KOSZMAR DOLORES ROACH
ODCINEK 2 TEN BUDYNEK MNIE WYKOŃCZY
Tyle dni w piwnicy.
Hibernując.
Świat jest niebezpieczny. Tam rozpadło się moje życie.
Jeszcze tego nie wiedziałam, ale za niecały tydzień
to miejsce też miało stać się niebezpieczne.
-Luis. -Ona żyje!
Nie ma wody.
-Poważnie? -Tak.
Tak?
Gideon, tu Luis. Znam swoje prawa, ty gnoju.
Nie gmeraj przy moich śmieciach i wodzie.
Chcesz się spotkać? To spotkajmy się tu jak mężczyźni.
To niedopuszczalne.
Ile mu wisisz?
Robi to na pokaz.
Mieszkamy tu na dziko.
Nie martw się o kasę. Zaraz kogoś poznasz.
Może da ci pracę. To ona!
-Cześć, piękny. -Joy!
-Musisz poznać Dolores. -Dobra,
ale mam empanadowy kryzys. Potrzebuję guawy i sera,
-żeby podnieść cukier. -A może kaki i gouda?
Nowość.
-Nie lubię zmian. -Na pewno?
Gouda smak da.
Nie wytrzymam.
Dolores,
dużo o tobie słyszałam.
Joy ma niedaleko pralnię.
Ile to już lat?
Tutaj dziewięć.
Moja siostra w Uptown Lucky Nail
na Broadwayu jest od 14 lat.
Lucky Nail? To salon?
Tak. Obie jesteśmy przedsiębiorczyniami.
Jaki salon?
Paznokcie, zabiegi, wosk, masaże,
-takie rzeczy. -Nie szuka pomocnej dłoni? Dosłownie?
To najlepsza masażystka na świecie.
Nie mogłem ruszyć głową.
Miałem spięty kark.
Musisz poznać Bridget.
Chętnie.
Jest suką, ale dużo się nauczysz. To nie jej wina.
Rodzice mnie bardziej kochali.
Chętnie, dziękuję. Kiedy?
-Najlepiej od razu. -Tak, dziś.
Teraz.
-Ot tak? -Tak!
No nie wiem. Patrz, jak wyglądam.
-Baw się dobrze. -Zaraz. Nie pchaj mnie.
Tylko poprawię włosy.
Tylko jedna prośba. Nie opowiadaj swojej historii.
Ma kij w dupie. Nie może się porządnie wysrać.
-Przepraszam. -Jest dobrze.
Płacimy 12 $ za godzinę.
-Wcale nie. -Cicho.
-Wracaj do pralni. -Płacisz 15 $ za godzinę.
-Ile lat doświadczenia? -Szesnaście.
Dobra. 14 $.
Musisz mieć własny stół.
Pracujemy uczciwie. Żadnych robótek ręcznych.
Co takiego?
Znam cię.
Witaj z powrotem.
Marcie Lugo. Pamiętasz?
Nie.
No tak. Ty byłaś popularna. Ja byłam wtedy nikim.
-Dobrze cię widzieć. -Więzienie dało ci w kość.
-Jebana suka. -No wiesz.
Kto dostaje 15 lat za posiadanie?
Z zamiarem dystybucji i napaść na policjanta.
Witaj z powrotem.
Powodzenia.
-Mówiłaś, że jest świetna. -Dobra.
Jęczałaś jak kotka w rui.
To się nigdy nie zdarzyło w twoim całym żałosnym życiu.
Proszę posłuchać.
Będę myć podłogi na błysk i robić wszystko, co pani każe.
-Chcę tylko... -Przykro mi.
Nie zatrudniamy.
-Pieprz się. -Ty się pieprz.
-Nie mogę uwierzyć... -Taką tu przyprowadzasz?
-Nie chcę... -Co ja sobie myślałam?
Nikt mnie nie zatrudni.
Skończyłam tylko trzy semestry college'u
i przez miesiąc pracowałam, robiąc mrożony jogurt.
