NA PODSTAWIE CYKLU FELIETONÓW NOWOCZESNA MIŁOŚĆ
NIEKTÓRE ELEMENTY ZOSTAŁY ZMIENIONE
Nowoczesna Miłość - Tokyo
No dobrze, zobaczmy.
Stąd pochodzisz, Koji.
Japonia. Tak.
Bardzo dobrze.
A ja...
pochodzę stąd.
Jestem z Londynu, ale urodziłam się w Manchesterze.
Manchester? Tak. Oasis.
Nieźle. Jestem pod wrażeniem, Koji.
Tak.
Koji, lekcja dobiega końca.
-Już? -Wiem.
Świetnie ci dziś poszło.
Pięć gwiazdek dla ciebie, Emmo-sensei.
Dziękuję. Pa!
Pa.
Panie Kim! Co słychać?
Będę świętować
naszą pierwszą rocznicę razem.
Uczyłaś mnie prawie 50 tygodni
w dziesięciu różnych miastach.
To takie słodkie. Dziękuję.
Panie Kim?
Tadam!
Serca! Więc...
Ożenisz się za mnie, moja piękna pani Emmo?
Nie. Porozmawiajmy o pana ulubionym filmie.
Ben: Nadal jesteśmy przyjaciółmi?
Ben właśnie napisał. Co mam zrobić?
Mickey: Ani mi się waż. Pogadamy o food trucku.
Cześć! Dobrze mnie widzisz i słyszysz?
Mamoru? Dobrze to wymawiam?
Miło cię poznać. Jestem Emma.
Miło panią poznać, pani Kohler.
Możesz mówić do mnie po imieniu.
Jesteś w grupie dla zaawansowanych.
Jak długo robisz już ten kurs?
Prawie rok.
Żartujesz! I dopiero się poznajemy?
Ja uczę też od roku.
Twój angielski jest świetny. Po co ci te zajęcia?
Jestem na studiach magisterskich,
a w przyszłości chcę zrobić doktorat w Stanach Zjednoczonych.
Amerykanie mówią tak szybko, chcę się do tego przyzwyczaić.
Wybacz. Ja uczę brytyjskiego angielskiego. Może być?
W porządku.
Czekaj, spróbuję.
Co studiujesz?
Studiuję kukurydzę.
Kukurydzę?
To warzywo? Interesujące. O tym piszesz pracę?
Tak, o kukurydzy.
Wspaniale. Nie wiedziałam, że można to studiować.
Kukurydza jest niesamowita.
Jest prawie we wszystkim, co spożywamy.
„Jesteśmy tym, co jemy”. Jeśli to prawda, musimy być kukurydzą.
Majowie czcili kukurydzę i wierzyli, że...
Przepraszam, jeśli cię nudzę.
To mnie ekscytuje.
Nie. To fascynujące.
Musisz naprawdę kochać kukurydzę, skoro ją studiujesz.
„Kochać” to wielkie słowo.
Ale chyba można tak powiedzieć.
A ty? Co kochasz, Emmo?
To faktycznie wielkie słowo.
Kocham... się uczyć.
I podróżować.
-Naprawdę lubię... -Przepraszam.
Mogę zadać ci osobiste pytanie?
Jasne.
Czym jest dla ciebie miłość?
Rany. Nikt mnie o to nigdy nie pytał.
Nie mam pojęcia.
A dla ciebie?
Mam pewną teorię.
Ludzie są jak kukurydza.
Codziennie musimy darzyć naszą miłość uwagą, by mogła dojrzewać,
albo umrze, tak jak kukurydza.
Więc w miłości ważne są starania.
Starania.
Ciekawe.
Ale mam pytanie.
A jeśli miłość nie rośnie niezależnie od naszych starań?
Może padła na niepodatny grunt.
Ale jak to rozpoznać?
Wiem, że rolnicy polegają na...
„kan”.
Na intuicji?
Mówią, że wypracowują kan metodą prób i błędów.
W tym ja się specjalizuję. Popełnianie błędów.
Wkrótce zostanę mistrzynią kan.
No.
Porozmawiamy o ulubionych filmach?
OSTATNIĄ LEKCJĘ ZACHOWAŁ DLA MNIE
FOOD TRUCK LIMONKA
Hej, Bob. Nie bierzesz dziś burrito?
Za chwilę.
Kończy nam się meksykańska cola.
A właśnie, miałam ci powiedzieć.
Co?
Spójrz na to.
O Boże, Mickey. Wyglądasz zupełnie inaczej.
Zaczęłam na boku nowy biznes
dla niszowych klientów.
To wyspecjalizowana klientela, która dobrze płaci.
