Wyraźnie zapisano, że nie może grać w żadnym teatrze,
dopóki nie skończymy zdjęć.
Ale on się nie zgadza.
Zaproponowaliśmy pakiet. On chce comiesięczny czek.
Dogadaliśmy się.
Ale on stawia nowe warunki.
Robi nam same problemy.
Niech pan Roy zaangażuje kandydata numer dwa.
Pan Roy uważa, że Jamshed Khan bije na głowę czołową piątkę kandydatów
na Madana Kumara.
Kiedy pan Roy kogoś chce, zrobi wszystko, żeby go pozyskać.
Gdzie jest Jamshed Khan?
Nie ma go tu.
Śpi!
-Kurwa mać! -Jamshed Khan.
Udręko moich prawników.
Odmawiasz podpisania umowy.
O co chodzi... kurwa.
Chcesz być Madanem Kumarem?
Chciałem tylko wyjaśnić pewne warunki.
Lepsze wynagrodzenie.
Możliwość przebywania poza terenem studia.
Swoboda robienia kilku sztuk rocznie.
Ograniczona ingerencja w moje aktorstwo byłaby mile widziana.
Możesz dostać tylko to, co dostają inne gwiazdy Roy Talkies.
To czemu nie obsadzicie gwiazdy Roy Talkies w roli Madana Kumara?
Złe nastawienie.
Pan Roy cię lubi, dlatego nas tu przysłał.
Wybacz, jeśli cię uraziłem.
Ale nie zmienię warunków.
Wyjaśniłem to już waszym prawnikom.
Nie wykorzystuję faktu bycia jedynym kandydatem do roli.
Ty też jesteś artystką.
Te warunki poprawią moją grę aktorską w Roy Talkies.
Ty na pewno to rozumiesz.
Odwołujesz się do mojej dumy dla własnej korzyści?
Nie zrozumiałaś.
Poproś, żebym wystąpił na ulicy za darmo.
Będę gotowy w mgnieniu oka.
Jesteś gotów grać w sztuce ulicznej kiepskiej trupy teatralnej,
a nie w Roy Talkies, która daje ci szansę.
Szansę?
Na co?
Na udane życie.
Już jest udane.
Filmy Roy Talkies mogą mi przynieść uznanie,
ale to byłaby sława, nie sukces.
Uznaję tylko jedną miarę sukcesu.
Wolność i niezależność
robienia tego, co chce serce,
wtedy kiedy chce.
To wszystko.
-Panie prawniku? -Tak?
Znajdźmy innego Madana Kumara.
Co z panem Royem?
Zarezerwuj pokoje.
Dla wszystkich.
Rozumiem. Znajdę telefon w biurze i zawiadomię ich.
Pozwól, że pomyślę o twoich warunkach.
Przyjdź dziś na kolację.
Przyślę samochód.
JUBILEUSZ
To dla ciebie.
Cokolwiek to jest, nie mogę przyjąć.
Nawet nie otworzyłaś.
Ale wiem, co do mnie czujesz.
Jak mniemam, to bardzo drogie.
Hitler przegrał wojnę.
Jednak próbując ją wygrać,
dał światu wiele naukowych wynalazków.
Technikę nagrywania,
która zrewolucjonizuje
muzykę i branżę rejestracji dźwięku.
Zakaz emisji piosenek filmowych w radiu był częścią planu
promocji tej nowej techniki.
By ludzie kupowali muzykę w tańszej postaci.
Więc to jest twój prezent? Tania technika?
Sumitro,
obdarowuję cię przyszłością.
Halo, doktor Chela Ramani?
Tu Madan.
Cześć, Madan. Jak się teraz czujesz?
Od kilku dni mam trudności z zasypianiem.
Coś cię martwi?
Koszmary.
Co takiego w nich widzisz?
Płonące auto, panie doktorze.
Dzwony bijące w wieży zegarowej.
Krzyki.
Im większy odnoszę sukces,
tym gorsze stają się te koszmary.
Boisz się, że zrujnujesz sobie karierę?
To powszechna obawa w twojej branży, Madan.
Nic w tym niezwykłego.
Czemu nie weźmiesz wolnego i nie wyjedziesz na urlop?
Świeże powietrze pomaga skuteczniej niż leki.
