"MODERN LOVE" KÖŞE YAZILARINDAN ESİNLENMİŞTİR
BAZI UNSURLAR KURGUDUR
Modern Aşk Tokyo
Kana! Bize çikolata yok mu?
-Benimki el yapımı, değil mi? -Size yok.
-Neden? -Hiç mi yok?
Hazır çikolata da mı yok?
-Yok. -Hadi ama! Bir tane ver!
-Kime vereceksin ki? -Verdim zaten.
-Ne? Kime? -Söyle.
-Hoş geldiniz. -Kolay gelsin.
Görüşürüz. Bu arada "Sevgililer Günü" yazarsan kalp yağıyor.
Çok tatlı!
Bugünü diyorsun, anladım. Sevgililer Günü olduğu
tamamen aklımdan çıkmış! Sen söyleyince hatırladım.
Tamamen unutmuşum!
Sevgililer Günü.
Bende niye hiç kalp çıkmıyor?
Sevgililer Günü de mi benden umudu kesti?
Yaş 63 olunca fazla mı yaşlı oluyorum?
"Sevgililer Günü de mi benden umudu kesti." diye ağladığın şey.
Şaka yapıyordum. Benim telefonun modeli yüzünden olduğunu hemen anladım.
Hayır, şaka yapmıyordun. Tamamen şok olmuştun.
Aşkla artık işim olmaz deyip duruyorsun
ama içten içe hâlâ romantizm peşindesin.
Boşanalı üç yıl oldu, mantıklı.
Aşkla ilgilenmiyorum. Hem de hiç.
O yüzden sana gönderdiğim uygulamayı aç demiştim.
Aç hadi.
-Olmaz dedim ya. -Ciddiyim, hemen.
-Aç şunu. Çabuk. -İyi, peki. Açıyorum.
-Bu mu? -Evet, o.
Üzerine tıkla. İşte öyle.
Sonra?
Tamam, şimdi burada kendini tanıtıyorsun.
Burada da
aradığın kişide istediğin özellikler var.
Sonra da beğendiklerinin üzerine tık atıyorsun.
O da sana tık atarsa eşleşiyorsunuz.
Sonra arayıp aramamak sana kalmış.
Nasıl buldun?
Bilemedim şimdi.
Ben önce kendim iletişime geçiyorum.
Biraz mesajlaştıktan sonra
buluşmaya değer diye düşünürsem
çay içmeye gidiyoruz.
Dur. Yani gerçekten kullanıyor musun?
Eski eşyaları atmaya başladım demedin mi?
Ne? Şey, evet.
Altmış yaşından sonra herkes eski eşyaları atma isteği duyar.
Atsak bile hatıralar kalır.
Ama zamanla hatıralar bile kaybolmaya başlar.
Eşya yok. Hatıra da yok.
Ama yolun sonuna da gelmiş değiliz, daha çok var.
-Değil mi? -Evet.
Japonya'da kadınlar ortalama kaç yıl yaşıyor?
Seksen sekiz, değil mi?
Öyle bir şey.
Yani bir şeyleri yenilememiz gerekiyor.
Değil mi?
Yeni kişilerle tanışmak.
Yeni heyecanlar. Yeni hatıralar.
Solup gidecek yaşta değiliz.
Şey...
Evet...
Hayır, teşekkürler.
En Kötü Randevum Nasıl En İyi Randevuma Dönüştü
Alo?
Vay be! Harajuku İstasyonu ne kadar değişmiş öyle!
Gerçekten mi?
Neyse, planladığımız gibi seni aramamı istiyor musun?
Evet.
Sesin gergin geliyor. Gergin misin?
Tabii ki gerginim!
Bunlar hep bana ihanet ettiğin için oldu.
Evet, biliyorum.
Hepsi benim suçum. Ama kararı veren sendin Natsuko.
Evet efendim. Biliyorum.
Ayrıca hava sıcak diye hemen bira isteme.
Gerçekten mi? O kendisine bira söylese bile mi?
İlk randevuda gündüz vakti bira söyleyen erkekten hayır gelmez zaten.
Natsuko, bazen inadın tutuyor,
dikkatli ol.
Tamam. Vardım sayılır. Beni aramayı unutma.
O işi bana bırak. Görüşürüz. İyi şanslar!
Natsuko idare edebilecek mi sence?
Umarım eder.
