Poprzednio…
Umarli, bo ich przeznaczeniem była ważniejsza walka.
Nadeszła twoja kolej.
Dla bezpieczeństwa potrzebuję, aby Anjina
wywieziono do twojej wioski rybackiej w Ajiro.
Lorda Ishida zaskoczył pana nagły wyjazd.
Niech wasz pan pamięta, że wywiązuję się z obietnic.
Czarny Galeon wyprowadzi nas z Osaki.
Ale pan musi zostać.
Pieprzyć to.
Anjinie!
Uważaj!
Udało mu się!
Chciałbym, aby wytrenował pułk w oparciu o zagraniczną taktykę
używania broni z jego okrętu.
Mianuję go…
hatamoto.
Jest to wielki zaszczyt.
Anjin dołączy do mnie?
Mój pan chciałby ścigać się do brzegu.
Nie należy pozwalać mu wygrać. Mój pan tego nie cierpi.
Nie śmiałbym.
Lordzie Omi! Wiadomość z Osaki!
Uwaga!
Lord Yabushige przybędzie do wioski z gościem…
Panem Kanto, Yoshii Toranagą!
Szybko, przygotować się!
NA MOTYWACH POWIEŚCI JAMES CLAVELLA
SZOGUN
ROZDZIAŁ CZWARTY: OSIEM PIERŚCIENI MURU
Błagam o zdjęcie ze mnie tego obowiązku.
Lord Toranaga nadał Anjinowi, jego zdaniem,
- stosowny tytuł. - Obłęd!
Jako hatamoto potrzebuje konkubiny.
Zatem błagam
o pozwolenie na opuszczenie klanu i wstąpienie do zakonu.
Wykluczone.
Co zrobiłam, aby na to zasłużyć?
Nie dość, że przeżyłam śmierć dziecka?
Teraz mam służyć barbarzyńcy?
Jakże jestem okrutna.
Dopiero co przeżyłaś stratę.
Buntaro umarł z honorem.
Posłucham jego woli
i będę dalej służyła naszemu panu.
Ufam lordowi Toranadze.
Prosi tylko o rok.
Jest gotowa na pół roku.
W Ajiro wszystko pójdzie gładko.
Mój siostrzeniec wszystkim się zajmuje.
Dobrze.
Nie ma chwili do stracenia.
Nasze siły muszą być gotowe,
zanim Rada znajdzie zastępstwo za mojego ojca.
Zastępstwo?
Czyżbym zapomniał ci przekazać?
Wydałem rozkaz Hiromatsu…
Po opuszczeniu Osaki
miał zanieść mój list rezygnacyjny.
Przepraszam, mój pan ustąpił z Rady Regencyjna?
Nie było innej opcji.
Ale sprowadzi to na mojego pana śmierć.
To koniec sprawy, wasali, sojuszników, przyjaciół.
Już po nas!
Nie, chwila. To koniec całego Izu.
Proszę wybaczyć nietakt…
Zapewne mój pan będzie zobowiązany popełnić seppuku.
Dziękuję.
Dopóki jednak nie otrzymam wyroku,
moja głowa zostanie na miejscu.
Panie, przed nami Ajiro!
Czyja to armia?
Yabushige-samy.
Wszyscy lojalni wobec Toranaga-samy.
Miejmy nadzieję.
Trzeba było kupić lepsze sake.
Wyczekiwałem wuja powrotu.
To ten sam barbarzyńca?
Został hatamoto.
Proszę zadbać o dom dla niego.
Zamieszka tam też jego konkubina i lady Toda.
Rada jest sparaliżowana,
więc twoja głowa jest teraz wiele warta.
Sojusznik bez ambicji to żaden sojusznik.
Zaszczyca nas pani swoją obecnością.
Anjin-sama, to Omi-sama. Lord tej wioski.
Poznaliśmy się już.
Proszę wybaczyć.
I pieprz się, ty zasmarkana, zasrana szmato.