Trzymaj.
Zabaw się.
10 KWIETNIA 1951 ROKU
-Ile dziś ujęć? -Tylko jedno, proszę pana.
-Jedno ujęcie? -Tak jest.
Przynieś mi herbatę!
Usiądźcie.
Siadajcie.
Siadajcie!
Efekt reflektorów!
Jeszcze raz!
Siadaj. Pośpiesz się. Usiądź, to dostaniesz toffi.
Tak dobrze?
Tak.
Usiądźcie!
Dzieci! Co robicie? Niech wszyscy usiądą.
Siadajcie na miejscach! Siadajcie.
Chodź, kochanie. Usiądź tutaj. Dobrze.
Najpierw daj nam cukierki.
-Za chwilę. -Pomarańczowe.
-Dostaniesz. -Ja chcę do domu.
Skończymy pracę, to pójdziesz.
-Nie, teraz! -Nie!
Skończymy pracę i pójdziemy do domu.
Ja chcę do domu!
Chcę do domu!
Powiedz, że ujęcie gotowe.
Ja chcę do domu!
Proszę pani, ujęcie gotowe.
Teraz?
Nie prosiłam o uprzedzenie 10 minut wcześniej?
-Wyjdź! -Tak.
Tak, proszę pani. Będzie pani gotowa za dwie minuty.
Proszę pana, kamera gotowa?
Dzieci?
Mają być odwrócone plecami.
-Dobrze. -Niloufer!
Ujęcie gotowe!
-Dobrze wyglądam? -Szybko.
Dźwięk.
Dźwięk, skurwielu!
Puszczam dźwięk, proszę pana!
Scena 23. Ujęcie pierwsze, próba pierwsza.
-Kamera. -W ruchu.
Klaps.
Akcja.
Dzieci, dziś dowiemy się, jak armia Aleksandra pokonała Porosa.
Mimo to król Poros nie pokłonił się Aleksandrowi Wielkiemu.
A czy wy...
Savitri!
-Sarju? -Savitri!
Sarju, co to?
Savitri, tak się dziś cieszę. Zgadniesz dlaczego?
Dlaczego?
Zarobiłem dzisiaj mnóstwo pieniędzy!
Miałeś dziś wielu pasażerów, Sarju?
Tak! Spójrz, mam zabawki i cukierki dla dzieci. I...
Dzieci, kto ma ochotę na cukierki?
-Ja! -Ja!
-Chcecie? -Chcemy.
Czyj to portfel?
Ja chcę.
To...
Nie zarobiłeś tych pieniędzy.
Ukradłeś je.
Nie, Savitri.
Komuś chyba wypadł portfel w mojej taksówce.
Cięcie!
Co się stało?
Patrzy w kamerę.
Wszyscy musicie patrzeć tutaj. Zrozumiano? Nie za siebie.
Patrzcie tu.
Powtórzmy to.
Chwileczkę.
Po tej kwestii możemy przejść do zbliżenia.
-Po co je kłopotać? -Będzie po mojemu.
-Ale... -Sugestia Niloufer ma sens.
Gdybyś przyszła na czas,
dzieci byłyby spokojne.
Nie obwiniaj mnie.
Przestań się stawiać!
I skup się na pracy!
Kurwa mać.
Powtarzamy.
Filmujemy już rok.
Cały rok.
Nie trwoniłbym tak budżetu, nawet dla Madana Kumara.
Co z nią? Zachowuje się jak gwiazda!
-Zepsułeś ją. -To ją zwolnij.
Znajdź kogoś innego. I wznów zdjęcia.
Nie przerwę zdjęć, panie Walia.
Niektórzy już myślą, żeby odejść.
Jeśli zrobię przerwę, rzeczywiście odejdą.
Dobrze.
Zostało ci trochę oleju w głowie.
Dokończ film.
Nie naśladuj K. Asifa.
Od siedmiu lat filmuje sceny do jednego filmu.
Wykłóca się o każde ujęcie, jakby płacił z własnej kieszeni.
Wkurwił biednego pana Pallonji.
Nie ma pojęcia, kiedy skończą film i go wydadzą.
Wiesz, co ludzie o nim mówią?
„Spłukany Azam”, „Azam-Problem”.
Słuchaj, Jay.