NATSUKO, 63 GÜZEL SANATLAR - TOKYO'DA YAŞIYOR
Hoş geldiniz.
-Bayan Kurata siz misiniz? -Evet.
Tanıştığımıza memnun oldum. Ben Hayami.
Ben de memnun oldum.
Çok özür dilerim, geç kaldım.
Hayır. Ben erken gelmişim.
-Buyurun, oturun. -Teşekkürler.
Merhaba. Hoş geldiniz.
-Buzlu kahve lütfen. -Buzlu kahve. Hemen.
Tekrar ifade edeyim, tanıştığımıza çok memnun oldum.
Asıl ben memnun oldum.
Küratör olarak çalışıyormuşsunuz, işiniz yoğun mu?
Öyle denebilir, evet.
Anladım.
Siz iç tasarımcıydınız, değil mi?
Evet ama yarı yarıya emekli oldum sayılır.
Bugün de çalışıyor muydunuz?
Bu mu? Yok, bu iş değil.
Sadece birkaç şey lazımdı, kütüphaneden ödünç aldım.
Affedersiniz. Beklettim, kusura bakmayın. Buzlu kahveniz.
Çok teşekkürler.
Afiyet olsun.
Hava bugün de çok sıcak.
Evet, öyle.
-Vay! Bugün de mi koştun? -Evet.
-İçeceğiniz. -Teşekkürler.
Sadece evimin etrafında birkaç tur attım.
Yine de etkileyici. Normalde nerede koşuyorsun?
İmparatorluk Sarayı etrafında.
Demek öyle bir koşucusun!
Profilini okuyunca aynı olduğumuzu sanmıştım.
İmparatorluk Sarayı'nda mı koşuyorsun?
İş yerime yakın.
Ben tozdan rahatsız olmam, her yerde koşarım.
Toprak, asfalt fark etmez. Ayakkabılarımı değiştiriyorum tabii.
Ayakkabıların ne tür?
Normal koşu ayakkabısı işte. Mağazadan tavsiye etmişlerdi.
Öyle mi? Bazı satıcılar bu işten hiç anlamaz.
Ayağın sakatlanabilir. İyi misin?
Evet. Şimdilik bir sorun yok.
Fotoğrafını gönder. Önereceğim şeyler olabilir.
Belki göstermiyorumdur ama iki kere Tokyo Maratonu'na katıldım.
Öyle mi? Ne güzel.
Sonrakinde beraber koşalım.
-Beraber mi? -Evet. Sana öğretirim.
Buyurun.
-Kusura bakmayın. İşten arıyorlar. -Anlıyorum.
Uzun mesafe koşabiliyor musun peki?
Ben bir lavaboyu kullanacağım.
Şu tarafta.
Evet!
Alo?
Nasıl gidiyor?
Emin değilim.
Ucubenin teki mi?
Sanmıyorum. Şimdilik değil.
Ama bir türlü aradaki buzları kıramıyoruz.
Neden?
Neden m? Çünkü daha önce böyle bir şey yapmadım.
Anladım.
Sen üniversitedeki sevgilinle evlenmiştin, normal tabii.
Ne?
Dur, yanlış oldu.
Hatırlıyor musun?
Kocanla ilk ayrılmanızı diyorum.
Ne olmuş ona?
Şu...
Bir dakika.
O mu?
Tanrım, niye onu hatırlatıyorsun şimdi?
Pardon.
Neyse, sadece konuş.
Ağzından sevgi akıyormuş gibi konuş.
Dur, ne dediğini hiç anlamıyorum.
Sadece havaya girmen gerek.
Tekrar aramamı istiyor musun?
Sadece bir kez daha, tamam mı?
Mesaj daha iyi olmaz mı?
Mesaj atayım o zaman.
Görüşürüz. Göster kendini!
Tamam.
Eğleniyor musun patron?
Natsuko'dan daha heyecanlı gibisin.
Kız kıza konuşmak çok eğlenceli oluyor!
Kız kıza mı? Nasıl yani?
Ne?
"Kız kıza konuşmak" denmiyor mu artık?
-Kusura bakma. -Sorun değil. İşte her şey yolunda mı?
-Evet. -Sevindim.
Bu arada, e-postanda tavsiye ettiğin filmi izledim.
-Nasıl buldun? -Çok beğendim.
-Harika bir oyuncu! -Song Kang-ho!