Panie!
Twe przybycie to powód do wielkiej radości wojsk!
Proszę posłuchać!
Yabushige-sama!
Czułbym się zaszczycony, gdyby dokonał pan inspekcji mojej straży.
Samuraje Izu.
To zaszczyt być świadkiem
sił mojego przyjaciela i sojusznika Kashigi Yabushige.
Ciemne chmury zbierają się nad Japonią.
Musimy wystrzegać się zdrajców.
Niech tych, którzy splamią spuściznę Taikō,
bezlitośnie zetrą w proch bogowie!
Przed tymi, którzy trwają lojalnie,
oto ja, Yoshii Toranaga,
kłaniam się pokornie!
Toranaga-sama!
Cała wioska przygotowała się na wuja przyjazd.
Mój ojciec musi pilnie wypłynąć.
Trzeba w pełni wyszkolić pułk artylerii, zanim wróci.
Trzeba było kupić najtańsze sake.
Ludzie, z dołu.
Widzieliście ich?
Są bezpieczni?
Muraji?
Witaj, Anjin-sama.
Moi ludzie.
Chciałbym ich zobaczyć.
Gdzie oni są?
Przeniesiono wszystkich w inne miejsce.
Bezpieczne miejsce.
Przepraszam, ja nie…
Możesz mi pomóc? Tutaj.
Co robicie?
Chyba chce popłynąć na statek.
Co tym razem? Puść.
Okręt nie należy do ciebie. Jest zakaz wstępu!
Obawiam się, że ma pan zakaz wstępu na pokład bez pozwolenia.
Na mój okręt?
- Jeśli czegoś pan potrzebuje… - A owszem.
Moje pistolety i moich ludzi. Wciąż o nich pytam.
Dla ich bezpieczeństwa załogę zabrano do miasta Edo Toranaga-samy.
Pana pistolety możemy przynieść w razie potrzeby.
Posłuchaj, Mariko.
Miałem układ z waszym lordem.
Okręt i załoga należą do mnie.
Srodze się pan myli.
Okręt i załoga należą teraz do Toranaga-samy.
Wykorzysta ich wedle swojej woli.
Zatem dziękuję za wyjaśnienie.
Anjin-sama. To Uejirou, ogrodnik.
Proszę wybaczyć, ale nie używamy „sama” dla Uejirou.
To niewłaściwe.
Pana dom jest gotowy do obejrzenia. Za mną proszę.
Mój dom?
Pana służba specjalnie wszystko przygotowała.
Moja służba?
Tam jest pana sypialnia, jak i pokój Fuji-samy.
Pokój gościnny, w którym zamieszkam.
Może herbaty po tak długiej podróży?
Dlaczego to dostałem?
Hatamoto nie zasługuje na mniej.
Chwileczkę. Jak długo miałbym tu zostać?
Według Nagakado-samy szkolenia potrwają co najmniej pół roku.
Przepraszam. Pół roku?
- Zgodził się pan wyszkolić pułk, prawda? - Tak, w zamian za ludzi i okręt.
Cierpliwości, Anjin-sama.
Jako hatamoto dostał pan dom, sowitą pensję 240 koku na rok…
- Nie chcę żadnych sowitych kukułek. - Oraz Fuji-samę jako konkubinę.
Zapewne jest przemiła, ale nie chcę kobiety.
Nie chcę dzielić z nią łoża, dzielić sąsiedniego łoża i w ogóle łożyć.
W każdym razie zaopiekuje się pana domem i służbą
oraz sprawami finansowymi.
Odmowa znieważyłaby naszego pana.
Ale odmawiam.
Odmawiam tego wszystkiego.
Miałem jasny układ z Toranagą…
Wybacz, Toranaga-samą. Ulotnił się w cholerę.
A ja znów jestem chędożonym więźniem. Tylko z lepszą kwaterą.
Pół roku.
Pół roku…
I nawet nie wypić sake…
Ów Toranaga…
Uratował mu pan życie w Osace.
A on splunął panu w twarz.
Zatem, Omi…
Znalazłeś szczura, który dał znać Toranadze o okręcie barbarzyńcy?
Jeszcze nie.
Co robiłeś przez cały ten czas?
Perfumowałeś kosode?
To tylko chłopak.
Jest za młody, aby rządzić wioską.
Bogowie naigrywają się ze mnie! Ishido pewnie myśli, że go zdradziłem.
Wydaję się być oddany tej przegranej sprawie.
Mam szkolić pułk artylerii z barbarzyńcą udającym hatamoto.
Co ja mam zrobić, do licha?
Ten pułk…
wciąż podlega ojcu.
Jeśli mogę…
Na ten czas mamy broń i armaty.
Aż do powrotu lorda Toranagi należy do ciebie.
O ile wiemy, Rada nadal może znaleźć piątego członka.
Lorda Toranagę czeka wtedy skazanie.
I co z tego?
Tobie przypadną te karabiny i artyleria.
Będzie możliwe podarowanie ich lordowi Ishidzie.
Naprawdę nie musisz tu przychodzić.
Idź sobie.
Nie zostawia mnie samego. Jest wszędzie tam, gdzie i ja.
Nie ma zwyczaju, by konkubina spała, gdy pan nie śpi.
Głupi zwyczaj.
Nie należy chodzić po mchu.
To bardzo obraźliwe.
Jeśli wolno…
Uważam, że Fuji-sama zasługuje na więcej. To siostrzenica mojego zmarłego męża.
- Utalentowana i z dobrego rodu. - Jakże wspaniale dla niej.
Niedawno uśmiercono jej męża i syna niemowlaka.
Jej mąż obraził Ishido-samę.
Trzeba było zadziałać, aby uniknąć rozlewu krwi.
Nie powinna być w żałobie?
Zamiast włóczyć się za angielskim zesłańcem?
Opłakujemy tych, którzy odeszli, kontynuując ich walkę.
Banialuki.
Dziecko nie toczy walki.
Ojciec dziecka służył Toranaga-samie.
Jako twa konkubina Fuji-sama może dalej to robić.
Daje jej to cel w życiu.
Trudno byłoby po niej poznać.
Pogrążona w smutku matka…
albo wdowa.
Zna pan Ośmiokrotne Ogrodzenie?
Od maleńkości
uczy się nas, jak je stawiać w sobie.
Nieprzebyte mury, za którymi zawsze możemy się skryć.
Trzeba wyćwiczyć się, aby słyszeć bez nasłuchiwania.
Przykładowo, można usłyszeć, jak spada zwiędły kwiat lub…
rosną skały.
Gdy naprawdę się słucha, znika rzeczywistość, w której się tkwi.
Niech pana nie zwiedzie nasza grzeczność, nasze ukłony, nasz labirynt rytuałów.
Za tym wszystkim możemy być daleko stąd.
Bezpieczni i sami.
Każ mu iść do diabła!
Omi-sama nalega, że pan ma zakaz zabrania ze sobą broni.
Bajdurzenie. Wasi wszędzie noszą miecze.
Twierdzi, że broń palna to co innego i musi ją pan oddać.
Nie, rozumieć? Nie! Nie jestem już jego więźniem!
U mnie należy gości prosić.
Proszę zaczekać!
Nie ma potrzeby! Jako hatamoto jest pan chroniony.
Jakoś nie mogę zapomnieć o naszym pierwszym spotkaniu.
Daj mi broń palną!
Nie!
Nie.
Mariko-sama. Powiedz Anjinowi, aby mi oddał broń.
Odda pan broń Fuji-samie.
Jako konkubina odda życie, aby jej strzec.
- Plwam na to! Sam ją ochronię… - Anjin-sama!
Proszę mi ją dać.
Powiedz temu klekoczącemu wylegańcowi, że mogę ruszać.
Anjin uniżenie przeprasza za nieporozumienie.
Broń palna.
Proszę ruszać w drogę.
To było znakomite.
Znakomite.
Yabushige-sama mówi, że nie potrzeba nauki podstaw,
jak ładowanie czy czyszczenie muszkietów.
Portugalczycy przywieźli broń 50 lat temu. Jesteśmy z nią obyci.
Ależ oczywiście.
Chcę zacząć od taktyki.
Zagraniczne metody, nieznane moim wrogom.
Pyta o taktykę, która może być obca naszym wrogom.
Jasne.
Taktyka…
Taka była umowa.
Lord Toranaga uczynił tego człowieka swoim wielkim hatamoto…
Niech więc wykaże swoją wartość.
Zatem opowiem wam o taktyce.
Zacznę od opisania wielkiej bitwy.
Zwiemy ją Oblężeniem Malty…
Malta… Było tam oblężenie…
Rzekomo wielka bitwa.
Elitarna armia 60 000 Ottomańczyków
starła się z 600 rycerzami przy wsparciu kilku tysięcy Maltańczyków
w olbrzymim forcie Saint Elmo.
Rycerze wytrwali półroczne oblężenie i zmusili wroga do odwrotu w niesławie.
Uczono nas, że to uratowało wybrzeże śródziemnomorskie
- i tak ochrzczono ich… - Przepraszam. Uczono?
Tak.
Kiedy stoczono tę bitwę?
Jakieś 35-40 lat temu.
Czyli pan sam w niej nie uczestniczył?
Nie było nawet wtedy pana na świecie.
Hej.
O co się pani pyta?
Przepraszam, chciałam coś wyjaśnić.
Proszę zacząć od nowa.
Ale opisując bitwy, w których rzeczywiście brał pan udział.
Wielokrotnie wspominałem waszemu lordowi,
że jestem pilotem morskiem. Prawda?
Niewiele jest bitw piechurów na morzu.
Co się dzieje?
Mariko-sama,
proszę mu przekazać, że uważam taktyki strzeleckie za zbędne
wobec wybitnej sztuki angielskiej walki na morzu.
Zamiast taktyki chce nas
- nauczyć angielskiej walki na morzu. - Zamek w Osace jest nie do zdobycia.
Z mieczami czy rusznicami oblężenie trwałoby miesiącami.
Lecz gdy zakotwiczymy mój okręt i ostrzelamy zamek z paru tysięcy jardów,
wasza armia obali jego mury
bez ani jednego strzału, który muśnie im policzki.
Pozwólcie, że pokażę.
Podnieść!
Dobrze, naprzód!
Jak powiedzieć „do tyłu”?
- „Do tyłu”. - U-shi-ro.
Jakim cudem armata trafi w ten cel?
Uderzyłbyś w klin?
Co za głupota.
Armata nigdy nie jest dokładna.
Portugalczycy próbowali tego lata temu.
Nabić ładunek.
Spłonka. Zwolnić piasty.
Ognia!
Zwolnić piasty i ognia!
Dobra robota.
Być może ma lepsze armaty.
Daj spłonkę.
Spłonka!
Powiedz ludziom, aby zmusili wroga do odwrotu.
Narysuj wektory.
Nie, za wcześnie.
Świetna robota.
pali się aż w piekle
Obłędnie tutaj.
Żołnierze szybko i sporo się uczą.
Tak. Toranaga-sama będzie zadowolony.
Mogę mu pomóc na inne sposoby.
Mój Erasmus to jeden okręt, ale flota byłaby czymś zgoła innym.
Moi ludzie w Edo mogliby mi pomóc zbudować marynarkę.
Proszę wybaczyć,
ale zalecam pamiętać, że przysiągł pan służbę Toranaga-samie,
a nie rozkazom, które tu pana sprowadziły.
Którym rozkazom?