Ani się waż
wystawiać mnie na pośmiewisko.
Ty skurwielu! Kto tu nasrał?
-Pieprzyć to! -Hej!
Kurwa!
Jeszcze się nie przebrałaś?
Nie, dupku!
Wyszłam do toalety.
Zobacz, jaki syf! Każdy może tu srać?
Jay, co robisz?
-Ja to zrobię. -Wyjdź.
-Byłem klapserem, ja... -Wracaj na plan.
-Jest pan reżyserem. Proszę! -I właśnie to ją boli!
Nie uważa mnie za reżysera. Załatwiła mi posadę kierowcy!
Próbowałam ci pomóc, gdy byłeś spłukany. Rozumiesz? A twój szał...
Niech ci będzie, Niloufer. Jestem biedakiem.
Uchodźcą z obskurnego obozu, nie z domu starego sponsora.
Gotowe. Idź. Teraz jest czysto.
Na pewno pan nas tu wezwał na zdjęcia, panie Jay?
Nasza gwiazda się nie przebrała, bo toaleta była brudna.
Klapser był na planie, więc musiałem to zrobić.
I od razu się wyrwałeś?
Nie opanowałeś złości.
Zamiast skupić się na zdjęciach, wziąłeś się za sprzątanie gówna?
Czystych kibli wytwórni nie będzie na ekranie.
Nasz obraz tak. Ten, który mamy tu sfilmować.
Ale ty nie jesteś zainteresowany.
Chcesz dowieść swej wyższości nad dziewczyną.
W przyszłym tygodniu przyślę innego operatora.
Dobrze?
Przepraszam panią. To się nie powtórzy.
Jak zimno jest w Mussoorie?
Dowiemy się, kiedy tam dotrzemy.
Włożyć sweter z długim czy z krótszym rękawem?
Z krótszym.
A jeśli tam jest za zimno?
Wtedy mnie przytulisz. A ja ciebie.
-Nie bądź Madanem Kumarem w domu. Puść. -Mussoorie to nie dom.
To miejsce wakacyjne.
Witam państwa.
-Jesteś tu, Asghar. -Co on tu robi?
Mam biuro w sąsiedniej salonce.
-Jak się masz, Naren? -Wybornie.
Panie Kumar, proszę ze mną.
Pewnie. Chodźmy.
Brawo. Wprowadziłeś odpowiedni nastrój.
Brakuje tylko pięknej dziewczyny. Przy niej szybciej by się pisało.
Piszesz swój pierwszy scenariusz.
Używaj rąk.
Do pisania i do...
Wyobrażam sobie pewną scenę.
Burzliwa noc.
Nasz bohater znów ma koszmary.
Dzwon w wieży zegarowej
i płonące koło.
I zakrwawiona twarz.
I posępny krzyk z odległej doliny.
Krzyk dziewczyny.
On się budzi.
Podąża za śpiewającym głosem.
Nie widzi dziewczyny.
Jest mgła. Ciemność. Deszcz.
Bardzo dobrze.
PREMIERA FILMU HAZARDZISTA
KINO PARAMOUNT
Przestań, bo cię zastrzelę.
Niech operator to odtworzy.
Nic ci to nie da, Amarze!
Zaraz odjeżdża.
Ostrzegam cię ostatni raz jak przyjaciel, Shera.
Kiedyś dużo gadałeś, Amar.
A teraz masz swoją krwawą jatkę.
Tak, bracie?
No, dalej, chłopcy.
Obejrzyjmy jego film.
Chcę oglądać surówki sam.
Jesteś właścicielem filmu.
Ja jestem właścicielem kina.
Madan Kumar, ja pierdolę! Stary, to prawdziwy supergwiazdor.
-Jak go zastrzelił! -Właśnie tak.
-O, tak. -To było niesamowite!
Shyam.
Shyam!
Madan Kumar, jego mać!
„Madan Kumar, jego mać!”
Oglądałem Hazardzistę 30 razy.
Ale wciąż nie mam dosyć.
Raghu.
-Raghu, głośniej. -Ciszej. Oglądaj, dupku.
Przeleciałeś już bohaterkę?
Co to za bzdury?
To oczywiste.
Masz to wypisane na twarzy, na ekranie... i tutaj.
