ALPRAZOLAM
UNIVERSIDADE DE GODOLKIN HUMANA
ENTRADA DE HUMANOS
ABERTO
HAMBURGUESERÍA VOUGHT
PROPINAS
BOLO DE LARANXA E ARANDOS
RESISTE
Ola. Benvido a Jitter Bean. Que che poño?
Que carallo é iso?
Vale.
Perdoa.
Levo este bolo de laranxa e arando, puta.
Merda!
Non entendo nada.
Eu non son Odessa.
Agás a de Marie, as partidas poñen que morreron.
Non pon as causas das mortes.
Igual loitastes a morte os 25 nunha gaiola,
e mataches un feixe de bebés.
Non tiven poderes ata a adolescencia.
Que sentido ten?
Sexa o que sexa Odessa, es a única supervivente.
- Pódenos vir ben. - Non, para nada.
Luz Estelar dixo que era unha arma.
E ti es Odessa.
Está bastante claro.
- Igual podemos usarte como arma. - Non son unha arma, vale?
Non son nada.
Por que lle imos facer caso a Luz Estelar?
E por que non?
Dille a Marie que volva á uni e que busque Odessa.
E ti es Odessa.
Non pode ser unha puta casualidade.
Ela xa o tiña que saber.
Pero dixo que había que detelo.
Se sabía que era eu, por que me salvou de Palleiro?
Paréceme moita casualidade.
Dá igual, é moi forte.
Que facemos?
Igual podo…
- preguntarlle a Pam. - Quen é Pam?
Esta, a da foto.
A miña tía Pam.
- Tes unha tía? - Non de sangue. Era…
moi amiga de miña nai.
Era coma da familia.
Poida que teña o seu número de hai uns dez anos.
Preguntarei en Vought.
Aínda me quedan algúns amigos.
Volvede ó campus, que se van dar conta de que faltades.
- Tede coidado. - Eu vou pasar.
Collo o día libre.
Diréivolo doutro xeito.
Fóra, hostia.
Emma, agarda un momento, por favor.
Teño que preguntarche polo de onte.
Xa.
No arquivo.
- Si. - Cando medrei e quedei espida.
Que me viches as tetiñas e a peseta en grande.
Tranquilo, en serio. Que riquiño.
Mimá, non.
Falo do que pasou logo de medrares.
- O de… - Si, cando volviches minguar.
Cando enchín de vómito tres papeleiras, xa.
Era unha emerxencia.
Estou ben. De verdade.
Normalmente xa non teño que facelo.
Só preciso odiarme a min mesma para minguar.
A ver, xa sei que non semella un avance, pero si o é.
Choca.
Non son Odessa.
Non son a puta elixida, vale?
- Os elixidos son… - Harry Potter.
- Neo. - O puto Frodo.
O puto Frodo.
Exacto.
Tipos brancos con cara de bebé.
Non alguén coma min.
Igual Pam me explica que cona pasa.
Dende cando non falas con ela?
Tenteino hai uns anos, cando meus pais…
Non quería nin falarme.
A min deixoume sufrindo en Red River e tentou adoptar a Annabeth.
É unha cabronada, pero case me aledei cando lle denegaron a adopción.
Así que si,
verei a Pam.
Non vai ser nada raro nin horrible.
Deberiamos falar do que che dixen a outra noite?
Si, pero…
igual agora non é o mellor momento, non?
Ola, Pam. Son Marie.
Podemos quedar para falar?
Non o ides crer.
Volveu a mesmísima raíña.
Perdón.
Querémoste, Cate.
Ola, Cate!
Encántame o gorro.
Pasádevos mañá para un Prepárate comigo especial.
Que che campe un gorro non é doado.
Dádeme un "gústame" se credes que debo mudar a pel en solidariedade.
- Querémoste, Cate! - Es a hostia!
- Que Deus te garde. - Heroína.
Benvida, dona Famosiña.
Mira como te queren.