Evet! O adam. Görüntüler de çok iyiydi.
Kesinlikle öyleydi.
Sahi. Sen tasarımcısın, tabii ki dikkatini o çekmiştir.
Hayır, senin yanında bana laf düşmez.
Uzmanlık alanın çağdaş sanattı, değil mi?
Evet ama iş için ne olursa yaparım.
Bugün aldığım kitaplar Da Vinci hakkında, sonraki sergimize hazırlık için.
Gerçekten mi? Nasıl bir şey?
-Göstermemi ister misin? -Tabii.
Biraz ağır.
-Buyur. -Gerçekten ağırmış.
Öyle mi?
Yemek yapmayı biliyorum ama sıradan şeyler işte.
Bu aralar sıfırdan acılı köri yapmaya taktım. Duymuş muydun?
Bir süredir tutulan bir şey.
Neyse, on farklı baharat aldım.
Deneme yanılma yoluyla pişirmeyi seviyorum.
Hatta pişirmek değil de deney yapmak gibi.
Ama arkadaşlarım beğeniyor sanırım.
Sen acılı köri sever misin?
Onu genelde restoranlarda yerim.
O zaman Sancha'daki Grey'i öneririm. Bana sorarsan Tokyo'nun en iyisi.
Sahibi benim arkadaşım.
Bir bira alabilir miyim?
-Ne? -Hemen geliyor!
Devam et. Sancha diyordun.
Sancha mı? Ne?
Pardon. Ben alkol almam.
Evet, biliyorum. Profilinde vardı. Ben yalnız içerim. Bana aldırma.
Tamam... Ne diyordum ben?
Köri, değil mi? Şimdi hatırladım.
Sadece köri değil her türlü yemek benim için bir deney gibi.
Tarife uymak bana göre değil.
Bence pişirdiğin yemeğin orijinal olması lazım.
Yemeğin aroması duygularıma bağlı.
Sen yemek yapıyor musun?
Evet, yapıyorum.
Vay canına. Hiç yemek yapan bir tipe benzemiyorsun.
Bir şeyler daha içelim mi?
İyi olur.
-Pardon. Biranız. -Teşekkürler.
Bira alsam sorun olur mu?
Tabii ki olmaz. Hatta ben de alayım.
Çekinmeyin.
Affedersiniz.
Harikadır. Hwang Jung-mtin'i şiddetle tavsiye ederim.
Cana yakın bir karakterden acımasız bir suçluya kadar her rolü oynayabiliyor.
Bir saniye.
Pardon. Kendimi kaptırdım gittim.
Hayır, ondan değil. Not almak istiyorum da.
Bir saniye, biraz bekleteceğim.
-Hwang Jung-myeon. -Hayır, Hwang Jung-min.
Pardon, Jung-min.
Evet.
Filmin adı neydi?
Yeni Dünya. Mutlaka izlemen lazım.
Kara film. Sorun olur mu?
Olmaz. Eskiden sürekli Hong Kong yapımı kara film seyrederdim.
Güzel. Asura'yı da mutlaka izle.
Sözün Değeri'ni de öneririm.
-Daha çok insani dram türünde. -Tamam.
Tabii...
Futsalın da kendince bir cazibesinin olduğu doğru.
Alınma ama bence son tahlilde en iyi spor futbol.
Hem oyun stratejisi hem de takım oyunu...
Biliyor musun? "Ben," "benim," "bence," "bana göre" demeyi bıraksan iyi olur.
Çok itici.
Ne?
Anlaşamadık diyelim.
Hayatta bol şans.
-Pardon. Fazla sürmez. -Sorun değil.
Geliyor.
Yaşasın!
Bira.
-Evet. -Evet.
-Şey... -Evet?
Bundan sonra da vaktin var mı?
Evet. Önceden planlanmış bir şeyim yok.
Bildiğim güzel bir İspanyol restoranı var.
Orada akşam yemeği yiyelim mi?
Olur.
Harika.
Ama saat daha erken.
Etrafta biraz dolaşsak mı?
Kulağa iyi geliyor.
İyi olur. Ne zamandır Harajuku'ya gelmemiştim.
Ben de. Yirmi yıldır gelmemiştim.
-Ben taşıyayım. -Hayır, kendim taşıyabilirim.
Ağır görünüyor.
Ben alışkınım.
