Poprzednio.
Gdyby armia zniszczyła Omaha, matka by wiedziała.
Okłamuje cię.
Jestem najbliższą ci osobą w Republice.
- Tata jest szczęśliwy? - Ma dziewczynę.
- Oddacie się w ręce armii? - Tak.
Może my was zaprowadzimy? Że niby was znaleźliśmy?
Musimy pogadać. To zakodowane wiadomości armii.
To ona sprowadziła tam pustych.
- Nowy uczestnik? - Jak pani prosiła.
Odpowiada pani przede mną do odwołania.
Nie, ja to zrobię.
Wszyscy cali? Leo?
Taki tam dzień w biurze.
Przepraszamy. Mała kolumna, którą śledziliśmy
za bardzo się zbliżyła.
Poczekamy tu, aż inna ekipa ich zawróci.
Może przyciągnąć resztę z południa. Idziemy przodem.
Wyprawy badawcze zawsze są takie ciekawe?
Prawie nigdy.
Nie. To jeden z naszych.
Jego GPS chyba znów się zepsuł.
Myślałem, że hard reset załatwi sprawę.
Jak widać, nie.
Trzymajcie. Zlecę diagnostykę.
Jakby co, pudełko z danymi jest ognioodporne.
Nie ma potrzeby, doktorze Bennett.
Mów mi Leo.
Dobrze, Leo.
Więc
co myślisz o naszym skromnym ośrodku?
Jest wspaniały.
Infrastruktura, wyposażenie...
przerosły moje oczekiwania.
Oprócz błędów GPS.
Chętnie zgłębię temat.
To jakieś
zaszyfrowane dane z badań w terenie prowadzonych po...
jakimś wypadku chemicznym na wielką skalę.
Ciągle widać tu symbol V.
Pewnie nawiązuje do konkretnego projektu w ośrodku.
Armia użyła broni chemicznej, by zabić ludzi w domu?
I zwabiła pustych, by to ukryć. Na pewno.
Za dwie minuty Silas będzie w terminalu.
To na pewno prawda?
Nie jakiś jej nowy, chytry plan?
Nie. Raporty są szczegółowe. To prawda.
I robili to pod moim nosem.
Może naukowcy nie wiedzieli
albo ich zmuszono.
Albo wiedzieli i mieli to gdzieś.
Musimy podjąć decyzję albo podejmą ją za nas.
Wychodzimy czy zostajemy?
Musimy zostać.
Na szali jest ludzkie życie.
Portland musi wiedzieć.
Musimy odkryć, o co chodzi i co to znaczy.
Dobrze.
Powiadomimy Willa i Eltona. Co z Silasem?
Kazałam mu jechać, jeśli nas nie będzie.
Wrócić do ubijalni, aż czegoś nie wymyślimy.
Miejmy nadzieję, że to zrobił.
To tyle? Przekreślamy ucieczkę?
Potrzebujemy odpowiedzi.
A co potem?
Upewnimy się, że za to zapłacą.
No dobrze.
Poszukajmy odpowiedzi.
THE WALKING DEAD: NOWY ŚWIAT
Po co armia miałaby zgładzić dwie społeczności?
Dla badań czy badania były tego częścią?
- Próbuję to odkryć. - Byłaś kretem tu i tam.
Jeśli ktoś coś wie, to ty.
Brałam udział w standardowej misji "obserwuj i melduj".
- Aż... - Zaczęło chodzić o mnie.
Moja matka nadzorowała umowy
między Republiką a Omaha i Kolonią Akademicką.
Ja byłam nikim.
Postrzelenie mnie i zabicie wujka to twój wybór,
a zabicie innych – jej?
Dobrze mówię?
Tylko generał Beale mógł autoryzować tak wielką akcję.
Ale tak.
Matka widziałaby rozkaz.
Nie wiesz, dlaczego by coś takiego zrobili?
Nawet przed Sojuszem z Omaha i Portland
Republika Obywatelska się ukrywała,
by wszystko w jej granicach zachowało
statystyczną równowagę.
Zasoby, pożywienie, populacja...
Napływ ludzi może wywołać konflikt.
Zagroziłoby to wszystkiemu, co stworzyli.
Pewnie Beale pomyślał, że Omaha
i Kolonia Akademicka zagrażają równowadze.
Gdzie jest Ukryte Miasto?
Jeśli jesteś z nami taka szczera, powiedz.
Bzdura.
To ja przyszłam po odpowiedzi, nie odwrotnie.
Potrzebuję czasu.