Que raro o brazo. Coma un bate de béisbol de goma.
- Cate! - Coidado co aguillón!
Coidado co aguillón! Ei!
Queres morrer? Eu tampouco.
Non oio nada.
Pois escoita isto.
Vought encargouche unha perruca con pelo virxe,
das xemelgas norueguesas que llo venden a Beyoncé.
Bo é que fagan algo ben os noruegueses, non?
- E iso? - É o Día de Thomas Godolkin.
O decano cre que recuperar a celebración anima a xente.
Noite de historia, música, grellada,
e algunha persoa deixará que Profundo a desflore.
Nese mesmo banco.
Merda.
- Cagámola. Cagámola de carallo. - Mantén a calma.
O reencontro!
Emoticonas de corazón e chorando.
Que bárbaro recuperar a Cate e a Marie case ó tempo!
É case insoportable presenciar tanta grandeza.
Ai, e Griliño tamén está.
Cate, como estás?
É terrible o que pasou.
Aínda menos mal que encontraron os responsables.
Si.
Foron uns putos animais.
Vouna levar á clase.
Pero tedes todes Optimización de Heroes, xa imos xuntes.
Eu non vou a esa turbia clase de matanza entre gladiadores,
pero vós, gozade dela.
Xenial. Por aquí, vamos. Mellor non facer esperar o decano.
Merda!
Moi ben, Marie.
Pero temos traballo por diante.
Fiona, que decepción.
Marcha.
Nesta clase están algúns dos heroes máis poderosos
que pasaron por aquí.
Queda un pasmado.
Malia iso, a Cate Dunlap, benvida,
vencérona uns meros matóns, fans de Luz Estelar.
Non todos somos a proba de balas.
Os súperes somos menos, non?
Dez millóns a un en todo o mundo?
Se os humanos se aclaran dunha puta vez e se organizan contra nós,
hai que asumilo,
estamos fodidos.
Dádelle unha volta ata que nos volvamos xuntar.
Rematou a clase.
Non marches, Marie.
Temos que falar.
A ver, Marie, dime, por que te cortas?
Como?
Por que te cortas para acceder ós poderes?
É que sempre o fixen así.
O de autolesionarse é un trastorno moi desagradable.
É moi humano.
Non me autolesiono. É o meu xeito de loitar.
O que ti digas.
Agora es Angelina Jolie en Inocencia interrompida
e o que quero ver é a Angelina Jolie en Salt.
Poderías chegar a ser espectacular
se creses na túa capacidade.
Lavouvos o cerebro. Esperta dunha puta vez!
Antes ou despois, terás que enfrontarte ó que fixeches.
Mira, non sei que che pasa,
pero xa podes ir espelindo.
Ela tiña razón.
Fixen cousas.
- Moitas. - Sabes que estás de baixon, non?
Non me fodas.
Non penses que vou ser eu quen te ature.
Caralluda a herba.
Sabes o de: "Se amas unha persoa, déixaa ir"? É certo.
Se che interesa pouco, Sam.
Así que o noso rematou. Vale?
- Claro, vale. - Mira,
paso disto.
Tampouco gañei tantos seguidores cando empezamos a saír.
Vale.
Teño que marchar.
Non me estraña que marchase.
Pensa que es un puto monstro.
E ten razón.
- Non. - Es un monstro.
Lembras a muller que agarraches?
Chamaba a berros polo seu mozo, pero arrastráchela igualmente.
Cala!
Todo o que querían Patriota e Vought, ti facíalo.
As prácticas de verán máis fodidas da historia.
Dásme gana de vomitar.
O que?
Déixame!
Sóltame, monte de merda!
- Que te fodan! - Dás noxo!
Ei, Sam, aquí arriba.
JFK Jr. finxiu a súa morte.
En serio, escoita.
O 5G provoca cáncer.
- Xúrocho! Sam! - Á merda.
O 11S argallouno o Goberno.
Volve!
Díxome que fose máis forte.