Powodzenia.
To z apki do nauki.
„Masz piękną duszę”.
-Kto tak pisze? -No właśnie.
To mój nowy uczeń. To jeden z tych...
Klin klinem! Chcesz zastąpić Bena?
Proszę cię.
Cieszysz się jak szczeniaczek.
Widzę, jak merdasz niewidzialnym ogonem.
Nie odpowiadaj, to znów poprosi o lekcję.
Sprytne.
I przestań pytać, co zrobić z Benem. Zapomnij o nim.
Wiem. On chce się przyjaźnić...
Przyjaźniłabyś się ze mną, gdybym cię zdradziła?
Wykorzystywał cię, Emma.
Po prostu go olej.
„Witaj. Nie możesz spać?
„Spokojnie. Nie jesteś sam...”
Proszę cię. To apka pomagająca spać,
nie reklama usług towarzyskich.
-Mniej chrypki. -Jasne.
„Witaj. Nie możesz spać?
„Spokojnie. Nie jesteś sam.
„Wiele osób ma problemy ze snem. Jestem tu, by ci pomóc”.
-Wypłata. -Dziękuję.
Uratowałaś mi tyłek.
Jakby co, umiem też naśladować francuski akcent.
Dobrze wiedzieć. Na razie.
Pa.
Mamoru: Masz piękną duszę.
Ben: Nie odpisałaś mi.
Nie dostałaś mojego SMS-a?
Mogę się u ciebie zatrzymać w drodze na południe?
Hej, przepraszam...
Co robisz?
U siebie nie mam miejsca. Wybacz.
Ben pyta, czy może się u nas zatrzymać w drodze do Meksyku.
Co za tupet.
Nie ma mowy.
Nie. Bądź silna. Ignoruj go.
Dasz radę.
-Potrzebujesz pomocy? -Nie dotykałabym ich.
Kupuję
wszystkie książki z rozkładami pociągów w Japonii.
To bardzo ważne.
Zapamiętałem prawie połowę.
Dziś rano pociągi jeździły zgodnie z rozkładem.
Naprawdę idealnie.
Nieźle. Brzmi jak super zabawa.
Koji, mogę cię zapytać o coś osobistego?
Tak. Douzo. Proszę.
Czym jest dla ciebie miłość?
Halo? Słyszysz mnie?
Tak.
Przepraszam. Myślałam, że komputer się zawiesił.
Nieważne. Gotowy na karaoke?
Dziś Londyn.
Świetnie.
Hej! Jak się masz?
Dzisiaj mój szczęśliwy dzień.
Od tygodni próbuję dostać się na twoje zajęcia.
Ktoś odwołał lekcję i od razu wskoczyłem na jego miejsce.
Jesteś taka popularna.
Miło cię widzieć, Mamoru.
Ciebie też.
Co robiłaś dziś rano?
Dostałam zlecenie na podkładanie głosu.
W Hollywood płacą za brytyjski akcent.
Rety. Mieszkasz w Ameryce?
Tak, w Los Angeles.
Ale jestem tu tylko, żeby trochę zarobić
i jechać do Patagonii.
Zaczęłam od Alaski.
Nazywamy to...
Nazywam to wyprawą od lodu do lodu.
Powiedzmy, że to miało coś wspólnego z tym „niepodatnym gruntem”.
Od lodu do lodu.
Fajnie.
À propos niepodatnego gruntu...
Mam doktorat z takich błędów.
Co widzisz na zewnątrz?
Palmy. Dużo palm.
I zaczęło padać,
-co rzadko się zdarza. -Idealnie.
Tu w Tokio też jest deszczowo.
O nie. Została nam tylko minuta.
No to...
Zobaczymy się jeszcze?
Właściwie to będzie moja ostatnia sesja.
Co?
Moja roczna subskrypcja dobiegła końca.
Zachowałem dla ciebie ostatnią lekcję.
Ale...
Nie możesz! Twój angielski nie jest dość dobry.
A może...
Masz konto na Instagramie?
Tak.
Dobrze. Nie wolno mi tego robić,
ale moje konto na Instagramie to SoStupidRose.
Nie śmiej się, ale uwielbiam Titanica...
Nie!
Cholera!
Po raz pierwszy złamałam w pracy zasadę.
-Pan Kuku? -Tak.
Tak. Dałam mu konto na Instagramie, ale nie napisał.
Czuję się tak głupio.
No co?
No dalej, powiedz.
Liczyłaś, że książę wyciągnie cię ze szponów byłego?
Nie. Wcale nie.
Nie wiesz, jaki typ jest w realu.