Chcesz odpowiedzi?
Zostań ze mną.
Wiesz, gdzie mnie znaleźć.
Mądrze, że przekazała was Indira.
Ale ta wielka ucieczka, którą zaplanowaliście...
Zapomnijcie.
Zaufajcie mi.
Wyślijmy wiadomość do Willa. Czas się kończy.
Ja napiszę.
Zwięźle: opóźnienie, jesteśmy bezpieczni.
Rozumiem.
Jennifer.
Sierżant sztabowa.
Chorąża Stokes.
Pani tutaj?
Podpułkowniczka mnie wezwała.
Przeprowadzę audyt bezpieczeństwa.
Zbyt wiele przeżyłyśmy,
żebyś mówiła mi na pani.
Słyszałam o awansach, Jadis.
Więc wystarczy ci bycie gliną.
Gliną w armii.
Z wielką satysfakcją badam korupcję,
nieporadność, zdradę...
Coś ci to mówi?
Miałaś potencjał, mogłaś być w armii.
Wiem.
Boli mnie to, w końcu mnie szkoliłaś.
Nauczyłaś, za co warto walczyć.
Może złapiemy się, póki tu jestem.
Obym nie musiała cię aresztować.
Ostatnio też mi to mówiłaś.
Tym razem mówię serio.
Spieprzaj, suko.
Wiem, że wróciłaś. Dobrze, że nic ci nie jest.
Ale nie zdziwiłam się.
Wiem o...
Plaskettcie, Carluccim,
siostrach Bennett i tym w sztruksie.
Wiem o wszystkim.
I widzę wszystko. Taka moja praca.
I co widzisz?
Moją mentorkę.
Najbardziej zaangażowaną żołnierkę w armii.
Kobietę, która pocięłaby sobie twarz i połamała kończynę dla sprawy.
Twoja matka użyczyła mi gabinetu, wpadnij.
Mam rum z brazylijskiej trzciny cukrowej. Nowy, z Ward Eight.
Może pozwolę ci znów nazwać mnie suką,
nim rzucę cię na ziemię.
Jak dobrze cię widzieć.
Też się cieszę.
Pora na najsłabsze ogniwa.
Na razie.
Więc?
Napisałaś to, co kazał ci Felix?
Mniej więcej. A co?
Zajęło ci to tak długo, że pewnie więcej niż mniej.
Nie jestem wtyką. Tylko...
obserwuję.
Kim jest "wtyka"?
Serio?
Tak.
STREFA PRACY
Przeszkadza ci zmiana planów?
Obiecałem ci coś.
A potem sobie.
Staram się dotrzymać obu obietnic.
Nawet jeśli miałbyś umrzeć?
No to trudno.
Ale oby nie.
Szukamy takiego z dziurą w tylnym zderzaku.
Łatwo go namierzymy.
Ja się tym zajmę.
Nie spytasz mnie, co napisałam?
Ufam ci.
Napisałaś, co musiałaś.
TAJNE PROJEKT V
Hej.
Właśnie usłyszałam o Iris i Feliksie. Nic im nie jest?
Świeża sprawa. Miałem ci powiedzieć.
Nie, proszę cię. Pewnie ci ulżyło.
Wybrałam dla nich ubrania z zapasów.
Czuję, że mam do tego dryg.
Dziękuję.
Nie ma problemu, przełóżmy kolację.
Jeśli to o...
Zupełnie zapomniałem. Nie o tym...
Po prostu...
Wydajesz się...
Wiesz co?
Może odświeżająca doza domowej normalności
jest właśnie tym, co mi pomoże.
Masz pewnie tyle na głowie.
I tak o tobie wspomniałem.
Powinnaś je poznać.
To...
PRÓBKA DROGA DO PROJEKTU V
TAJNE PROJEKT V
Nie ma potrzeby.
Mów mi Leo.
Dobrze, Leo.
To może 19.00.
Kolacja.
Jasne. Tak. Tak.
- Do zobaczenia. - Dobrze.
Nie mogę się doczekać.
Ja też.
OPÓŹNIENIE
GOTOWY
Co jest?
Nie uciekają.
Jak to nie uciekają?
Mieli zabrać Hope i Leo i uciec.
Co innego robią?
GDY WSZYSTKO ZROZUMIEMY, SPALIMY TO MIEJSCE DO CNA
Rozpętają wojnę.
Jest pewny?
Przychodzi na kolację.
Ciągle coś nowego.
Tato?
- W porządku? - Tak.
Po prostu... muszę wiedzieć.
Co?
Ile wie Lyla.
Będzie na kolacji, więc lab jest pusty.
Zrób coś dla mnie.
Ale nie sam.
Chcesz się włamać do labu Belshaw?
Nie ma mowy, to zbyt niebezpieczne.
Zabiją nas.
Chciałaś odpowiedzi.
Mówiłaś, że ich powstrzymasz.
Chciałam, by Leo powiedział mi, co sądzi.
Tak zrobił.
Nie można tego zrzucić na drugą osobę i odejść.
Siedzisz w tym z nami.
Więc jak się tam dostać?
Jesteś oficjalnie świtą Leo.
Dostęp jest ograniczony,
ale to twoje alibi, jeśli ktoś cię spyta.
I dostaniesz to.
To twoja.
Twoja wciąż jest skonfiskowana.
Albo skopiuję dostęp Layli na własną kartę,
albo skopiuję kartę.
To nie twoja działka?
Jestem żołnierką, nie hakerką.
Nie jesteś żołnierką, tylko kretem.
Warto było? Kłamać? Zabijać?
W imię czego?
Dobra ogółu?
Myślisz, że chciałam to robić?
ODMOWA DOSTĘPU
Nie działa.
Nie możemy się włamać?
Laboratoria są ze sobą powiązane. Badacze stale tam pracują.
A co, jeśli to, czego szukamy, nie jest w labie Layli?
Jeśli coś ukrywa, mądrzej byłoby zrobić to gdzie indziej.
W ustronnym miejscu.
Sprawdzę, co otwierała kartą.
Gdzie była.
Jest.
Codziennie wycieczki na minus siedem, C-24.
Nic tam nie ma poza jednostką do zagrożeń biologicznych.
- To może znaczyć wszystko. - Albo to, co jest napisane.
Musimy podjąć kroki, by się obronić.
Jakie kroki?
Oddamy tę dwójkę i uprzedzimy armię,
naszego wielkiego sojusznika, przypominam,
o zbliżającym się zagrożeniu ze strony tej grupki.
Mam nadzieję, że infiltracja ośrodka zyska poparcie rady.
Daliśmy im słowo, że ich ochronimy.
Ty dałaś słowo, że ochronisz nas.
Jesteśmy bezpieczni.
Armia nie wie o naszej roli.
Żyjemy pod ich presją od bardzo dawna.
Jeśli inni chcą rozpętać piekło, czemu im nie pomóc?
Ma rację, Brody. Musimy wybrać stronę.
Tak, musimy.
Wybacz, Indiro.
Nie mam wyboru.
Głosujemy wotum nieufności wobec przewodniczącej.
Felix miał się trzymać planu.
- Oby nie zrobili nic... - Jest gorzej.
Co?
Jak to gorzej?
Co wiesz?
Indira jest chora. Na nerki.
Żyje dzięki płynom dializacyjnym i rozrzedzaczom krwi
dostarczanym z ośrodka badawczego.
Wie o tym tylko jej rodzina.
Odkryłem to przypadkiem.
Felix i Iris nie wiedzą. Gdyby wiedzieli, na pewno...
nie spaliliby ośrodka.
Jeśli właśnie to planują.
Zniszczyliby wszystko, czego potrzebuje, by żyć.
Załatwione.
Brody próbował namieszać, ale...
Możecie zostać. Przynajmniej na razie.
Dzięki.
Ale nie zostanę. Nie mogę.
Muszę wrócić do ośrodka.
OGRANICZONY DOSTĘP POZIOM MINUS SZEŚĆ
Ten odczyt dostępów...
Chyba to wcześniej robiłaś.
Gdyby tak było, nie poznalibyśmy się.
Pytałeś o moją misję w Omaha.
To nie była zwykła misja.
Chciałam wrócić do łask armii.
Co zrobiłaś?
Kryłam wpadkę mojego męża.
Miałaś męża?
Wciąż mam. Szybko został starszym sierżantem.
Złoty chłopak.
Miał problemy, ale kto nie ma?
Szkoliliśmy naszą drużynę, jak radzić sobie z pustymi.
Zrobiło się gorąco, podjął złą decyzję, ludzie ucierpieli.
Moim zdaniem ocalił niektórym życie.
Tylko że był pijany.
Chcieli wszcząć śledztwo.
Obiecał, że to ogarnie, jeśli odwrócę od niego uwagę.
Więc zeznałam, że to ja podjęłam decyzję.
Kamera, która nagrywała szkolenie, była zepsuta,
ale zachowali taśmę w ramach dowodu.
Pewnej nocy włamałam się do pokoju techników
i się tym zajęłam.
Gdybym pamiętała o wyczyszczeniu dostępów z karty...
Czemu to zrobiłaś?
Bo...
go kochałam. I może wciąż kocham.
Jest.
Muszę wyłączyć zasilanie tej sieci.
Zasilanie rezerwowe włączy się za dwie minuty.
Czyli tyle mamy czasu, by zrobić, co trzeba.
- Gdzie odłączymy prąd? - Transformator jest daleko.
Nie zdążymy wrócić w dwie minuty.
Rozdzielmy się.
Odetnę prąd, a ty przeszukaj pokój.
Tak się skontaktujemy.
Ale to ja odetnę prąd.
Więc ja nadstawiam tyłek, jeśli się nie uda?
Tak to działa?
Wiem, gdzie co jest. Jak zatrzeć ślady.
Działałbyś po omacku.
To ty przyszedłeś do mnie.
- Gramy według moich zasad... - Albo co?
Co zrobisz? Odejdziesz?
Będziesz chować głowę w piasek?
Nie ruszy cię to po tym, co zrobiłaś?
Ich decyzja nie była moją
i nic, co dziś zrobimy, nie zwróci tych ludzi.
Więc tak, odejdę.
A ty?
Czekaj na mój znak. Albo nie.
Mogłabym być wspaniałą szefową kuchni.
Wesprzyj mnie.
Uchylam się.
Więc... Lyla.
Co robiłaś wcześniej? Przed tym wszystkim?
Pracowałam dla Big Pharmy
nad leczeniem na różne choroby,
ale nie chcę was zanudzać.
Czyli testowałaś na zwierzętach?
Niestety tak. Takie są standardy przemysłu.
Szkoda. Może nie taki powinien być standard.
W większości przypadków
testowanie na wyizolowanych komórkach nie prowadziło, nie prowadzi,
do rzetelnych rezultatów.
Jeśli poświęcenie kilku myszek uratuje tysiące żyć,
czy nie warto?
To zależy, gdzie stawia się granicę.
A jeśli to, co robisz,
jest gorsze niż choroba, którą leczysz?
To może być dyskusja na salę lekcyjną.
Nie, nie.
Ma rację.
Chyba
koniec końców liczy się to, ile własnego człowieczeństwa,
własnej duszy
jesteś gotowa poświęcić, by służyć dobru ogółu.
Wszyscy robimy rzeczy, których nie chcemy,
ale takie jest...
życie.
Nie.
Nie takie jest życie.
To twój wybór, by to robić. Masz wybór.
Wypieranie się tego to wymówka.
Hej, Iris. Może sprawdźmy, co u Felixa.
Czy lepiej się czuje.
Nie, dzięki.
To dobry pomysł.
Wybaczcie.
Chyba... powinnam sobie pójść.
Nie. Iris...
potrzebuje chwili, by ochłonąć.
Proszę.
Zostań.
Odbiło ci?
To ty zwykle mnie pilnujesz, nie odwrotnie.
Hope.
Nie mogę z nią.
Z tym miejscem.
A ty chyba sobie radzisz.
Nie chcesz tego słyszeć, ale...
są tu też dobrzy ludzie.
Naukowcy, studenci tacy jak my.
Pomagam w czymś, co może być ważne.
Może przełomowe.
To nie zmienia tego, co zrobiła armia czy Layla,
ale oni nie są nimi.
Zabiłam jednego z nich.
Co?
Żołnierza.
Zabiłam żołnierza.
W lesie.
Bo był wrogiem.
I zrobiłabym to znowu, bo tym właśnie są.
Musimy być gotowi.
Ludzie na zewnątrz już są. To im napisałam.
W notce? Co napisałaś?
Że odkryjemy, co knuje armia,
powstrzymamy ją
a potem spalimy to miejsce do cna.
Felix. Jestem.
Gotowy?
Na twój znak.
Cholera.
Wchodź! Teraz.
Patrol trzeci, zgłoś się.
Patrol piąty, zgłaszam się i odpowiadam.
Szósty. Sierżant sztabowa Mallick.
Zgłoś się, odbiór.
Sierżant sztabowa Mallick.
V ZAGROŻENIE BIOLOGICZNE 1017
Huck.
Tu jest więcej tego, czego użyli, by zniszczyć Omaha.
Słyszysz mnie?
Huck?
Jasna cholera.
Huck?
Huck!
Mogę cię przewieźć przez Larkin Notch, 800 m od OB
bez zwrócenia uwagi patroli.
A co potem?
Jest taka zagroda. O tu.
Wzdłuż płotu.
Naukowcy trzymają tam pustych do badań.
Ochrona jest słabsza.
Bo tylko wariat by tamtędy przechodził.
Tak wejdę.
Dam znać innym o twojej mamie.
Upewnię się, że ich plan nie zagrozi jej lekom.
Indira zaryzykowała wszystko.
Jestem jej to winien.
Pozwól pójść mnie i Eltonowi.
Jeśli inni uciekną czy coś się nie uda,
wy macie być cali.
Hej.
Martwisz się?
Po prostu nie chcę tu być, gdy mama się dowie.
Co mam jej powiedzieć?
Może, że ona zawsze zajmuje się wszystkimi, a teraz,
dla odmiany, ktoś zajmie się nią.
I że fajnie,
jak czasem to moja siostra nawala.
Musimy iść.
Bądźcie ostrożni.
Wybacz, że się wygadałem.
Martwiłeś się o mamę.
Tak to już jest z sekretami.
Prawie nigdy nie chcą nimi pozostać.
Dokąd idziesz?
Pomodlić się o nich.
Mogę iść z tobą?
Chcesz się modlić?
Ostatnim razem, gdy najbliższe mi osoby mnie opuściły...
nigdy nie wróciły.
Wolę nie być teraz sam.
Chyba próbują przywrócić prąd.
Tak.
Powinnam sprawdzić lab.
Nie, to nic takiego.
Laby pracują na zapasowym zasilaniu.
Nie?
Jeśli chodzi o Iris...
Nie.
Dzisiejszy wieczór przypomniał mi o pewnych sprawach.
Jakich sprawach?
Mnie możesz powiedzieć.
Jest pewna rzecz.
Nie byłam z tobą szczera w jej sprawie.
Ale musisz ze mną pójść.
Wolę ci to pokazać.
Dobrze.
Huck.
Huck. Odezwij się.
Nie możesz tego zostawić.
Zostawić mnie.
Nie po tym, co zrobili.
Szlag!
Powiesz mi, dokąd mnie zabierasz?
To tutaj.
Nie rozumiem.
Pytałeś, czy przed tym wszystkim miałam rodzinę.
I nie chciałam nic powiedzieć, ale...
zdradzę ci, co się z nimi stało.
To zdarzyło się na samym początku.
Mia,
moja córka,
miała sześć lat.
Ugryzł ją człowiek, który dostał się do ogródka.
Nie był już człowiekiem, ale...
Kevin...
mój mąż...
spał wtedy z Mią w łóżku.
Szybko się rozchorowała.
A on bardzo ją kochał.
Następnego dnia poszłam sprawdzić, co u nich.
Kevin leżał na ziemi.
Wykrwawiał się.
Szyja na wskroś przeżuta.
A Mia...
się zmieniła.
Nie była już moją małą dziewczynką.
A kilka godzin później Kevin nie był moim mężem.
Telefony przestały działać.
Większość sąsiadów zniknęła, więc...
ich tam trzymałam.
I pewnego dnia usłyszałam...
uderzenie.
Coś runęło.
Przygniótł ich regał.
Dotarło do mnie, co muszę zrobić.
Złapałam przedłużacz, jakieś paski z szafy,
żeby nie mogli mnie zaatakować.
W garażu znalazłam moją starą apteczkę
i zrobiłam, co mogłam, by ich wyleczyć.
Robiłam im różne rzeczy.
Okrutne.
Cokolwiek mi przyszło do głowy, żeby...
mąż i córeczka do mnie wrócili.
Ale nie zdołałam.
Całe życie szukałam leków na choroby, ale...
nie mogłam wyleczyć rodziny.
Oni sprawili, że tu trafiłam. I robię to, co robię.
Tak, dla Sojuszu, ale...
głównie dla nich.
Nie naprawiłam rodziny.
Ale może pewnego dnia...
pomogę naprawić świat.
Huck.
Nie wiem, czy mnie słyszysz
ani czy jesteś cała, ale...
Cholera, Huck.
Jeśli jesteś ze mną, powiedz to.
Powiedz cokolwiek.
- Chodź. - Jezu.
- W porządku? - Co się z tobą stało?
- Myślałem, że... - Ściany odcięły komunikację.
Zasilanie włączyło się szybciej.
Przeprogramowałam karty, żeby otworzyć drzwi ręcznie.
Muszę wyczyścić dostępy,
żeby nie było powtórki z rozrywki.