Como Angelina Jolie en Salt ou unha carallada así.
Unha espía dunha peli mediocre?
Por que cona é tan grimoso comigo?
Non sei, igual porque es a elixida e el sábeo.
E dálle coa puta teima.
E Cate? Contaríalle a Código o que fixemos?
- Non o sei. - Non?
Todo o que non sabes dá para un libro.
A que carallo vén isto?
Non o sei.
Son…
Era virxe.
Virxe de que?
Virxe, virxe.
Antes do noso,
supoño que, tecnicamente,
era… virxe.
Tecnicamente?
A ver, Eddie Fineman fíxome un dedo en Red River tralo tobogán,
pero nunca fixera o de…
xuntar xenitais con xenitais
coma ti e mais eu…
Non podes dicirlle "quérote" á primeira persoa coa que te deitas.
Esa é a túa resposta?
Síntoo. É a verdade.
Puideches escoller unha chea de verdades á parte desa.
Non me fodas.
- Non me fodas ti! - Non, iso.
Súbeo un pouco máis, anda. Máis. Máis!
FAI QUE AMÉRICA VOLVA SER SÚPER
Que carallo pasa?
Non che encanta?
Máis vale que si!
Son coma os pósteres de Patriota.
Cando pasas ó lado, aparécelle Xesús no ombro.
- Dous salvadores. - Vale.
Por que hai fotos miñas por todas partes?
Non mirastes os móbiles?
Hai novas clasificacións.
Jordan, es número un!
Vale, ven comigo.
Preparareite para a cerimonia.
Mira.
Pam: Si, quedamos.
Xa, a alfombra nova semella o refugallo dunha xeadería, pero gústame.
Harmoniza o espazo.
Dime, Cate, que podo facer por ti?
Dille a verdade a Vought.
Encantado. Que verdade?
Que Emma, Jordan e Marie tentaron matarme.
Non me parece moi boa idea.
Se non, cóntoo eu.
Contalo en Vought significa contarllo a Patriota.
E se lle contas a el o que pasa, tesllo que contar todo.
A ver, faremos a proba.
Que hai, Cate. Son eu, Patriota.
Dis que te atacaron?
Que che rebentaron medio cranio?
Vaia putada.
Que pasou despois?
Non estás ben.
Escaralláronseche os poderes.
Non es mellor cós humanos.
Tes un lugar especial en Vought.
Por que arriscarse?
Queríanme deixar morrer,
e teño que finxir que somos supercolegas?
- Os collóns! - Tes que centrarte
en recuperarte.
E lembra que o teu valor no mundo se mide polos teus poderes,
e que, sen eles, non es nada.
Tentaremos recuperalos, vale?
Que vaia ben, Cate.
Non atopas a saída?
É todo teu.
É híbrido, coma ti.
Mandámoslles un igual ós teus pais.
Hostia puta.
Xa.
É…
Só unha parte do que che pode ofrecer a universidade.
Podes estar aquí e ser ti.
Ola, tiras unha foto comigo?
- Claro, veña. - Toma!
Cambia de xénero.
Vai ó carallo.
Fíxenche un discurso ben bo.
Primeiro falas das vellas lendas da uni e despois de afrontar o futuro con valor.
Tamén escribín algo
das dificultades de ser trans no mundo,
pero que a uni te acolleu cos brazos abertos.
E ocorréuseme a palabra "transtástico". Inventeina eu.
Non son trans.
Son bixénero.
E isto é unha bicoca, así que non sexas tan desagradecide.
Será algo xeracional?
E se digo que non?
A diferenza de ti, esta moeda só ten unha cara, e non ten "non".
Non me digas que non é o que sempre quixeches?
Pasáchelo ben en Elmira?
Aprende o puto discurso, dío cun sorriso
e, cando che pidan que mudes,
garda a pirola, infla os globiños e faino.
RESISTE
Ola, Emma.
Ola.
Que farías se tiveses que ver acotío a persoa
que tentou matarte e te deixou por morta?
