Poprzednio…
Jesteś gotowa wypełnić swoją rolę?
Jestem gotowa.
Jutro wyjeżdżam.
Co to za obyczaje!
Chyba że jesteśmy tu uwięzione.
Nikt nie jest tu więziony.
Zatem rzeczywiście trzymają nas tutaj wbrew naszej woli.
Nie mogę żyć z tą obrazą.
Wasze przepustki.
Otóż wielki wódz, który oszukał własnych lojalnych wasali,
aby zdychali w ciszy.
Wiadomość od Ishido-samy.
Pana oferta służby zamiast śmierci…
Przystał na nią.
Przeniknęli do zamku.
Do bramy!
Nie zaryzykuję bycia pojmaną.
To Ishido…
Nie pozwoli nam odejść żywym.
Mariko-sama!
Nigel!
Usłyszy nas.
Jestem cicho.
Kto się dowie?
Spójrz na niego. Wydaje się ostry.
Cicho. Usłyszy cię.
Tylko się przyjrzę.
Mama się wścieknie, jeśli nas tu nakryje.
Ostrożnie.
Skąd ta szczerba?
Dziadek zwalczył za jego pomocą całą armię japońskich asasynów.
Naprawdę dostałeś go od dzikusa?
Anjinie!
Wstawaj!
Anjinie!
Wstawaj!
Mariko-sama.
Mariko-sama!
Ojcze w Niebiosach,
polecamy Twej opiece oddaną chrześcijankę, Mariko-samę.
Mariko-sama.
Lady Mariko!
Proszę mi wybaczyć…
NA MOTYWACH POWIEŚCI JAMESA CLAVELLA
SZOGUN
ROZDZIAŁ DZIESIĄTY: NAJWIĘKSZE MARZENIE
To wszystko jest niezwykle tragiczne i było do uniknięcia.
Zamek Osaka nie jest tak bezpieczny, jak nam wmawiano.
To jest aż nadto jasne.
Mariko-sama powinna była
odejść bez utrudnień.
Jakie to ma teraz znaczenie?
List protestacyjny od mojego brata.
Jest w szoku po brutalnej śmierci jego wasalki.
Wymknął się potajemnie z Edo i szykuje się na wojnę.
To nic nie znaczy.
Do niego należy wybór, czy podda się tutaj, czy na polu bitwy.
Ważne, że trwamy zjednoczeni.
Martwi mnie myśl, że ten niecny atak
mógł być zlecony przez członka Rady…
To haniebne zajście.
Tylko Toranaga jest na tyle podstępny, aby móc go zlecić.
Próbuje nas ze sobą poróżnić.
Naszym obowiązkiem jest unicestwić to zagrożenie.
Uważam, że…
trzeba wyruszyć z wojskami.
Najpierw trzeba wyprawić lady Mariko chrześcijański pogrzeb.
Przykro mi z powodu śmierci Mariko,
ale nie zapominajmy, że należała do rodu Akechi,
który zgładził ojca lady Ochiby.
Lady Mariko zostanie…
wspaniałomyślnie
uhonorowana.
Dobrze.
Przeto wyruszymy na wojnę po ceremonii.
Przy wsparciu dziedzica.
Rzecz jasna.
Jego banery legitymują nasze ruchy,
a czynią te Toranagi bezprawnymi.
A co poczynimy z heretykiem?
Po zagłosowaniu za wojną
nie interesuje mnie już jego dalszy los.
Wojna jest nieunikniona.
Nieunikniona.
Ta sprawa…
może wymagać nieco więcej dyskusji.
Dość tych przesądów.
Nie jesteśmy wieśniakami, grzebiącymi w glebie w poszukiwaniu znaków.
Jesteśmy protektorami Krainy.
Zostało już postanowione.
Dobrze wyglądasz.
Słuch ci się poprawia?
Uszy.
Dziękuję.
Lady Mariko miała być tylko schwytana.
Opierała się i zginęła.
Nie mieliśmy na to wpływu.
Twoje wysiłki nie zostaną zapomniane.
Po pozbyciu się Toranagi
twoje miejsce w Radzie będzie pewne.
Dziwna sprawa…
Taikō miał już ruszyć na wojnę z Toranagą,
pozyskał już wszystkie głosy…
aż nastąpiło trzęsienie ziemi.
Wielkie, nad jeziorem Biwa.
Jego sojusznicy uznali to za zły omen.
Taikō został zmuszony zawrzeć pokój.