-Dolores. -Szmata.
Przejdźmy się.
-Jasne. -Suka.
Przepraszam. Mam znajomych, którzy siedzieli. To nie wstyd.
Ciężko znaleźć pracę, gdy wypadło się z obiegu.
Jeśli czegoś szukasz, daj znać. Jeszcze raz przepraszam...
Zrobiłaś to celowo? Żeby zaoferować mi połowę?
Płacę dwa razy więcej.
Potrzebuję nowej sprzedawczyni.
Sprzedaż.
-Co sprzedajesz? -Zioło. Nic mocnego.
Dobrze zarabiam
na miejscowych dzieciakach. Ale przydałaby mi się laska,
żeby zdobyć klientki wśród białych mamusiek.
Kupują je na sen.
Mam nawet swoje logo, żeby się wyróżnić. Patrz.
Straciłam 15 lat życia, a ty budowałaś swoją markę.
To zupełnie inny świat po Dominicu.
Gdzie on jest?
Dominic? Nikt nie wie. Pewnie u federalnych.
-Poważnie? -Każdy miał jakąś teorię.
„Jest na odwyku”. „Dorwali go w Miami”. „Sprzedaje rzeczy z Avonu”.
Też to słyszałam. Znasz kogoś, kto wie, gdzie go znaleźć?
Rany.
Pieprzyć go. Wykorzystaj okazję.
Już się tym nie zajmuję. Ale dziękuję.
Luis już ode mnie nie kupuje.
Ale jeśli zmienisz zdanie,
przyjdź do mnie.
To moja jedyna opcja?
Powrót do dilowania?
Witam w Empanada Loca. Mamy specjalną...
Cześć. To znowu ja.
-Bez urazy, ale wyglądasz jak gówno. -Serio?
Nie mam pieniędzy, pracy
i śpię w łóżku, w którym zmarł ojciec twojego szefa, więc wiem. Dzięki.
Dobra. Wybacz.
Raczej szybko stąd nie zniknę,
więc możemy udawać, że się lubimy.
Nie nie lubię cię.
Przypominasz mi mamę.
Kurwa. Co? Boże.
Aż tak się zestarzałam?
Siedziała pięć razy i zawsze ciężko jej było wrócić.
Poradziła sobie.
Co robi teraz?
-Nieważne. -Znów siedzi?
Nie. Takie negatywne myślenie ci nie pomoże. Ale ja tak.
Zastanów się, czego chcesz, zapisz to i stwórz plan.
I pracuj z nim każdego dnia.
Skąd to wzięłaś, od Oprah?
Wiesz, czego ci trzeba?
Mapy marzeń.
Co? Nie, trzeba mi pracy.
To się nazywa manifestowanie.
Pilnuj knajpy. Zaraz wracam.
CZAS NA RELAKS
To na Hudson skończyłam te trzy semestry.
Laska.
Zaczyna to wyglądać.
Dobra.
Na mojej są tylko faceci. Ty masz marzenia.
Panie.
Co to? Nie pracujecie?
To mapa marzeń D.
Skoro to dla Dolores.
Pracuje jako masażystka, żeby opłacić college.
Kończy biologię i kupuje dom w Hackensack.
-Hoboken. -Obojętne.
Co z Bridget?
Nic. Dowiedziała się, że siedziałam.
Wracam do początku.
Nellie, masz gumę?
MASAŻE DOLORES MAGICZNE DŁONIE
Zrób to tutaj.
A jeśli ktoś to zobaczy?
O to chodzi. Podstawy biznesu.
-Nie mam licencji. -Nieważne.
To Nowy Jork. Ważne, że będzie taniej niż u Bridget.
Muszę odebrać. Nellie, zostaniesz?
POD LOKALEM EMPANADA LOCA
Puk, puk. Halo?
-Cześć. -Cześć.
Nellie mówiła,
że pół godziny kosztuje 20 $.
To ty wprowadziłeś się na trzecie piętro?
-Tak. -Nellie mi o tobie mówiła.
-Caleb Sweetzer. -Słucham?
Sweetzer. S-W-E-E-T-Z-E-R.
Caleb Sweetzer. Miło poznać. Dolores Roach, R-O-A-C-H.
-Roach? -Było Rocha,
ale tata je zmienił, żeby brzmiało bardziej biało. Głupek.
Totalnie to rozumiem.
No dobrze.
Zapraszam za mną.
-Mam... -Tak, chodź.
-Siadaj. -Na łóżku?
Mój stół jest w naprawie,
więc korzystam z łóżka,
ale jest twarde i mam czystą pościel.
Co mi tam. Jasne.
Rozbierz się w granicach swojego komfortu.
-Dobrze. -Ale nie musisz.
Musisz mieć dostęp do karku?
Dokładnie.
Więc nadstawię karku.
Czaisz? Lol.
Boże.
-Jest tu ktoś jeszcze? -Nie.
Po prostu...
to stare rury.
Wszystko gra.
Jeszcze tylko...
Dobra.
Okej.
-Masz jakieś alergie? -Na penicylinę.
W tym jej nie ma.
-W porządku? -Tak.
Miło być dotykanym.
Faceci na apkach w tej okolicy są podejrzani.
Jak bawić się w krępowanie z gościem, który na bank cię okradnie?
Powinienem był uciekać, gdy właściciel dał mi rabat na czynsz. Desperacko chciał,
żebym tu zamieszkał.
-Możesz ukrócić moje cierpienie. -Kuszące.
Rozluźnij się.
To dla ciebie.
Za dużo.
To napiwek.
Głuptasie. Do zobaczenia.
Nigdy nie czułam się tak dumna z zarobionych pieniędzy.
A przez cały tydzień...
Caleb Sweetzer cię chwalił.
...przychodzili ludzie.
Polecają mnie.
Mam już z dwunastu klientów.
To manifestowanie chyba działa.
Próbuję dać Luisowi pieniądze dla właściciela lokalu, ale nie chce.
Więc zabezpieczam się na czas kryzysu, który wkrótce nadejdzie.
Ale przez chwilę zaczynam czuć, że będzie dobrze.
Nie. Czuję się zwycięzcą.
-Wygląda tu jak w SPA. -Prawda?
Twoja babcia miała tyle rzeczy.
W telezakupach kupuje wszystko
jak leci. Ma za dużo gratów.
Pewnie ma kasę.
Nie. Otwiera ciągle nowe karty od Russella Simmonsa i jakiejś Suze Orman.
Nie zabraniam jej, bo ją to cieszy.
Nie chcę jej tego odbierać.
Samo kupowanie ją cieszy. Nie zauważy, że coś zniknęło.
Dziękuję, Nellie.
Mogę odwdzięczyć ci się masażem?
Na tym łożu śmierci?
Nie ma mowy.
Jestem dobra.
Wiesz, co się dzieje, gdy wysiadają nerki?
-Nie. -Mówiłam,
żeby Luis kupił tacie pieluchy,
ale co ja wiem? Zajmuję się tylko babcią.
Nie wspomniał o tym.
Przychodzą do ciebie ludzie. Musisz się przyłożyć.
Zrób plan i go realizuj.
-Robię to. -Nie.
Musisz mieć stół do masażu.
Są drogie.
Trzeba wydać, żeby zarabiać.
Zainwestuj.
Dziękuję.
-Pomóc pani? -Dziękuję.
-Jestem Dolores. -Jeremiah.
-Miło poznać. -Wzajemnie.
Prześcieradła.
W porządku?
Tak.
Nie było mnie tu od śmierci Ariela.
Pana Batisty.
-Znałeś tatę Luisa? -Tak.
Gdy dostarcza się te same paczki w to samo miejsce
przez kilkadziesiąt lat, można sporo razem przeżyć.
Pomogę.