Nawet w realu nigdy tak naprawdę nikogo nie znamy.
Auć.
Nie mówię o tobie.
Po prostu...
Sama nie wiem.
Nigdy tak się nie czułam.
To poczekaj i zobaczysz.
Może zapomniał twojego konta.
Albo jest żonaty.
Co? Dlaczego mówisz takie rzeczy?
„Szukasz miłości? Pobierz...”
Przepraszam. Zapomniałam go wyłączyć.
-Boże. -Wszystko w porządku? Chcesz przerwę?
Przepraszam. Potrzebuję minuty.
Ben: Czemu mnie ignorujesz? Dalej się lubimy?
Nie, nie lubimy się. Udanej podróży!
Mamoru: Cześć, tu twój japoński kolega. Miło mi.
Tu twoja nowa znajoma z Anglii. Co tam?
Zgadnij, kto mi odpisał.
-Pan Kuku? -Tak.
Ale wcale nie ma kuku. Jasne?
Nie ma kuku.
Jasne.
Nie, jestem nocnym markiem.
Mogę teraz zadzwonić? Daj mi swój numer.
Co ty robisz?
-Taka tam fuszka. -Jasne.
Chce do mnie zadzwonić. Czy to nie za szybko?
Otworzyłaś emocjonalne bramy tego Japończyka.
Co to znaczy?
Uważaj. Chce przenieść tę relację na wyższy poziom.
Dobra.
O Boże.
To rozmowa wideo!
-Widział cię już. Odbierz. -Źle wyglądam!
„Masz piękną duszę”, pamiętasz?
Hej! Myślałam, że to połączenie głosowe.
Nie spodziewałam się rozmowy wideo.
Wybacz. Chciałem cię zobaczyć.
Wyglądasz pięknie.
Dzięki.
Sekundę.
Co u ciebie?
Dobra. Mam kolejne. Lubisz łowić ryby?
Lubię ocean i snorkeling, ale nie łowienie ryb.
A nurkowanie z butlą?
Niedawno zdobyłam certyfikat instruktorki na wyspie Catalina, niedaleko LA.
Było lodowato!
Mam chorobę morską.
Próbowałem tak nurkować, ale ciągle wymiotowałem.
-O Boże. -Chociaż było fajnie.
Ryby podpływały naprawdę blisko, by zjeść moje śniadanie.
O nie!
Ale wolę snorkeling.
To niesamowite, jak bardzo się różnimy.
A rozmawiamy już ponad trzy godziny.
Dobra, zagrajmy w taką grę.
Dobra.
Lody czekoladowe czy waniliowe?
Trzy, dwa, jeden.
-Czekoladowe. -Waniliowe.
W porządku, nie udało się.
Mam kolejne.
Spontan czy plan?
Trzy, dwa, jeden.
-Plan. -Spontaniczność.
O rany.
Choć podoba mi się, że jesteś spontaniczny.
Sapporo czy Asahi?
Trzy, dwa, jeden.
Tak! O rety. Wreszcie!
Widzisz? Trzeba się postarać.
Dobra. Gotowy?
Brad Pitt czy George Clooney?
Trzy, dwa, jeden.
Co? Proszę cię! George Clooney to ulubieniec Ameryki.
Pacino czy De Niro? Trzy, dwa, jeden.
O mój Boże!
Dobra. Mam kolejne.
Van Damme czy Steven Seagal?
Trzy, dwa, jeden.
Żaden. Zgadzam się.
Mogę odwiedzić cię w Los Angeles?
Za dwa miesiące mam ferie.
Nie mogę czekać tak długo.
Ja mogę przyjechać do Tokio.
W przyszłym tygodniu. Jakoś to załatwię. Czy to za...
Tak. Bardzo chciałbym cię zobaczyć.
Do zobaczenia na lotnisku. Nie mogę się doczekać!
Świetnie.
Wiesz, co powiem?
Że może być psychopatą?
To też.
Że istnieje możliwość, że będziesz bardzo rozczarowana.
Powinnaś być na to gotowa.
Wiem.
Wstydzę się o tym mówić,
ale co, jeśli jest miłością mojego życia?
Poważnie, pani Kuku?
-„Miłość mojego życia”? -Nie.
Mówię poważnie.
Jeśli tak, to warto zaryzykować, prawda?
Chcę sprawdzić, co się stanie, jeśli...
posłucham intuicji.
Mojego kan, jak rolnik.
W miłości nie chodzi o logikę.
To prawda.
Jestem gotowa popełnić ten błąd.
Po raz pierwszy nie spytałaś mnie, co myślę.
To świetny znak.
Dzwoń, jakbyś miała kłopoty.