Sırayla taşıyalım o zaman.
Sen önce bunu taşı.
Tamam.
PAMUK İLERİ DÖNÜŞTÜRME PROJESİ
-Hayır, o tarafta değil bence. -Hayır, bu tarafta, eminim.
Hayır, Penny Lane biraz daha aşağıdaydı.
Hayır, bu tarafta olduğundan eminim.
Madem ısrar ediyorsun, senin dediğini yapalım.
Gidelim.
Çok tuhaf. Burada olduğundan emindim hâlbuki.
Belki de kapanmıştır?
Hayır, diğer caddede olduğundan eminim.
Beni takip et.
Tamam.
Gördün mü? Burada.
Gerçekten de bilmişsin!
Ama benim hatırladığım bu kadar içeride değildi.
Giriş de çok değişik görünüyor.
Evet.
Burası olmalı ama.
Evet, her şey değişiyor.
Buraya en son 50 yıl önce gelmiştim.
Benim de 40 yılı geçti.
Hâlâ burada, inanamıyorum.
Evet. Bunu gördüğüme sevindim aslında.
Ben de.
Evet...
Bu cadde hep böyle miydi?
Hatıralara hiç güven olmuyor.
Demek ki şehir iyi durumda.
Bence bu iyi bir şey.
Anladım.
Ben yaşlandığım için değil yani.
Katılıyorum.
Çantayı taşıma sırası bana geldi sanırım.
Sorun değil.
Hey.
Bence herkes kendi eşyasını taşımalı.
İster erkek olsun ister kadın.
Mantıklı.
Birlikte taşıyalım mı o zaman?
Pardon?
Bu ne?
Bu daha önce yoktu, değil mi?
TROPİK ETKİNLİK
Evet.
Bir göz atalım mı?
Olur.
Biraz göze batıyoruz sanki.
Haklısın.
Gerçi bir süredir öyleyiz.
Şuna biraz bakabilir miyim?
Tabii ki.
-Merhaba. -Hoş geldiniz.
-Çok lezzetli görünüyorlar. -Bakın.
Buyurun.
-Affedersiniz. -Evet?
-Şunu alayım. -Bunu mu?
-Evet. -800 yen.
Teşekkürler.
-Kullanacak mısınız? -Evet.
Çok teşekkürler.
Özür dilerim. Kitaplarım için almak zorunda kaldın.
Hayır, market alışverişi için almayı düşünüyordum zaten.
Güzel bir çanta bulmuş oldum.
-Para üstünüz. -Teşekkürler.
Ben teşekkür ederim.
Güzel bir koku geliyor.
Kesin köridir.
-Bu o çocuk, değil mi? -Evet.
Hoş geldiniz.
Alalım mı?
Alalım madem.
Hangisinden?
O ikisi de sanırım bizimle aynı şeyi yapıyordu.
Evet. Eşleştikten sonra tanışma randevusuna çıkmışlar.
Çocuk fazla zorluyordu, yazık oldu.
Öyle mi? Çaba gösteriyor muydu?
Otuz yıl önceki karanlık geçmişimi hatırlattı bana.
Karanlık geçmiş mi?
Bir seferinde tanışma randevusunda travma yaşamıştım.
Evliliğin üzerinden on yıl geçtikten sonra kocamla bir süreliğine ayrılmıştık.
O sırada bir randevuya gittim.
Hiç tanımadığım biriydi. Tam bir felaket yaşanmıştı.
Vay.
Adam kendisi hakkında konuşup durmuştu.
Şuradaki çocuğun yaptığı gibi. Hatta daha da kötüydü.
Sanki benimle rekabete girmiş gibiydi.
Yok. Erkek olduğum için anlayabilirim, çaresizlikten yapmıştır.
Gençlik heyecanı işte.
Nasıl desem...
Niyeti seninle rekabet etmek değildi bence.
Bilmeden yaptıysa daha kötü değil mi?
Sonra ne oldu ikinize?
Ayrılacağımız zaman bir kere daha buluşmayı teklif etti.
Gördün mü? Senden hoşlanmış, kendisini beğendirmek için çabalıyormuş.
Öyleyse bile çok yanlış bir yöntem seçmiş.
Asıl sorun, ondan sonra olanlardı.
Elinde tiyatro bileti varmış, birlikte gitmeyi teklif etti.
O tiyatro grubunun son oyunuydu,
benim de gerçekten görmek istediğim bir oyundu.
Ama platin bilet alamadığım için
gitme fikrinden vazgeçmiştim.
İki gün boyunca düşündüm.
Sonra?
Onu tekrar görmeye katlanamayacaktım,
o yüzden kocamla barıştık deyip
teklifini reddettim.
Yani ona yalan mı söyledin?
Evet, çok fenayım.
Yanımızdaki kızın aklından geçenleri çekinmeden söylediğini görünce
bravo dedim.
Bense sırf görüşmemek için yalan söylemiştim.
İlginçtir, o olaydan kısa bir süre sonra kocamla gerçekten barıştık.
Sonunda yine de boşandık ama.
O adamla nasıl tanışmıştınız?
Mektup arkadaşıydık.
Her şey ne kadar da değişti.
Bir sinema dergisinde mektup arkadaşı ilanı vardı. O zamanlar her yerde olurdu.
Ortak yönlerimiz olan biriyle tanışmak istemiştim.
Sinema Eki.
Evet! O dergiydi!
Ne? Nereden bildin?
-Evet. -Evet.
Sinema Eki. Eski günleri hatırladım şimdi.
Mektupları harikaydı.
Edebî ifadelerle dolu olurdu ama hiç gösteriş yapıyor havası yoktu.
El yazısı da çok güzeldi.
Harika birisi olduğundan emindim.
Ama yüz yüze görüşünce benimle rekabete girişti.
Tam anlamıyla şoke olmuştum.
"O mektupları gerçekten sen mi yazdın?" diye düşündüm.
Ben yazmıştım.
Anlattığın adam benim.
Ne?
O kâbusa dönüşen randevudaki adam
bendim.
Hadi ama! Yapma şöyle. Az kalsın inanacaktım.
Onunla alakan bile yok.
Kavşaktaki bankanın önünde buluşmuştuk.
Derginin son sayısından birbirimizi tanıyacaktık.
Yume no Yuminsha grubunun oyununa davet etmiştim, değil mi?
Ne? Anlamadım... Ne?
Şimdi düşününce,
biraz fazla konuşmuş olabilirim.
Küratör olduğun için gerilmiştim.
Akılsız biri olduğumu düşünmeni istemedim.
Çok güzeldin, o yüzden elimden ne geliyorsa yaptım.
Benden nefret etmeni istemiyordum.
Tuhaf işte, sonuç tam da öyle oldu.
Ben...
Çok özür dilerim.
Artık gitmek istiyorsundur herhâlde.
Hayır, "Özür dilerim." derken onu kastetmedim.
Kabalık ettiğim ve hakkında kötü şeyler söylediğim için özür dilerim.
Şey bile dedim...
"Korkunç" dedim, "travma" dedim.
Hepsi doğruydu ama.
Yine de bunlar insanın yüzüne karşı söylenecek laflar değil.
Sorun değil. Bilmiyordun.
Ayrıca sana minnettarım.
Sen beni reddettikten sonra merhum eşimle tanıştım.
Ben de kocamla barıştım
ve güzel bir kızımız oldu.
Şey,
e-postanda bir flamenko gösterisi izlemek istediğini yazmıştın, değil mi?
Evet.
Ben sorduğum için öyle demiştin.
Çöpçatan uygulaması kullanmaya bu yüzden başladım.
Vay be. Rocio Molina.
Bu platin biletleri nereden buldun?
Ne yapıp edip bir şekilde buldum.
Bir arkadaşımla gidecektim.
Ama aynı gün yurt dışına iş gezisi varmış.
Ben de
benimle gelecek
başka bir arkadaş bulmayı umuyordum.
Yani...
Ben mi? Emin misin?
Senin için de sorun olmazsa yani.
Çok isterim.
Burası.
Ama aslında
30 yıl önce de buraya gelmiştik.
Gerçekten mi?
Ben de şimdi hatırladım.
Başka bir yere mi gitsek?
Hayır, burada yiyelim.
O zaman yemeğin tadını çıkaramamıştım.
Özür dilerim.
Hiç sorun değil.
Bu sefer tadını çıkaralım.
Öyle yapalım.
Önden buyur.
EN GÜZEL GÜN
Alt yazı çevirmeni: Salih Bayram
Proje Kontrol Sorumlusu Berkcan Navarro