-Gotowe. -No nie!
Naciągnijmy je.
Ustawmy go tak.
-W tę stronę? -Tak.
Ładnie.
Piękny. I zapłaciłam za niego tymi magicznymi dłońmi.
-Dziękuję. -Nie trzeba.
Czuję, że będziesz ich potrzebować.
Jak to?
Przed śmiercią Ariel...
poprosił, żebym miał oko na jego syna.
Tego po trzydziestce?
Tak. Syna, który robi empanady o smaku sashimi,
zamiast zrozumieć, że to miejsce
rozpada się na...
Codziennie robię tę samą dostawę.
A coraz więcej jedzenia ląduje w śmietniku.
Nie pociągnie długo.
Czekaj, Jeremiah.
Mogę coś zrobić?
Miej oczy szeroko otwarte. Nie mówię, że coś jest nie tak,
ale to możliwe.
Chyba nie rozumiem...
To mój lokal.
Po prostu żyję swoim życiem.
To mój lokal. Mam prawo tu wejść.
Mam dowód, że mnie nękasz.
Jechałem dwie godziny, żeby pogadać jak mężczyźni, sam prosiłeś.
To nie jest nękanie. To wyciągnięcie ręki.
Odłóż ten tasak, na litość boską.
Zgoda. I tak go nie potrzebuję.
Masz dwie opcje. Zgódź się na wykup
albo wpłać jakąkolwiek część
zaległego czynszu do piątku.
Inaczej w poniedziałek dostaniesz nakaz eksmisji.
-Eksmisji? -To już trzy miesiące. Mam dość!
Ale ja nie. Pierdol się. Nękasz mnie.
-Pierdol się. -Jesteś wrogo nastawiony,
odkąd się poznaliśmy. Ćpasz, a do tego
masz tu prostytutkę.
-To ty? -Nie.
-Pracownicę seksualną? -Nie.
To najlepsza masażystka w okolicy.
-Pogadam z nim. -Mam gdzieś, co robisz,
ale prowadzisz nielegalną działalność w nielegalnej knajpie.
Zajmę się tym. Wiesz co? To moja rodzina.
A moja rodzina jest tu od 35 lat.
I od 35 lat ta okolica jest tania, niebezpieczna i brudna.
Moim poprzednikom mogło się to podobać,
ale ja chcę podnieść tutejszy standard życia.
-Jestem im to winny. -Komu?
-Białym? -Tu nie chodzi o rasę.
-Słyszysz się? -Olśnij mnie, Panie Tęczowa Koalicja.
Wynająłem mieszkanie czarnej parze.
-Co za koleś. -Myślisz, że mniejszości nie płacą.
Czyli też jesteś rasistą.
-Słyszysz się? -Widzimy się w sądzie.
Lepiej się czymś nafaszeruj.
-Robi się. -Proszę zaczekać.
Teraz moja kolej.
Mam gotówkę.
-Aż tyle? -Tak.
-No jasne. Gdzie? -Pójdę na dół.
-Ja pójdę. -Nie trzeba.
Nie będę liczył kasy na widoku.
Nie. Zostań.
Pilnuj knajpy. Będzie dobrze. Jak się pan nazywa?
-Pearlman. -Chodźmy na dół, panie Pearlman.
Zaczniemy od nowa z czystą kartą.
Tabula rasa.
Boże! W porządku?
Boże!
Powinniśmy naprawić schody.
-Ten budynek mnie wykończy. -Zapraszam.
Tutaj.
Naprawdę masujesz ludzi?
-Ładny kolor. -Dziękuję. Nowy.
Dziś przyjechał.
-Musisz policzyć. -Dobrze.
Nigdy nie byłem na masażu.
To znaczy...
Moja była żona próbowała, ale nie byłem u profesjonalisty.
Nie chcę tak cię nazywać, bo prowadzisz nielegalną działalność.
Jestem najlepsza.
Mówią na mnie „Magiczne Dłonie”.
Nie wątpię.