Dzień dobry panu.
Pańska rodzina jest mile widziana w naszym hotelu.
Proszę.
Weź torby.
Chodź tu.
Zanieś bagaż pana Madana Kumara do pokoju numer 11,
a bagaż pana Asghara do pokoju numer 10.
Dobrze.
-Asghar. -Tak?
-Twój pokój. -Dobrze.
Skąd pomysł na tę historię?
Wieża zegarowa,
skwierczący ogień płonącego auta.
Mój przyjaciel miał taki wypadek wiele lat temu.
W Kalkucie.
Mógł ocalić komuś życie.
Ale
przestraszył się i uciekł.
Czego się bał?
Nie wiem.
Ale czy...
zostawić kogoś, by zginął,
jest tym samym, co go zabić?
Z prawnego punktu widzenia nie wiem. Ale z moralnego, owszem.
Na tej myśli opiera się ta historia.
Duch zmarłego
polemizuje z człowiekiem...
który go nie uratował.
Ma szczęśliwe małżeństwo,
dochodowy biznes,
ale nie potrafi się z tego cieszyć.
Dlaczego chcesz stworzyć ten film?
Jesteś eleganckim bohaterem z płaszczem i pistoletem.
W tym filmie też mogę mieć płaszcz.
Co do pistoletu, mogę go użyć w innym filmie.
To nie jest odpowiedź.
Kto w końcu wygra? Duch czy bohater?
To zależy od ciebie, Asghar. Ty piszesz scenariusz.
Pogłówkuj. Na razie.
MADAN KUMAR ODPOCZYWA PO ZDJĘCIACH DO HAZARDZISTY
„Madan Kumar w dolinie Mussoorie.
„Z dala od zgiełku Bombaju”.
My nie wyjedziemy, Nilo?
Mogłybyśmy na niego wpaść.
Madan Kumar jest tam z żoną.
Dlaczego przystojni, bogaci mężczyźni mają żony?
Kto wie.
Tylko na niego spójrz.
Dodaj trochę tego.
O co chodzi?
Dziś nie ma zdjęć.
Co tu robisz?
Ja tylko...
Daj mi spokój choć przez jeden dzień.
Nie jesteś sama.
Jak to mówią, w grupie weselej. Przyszedłem z przyjaciółką.
Słuchaj, jest święto.
I coś apetycznie pachnie.
-Siądź. -Daj spokój.
Co? Siadaj.
Kebaby są pyszne.
-Gdzie nauczyłeś się je robić? -Pochwała?
Od ciebie?
Trudno uwierzyć, panie reżyserze.
Panno Meeno,
gdyby obraził panią kretyn,
co by pani zrobiła?
Gdyby był starszy, darowałabym.
Gdyby był takim młodym idiotą jak ty,
odkrzyknęłabym mu.
A może nawet...
A gdyby idiota przeprosił ze złożonymi rękami?
Czy idiota tak przeprasza?
Musi się bardziej wysilić.
Tak wystarczy? Trzymając się za uszy?
Nieszczere spojrzenie.
Mam oczy pełne łez.
Popłyną, jeśli mi nie wybaczysz.
Jak z otwartego kranu.
Co ty na to, Nilo?
Czy takiemu młodemu idiocie można wybaczyć?
Nie.
Przeprasza dzisiaj, kiedy ma dobry humor,
zjadłszy moje soczyste kebaby.
Nie można ufać takim przeprosinom.
Skąd pewność, że jutro ten idiota, gdy będzie głodny, spragniony,
rozdrażniony i zły,
znów nie będzie gadał bredni?
Słodka mina i gadka nie robią
na mnie wrażenia.
Idę po kebaby.
Jestem palantem, Nilo.
Kiepskim reżyserem, aktorem, a może i złym człowiekiem.
Więc denerwuję się przy tobie.
Źle się wczoraj zachowałem.
Proszę, wybacz mi.
Ten film jest dla mnie bardzo ważny.
Ty również.
Zjedz kebaba.
Wybaczysz mi?
Zjedz kebaby.
Przebacz. Później nakarm.
Dramatyzujesz.