To było dawno temu.
Gdzie on jest?
Obwinił suma,
że jego gruby, szkaradny ogon trząsł ziemią.
Nie ma sumów w tym stawie.
Ależ wiem o tym.
Powróć do Izu.
Zbierz armię. Czekaj tam na mój rozkaz.
Zwracam cię przestworzom.
Abyś począł wiele córek.
Naprawdę dostałeś go od dzikusa?
Żyjemy i umieramy.
Długo pan spał…
Lady Mariko została niedawno pochowana.
Proszę wstawać. Czas wyruszać.
Ludzie lorda Kiyamy zaprowadzą pana do portu.
Miejmy to już za sobą.
Pozwolono panu na powrót na galerę Toranaga-samy.
Oto przepustka.
Dlaczego otrzymuję tę zgodę od lorda Kiyamy?
Gdzie jest Yabushige-sama?
Szykuje galerę w Zatoce Osaka. Mam cię do niego eskortować.
Wszystkie rodziny zwolniono z Osaki.
Chwała Bogu. Chociaż ten kryzys mamy za sobą.
Toranaga się nie podda.
Jeszcze nie.
Ishido-sama zmobilizował do wojny Radę Regencyjną.
Lady Ochiba zapewniła, że jej syn ją poprze.
Toranaga umrze w ciągu kilku tygodni.
Zatem ksiądz nie zna Yoshii Toranagi.
Zakładnicy są wolni.
Właśnie o to mu chodziło.
Nie ubrudził rąk, nie ma wojny.
Tylko kobieta.
Nie mogła mnie usłyszeć, zanim…
Zanim umarła.
Rozmawiałem z Bogiem.
Nie z księdza Bogiem ani moim Bogiem.
Po prostu z Bogiem.
Czy to było akceptowalne?
Bądźże spokojny. Była już poświęcona.
Przed śmiercią uzyskała u mnie rozgrzeszenie.
Chyba ucieszyłoby ją to nasze pojednanie.
Tak. Zaiste może ksiądz mieć rację.
Być może z czasem odłożymy na bok nasze różnice.
Tak.
Cały ten nonsens.
Katolicy i protestanci. Kalwiniści i inni gówniści.
Szkoda, że ten dzień nigdy nie nadejdzie.
Prawda, ojcze?
Czy tu czeka na mnie zasadzka?
Jak podczas ostatniej próby odejścia?
Bez ochrony.
Czy taki czeka mnie koniec?
Nie zaprzeczę.
Miałeś zginąć w tym lesie.
Ale doszło do porozumienia.
Opuścisz Osakę żywy.
Proszę wybaczyć, że trudno mi
zawierzyć księdzu na słowo.
Będziesz zmuszony mi zaufać.
Z Bogiem, Anjin-sama.
To była lady Maria.
Przed śmiercią prosiła, aby Kościół cię oszczędził.
Tak też uczyniłem.
Dotrzymałem słowa.
Żegnam.
I powodzenia.
Co to znaczy „na nagiej żerdzi”?
Napisała to moja przyjaciółka.
Ta, którą właśnie pochowano?
Tak.
Dlatego musimy dokończyć jej wiersz.
Jaką teraz napisałbyś linijkę?
Cóż…
Gałąź może mieć owoce…
A także kwiaty…
A co powiesz na…
Kwiaty są kwiatami tylko dlatego, że opadają.
Ku uciesze wiatru.
Nie trzeba było płynąć do Osaki.
Twój statek.
Możemy razem nim pożeglować.
Do twojej ojczyzny.
Jak się zwał twój kraj?
- Kraj. - Tak. Jak się nazywał?
Anglia.
Zabierz mnie tam.
Rozumiesz?
No dobrze…
Naucz mnie skakać.
Jak uczyłeś Toranagę.
Pokaż!
Ogarnij się.
Co mówisz? Szybko!
Zobacz!
Omi!
Proszę wybaczyć…
Lordzie Yabushige…
Polecono mi zabrać lorda miecze.
Moje miecze.
To ludzie lorda Toranagi, naszego pana lennego.
Wydał też rozkaz.
Oczywiście.
Tędy.
Wrogowie przemknęli obok naszej straży pod osłoną nocy.
Wiedzieli, gdzie uderzyć.
Bodajże chrześcijanie.
Jakże to wszystko straszne…
Wrogowie? To sprawka chrześcijan?
Mariko-sama.
Tędy!
Dość już.