Na razie mam 541 $.
-541 $? -Tak.
Co to ma być?
Zaliczka? Ile teraz wynosi czynsz?
Osiem za górę i trzy za dół.
-Dobrze, 1100... -Tysięcy, słońce.
-Jedenaście tysięcy miesięcznie za to? -Zgadza się.
Płaciliśmy 650 $ za dwa pokoje za rogiem.
Kiedy? 20 lat temu?
Jakoś tak. Nie wzięłam pod uwagę inflacji, ale jakoś się dogadamy.
Wstrzymajmy na razie wyrok. Dobrze?
Proszę.
Dobrze.
Macie tydzień.
Bo mam słabość do ludzi takich jak ty.
-Dziękuję. -Później
-nie będę taki miły. -Rozumiem.
-Dziękuję. -I powiem
-Cheechowi... -Przepraszam.
...że za tydzień wrócę z umową.
Nigdy nie załatwię takich pieniędzy.
Jaka alternatywa?
Dziękuję panu.
-Nie przynieś sobie wstydu. -Pana ramiona są jak skała.
Chodzę na siłownię. Nie mam już żony.
To nie mięśnie, tylko napięcie.
Ma pan tu punkt spustowy. Czuje pan?
Od tygodni. Nie mogę ruszać karkiem.
Wie pan co?
Zapraszam.
Będzie pan moim pierwszym klientem na tym stole.
-Masaż? -Gdybym miała chleb,
podzieliłabym się z panem, ale to, co robię, jest lepsze. Poważnie.
Obiecuję.
-Dobrze. -Tak?
No dobrze.
Proszę rozebrać się w granicach komfortu, a ja się przygotuję.
-To kadzidło? -Nie, świeca. Pachnie kokosem.
Dobrze.
Gotowe.
Musi się pan odwrócić plecami.
-Plecami? -Tam jest napięcie.
Nie może pan ruszać szyją...
Dobrze.
Kutas myśli, że zrobię mu dobrze ręką.
Zdejmę je, żeby było panu wygodnie.
Dobrze.
Zanim zaczniemy,
nie mam nic do ciebie ani twojego męża.
Moi dziadkowie byli imigrantami. Należymy z rodziną do klasy pracującej.
Nie jestem bogatym potworem. Jakimś magnatem ze slumsów.
Dobrze.
Nie podoba mi się ta idea sprawiedliwości społecznej,
bo ignoruje podstawy ludzkiej natury.
Fizjologiczną potrzebę zwyciężania.
To nie rasizm. Ani klasizm.
Ani kapitalizm. Tylko darwinizm.
Chcesz przetrwać? Płać czynsz,
jak cywilizowany dorosły. Musicie to zrozumieć.
Nie musi się pan tłumaczyć.
Źle mi z tym.
Ale tak wygląda moja praca,
wiesz?
Ale ty jesteś bystra.
Nie za stara. Wszystko nadal jest na miejscu.
Dasz sobie radę.
To kiedy zobaczę,
co potrafią te magiczne dłonie?
Nie chcę być zmuszony odebrać wam tego darowanego tygodnia.
Nie zdążycie się nawet spakować
przed powrotem tam, skąd jesteście.
Za tydzień ten sukinsyn tu wróci,
a ja nie będę miała dokąd pójść.
Ale teraz jest tu.
Dosłownie mam go w garści, a on mówi o „braku miejsca”,
„Darwinie” i innych.
To chyba wyzwanie.
DEPARTAMENT WIĘZIENNICTWA
Co za idiota.
Trzeba złamać kręg C2 albo C1, żeby kogoś zabić.
Tego uczyła mnie Tabitha.
Trzeba umieć się obronić, gdy jest się samemu.
C2 albo C1.
Mogłabym to zrobić.
Drażnisz się ze mną. Nie mam całego dnia.
Co to było?
Nie ma odwrotu.
Napisy: Kinga Stańdo
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Krzysztof Wollschlaeger