Pana zbrodnie wobec Portugalczyków. Czytałam je opisane pana własnymi słowami.
Wiedzże, że nasz pan nie zwróci się przeciwko waszym wrogom.
Lepiej też mieć świadomość, że toczymy wojnę.
Wasz lord i moja królowa mają akurat wspólnych wrogów.
- Katolicy próbowali go zabić w Osace. - Próbowali zabić pana.
Boją się tego, co mogę mu dać.
Współczesną marynarkę. Okręty wojenne dałyby mu przewagę.
Nie wie pan, co jest, a co nie jest korzystne dla mego pana.
Cóż, oboje mamy panów, którym musimy służyć, nieprawdaż?
Jezu!
Co to było, do licha?
Małe trzęsienie ziemi.
Małe co?
Zapewne niejednego pan się doczeka.
Bywają też tsunami od morza, a pożary wybuchają w wioskach i miastach.
Dlatego domy stawia się tak szybko, jak się je burzy.
Bo śmierć jest w naszym powietrzu, w morzu i w ziemi.
Może nadejść w każdej chwili.
Zanim zacznie pan mieszać w naszej polityce, proszę pamiętać,
że żyjemy i umieramy. Wszystko inne jest poza naszą kontrolą.
Małe trzęsienie ziemi.
Kocham cię, Kiku…
Znowu te armaty…
Odkąd przybył barbarzyńca,
zaroiło się od złych omenów.
Panna Kiku, Ptaszyna Śpiewająca Nocą…
troszczy się o dobrobyt wioski.
Jakże to imponujące.
Proszę się ze mną nie droczyć.
Cała wioska jest zafrasowana obecnością twego wuja.
Mój wuj to nasz lord.
Trudny człowiek,
ale dobrobyt wioski jest zależny od niego.
Szkoda, że to nie ty jesteś naszym panem.
A potem pchać.
Pchać.
Numer cztery.
Cztery.
Przynieść kulę łańcuchową.
Kula łańcuchowa.
Pchać.
Tak.
Proszę. Dziękuję.
Kula łańcuchowa zwiększa pole rażenia
i sam rozmiar szkód.
Zobaczycie.
No i…
Właśnie.
Odsunąć się.
No i proszę.
Ludzie lorda Ishida nadciągają z zachodu!
Przebili się przez punkt kontrolny. Na czele jedzie Nebara Jozen.
Co się dzieje?
Czyżby przygotowania do wojny?
Proszę zrozumieć…
Owej nocy nie miałem pojęcia, że Toranaga szykuje ucieczkę.
Zaproszenie.
Masz wrócić do Osaki.
Aby odnowić przysięgę wierności Radzie
i pogodzić się z konsekwencjami swoich czynów.
To nieporozumienie.
Odmawiasz?
Jeśli mnie zabijecie, Ishido straci ważnego sojusznika.
Zatem podjąłeś decyzję.
Przekażę lordowi Ishidzie, że ogłosiłeś się jego wrogiem.
Nie rozumiesz, że zbliża się wojna?
Chcesz odciąć Ishidę od jego jedynej opcji zwycięstwa?
Spójrz.
Armaty barbarzyńcy…
Nie widziałem nic równie groźnego.
Od nich kurczą się chrześcijańskie jajka.
Znamy się całe wieki.
Zostań na noc.
Jutro znów ćwiczenia.
Jeśli nie będziesz pod wrażeniem, sam podaruję Ishidzie swoją głowę.
Dobrze?
W porządku.
Przygotować kwatery dla Jozena i jego ludzi.
Jutro będą świadkami pokazu naszej artylerii.
W jakim celu?
Chcę pokazać gościowi, jaką dysponujemy bronią.
Potem wróci do Osaki, a feudałom będą trząść się portki,
kiedy będą świadkami ogromu potęgi twego ojca.
Czekam niecierpliwie, aby się trząść.
Przywołano mnie do Osaki,
abym przysiągł wierność Radzie.
