 'yon.
Ano?
Hindi, di siya nakatingin sa 'yo.
Bakit hindi? Di ba ako ang tipo ng babaeng tinititigan?
Ganoon ka, siyempre.
Hindi maiiwasan, naiintindihan ko.
Palagi kong babalewalain ang mga lalaking nakatingin sa 'yo.
At wala kang gagawin? Wala ka bang pakialam kung paano nila ako tingnan?
-Mahal ko… -Mahal mo.
Hinahayaan mo ba siyang pagnasahan ako?
Hello. Paumanhin.
Nagpapanggap akong pakiusapan kang tumigil sa pagtitig sa babaeng 'yon.
Ano?
'Yong babae sa bar.
Nanay mo ba siya?
Hindi.
Pero kailangan kong magpanggap na sinisigawan kayo
dahil sa pagtitig sa kanya.
Baliw ka na, di ako nakatingin sa matanda mong kasama.
-Hindi mo na kailangang sabihin 'yon… -Alis, umalis ka.
-Ano? -Umalis ka na!
-Tama na. -Alis na, tanda!
-Ano 'ka mo? -Okay lang.
Sandali. Ano'ng tawag mo sa kanya?
Bakit?
Siya ang iniibig ko.
Ano'ng gagawin mo?
Ano ba'ng problema mo?
Tama na! Okay lang!
-Ano ba'ng problema mo? -Tama na!
Tama na! Tumigil ka na!
Hindi ko talaga gusto ang sinabi niya.
Wala bang dapat tumingin sa akin?
Hindi 'yan ang sinabi ko. Narinig mo ba ang sinabi niya?
Tumingin siya sa akin, paano kung nagustuhan ko ito?
Pag-aari mo ba ako? Namumuhay pa ba tayo sa '50s?
-Ito ba ang kasal na inaalok mo? -Ganoon pala.
Magandang gabi, matutulog na ako. Iyo na ang pera mo.
O, hindi.
Pambihira!
Paumanhin. Pasensiya na.
Hindi ko maintindihan. Bakit?
Natatakot akong mawala ka.
Mas gusto ko pang mamatay kaysa makitang umalis ka.
Kung mahal mo siya, bakit humindi ka sa pagpapakasal sa kanya?
Hindi ako humindi, pero…
Gusto kong maging kagaya 'yon ng pangarap ko.
Huwag mong masamain, ma'am, pero ang sakit mo sa ulo.
Gusto ko kapag tinatawag mo akong "ma'am."
Pinapaalala sa akin nito noong nakipag-usap ka sa akin sa labas ng Aldo.
Ang sabi mo, "Magandang gabi, ma'am, Kaibigan ako ng pinsan mo.
"Magkakaroon ako ng piknik bukas sa Saint-Cassien Lake."
Lumangoy tayo noon. Malamig.
Nanginginig ang ngipin ko, sa 'yo rin.
At sinabi kong…
"Malapit lang ang tirahan ko.
"Halika, magpalit ka ng damit sa bahay."
Saan ka pupunta?
Malapit lang ang tirahan ko.
Sasama ka ba?
Papahiramin kita, ikaw na ang bahala kung ano ang gagawin mo.
Pero dapat mong malaman,
hindi ako nagtitiwala sa 'yo. Ayaw ko sa mga taong kagaya mo.
Mga taong mula sa magandang lugar na nagtitigas-tigasan sa Air Max nila.
-Bakla ka lang naman. -Ano'ng sinabi mo?
Binabalaan kita, pare. Sinusumpa ko.
"Binabalaan kita"?
Saan?
Sino sa tingin mo ang tinatakot mo?
Binabalaan mo ako? Gusto mo bang barilin kita?
Makinig ka sa akin.
Ulitin mo ang sasabihin ko.
Lahat ng sasabihin ko, sasabihin mo. Okay?
Hindi kita narinig.
Okay.
Middle-class lang akong bata
na naglalaro ng mga baril.
Buwisit. Middle-class lang akong bata na naglalaro ng mga baril.
Gusto kong ipasok ang ari ko sa puwit ng mga lalaki.
Manahimik ka!
-Sabihin mo. -Ayaw ko.
-Hindi ko sasabihin 'yan. -Gusto mo ba ng mga baril?
Oo, pero hindi ko sasabihin 'yan.
Sabihin mo.
Ayaw ko.
Akin na ang mga damit mo, patutuyuin ko.
-Ano'ng problema? -Sabi ko na nga ba.
-Masyadong maganda para maging totoo. -Ang alin?
Lagi kong iniisip, "Mag-ingat ka." Pareho kayong halimaw.
-Ano'ng sinasabi mo? -Siya.
-"Siya"? -Ito.
Ito ang lighter na binigay ko sa kapatid ko noong kaarawan niya.
Siya ang nag-iisa para sa 'yo.
Mas tahimik siya, mas mapilit at mas babae kaysa sa akin.
Maiinggit siya, mas gusto ako ng mga kalalakihan.
Magiging masaya kayo.
-Sa tingin ko, tatalon ako. -Huwag, Martha!
-Huwag kang lumapit sa akin. -Martha!
Sandali.
-Martha. -Huwag kang lumapit.
Hindi ako lalapit.
Magaling ba sumubo ang kapatid ko? Hindi ba sumasabit ang ngipin niya?
'Ayun na nga.
Ipinagpalit ka niya sa kapatid mo?
Ano bang mayroon siya na wala ako?
Wala. Sigurado akong walang mayroon siya na wala ka.
-Ano? -Duwag ako.
Tinakot mo ako, at alam mo 'yon.
Halika rito.
Hilahin mo 'ko! Pakiusap!
-Dapat bang bumitaw ako? -Hindi ito nakakatuwa!
Hilahin mo ako.
Nagbayad ka para alukin kita ng pagpapakasal.
Tatanungin kita ulit at oo ang isasagot mo.
-Okay? -Okay.
-Pangako? -Oo, pero bilisan mo!
-Payag ka bang maging asawa kita? -Oo!
-Hindi kita marinig. -Oo!
-Huwag. Tumigil ka. -Ano?
Huwag ngayong gabi. Parang may mali.
Lintik!
Heto.
-Sinabi ko na sa 'yo. Komplikado siya. -Sinabi mo pa.
-Pero hindi ka nabagot. -Hindi. Sa kasamaang palad.
Huwag ka nang magreklamo. Malaki naman ang binabayad niya.
Madaling kumita.
Pakiusap. Pagkain na lang ang natira sa akin.
Di pa masyadong gabi.
Mayroon ka bang kahit ano?
Ano'ng ibig mong sabihin?
-Umupo ka, Koronel. -Tumahimik ka.
'Yan.
-Okay lang ba ang lahat? -Ano'ng pakialam mo?
Kasingtigas ito ng sapatos. Gusto mo bang basagin ang ngipin ko?
-Pasensiya na. -Huwag mong hawakan.
-Okay na 'yan, umupo ka. -Oo.
Wag kang masyadong masungit kay Françoise.
Bangungot siya ng mga feminista.
Hindi ito naluto nang maayos.
Uupo ka lang ba at papanoorin ako?
Bumaba ka rito, nasa digmaan tayo, di ba?
Masarap 'yan.
Mabuting babae.
Masarap ang ginagawa mo. 'Yan.
Huwag mong bagalan, di ka gaanong magaling. Bilisan mo.
Ganyang lang, sige! At… Ganyan.
-Magandang gabi, Sarhento. -Opisyal.
-Ano'ng kaguluhan ito? -Nagsasaya kami ng bayarang Aleman.
-Ibinibigay ang nararapat sa kanya. -Tumabi ka.
Pakawalan niyo siya.
O sasabihin ko sa koronel.
Papayag ba siya sa pag-uugaling barbaro?
Ang pangalan mo, Sarhento.
Maurice Bergeron.
Tanggalin mo ang dyaket mo at ibigay mo sa babaeng ito.
Ang bayaran ng Aleman?
Tumahimik ka! Gawin mo ang sinasabi ko.
Alis na.
Sumama ka sa akin.
Pakiusap.
Lintik na bayaran!
Kasabwat!
Sumulat ako sa 'yo para sabihing, kung wala ka, iba siguro ang buhay ko.
Hindi ko malilimutan ang ginawa mo noong gabing 'yon.
May mga gawing nagpapaliyab ng apoy sa loob ng pinakamalalamig na puso.
Sa loob ng maraming taon, ginamit ko anglakas ko para mamuhay nang normal.
Kahit husgahan nila ang nakaraan ko,
minahal ko ang lalaking hindi ko piniling mahalin
sa gitna ng digmaan na hindi niya ginustong maging bahagi.
Noong gabing iniligtas mo ako mula sa kalupitan,
dinadala ko ang bunga ng damdaming 'yon.
Salamat sa isang punong opisyal, nagawa niyang mabuhay.
Isang batang babae na walang alam tungkol sa sakit na pinagdaanan niya.
Gusto kong ilagay ang kanyang ngiti sa sobreng ito,
isang maliwanag na tanda ng pagiging makatao mo.
Hindi ganoon kasarap.
Pero gumagaling ka, munti kong Françoise.
-Salamat, Koronel. -Walang anuman.
Sino siya? Mukhang maganda.
Hindi mo siya nakikilala? Ito ang aking ina, at ako.
Wala ako rito kung wala ka.
Wirdo.
Ginoong Love, hello.
-Hello. -Ikaw ba 'yan?
-Puwede ka bang makausap? -Okay lang.
3:00 lang naman ng umaga.
Naging maayos ang lahat sa kasamahan mo.
-Mabuti. -At okay lang sa 'yo?
Bakit hindi?
20 taon na tayong nagkikita, pinadalhan mo ako ng estranghero…
Sinabi kong ayos 'yon at…
Hindi ka ba nababahala?
Hindi ka manghihilot.
Isinubo ko ang ari mo nang 842 beses.
Binilang mo?
Science graduate ako. Binibilang ko lahat, trabaho ko 'yon.
Ano'ng problema?
Nagbabayad ka para sa serbisyo.
Sa karakter. Wala kang alam tungkol sa akin.
Mas kilala kita kaysa sa iniisip mo.
Nababasa ko ang katawan mo, ang pananahimik mo.
Hindi ako bumibili ng serbisyo. Binibili kita.
-Nangungulila ako sa 'yo. -Okay.
Pero hindi ako puwede.
Bakit? Sino? Ano'ng nangyayari?
Walang iba.
Gusto mong maglaro? Kikitain ko ulit siya. Kawalan mo 'to.
Huwag kang bumalik na umiiyak kapag nawala ako sa 'yo.
Ibababa ko ang rate sa 1%.
-0.75%. -0.80%.
At ang renovation?
Puwede ko bang i-loan 'yon?
Depende sa uri ng renovation.
-Tatlumpung libo. -Limampung libo!
Apatnapung libo.
Nandito ka?
Pasensiya na sa paggising sa 'yo.
Anong oras na?
Matulog ka na lang ulit.
Okay lang ba siya?
Hindi gaano. Nagising siya ng 2:30. Matulog ka na ulit.
Pakiusap, gusto ng nanay kong mag-isa. Salamat.
-Saan ka pupunta? -Huwag mo akong hawakan, lasenggo!
Papatayin kita!
Buksan mo ito!
Buwisit ka.
Hindi ka na makakasakit ng sinuman nito.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni TROYE
Mapanlikhang Superbisor: Jessica Ignacio