Dopóki nie odnajdziemy pomagierów bandytów,
nikt w tej wiosce nie spocznie.
Tak zarządził lord Toranaga.
Panie.
Dziękuję za sprowadzenie moich konkubin i wasali.
Mój pan słyszał wieści, że lady Mariko nie żyje?
Tak, wiem.
Tejże nocy
widziano, jak wpuszczałeś intruzów do moich kwater.
Jedna z dworzanek Mariko była z tobą w piwnicy.
Wysłała list do Omiego.
Po śmierci lady Mariko rzekomo dręczyły wuja wyrzuty sumienia
i błagał wuj o wybaczenie.
Uznałem za swój obowiązek powiadomienie naszego pana.
Przyłożyłeś się do tej napaści?
Tak.
Dobrze.
Twoje ziemie przepadły.
Proszę rozciąć sobie brzuch jutro do zmierzchu.
Panie…
Skoro czeka mnie śmierć, niech będzie dobra!
Jak bycie rozerwanym przez armatę
czy zjedzonym żywcem przez ławicę krwiożerczych ryb.
Błagam pana!
Wyśmienite propozycje, ale nie ufam ci.
Proszę popełnić seppuku do jutrzejszego zmierzchu.
Izu to lenno klanu Kashigi.
Ogłaszam Omiego moim dziedzicem
i proszę o przekazanie mu tego.
Szacowna prośba, ale nie rozporządzasz już Izu.
Kogo chciałbyś za sekundanta?
Niech zrobi to Anjin.
Nie.
W takim razie
byłbym zaszczycony, gdyby mój lord to zrobił.
Tak uczynię.
Zatem do jutra.
Niechaj bóg Fudō Myō-ō uśmiechnie się jutro do mnie.
Fuji…
Wyglądasz…
na zdrową i silną.
Dziękuję.
Nie ma tłumacza.
Ochroniłyście mojego nowego syna.
Jestem wam niezmiernie wdzięczny.
Tylu straciliśmy, odkąd rozstaliśmy się w Osace.
Począwszy od lorda Nagakado,
którego wciąż opłakujemy.
Los był dla mnie łaskawy i mam więcej synów.
Dzięki tobie.
Tego ranka, gdy opuściliśmy Zamek Osaka,
przyszła ta tajemna wiadomość od lady Ochiby.
Przeczytałaś to?
Niedorzeczność!
Słowa jak kwiaty
i spadające liście
wzniecą żar poezji.
Zbyt piękne słowa, aby mogły być twego autorstwa.
Należą do lady Mariko.
Teraz tylko jej słowa z nami zostały.
Ależ wznieciła żar.
Co to jest?
Zawierają pozostałości mojego męża, lorda Tadayoshiego,
i mojego jedynego syna, Tsurumaru.
Powinnam ich pochować w rodzinnej świątyni,
ale pragnę być blisko nich.
Nie wiem, co czynić…
Anjin-sama.
Jutro odchodzę.
Lord Toranaga przyzwolił, abym została zakonnicą.
Rozumie mnie pan?
Zakonnica?
Fuji, zakonnica?
Tak.
Zakonnica.
Chciałbym,
abyś została.
Wykluczone.
To rozkaz.
Fuji jest…
konkubiną.
Tak mi przykro,
ale nie jestem już pana konkubiną.
Wypełniłam swoją służbę dla lorda Toranagi.
Dobrze mu służyłaś.
Fuji-sama…
najlepsza zakonnica.
Postaram się.
Jednakże…
żal mi tej wioski.
Ajiro.
Surowo ukarano mieszkańców za to, co przytrafiło się okrętowi.
Też mi smutno.
Fuji-sama.
Wiadomość. Lord Toranaga.
Chcę jutro spotkanie.
Pana miecz i pistolet.
Zaprowadzę pana do lorda Toranagi.
Powiedz mu…
że jesteśmy oburzeni zniszczeniem jego okrętu.
Moi ludzie nie spoczną, dopóki nie znajdziemy sabotażysty.
Panie, dla prostego rybaka to może być za trudne do przetłumaczenia.
Wciąż nie wie?
Powiedz mu.
Proszę mi wybaczyć podstęp, Anjin-dono.
Urodziłem się jako Tonomoto Akinao w prefekturze Azuchi.
Jestem samurajem.
Aby szpiegować wrogów,
przed laty mój pan rozkazał mi, abym przeszedł na religię Portugalczyków.