Pomyśl o chmurach Które wiedzą dokąd płynąć
I przypominają mi ciebie
Nie, bzdura
Przecież chmury Nie są tak uparte, jak ty
Pomyśl o księżycu Który nie jest wzruszony
Twoim pięknem
Nie, bzdura
Przecież księżyc Nie jest tak figlarny, jak ty
Nie spuszczaj mnie z oczu
Obserwuj mnie jak piękny sen
Nie spuszczaj mnie z oczu
Obserwuj mnie jak piękny sen
Pozwól mi obejrzeć cię
Nie spiesz się
Spójrz na biedne gwiazdy
Które chcą, byśmy byli jednością
Nie, bzdura
Przecież gwiazdy Marzą o czymś innym niż ty
Dobrze, zastanówmy się
Czy pasujemy do siebie
Dobrze, zastanówmy się
Czy pasujemy do siebie
Przekonajmy się Sprawdź to
Jestem tu, przy tobie
Usiądź obok mnie
Pomyśl o falach Które są takie, jak my
Nie, bzdura
Te fale Nie mają tyle wdzięku, co ty
Pomyśl o chmurach Które wiedzą dokąd płynąć
I przypominają mi ciebie
Nie, bzdura
Wygląda świetnie.
-Wystarczy. -Jeszcze raz?
Dobrze. Tak.
Koniec flirtowania
Bądźmy razem, cały czas
Jeśli odmówię Co zrobisz?
Delektuj się piosenką.
Śmiało. Nic nie robimy. Słuchaj.
-Tak. Delektuj się piosenką. -Chodźcie!
TAKSÓWKARZ
Nie, bzdura
Zgadzam się Obejmij mnie
Pomyśl o chmurach Które wiedzą dokąd płynąć
I przypominają mi ciebie
Nie, bzdura
W ROLACH GŁ. : NILOUFER, JAY KHANNA
MADAN KUMAR ODPOCZYWA PO ZDJĘCIACH
LABORATORIUM FILMOWE NEW INDIA
Przynieś je.
Proszę. Weź. I bądź ostrożny.
W tych czasach nie brakuje złodziei.
Ty to mówisz?
Płaciłeś mi za wykradanie cudzych filmów.
Zabawny jesteś, co?
Skurwiel.
Drobiazg. Jedźmy. Policzyłeś je? Zgadza się?
Jesteś szczęśliwy?
Boję się.
Wziąłem pożyczkę z Wydziału ds. Uchodźców. I od pana Walii.
Wszystko wisi na włosku.
Otworzyłeś wytwórnię.
Bez kompromisów.
To nie jest trupa teatralna na rogu ulicy.
Dałeś sobie szansę, Jay.
Madan Kumar dostał szansę od Roy Talkies.
Nie wiem, co lepsze.
Gdy inni dają ci szansę, by pokazać, że doceniają twój talent?
Czy gdy nikt nie daje ci szansy i ze wszystkim radzisz sobie sam?
Za dużo myślisz.
Prawda?
Od bezczynności umysł rdzewieje.
I za dużo gadasz.
Ja? Za dużo gadam?
Cicho.
Koniec tej paplaniny.
Chcę dziś spać spokojnie.
Bez strachu.
Dobrze.
Hej, podejdź tu! Złapię cię.
Dokąd to?
Nie dotykaj wozu.
Chodźże tu.
Chwileczkę. Przejście.
Proszę przejść.
-Jest Jay. -Cześć.
Nie pracowałeś w Roy Talkies?
Pracowałem.
Panna Sumitra przyszła spytać o Jamsheda Khana.
Nie spotkaliście się w Lucknow? Mówił coś?
Byłeś tam, gdy wybuchły zamieszki?
Poprosił, żebym zaczekał na niego na dworcu.
Miał tam przyjść.
W teatrze dałem mu bilet.
Nie dotarł na dworzec i...
Wsiadłem do pociągu do Karaczi.
Wiesz, gdzie on może być?
Szczerze?
Gdyby Jamshed żył, nie musielibyśmy go szukać.
Jay!
Nie był kimś, kto zgubiłby się w tłumie.
Gdyby żył w Pakistanie, Indiach lub za granicą,
byłby już gwiazdą.
Więc po wyjściu z kina Awadh w Lucknow
nie spotkaliście się?
Chodźmy.
Nie.
Napisy: Dariusz Makulski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem: Krzysztof Wollschlaeger