Ale odmówi pan.
Rzecz jasna, lord Nagakado.
Niepokoi samo podejrzenie, że mógłbym zdradzić panicza ojca.
Oddałbym za niego życie.
Nie wierzę, że oddam życie temu człowiekowi.
Zechcą, aby wuj rozpruł sobie brzuch.
Nie ma wyjścia.
Absurd. Taki czeka mnie koniec?
Być może istnieje wyjście.
Czyli regenci z Osaki naciskają na Yabushige?
Uznają go za zbiega, jeśli nie wykona rozkazu.
A jeśli wróci do Osaki, zapewne każą mu popełnić seppuku.
Proszę. Jedz.
Co tam masz?
- To może panu nie smakować. - Jak to? Dajże spróbować.
Anjin chciałby spróbować natto.
Wydaje się upierać.
Mariko-sama, mogłaby pani powiedzieć coś Fuji w moim imieniu?
Proszę o wybaczenie mojego zachowania, gdy tu przybyłem.
Anjin pragnie przeprosić za złe zachowanie.
Wierzę, że tak wręczacie prezenty. Proszę wybaczyć niezdarne opakowanie.
Dziękuję za doskonałą posługę w tymże domu.
Proszę przyjąć ów dar jako gest wdzięczności.
To najlepsze marynarskie pistolety i będzie mi ich brakować.
Aby dalej należycie mi służyć, potrzebuję najlepszej broni.
Chce ci podarować tę broń.
Co miałabym z tym począć?
Nauczę ją, jak jej używać.
Będzie wzbudzać postrach w Japonii.
Pomoże to dobrze go chronić w przyszłości.
Prędzej wyciągnęłabym tykwę z końskiego zadu.
Próbuje wykazać życzliwość.
Uraziłem ją?
Należały do mojego zmarłego ojca.
Proszę mu przekazać,
że nie mogę być konkubiną dla mężczyzny bez mieczy.
Jako pana konkubina prosi o noszenie jej rodzinnych mieczy.
Stanowią symbol odwagi jej zmarłego ojca.
Nie mogę tego przyjąć.
Proszę je wziąć.
Fuji-sama słusznie zwraca uwagę, że jako hatamoto
niewłaściwym byłoby nie nosić mieczy.
Musisz je przyjąć.
Proszę.
Dziękuję… „gozirimasuru”.
Gozarimasuru.
Któregoś lichego dnia wymówię dobrze.
Przypominam tylko, że nie musi waszmość próbować tego dania.
Przypomina ser.
Ostro śmierdzący…
być może zepsuty ser.
Ale jest całkiem smaczne.
Niefortunnie się stało, że Jozen ujrzał armatę.
Obawiam się, że powiadomi Ishidę o naszej taktyce.
Oblani gnojem chujce!
Może powiadomimy panicza ojca? Zapytamy go, cóż mamy czynić.
Uważają mnie za bezużytecznego.
Rozwydrzonego, wydelikaconego bachora Minowara.
Ktoś musi jednak postawić się w naszym imieniu.
Tym niemniej…
lepiej nie wszczynać wojny bez jego aprobaty.
Zabrzmiałeś jak on.
„Nie wykonuj pierwszego ruchu. Zaczekaj na błąd wroga”.
Położenie jest niebywale kłopotliwe.
Gdyby twój ojciec tylko pojmował, jak trudne.
Nigdy nie słucha innych.
Zatem jutro
zmuszeni będziemy ujawnić naszą taktykę wrogowi.
Omi.
Nie informuj mego ojca.
Zajmę się tym.
Cudownie.
- Cholera. - Proszę wybaczyć.
Fuji-sama wspomniała, że udał się pan na spacer.
Bo tak było.
Cieszy mnie zmiana decyzji, jeśli chodzi o kąpiel.
Zechcesz usiąść?
Przyszłam podziękować za dar dla Fuji-samy.
Otrzymanie go było rzeczą znaczącą.
Podobnie jak jej dar dla mnie.
Powinien pan też wiedzieć, że myli się, jeśli chodzi o moją służbę w Ajiro.
Nie ma związku z Kościołem.
Mów dalej.
Nie wyjawiłam swego nazwiska rodowego. Jest powszechnie znane w Japonii.
Wiele lat temu…
straciłam wszystko wskutek wielkiej niesprawiedliwości.
Przez wiele lat zmagałam się z tym, aby jakoś ten czyn naprostować.
Niedawno Toranaga-sama zaoferował mi wyjście.
O jakim wyjściu mowa?
Mówiłaś,
że wasze domy zaprojektowano tak,
aby je odbudowywać tak szybko, jak się je burzy.
Jeśli dom jest niszczony i odbudowywany po pięćdziesięciokroć,
moje oczy nie dostrzegają w nim ruiny.
Tylko dom.
Przed sobą widzę zaś kobietę.
Nie jest mi winna wyjaśnień.
Jak się zwało?
Miasto twych narodzin?
Londyn.
Miasto jak Osaka?
Cóż…
Miasto, ale w niczym niepodobne do Osaki.
Jest zatłoczone, brudne.
Ale oferuje sporo zajęć.
Co robiłbyś tam w taką noc?
Gdybyś była tam ze mną, aż z Japonii, zabrałbym cię do swej królowej.
Przyjęłaby nas?
O tak, bez wątpienia.
Zwiedzilibyśmy Pałac Richmond.
Usiedli do nadętej kolacji.
W ramach zadośćuczynienia poszlibyśmy do teatru.
Macie tu teatr?
Tak, sztuki są bardzo popularne.
Choć z reguły smutne i tragiczne.
Mamy też tragedie.
Potępieni kochankowie, przeklęci królowie.
A co potem?
Zapewne spacer.
Tak.
Poszlibyśmy na sanpo suru wzdłuż Tamizy.
To wielka rzeka.
Płynie przez miasto. Wieczorami wzbudza zachwyt.
Pozwala o wszystkim zapomnieć.
O swoich problemach i przeszłości…
o sposobach, w jakie życie…
zdaje się ciebie niszczyć.
Wszystko to znika.
Wtedy jest się wolnym.
Tak.
Tak uważam.
Dobranoc, Anjin-sama.
Piękny dziś mamy deszcz.
Deszcz.
Dzień dobry.
Trzyma się pana dobry nastrój.
Nic dziwnego.
Po nocy dobrego towarzystwa.
Kurtyzana pana zadowoliła. Dobrze wiedzieć.
Z Fuji-samą uznałyśmy to za miły dar.
Nie rozumiem. Ty nie…
To był bardzo wspaniałomyślny dar.
Teraz nosi miecze?
Niechybnie zły omen.
Sam Nagakado ustalił
cele dzisiejszego pokazu.
Wspaniale!
Nagakado, a nuż czeka waszmość pana kariera w teatrze.
W tym ćwiczeniu armata strzeli przez polanę
i bezbłędnie rozwali cele.
Nagakado.
Proszę zaczynać.
Odsunąć się!
- Co się dzieje? - Nie wiem.
Nebara Jozen! Wasza obecność jest nie do przyjęcia.
Obraził pan imię mego ojca. Domagam się kompensaty!
Co to ma być?
Odłóż miecz.
To oficjalny posłaniec regentów!
Kto to rozkazał?
Ja.
Syn Yoshii Toranagi, Yoshii Nagakado, to rozkazał!
To szokująca prowokacja!
Ojciec się o tym dowie!
I co z tego?
Wręcz chcę, aby wiedział.
- Nikt go nie powstrzyma? - Nie wtrącaj się.
Samurajowie tak nie walczą.
Jesteście dzikusami.
Każdy z was…
Jozen…
To oznacza wojnę.
Napisy: Przemysław Stępień