Tylko dużo gorszej.
Znalazłeś coś?
Tak.
Cokolwiek to jest, mają tego dużo więcej
Dam to Leo.
Informuj mnie. Muszę iść.
- Dobra. - Słuchaj.
Nie wiem, jak to się skończy
ani co mi się stanie,
ale wierz mi albo nie,
trzymam z wami.
Przynajmniej póki mogę.
Co tam? Chciałaś mnie widzieć?
Miałyśmy się napić.
Po to była oficjalna komunikacja?
Jestem zdeterminowana, jeśli chodzi o przyjaciół.
Martwiłam się. Nie odpowiedziałaś.
Padło mi walkie-talkie.
Spięcie też nie pomogło.
Nie mówiłam ci nigdy, co zrobiłam, by dostać się do RO.
To już sześć lat.
Wiem, że cię uratowano.
Przeżyłam w dziczy dzięki sprytowi.
Dość szybko stworzyłam małe społeczeństwo.
No pewnie.
Mała podpowiedź:
jeśli szybko chcesz stworzyć cywilizację od zera,
daj im własny język.
Mały teatrzyk, który mogą dzielić.
A zrobią z niego prawdę.
To ich połączy.
I oddzieli od całej reszty.
Więc byłaś ambitna. Nawet jako ocalała.
Tak.
Ale kocham moich ludzi.
Straciłam ich, bo weszłam w złe sojusze.
Przykro mi.
Mnie też było. A potem
dostałam szansę
i zapłaciłam, by dostać się do RO.
Dałam armii coś bardzo cennego.
I otrzymałam nowe życie.
Po raz pierwszy od lat byłam bezpieczna, ale mój cel zniknął.
Ale jednak nie.
Tylko się rozszerzył.
Moim celem wciąż było przetrwać,
ale zrobiłam się w tym dobra. W końcu tyle przeszłam.
Wciąż jesteś ambitną ocalałą.
Awansującą.
Tu nie chodzi o awans.
Wiem, że Republika Obywatelska to ostatnie światełko w tunelu świata,
a moim celem jest stworzyć nową erę na tej planecie.
To również twój cel.
Tak.
Mówisz o tym tak, że nie wiem, czy w to wierzysz.
Twoja matka poprosiła, bym miała na ciebie oko.
To niby matczyna obawa, ale zastanawiam się,
czy nie sądzi, że byłaś na misji zbyt długo.
Że zbudowałaś więzi, stałaś się inną osobą.
Nie myśli tak. Mylisz się.
Albo tak myśli, ale ona myli się co do ciebie.
Trudno odpuścić teatrzyk, który pozwolił ci przetrwać.
Przed końcem świata nie nazywałam się Jadis.
Ale to imię, ta tożsamość,
to pomogło mi przeżyć. Więc jestem Jadis.
Jesteś ode mnie silniejsza.
Silniejsza niż większość.
To zrozumiałe, że twoja matka martwi się o twoją głowę.
Pokażmy jej, że nie ma powodu, Huck.
Nie nazywam się Huck.
Jestem twoim dochodzeniem?
Prowadzę kilka dochodzeń.
Gdybyś była jednym z nim, byłoby łatwo.
Pomogę ci udowodnić, że jesteś sobą,
a ty w zamian za to powiesz każdemu,
kto zechce posłuchać, że jestem wspaniała.
Potrzebuję awansu przed końcem roku.
Jak mówiłam, ambitna ocalała.
Ja już krwawiłam i łamałam kości dla armii.
Cokolwiek, by udowodnić, kim jestem.
Wiele zrobiłaś.
Bez dwóch zdań.
Ale da się więcej.
Więc jak to działa?
Uwalniamy ich dusze
i wierzymy, że odrobina ich pozytywnej energii
trafi do Deva i Willa.
Zaczynamy.
Jesteśmy blisko. To za wzgórzem.
Skąd znasz tak dobrze ten teren?
Kręciłem się tu. Wymykałem.
Dorastanie.
To szczęście mieć dom, z którego
da się wymknąć.
Tak. To fakt.
Zawdzięczam wam wszystko.
Musisz wracać.
Poradzę sobie.
À propos rodziny...
należał do taty.
Dał mi go lata temu, zanim...
Nieważne. Mama nie wie o jego istnieniu.
Nigdy go nie użyłem, ale...
chcę ci go dać.
Po lewej.
Trafiony.
Z prawej.
Z prawej!
Napisy: Marta Przepiórkowska istnieniu.