Przyjąłem imię Muraji i zamieszkałem tutaj.
Przynajmniej nie jesteś katolikiem.
Jestem chrześcijaninem, ale jestem też Tonomoto Akinao,
wasalem Toranaga-samy.
Jestem i tym, i tym.
Mój pan mówi, że nie spocznie,
dopóki nie znajdzie tych, którzy pomogli zniszczyć pana okręt.
Muraji,
przygotowałem wypowiedź po japońsku. Wspomóż mnie, jeśli się pomylę.
Dziękuję za to spotkanie.
W dniu, gdy pan poddał się bratu…
przepraszam za okazany brak szacunku.
W owym czasie…
porzuciłem już…
tę…
Nadzieję?
Nadzieję.
A może chodzi ci o słowo „wiara”?
Na ten moment każde pasuje.
Proszę zostawić Ajiro w spokoju.
Jedna osoba utraciła nadzieję…
ale Ajiro pozostało ci wierne.
Dlaczego zależy mu na niedoli mojej wioski?
Nie chce zemścić się na swoich wrogach?
Pan pyta, dlaczego nie pragniesz walczyć ze swoimi wrogami.
Nie oni spalili mój okręt.
Mówi, że to nie wrogowie spalili mu okręt.
To była Mariko-sama. Oburzała ją moja wojna z katolikami.
Mówi, że to była lady Mariko…
Nie mogła znieść, że toczy tu wojnę z chrześcijanami.
Dlatego dogadała się w Osace.
Przehandlowała moje życie za zniszczenie mego okrętu.
Rozkazała zniszczenie okrętu w zamian za jego życie.
Mój lord rozumie?
…ta śmierć niedobra.
Nie chcieć więcej krwi.
A co z wojną Anjina?
Już jej nie pragnę.
Moja wojna…
nieważna wojna.
Odmawiam jego prośbie.
Dlaczego?
Bo osoby mi nielojalne wciąż plugawią swym oddechem moją domenę…
Mam się pokornie przyglądać?
Mówi, że rozkazu nie cofnie, dopóki nie ustalą osoby nielojalnej.
Co ty robisz?
To ja byłem nielojalny.
Ja umrę,
nie wioska.
Za kogo ty się uważasz?
Naprawdę myśli, że jeśli odbierze sobie życie,
przestanę szukać tych zdrajców?
Ja umrę,
nie wioska.
Nie.
Nie rozumiesz?
Przybyłem, aby cię wykorzystać.
Wykorzystać cię!
Odkąd postawiłem stopę na twej ziemi,
karmiłem cię gównem.
Karmiłem cię gównem.
Wróg.
Wróg!
Pieprzyć to.
Żyjemy i umieramy.
Ja, Anjin, swoją śmiercią…
protestuję przeciwko okrutnym karom Yoshii Toranagi wobec tejże wioski.
Dość tego!
Jeśli już skończyłeś,
odbuduj ten okręt
i zbuduj mi flotę.
Znajdź dobrego męża dla mojej żony.
Upewnij się, że nie jest idiotą.
Wuj uczynił mnie swoim dziedzicem…
Jestem wdzięczny.
Wuju…
Przysięgam, że ród Kashigi jest bezpieczny w mych rękach.
Inaczej bym ci tego nie zaoferował.
Uważałem cię za syna, którego nie miałem.
Mój wiersz śmierci.
Moje zwłoki
Nie palcie, nie zakopujcie Zostawcie w polu
I napełnijcie nimi wygłodniałego psa
Imponujące, co?
Mój zmysł nigdy nie był równie ostry.
Nauczyłem się sporo od wuja.
Dziś nauka się urywa.
Mój testament.
Życzę dobrej śmierci.
Z przykrością stwierdzam, że ciągu dalszego nie będzie.
Mój siostrzeniec będzie lojalnym wasalem.
Mojemu lordowi się poszczęściło.
Jestem ci za to wdzięczny.
I Anjinowi.
Proszę mu podziękować ode mnie.
Żałuję, że już tego nie dożyję…
Dnia, w którym ziści się plan mego lorda, jaki by on nie był…
Pierwsza bitwa siostrzeńca…
Wypłynięcie Anjina na chrześcijan, którzy spalili mu okręt…
Tyle dni chciałbym zobaczyć.
Gdyby to tylko było takie proste.
Okręt musiał zostać zniszczony.
To był wybór między tym a życiem Anjina.
Wyznaczenie strażnika, który rozprowadził proch…
nie było takie ciężkie.
Mariko negocjowała z Kościołem, a ja na to przyzwoliłem.
Mój lord spalił ten okręt?
To był konieczny fortel, aby poddać Anjina próbie.
Może kiedyś powiem mu prawdę.
Do tego czasu odbuduje okręt,
a ja zapewne znów będę musiał go zniszczyć.
Raczej nie jest mu pisane opuszczenie Japonii.
Co to za uczucie
podporządkowywać wiatr swojej woli?
Nie steruję wiatrem.
Tylko go badam.
Ale jak zamierzasz wygrać?
Tamci mają przewagę liczebną,
wojska dziedzica są gotowe do ataku…
To Szkarłatne Niebo?
Mogłoby się udać…
ale nie wiem jak.
Zdradzi mi to pan przed śmiercią…
Tyle razem przeszliśmy.
Myślałem, że przynajmniej ty jeden dostrzeżesz.
Szkarłatne Niebo już się dokonało.
Gdy regenci byli jednomyślni,
nie mogłem wysłać wojsk na Osakę.
Oznaczałoby to pewną śmierć.
Wysłałem więc kobietę, aby dokonała tego,
czego armia nie mogła.
Nie widzisz, co teraz nastąpi?
Za miesiąc
zmierzymy się z wrogami pod Sekigaharą.
Nastąpi starcie pięciu armii na polu bitwy.
Masz rację…
Byłbym skończony, gdyby armia dziedzica stanęła u boku Ishida.
Jednakże,
wskutek działań Mariko,
lady Ochiba straci zapał do sojuszu z Ishidem.
W liście do mnie potajemnie przysięgnie,
że nie wyśle armii dziedzica na pole bitwy.
Tegoż dnia Ishido pozostanie bez baneru.
Regenci obrócą się przeciwko niemu, zanim obnaży się choć jeden miecz.
Wtedy spełni się mój sen…
Rozpocznę go w Edo, moim ośrodku władzy.
Naród bez wojen.
Era wielkiego pokoju.
Każdy z nas to umożliwił.
Ty, ja,
lady Mariko…
Nawet barbarzyńca, który przybył z morza.
Ileż to razy myślałem, aby ukrócić mu życie, ale się hamowałem.
Nie dlatego, że jest ważny.
Mój baner przetrwałby bez niego.
Ale dlatego, że mnie rozbawia.
A musiałem odwrócić uwagę moich wrogów.
To hipokryzja.
Nasze życia…
Tyle śmierci i poświęcenia ze strony mniej ważnych ludzi
dla zwycięstwa w naszym imieniu…
Pamiętasz, co mówił Anjin w dniu, gdy się poznaliśmy?
Gdy wyjaśniałem mu bezcelowość jego walki?
„Chyba że wygram”.
Jeśli wygrasz, wszystko staje się możliwe.
Nawet bycie szogunem.
Tego zawsze pragnąłeś, prawda?
W głębi serca nie jest pan lepszy od nas…
Powiedzże mi prawdę.
Zabiorę to ze sobą do grobu.
Po co opowiadać trupowi przyszłość?
Zamierza mnie pan powiosłować do klasztoru…?
Fuji-sama, tyle czasu mi pani służyła.
Proszę pozwolić mi na ten ostatni gest.
Proszę spojrzeć.
Chodź.
W morze.
Ostatnia prośba.
Zawsze byłem zdania, że dusza oddana głębinom
w pewnym sensie będzie w nich żyć wiecznie.
Rozumie pani?
Razem… wiecznie.
Razem na wieczność.
Niech twe ręce będą ostatnimi, które będą ją trzymać.
Podnieście liny!
Ciągnijcie!
Jesteście zmęczeni, ale mamy przypływ, więc ponowimy.
Proszę.
Czekać na znak.
Ciągnąć!
Szczamy pod wiatr. Za mało wody. Powiedz im, aby odpoczęli.
Weźcie przerwę.
Jasne.
Cudownie.
Podnieść liny!
Podnieście liny.
Dobra, wy nędzne, biadolące, jątrzące się ściery!
Czuję, że tym razem się uda.
Słuchajcie…
Nie, Muraji. Niech to zostanie między nami.
Ciągnąć!
Jest!
Mówiłem, że jest piękny! Warty całego tego zachodu!
Wystarczy.
Dobra robota!
Dziękuję.
Świetna robota.
Dziękuję.
SZOGUN
Napisy: Przemysław Stępień