I przywieź mi KitKaty o smaku matchy.
-Obiecujesz? -Tak.
Dziękuję.
-Mogę jechać z tobą? -Kocham cię, ale nie.
Szanowni państwo, rozpoczynamy lądowanie.
Prosimy o zapięcie pasów bezpieczeństwa
i złożenie foteli i stolików
oraz umieszczenie bagażu pod siedzeniem. Dziękujemy.
Witamy w międzynarodowym porcie lotniczym w Tokio.
Widziałem to w Titanicu.
Chciałem to zrobić.
Ogłoszenie o przylocie.
Lot Den Air o numerze 007
z Los Angeles przystępuje do lądowania.
Witamy w Japonii.
Postój taksówek jest w tę stronę.
Przepraszam.
Gdzie się zatrzymałaś?
Niczego nie zarezerwowałam. Chciałam być spontaniczna.
Och.
Jak tu ładnie.
Mogłabym znaleźć jakiś hotel, ale...
Dziękuję.
To tutaj.
Przepraszam. Zaproponowałbym, żebyś została u mnie.
Nie. Wcale tego nie oczekiwałam.
Poczekam na ciebie w holu.
Mamy rezerwację w restauracji na 18,
więc nie musisz się spieszyć.
Dzięki.
-Do zobaczenia. -Pa.
Musisz potrząsnąć.
Ten jest z mięsem.
Jest gorący. Ostrożnie.
Gorący. Jasne.
-To kukurydza. -Tak.
Dobry?
Jest gorący. Bardzo gorący.
-Pycha. -No.
Ale pyszne!
Ten napój lubię najbardziej.
Naprawdę? Ja też.
-Co to? -Proszę.
Ale gorący!
Ostrożnie.
-Podaj majonez. -To jest majonez?
Mam dla ciebie niespodziankę.
Chcę cię dokądś zabrać.
Dokądś?
Zabierzesz mnie...
w jakieś ciemne miejsce, gdzie nikt mnie nie usłyszy,
żeby mnie udusić?
Żartuję.
To był głupi żart.
Dziękuję.
Tędy.
Mickey: I jak tam twoja „kan”? Spotkałaś miłość swojego życia?
Wszystko w porządku?
Tak. To był długi dzień.
To chodźmy.
Dobrze.
Nie otwieraj oczu.
Dobrze.
Już. Otwórz oczy.
Niespodzianka.
Ja planowałem, a ty byłaś spontaniczna.
Co to jest?
O Boże.
Przez chwilę myślałam, że mnie zabijesz.
Na zdrowie.
Nie wierzę, że to wszystko jest z kukurydzą.
Niesamowite.
Dobra. Szampon?
-„Kukurydza”. -No tak.
Moja mama ma teorię,
że kosmici obdarowali Majów kukurydzą,
wiedząc, że ludzie się od niej uzależnią.
Więc pewnego dnia wrócą
i zabiorą z Ziemi całą kukurydzę.
Jeśli to się stanie,
ludzkość najprawdopodobniej wyginie.
Nie będziemy mogli hodować krów, kurczaków...
Kukurydza.
Może twoja mama ma rację.
Może jesteśmy skazani na zagładę.
Cieszę się, że cię poznałam, zanim kosmici wrócili.
Mam jeszcze trochę ciekawostek o kukurydzy,
jeśli chcesz je usłyszeć.
Nie ma nic seksowniejszego niż rozmowa o warzywach.
Kukurydza potrzebuje kukurydzy, by przetrwać.
Jedna kukurydza na polu nie wyrośnie.
Wiatr rozwiewa pyłek z każdej rośliny na pozostałe
i dzięki temu procesowi
kwitną.
Szczęśliwej drugiej rocznicy, panno Emmo.
To my
przez ponad 100 tygodni w 11 różnych miastach.
Dziękuję, panie Kim.
To moja szansa!
Już panu mówiłam, panie Kim.
Jestem zaręczona.
Nigdy go nie widziałem.
Myślę, że on nie istnieje.
Kto tam jest?
Cześć.
Hej.
Pamiętasz naszą pierwszą lekcję?
Zapytałeś mnie, czym jest miłość.
Czemu mnie o to zapytałeś?
To była moja kan.
Wiedziałem, że powinienem zadać ci to pytanie,
jak tylko cię zobaczyłem.
Czułem, że padnie na podatny grunt.
Co robisz?
To kukurydza.
-Dziękuję. -Nie ma za co.
Powinniśmy...
Powinniśmy zamówić coś na wynos.
Na co masz ochotę?
Napisy: Anna Kurzajczyk
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska