KOSZMAR DOLORES ROACH
ODCINEK 3 UJARANE DZIECKO
A to druga rzecz, której nie rozumiesz.
Zabijasz, jakby to było pierdnięcie.
Zabijanie to ciężka praca.
Moja pierwsza ofiara? Nie wiedziałam, co robię.
Ale w tym ułamku sekundy w mojej małej piwnicy spa,
gdy patrzyłam mu w oczy,
coś się zmieniło.
Oboje pojęliśmy,
że jedno z nas musi umrzeć.
Kurwa mać!
Musiałam znaleźć żyłę szyjną.
Oddech to jedno,
ale w duszeniu kluczowy jest dopływ krwi do mózgu.
Tabitha mnie tego nauczyła.
Kuźwa, frajer myśli, że ma szansę.
Myślisz, że możesz wygrać?
Tak jest, chujcu.
Jak żałosne małe zwierzę.
Ale ja jestem pieprzoną Dolores Roach i nie miałam szansy.
To ja wyjdę stąd żywa.
Ani ty, ani nikt inny nigdy mi już niczego nie odbierze.
Nigdy!
Kawał porządnego stołu, tak dwie osoby utrzymać.
Przy takim bujaniu...
Panie Pearlman?
Panie Pearlman.
Panie Pearlman?
Ta świeca...
Chcę zapalić kolejną, ale nie chcę też przesadzić.
Dlaczego mnie zmusił?
Dlaczego mnie zmusiłeś?
Dlaczego?
Rany.
Mój Boże.
Plan...
Tak.
-Ziom, jeszcze coś. A on gdzie? -Co?
Zasnął podczas masażu.
Nie idź tam! Stopień pękł.
Jeszcze coś ci się stanie. Lecę po deskę.
-Dolores! -Co?
-Podejdź. -No?
-Wszystko gra? -Tak, wszystko gra.
-Luis zaraz... -Tak, ale to koniec. Dobranoc.
-Dolores! -Co ja zrobiłam?
Co ja odjebałam?
Kurde, kumpele z pudła by wiedziały, co zrobić z ciałem.
No dobra. Zawinę go w coś i zaniosę nad rzekę.
WORKI NA ŚMIECI
Po to jest rzeka, nie?
Kuźwa, może go poćwiartuję. Nigdy tego nie robiłam.
ŁUG – MAKSYMALNA MOC
Może go rozpuścić?
On albo ja. Przetrwają najsilniejsi. On albo ja.
NIE RÓB TEGO
To też wezmę.
I balony. Wszystkie.
-Te? -Wszystkie.
To dla nadzorcy.
Wszystko na prezent.
-Malujesz, mi amor? -Co?
Farba. Na rękach...
Tak... farba. Maluję.
Zapomniałam rękawiczek.
Luis ma rękawiczki.
Mój siostrzeniec uwielbia malować.
Kupiłam mu akwarele, ale myślał, że to cukierki.
Ma pięć lat.
Ale akwarele nie są aż tak toksyczne, więc nic mu nie było,
mimo że ciągle wkładał pędzel do buzi.
Jest bardzo kreatywny.
Pokażę pani. Tylko jedno.
Mira eso. No.
Bardzo ładne. Dzieci naszą przyszłością.
-Ekstra. -Ta precyzja. A to moje.
Świetne.
-Jak artysta do artysty. -Super.
-Razem 54,12 $. -Jasne.
Nie.
Ubrudził się farbą.
Cześć, Nellie. Kupiłam balony.
Fajne pieczątki.
Nie. Co jest?
Nie.
Nie. Już go zabrali? Kuźwa, jak długo mnie nie było?
O nie...
Luis?
Wezwałeś psy?
Bo to był wypadek.
To był wypadek.
A może to zmyśliłam?
Co się dzieje?
Gdzie on zniknął?
Co on odwalił?
JA SIEM TYM ZAJMĘ – DZIENKI, MAMI
Co tu się odwala?
Co się dzieje?
Wymyśliłam to?
Nie jestem złym człowiekiem.
Adrenalina mi spadła.
Śpię jak pieprzone dziecko.
Ujarane dziecko.
Darmowe próbki.
Darmowe próbki. Zapraszam.
Proszę spróbować. Są naprawdę dobre.
Próbkę? Chciałby pan otrzymać bezpłatną próbkę?
Darmowe próbki.
Dziękuję. Naprawdę dobre.
Darmowe próbki.
Dziękuję. Śmiało.
Darmowe próbki. Polecam.
Luis?
Gdzie on zniknął?
Przecież napisałem. Temat ogarnięty.
Jak?
Jesteś katoliczką?
Nie.
A czym?
Niczym. Ojciec mocno wierzył, matka była Żydówką.
-W co wierzysz? -Kogo to obchodzi?
W kościele mówią, że Boga nie ma nigdzie,
„aby mógł być wszędzie”.
-Co ty pieprzysz, Luis? -Tam jest Gideon Pearlman.
Co z nim zrobiłeś?
Darmowe próbki. Chodźcie i spróbujcie.
Bardzo dziękuję. Darmowe próbki.
Pani Lindo! Może pani i mąż skosztujecie?
Nazywamy to „Muy Loco”. Kubki smakowe oszaleją.
To nowe Muy Loco i zbieleje wam oko.
Każdy chce un poco.
Zapraszam, smacznego!
Wiem, że chcesz.
Dobre. Nasze nowe Muy Loco. Kubki smakowe oszaleją.
Tak.
D, musisz spróbować.
Nowa empanada, tylko w Empanada Loca.
Sekretna receptura.
-Co? -Sekretna receptura.
Luis uznał, że to dobra promocja. Wiele osób to kupiło.
Nazwaliśmy to „Muy Loco”.
Luis mówił, co w tym jest?
Chyba głównie wieprzowina.
Głównie.
Bywa u jakiegoś nowego rzeźnika.
Chciał przypomnieć ludziom, że wciąż działamy
i jesteśmy częścią społeczności.
To nie tylko knajpa z empanadami,
a Luis jest niezrozumianym kulinarnym wizjonerem.
Niezrozumianym kulinarnym wizjonerem?
Kazał mi tak powiedzieć. Masz, spróbuj.
-Nie mam ochoty. -Ja mam.
Pyszne w chuj.
Luis.
Co było nie tak ze starym rzeźnikiem?
A co?
Nellie mówi, że masz nowego.
Całe życie robię empanady, Dolores.
Próbowałem każdego rodzaju dziwnego nadzienia
i połączenia smaków, jakich tylko mogłem.
Próbowałem stworzyć coś wyjątkowego.
Coś mojego.
Ale ty, moja Dolores,
właśnie zmieniłaś zasady.
Doprowadziłaś mnie do panteonu,
którego niewielu uprzywilejowanych może w ogóle dotknąć.
Dlatego...
ten chciwy sukinsyn
zostanie przeżuty, wysrany
i spuszczony w kiblu,
bo jest zwykłym gównem.
Pożarty przez ludzi, których chciał zniszczyć.
To był wypadek.
Wiem, słońce.
Halo? Dolores?
Klientka.
-Witaj, Joy. -Luis.
Wracam z degustacji. Nigdy nie próbowałam czegoś takiego.
Dziękuję. Nie przestawaj.
Masz wielki talent.
Jak to nazwała? „Muy Loca”.
Loco.
„Muy Loco”. Przezabawne.
Dolores, masz czas? Mam strasznie spięty bark.
Mam teraz okropną migrenę.
-Szkoda. -Może później?
Potrzebuję więcej próbek. Ludziom to smakuje, Luis.
W takim razie kupię empanadę.
Joy, dla ciebie na koszt firmy.
-Chodźmy na dół. -Ale twoja głowa...
-Ból minął. -Na pewno?
-Podgrzeję ci. -Poproszę.
-Chodź. -Jasne.
Luis jest taki kreatywny.
Uważaj na stopnie. Ten jest uszkodzony.
No nie. Powinnaś powiedzieć właścicielowi.
Powiem mu.
Przegapiłam twoje urodziny?
URODZINY KSIĘŻNICZKI
Nie, taki miałam nastrój.
Co za niesamowita zmiana.
Ukradniesz klientów Bridget. I super!
Imponujące, Dolores.
-Musi ci iść dobrze. -Idzie.
Druga osoba na moim stole.
Taka z was urocza para. Jak...
Rozbierz się w granicach swojego komfortu.
A ja...
Idę umyć ręce.
-Potrzebujesz pomocy? -Nie.
W pudle mówili nam, że Jezus kocha nawet złodziei, gwałcicieli i morderców.
Dziewczyny bawiły się z księdzem, wykrzykując niewybaczalne grzechy.
Mnie udało się taki znaleźć.
-Wszystko w porządku? -Tak, w porządku.
Bzdura.
Dobrze, Joy.
Zobaczmy.
-Dobrze się czujesz? -Tak.
To poranne mdłości?
Nie, zrelaksuj się.
Weź głęboki wdech.
Głęboki wdech.
Jestem dobrym człowiekiem. Naprawdę.
Masz wspaniały dar.
Od razu mi lepiej.
Magiczne dłonie.
On albo ja. To już się nie powtórzy.
Nigdy.
Dobranoc!
W końcu wysłałem Nellie na górę.
Nie mieliśmy takich obrotów,
odkąd tatko żył.
To Gorąca Mgiełka Mokki?
Nie miałem okazji skręcić, zapalę.
Wiesz, że staram się...
O tak.
Bóg nie mógł stworzyć niczego doskonalszego.
Rośnie w ziemi. Nie powoduje kaca.
Dobranoc.
Nawet nie pogadamy, chuju?
„Chuju”?
Nie będziemy gadać o tym szajsie?
O jakim szajsie?
Nie zmusisz mnie, żebym to powiedziała.
-Mami, temat zamknięty. -Co?
-Próbowałaś? -Czego?
-Skosztowałaś, prawda? -Oczywiście, że nie.
Dlaczego?
Dlaczego nie?
Nie jesteś ciekawa? To przysmak.
Bo to ludzkie mięso, pieprzony kretynie.
Dolores, mięso to mięso.
Ciało to ciało.
Jemy świnie, krowy czy cokolwiek innego,
bo jesteśmy od nich silniejsi. Karmimy się nimi.
Żyjemy, bo jesteśmy mięsożercami.
-Darwin i tak dalej. -Dlaczego wszyscy mówią o Darwinie?
Mamy ciężkie czasy.
Powinnaś być dumna z Muy Loco.
Mami, wygraliśmy.
Luis, spędziłam 16 lat w więzieniu
z oszustkami, morderczyniami i pedofilkami,
bandą chorych zdzir.
Nasłuchałam się.
Ale ten syf?
Nawet mnie to przerasta.
Co miałem zrobić? Zawinąć go w dywan i przeciągnąć...
Właśnie to chciałam zrobić!
Mami, doceniam to, co dla mnie zrobiłaś. Jasne?
Ale zostawiłaś mnie z trupem.
Całą noc szukałem rozwiązania.
A teraz koszę hajs i pozbywam się dowodów.
Rób swoje i tyle.
Używaj magicznych dłoni.
Robić swoje?
A ty będziesz nasyłać Nellie z wykałaczkami na ludzi?
Tak. Im bardziej wyjdziemy z tym do ludzi, tym bardziej pokażemy,
że nie mamy nic do ukrycia.
Najciemniej pod latarnią.
Pod latarnią?
Daj spokój. Nie ma co marnować.
-Nie jedz go przy mnie! -Co ty robisz?
To rzadkie, cenne mięso. No, gęste, ale...
Jezu Chryste.
Boże.
-Gdzie reszta? -Co?
Daruj sobie. Słyszałeś.
Mam całkiem sporą zamrażarkę.
O Boże. Wrócę do więzienia.
Wrócę. Ty też pójdziesz siedzieć.
Wrócę do więzienia.
Tylko ja tam wchodzę. Jasne?
Zabrałem jego telefon do Soho i wykonałem kilka przypadkowych połączeń.
Jak ktoś będzie go szukał, trop urwie się tam.
Genialne, co?
Genialne? To twoje ulubione słowo?
Kocham cię.
Kocham cię, Dolores Roach.
Tyle czasu czekałem.
Posłuchaj, mami.
Wiem, że też mnie kochasz. Nie musisz jeszcze tego mówić.
Dam ci tyle czasu, ile zapragniesz.
Dawaj blanta, geniuszu.
Dobranoc.
Brak mi Dominica.
Przez kilka następnych dni robiliśmy swoje.
Miłego... Paragon potrzebny?
Dziękuję.
Aż dziwne, jakie to normalne uczucie. Niemal miłe.
Tostones.
Świetnie mi idzie i dobrze zarabiam.
Luis robi mnóstwo empanad.
Zaraz pan Pearlman się skończy.
A sekretna receptura? Przypomniała o nas ludziom.
Cztery...
Przez krótką chwilę
niemal wierzyłam, że tak już zostanie.
Mówię ci, to jest sztos i w ogóle,
ale zrób coś z włosami.
-Co z nimi nie tak? -Zrobię fotki.
-Nie chcę. -No weź. Uśmiech.
I już. Wyszły pięknie.
-Mam coś dla ciebie. -Dla mnie?
-Jak to? -Zasługujesz na prezent.
No chodź. Dobrze.
-To leci na koniec szkoły? -To Marsz weselny.
-Mylisz się. -Po co pytasz?
Otwórz.
MIEJSKI WYDZIAŁ DS. UPRAWNIEŃ
DOLORES ROACH – MASAŻYSTKA
-Skąd to masz? -Wygląda wiarygodnie, co?
-Poważnie. -Poszedłem do drukarni.
Nie było ciężko. Powieś to sobie,
doda ci powagi.
Bo nie mamy nic do ukrycia.
Luis Batista?
Ale zawsze jest jakieś „ale”.
Panie Batista, Jonah Pearlman z Pearlman Property Group.
Ja w sprawie ojca.
Napisy: Konrad Szabowicz
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Krzysztof Wollschlaeger