Downloaded from - MoviesMod.day
Musimy go powstrzymać.
Musisz mi pomóc.
Dobrze.
Obudź mnie.
Powstrzymamy go.
Po wszystkim
zostawisz mnie w spokoju.
Sama zadecyduję o swoim losie.
Już nigdy się nie spotkamy.
Ani w tamtym życiu, ani w żadnym innym.
Umowa stoi.
Shepherd, wstawaj. Masz kolejnego gościa.
POD SCHODAMI. – WYJĄĆ IGLICĘ.
GODZ. 3.33
Nie planowałem.
Specjalne względy.
Nadal żyjesz.
Spotkaliśmy się?
Owszem.
I się spotkamy. Względnie.
Nie planowałem tego.
Nie powinno cię tu być.
Często to słyszę.
Nie chodzi.
Nie zdejmę go.
Ktoś powiedział, że jest ważny.
Czego ode mnie chcesz?
Zmienisz więcej, niż myślisz.
Igrałeś z chaosem, który stworzył mnie.
Nie życie, a coś... wolnego.
Nieograniczonego.
To niemożliwe.
Jak całe moje życie.
I twoje.
A jednak żyjemy.
Kim jesteś?
Czego ode mnie chcesz?
Nazywam się Isaac Chambers.
Dlaczego zabiłeś moją matkę?
DIABELSKA GODZINA
Dziś w programie
Neil Koch opowie o swojej nowej książce,
a Alice Rider, autorka podcastów o duchach,
przedstawi najbardziej nawiedzone miejsca w kraju,
od mostu w Kilmarnock po tor gokartowy w South Kennet.
A teraz The Lazy Eights
w utworze Supposed To Be.
Uwolnię ci jedną rękę, żebyś mogła zjeść.
Nie próbuj sztuczek.
- Lucy... - Lepiej nie rozmawiajmy.
Puść mnie. Powiem, że mi pomogłaś.
Cokolwiek ci powiedział i zrobił, pomożemy ci.
Jesteśmy jego ofiarami.
- Zjedz kanapkę. - Proszę.
Twoja ulubiona.
Jedz.
Zgadłam, co?
Ravi ci powiedział.
Wiesz, że masz lekką alergię na pomidory?
Stąd sporadyczne skurcze żołądka.
Zwykle dowiadujesz się po czterdziestce.
Wcale ich nie wykluczasz. Po prostu kroisz cieńsze plasterki.
Pomóż mi uciec.
Jeśli masz coś na niego, wypuszczą cię.
Posłuchaj.
- Nie jesteś złą osobą... - Ale będę.
Jeśli odejdę, stanę się zła.
Nie pamiętasz o tym gdzieś w głębi?
O czym?
O tych dzieciach.
O tych, które dziś zginą.
O kolejnych.
Wypuść mnie.
Błagam cię.
Mam żonę.
Mam dziecko, Lucy.
Zjedz kanapkę.
Musimy coś z nią zrobić.
Coś się wymyśli. Później.
Będziesz musiała uciekać.
- Lucy... - To dziś.
- Skupmy się! - Gdzie zostawiłaś wóz?
Przed domem Dhillona.
Zabierzemy go po drodze.
Przeparkujesz na Brennan. Będzie wygodniej.
Mapa!
Weź ją.
W razie czego
spędzę tam noc.
Noc nie ma znaczenia. Daję ci dzień.
Nie będę dłużej tego ciągnąć. To koniec.
To się nie skończy.
Isaac? Chodź tu, skarbie.
Wychodzę na godzinę lub dwie.
Zostaniesz z babcią.
Uważaj na nogę.
Masz telefon?
Miej go przy sobie. Przytul się.
Nie idź.
Wrócę, zanim się obejrzysz.
Stanie się coś złego.
Nie. Bo to naprawię.
Naprawię to.
Każde życie jest jak ślad na śniegu.
Żyjąc nim na nowo,
podążamy wydeptaną ścieżką.
Gdy z niej zbaczamy, śladów nie ma.
Brniemy przez gęsty puch.
Dla niektórych to trudne.
KOMISARZ HATBY
WIELE OFIAR EKSPLOZJI
Do eksplozji doszło na pierwszym piętrze
tuż po 11.
Działa.
Nie dzisiaj.
Dlaczego miał być zepsuty? Tak wyglądał?
Nie jest mi zimno.
Czy to dlatego, że rozmawiamy?
Usłyszysz je, jeśli będziemy cichutko?
Spróbujemy?
Zamknij oczy.
Nie otwieraj.
Włączę muzykę.
Możesz wsłuchać się w muzykę albo w głosy.
Wyjdź zza zasłony, Amelio. Śmiało.
Pokaż swoją śliczną buzię.
Nie jest śliczna. Jest okropna!
Nie wypada tak o sobie mówić, prawda?
ZABAWKI U RIGBY'EGO
Została godzina.
Mogę je wydostać.
Ostrzec.
Nie możesz. Zmieniając za dużo, wystraszymy go.
Nie dowie się, że coś się zmieniło.
Poczuje to. Jako déjà vu.
Musimy zobaczyć jego twarz.
To najważniejsze.
Zobaczysz jego twarz,
dowiesz się, kim jest, i następnym razem zabijesz w kołysce?
Nie zabijam dzieci.
Wspaniale.
Dobrze wiedzieć. Dziękuję za wyjaśnienie.
Nie wiem, co będzie dalej, ale mam pomysł.
Omen.
- Jeśli nie przeżyjemy... - Przeżyjemy.
Musimy.
- Co robisz? - Znaczę chwilę.
Niszczysz mienie.
- To romantyczne. - To przestępstwo.
Co tam skrobiesz?
Nasze inicjały.
W każdą rocznicę dodamy nową kreskę.
To tandetne.
Wandalizm, niszczenie mienia, aspołeczne zachowanie.
Powinni ci dać kuratora.
Przecież nie narysowałem wielkiego fiuta.
Byłoby super.
Rysuj fiutka, śmiało.
Co rok będziemy coś dorysowywać.
Niby co?
Nie wiem, włosy?
Chcesz liczyć lata małżeństwa wyskrobanymi łoniakami?
- Czołem, Lucy! - Gdzie jesteś?
Nadal w najlepszym hotelu w Leeds.
- A co? - Włącz wiadomości.
Policja nie potwierdziła, czy atak miał podłoże terrorystyczne.
- To Hackridge? - Jesteśmy na miejscu.
Jest bezpiecznie?
...wiele ofiar...
Co się stało?
Rozumiem. Poinformuję ich.
- Muszę kończyć. - Poczekaj...
Organizowane są objazdy.
Nie znamy przyczyny wybuchu,
do którego doszło tuż po 11.
GODZ. 10.13 SOBOTA, 30 LISTOPADA
- Marmolada! - Marmolada.
Pokaż.
Zanikasz.
Gdzie masz zegarek?
Nie może tak być.
Nie nada się.
Zostaw to mnie.
Musi tu być jakaś taśma.
I już.
Powinno wytrzymać.
Evelyn.
Mamo!
Dość! Dość już!
Halo?
Jest tam kto?
Jesteś tu?
To się dzieje teraz?
Tak.
Proszę, Evelyn.
Evelyn, prawda?
Nie podoba mi się tu.
Mnie też nie.
Słyszysz je?
Głosy?
Tak.
Cały czas.
Wiesz, jak je uciszyć?
Nie.
Musisz ich posłuchać.
Dobrze?
Daj im to, czego chcą.
A czego chcą?
Chcą, żebyś mnie uwolniła.
Proszę.
Lepiej, prawda?
Ucichły.
Nadal możesz je usłyszeć.
Ale musisz chcieć.
Nawet nie założyłeś butów.
Myślałem, że będę musiał kupić nowe, zanim tu zejdziesz.
Nadal się kłócą?
To oni?
Nie.
Co robimy?
Ukryj się.
Przestań!
Wszystko będzie dobrze.
Nikt cię nie skrzywdzi. Zostań tam.
Dokąd poszli?
Jesteś jej matką.
Gdzie schowali moje klucze?
Bogu dzięki.
Całe szczęście.
Już niedługo.
Jesteś tam?
Wybacz, musiałam się oddalić.
Ile tam jest osób?
Naliczyłam... dziewięć.
Ktoś cię zauważył?
Nie sądzę.
- Uważaj na personel. - Jasne. Wiem, co...
- Lucy? - Plecak.
- Co? - Ktoś zostawił plecak.
- Jaki? - Turystyczny.
- Przegapiłeś go. - Nie.
- To gdzie on jest? - Rozejrzyj się.
Czekaj.
Rozejrzyj się. Musisz go znaleźć.
- Lucy? - Czekaj.
Co pani wyprawia? Grzebie mi pani w plecaku?
Zostawiła go pani.
Co? Stałam tuż obok.
Przepraszam. Myślałam...
Że co, że można go sobie wziąć?
- Wszystko gra? - Nie.
To nieporozumienie.
Zaczęła mi grzebać w plecaku.
- Przepraszam. - Proszę ją zatrzymać.
- Przepraszam. - Stój!
- Jesteś? - Co się stało?
Popełniłam błąd.
- A twarz? - To nie jego plecak.
Nie mogę tam wrócić. Zastąp mnie.
- Nie ma szans. - To jedyna opcja.
Wszyscy znają moją twarz.
- Nie mamy wyboru. - Nie.
Wracam do auta.
Nie...
- Boże. Isaac? - Mamo?
- Wszystko dobrze? - Dzwoniłem.
Musieliśmy wyjść.
Kto jeszcze? Ktoś przyjechał?
Babcia kazała wyjść, ale ja chcę ci pomóc.
Inaczej cię znajdą i zabiorą.
Nie wiem, o czym ty mówisz. Gdzie jesteście?
Jesteśmy pod mostem, tym od zabawy w...
Patyczki.
W patyczki.
Dlaczego wyszliście z domu?
Bo uciekła.
Niedługo wróci. Babcia mówi, że coś nam grozi.
Chyba ich słyszę.
Posłuchaj mnie.
Nie możecie dać się znaleźć.
- Zostańcie tam. - Przyjedziesz?
Już jadę. Pilnuj telefonu.
Tu poczta głosowa Tidal.
Zostaw wiadomość po sygnale.
Gdzie ty jesteś? Nie rób mi tego.
Czas ucieka, wracaj tu.
Rozumiesz? Nie odpierdalaj mi tu!
Pokaż mi twarz.
Pokaż twarz.
ZABAWKI U RIGBY'EGO
- Możemy pomówić? - Jasne.
- Jak masz na imię? - Frank.
Frank, wyprowadź wszystkich z budynku.
- Może tu być bomba. - Co?
Szybko, ale po cichu. Bez paniki.
- Jasne. - Powiedz, że czad się ulatnia.
Cokolwiek, ale niech stąd wyjdą.
Nie idź na górę. Ja tam pójdę.
Bez obaw. Wszystko będzie dobrze.
Tak jest.
Mamy mały problem.
Proszę wyprowadzić syna.
- Co? - Natychmiast.
No dobrze.
Dziś są za darmo, ale musicie zejść na dół.
- Kto tak mówi? - Ja.
Jestem policjantem. Sio, zanim zmienię zdanie.
Chodź, idziemy.
Nie kupiliśmy zabawki.
Nie ruszaj się.
Odwróć się.
Odwróć...
Dhillon!
Uciskaj.
Nie wyjmuj, wykrwawisz się.
Dhillon, spójrz na mnie.
Spójrz na mnie!
Dokąd poszedł?
Tak mi przykro.
DROGI JONA
Policja, otwierać.
Policja, otwierać!
Isaac?
Mamo!
Na dole.
Isaac.
Musimy iść.
PRAWO JAZDY
Isaac, mamo, szybko!
Co ty wyprawiasz? Nie potrzebujemy tego.
Dobrze.
- Tylko szybko. - Lucy.
Lucy?
Wiem, że tam jesteś.
Jest ze mną sześciu uzbrojonych ludzi. Chętnie ich odeślę,
ale muszę wejść i sprawdzić, czy wszyscy są cali.
Mogę?
Nikt tu ze mną nie wejdzie, jeśli nie będzie ku temu powodu.
Dobrze?
Lucy Chambers.
Jesteś zatrzymana pod zarzutem zabójstwa Stevena Dunna,
napaści na funkcjonariuszkę i porwania jej,
a także planowania ataku terrorystycznego.
Co? To nie tak, ja nie...
Nie musisz nic mówić, ale nieudzielenie odpowiedzi
- może zaszkodzić... - Sam.
- To nie tak. - ...podczas procesu.
Twoje słowa mogą mieć moc dowodową.
Wybuchła?
Bomba?
Co się stało?
Zostaniesz przesłuchana na komisariacie.
Najpierw powiedz, gdzie znajdziemy Gideona Shepherda.
Nie. On miał to powstrzymać.
Powiedz mi.
Sam, co się stało? Mów!
Zaczekaj. Stać.
Wysłano służby pod adres Wenbourne Street 13
wskutek zgłoszeń eksplozji.
Świadek chwilę wcześniej widział tam Shepherda.
Tyle wiemy.
Skuć ją.
Isaac.
- Hej. - Isaac, wróć, skarbie.
Już dobrze.
Mamusia odpowie tylko na kilka pytań.
Chcecie ją zabrać.
Isaac.
Już.
Przestań.
Już dobrze.
Musisz mnie puścić.
Zostaniesz z babcią.
Zajmie się tobą do mojego powrotu.
Przykro mi.
Tak mi przykro.
Zabrałeś mnie.
- Nie ma domu, bo... - Nie ma mnie.
To przeszłość?
Czasami.
Czasami to przeszłość.
Czasami przyszłość.
Znasz przyszłość?
Tak nie można.
Niepotrzebnie mnie tu ściągnąłeś.
Musiałem. Kazałaś mi.
- Co? - „Musimy uciekać”.
Wcale nie, kochanie.
Ale powiesz.
Dlaczego jest tak zimno?
Zawsze jest zimno.
Dokąd idziemy?
Uciekamy.
Isaac, stój.
Tak nie można. Nie powinnam...
Isaac?
Boyd, przeszukaliśmy dom.
- Nic nie ma. - Nie ma.
No bo skąd?
Przecież zniknęła.
Po prostu zniknęła.
Gra świateł, może halucynacje.
Wychowano mnie w wierze w cuda.
A gdy ujrzałam cud, nie mogę...
Ludzie nie znikają, Boyd.
To niemożliwe.
Nie, skoro zniknęła.
Nie ona.
To on.
Isaac?
To wyjątkowy chłopiec.
W jakim sensie?
Dobre pytanie.
Widzi ptaki.
A one widzą jego.
Jest jak wspomnienie.
Jak obietnica.
Jak życzenie.
Mówi, że nie powinno go tu być, ale to nieprawda.
O nie.
Sądzę...
Myślę, że Isaac jest tam, gdzie powinien być.
Nie przyjedzie.
Nie drap.
- Boli. - Wiem.
Nie musisz już nigdzie iść.
Sprowadzimy pomoc.
Tylko...
Muszę zadzwonić.
Pani sierżant.
To było w zlewie.
Dzięki, zgłoszę to.
No dobra.
Dziękuję za pomoc.
Zatankowany?
- Trzy kilometry temu, do pełna. - Oddam.
Musimy unikać głównych dróg. Zaplanowałam trasę.
- Lucy... - Do Gloucester.
- Dalej pojedziemy sami. - Dokąd?
Lepiej, żebyś nie wiedziała.
Lepiej dla kogo?
Wiem, że mnie okłamujesz.
Na temat zeszłego roku i Isaaca.
O nim mówiłam prawdę.
Bez rozmowy wam nie pomogę.
Porozmawiamy, ale nie tutaj.
W aucie. Nie możemy tu zostać.
Na drodze 325 jest blokada. Wiedzą, że tu jesteśmy.
- Co? - Jedziemy.
Co się stało w sklepie?
Złapałeś go? Widziałeś twarz?
Nie.
- Ktoś widział. - Gideon.
Pojawił się znikąd.
Mógł mnie zabić, ale nie zabił.
- Dlaczego? - Nie wiem.
Ale tego pożałuje.
Drogą nie pojedziemy. Rozstawią blokady.
Przejdziemy pieszo przez gospodarstwo
i dojdziemy do lasu.
Nie możemy go zabrać.
Owszem.
Zostaw mnie.
Tylko tak go powstrzymasz.
Wszystko będzie dobrze.
Obiecuję.
Wrócę po ciebie. Rozumiesz?
Znajdę cię.
Lucy. Musimy ruszać, już.
Już dobrze.
- Lucy! - Co to?
Wszystko, co musisz wiedzieć. Wybacz mi.
Przepraszam.
Tędy.
Co teraz?
- Gideon. - Milcz.
Znajdą nas.
Nie mogą wziąć nas żywcem.
Nie.
Musimy zacząć od nowa.
To twoja walka. Nie moja.
Mam syna. Życie. Nie mogę...
Ravi nie żyje!
- Co? - Wyprowadził ludzi.
Ale siebie nie ocalił.
Nie żyje.
Kłamiesz.
- Niestety. - Łżesz, kurwa!
- Policja! - Nie.
- Rzuć broń! - Nie! Lucy, nie!
Nie strzelajcie! Proszę!
Rzuć broń, mówię!
Musimy zacząć od nowa.
Nie.
W porządku.
Już dobrze.
Robiłem to.
Nic nie poczujesz.
- Nawet nie usłyszysz strzału. - Rzuć broń.
Nie ruszaj się.
- Proszę. - Muszę wycelować.
Zaczekaj.
- Zamknij oczy. Licz do trzech. - Ostatnie ostrzeżenie!
- Policz do trzech. - Nie.
- Rzuć broń! - Jeden.
- Rzuć broń! - Dwa!
Czekaj, co z...
Policja się obija.
Pozwolili mu zabrać to.
Bez karty pamięci.
To dowód.
Od jej śmierci nie mówi.
Jak z nim rozmawiać?
Jego trzeba słuchać.
Wiele przeszedł.
Wiecie, na co się piszecie?
- Wiemy. - Wszyscy?
Tak.
Będzie się czuł jak w domu.
Cześć, skarbie.
Mama?
Napisy: Konrad Szabowicz
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Krzysztof Wollschlaeger
Downloaded from - MoviesMod.day