Sorrirlle coma se non pasase nada?
Tecnicamente, foron Jordan e Marie.
Ou sexa que…
Hostia!
Ola, benvida a Jitter Bean. Que che sirvo?
Por onde empezo? Ponme 17 madalenas, por favor.
Deza…
- Dezasete madalenas? - Si, 17.
Das que queiras.
Cárgalle.
Non son todas para min. Teño unha festa.
A típica festa de madalenas.
Festa de madalenas.
Xa.
Cago en tal!
- Espera. Déixasmo ver? - Non fun eu.
- Non o colguei eu, cona. - Perdoa. Non quero molestarte.
Ei.
Que pasa?
Todos os días algún cabrón ameázame con pegarme,
violarme ou matarme
porque pensan que colgo estes carteis do carallo.
Cáeme o pelo e en tres días tiven catro ou cinco ataques de pánico.
- Deixa o choio. - Se atopase outro…
Oe, non todos somos uns desalmados.
Créalo ou non.
Axúdame a descubrir quen fai isto, vale?
Non teño nin idea.
Hai cámaras, pero non se ve a ninguén.
Arríncoo e volve aparecer ó segundo.
Pode ser alguén invisible.
A Maverick vaille máis a bestialidade que a xustiza social.
Pero vai ti saber. Manda carallo. Un velocista.
Teletransportista.
Igual un súper que se camufle.
Algo máis, á parte das 17 madalenas?
Paso delas.
Un café só.
Cunha palliña.
Vale.
Hostias.
Velocista!
Grazas!
Pilleite.
Perdón. Síntoo.
Perdoa. Ei, só quero falar contigo!
Perdón.
Espera! Volve!
Perdón.
Perdoade. Síntoo moito.
Desculpade.
Parabéns.
Non, para!
Perdón.
Hostia!
- Lisca. - Cate?
Cate, son eu. Déixame pasar.
Cate?
- Preciso a túa axuda. - Sam, non podo.
Todo o que fixemos, as persoas… Non as dou sacado da puta…
Non as saco da cabeza.
E quero que desaparezan, así que…
Dálle, por favor.
Fai… Fainas desaparecer.
Sam, non podo.
Os médicos non me deixan usar os poderes.
Que? Non. Cate, só unha vez. Unha, nada máis, vale?
- Fixéchelo millóns de veces, cona! - Xa o sei!
- Hostia, pois…! - Xa. Non!
Tes razón, vale?
Fixemos moito dano.
Fíxenlle dano a Luke de tanto convencelo.
E non podo seguir facéndoche o mesmo a ti, vale? Síntoo.
Xa.
- Carallo! - Vistes iso?
Paso. Apartade.
Paso.
Sam, que fas?
Para. Sam, para!
Sae de aquí, Jordan, hostia!
Reláxate, cona!
Que carallo pasa?
Dous que che romperon a parede.
Merda.
Sam, para, carallo!
A ver se deixas de poñerte agresivo con quen che quere axudar.
Non. Ninguén… Ninguén pode axudarme.
Déixame probar.
Eu só quero…
Eu só quero esquecer.
Eu tamén.
Luke tivo a mellor idea.
Non.
Ei.
Non tal.
Teu irmán trabucouse.
Non pensaba con claridade.
E queríate.
Sábelo.
Se quixeses mancarte e el o soubese…
mataríate, hostia.
Xa houbo mortes abondas.
Estou ata o puto cu.
Ti non?
Ola, tía Pam.
Son eu. Xa sei que me…
odias a puta morte,
pero axúdasme a resolver un misterio?
Bla, bla, bla. A cona que me fundou.
Si?
Ola.
Son eu, tía Pam.
Non me chames así.
- Que casa máis bonita. - Grazas.
Levo aquí uns anos.
Queres algo de beber?
Non, moitas grazas.
Non quero nada.
Lin que estiveches… no cárcere.
Preocupáchesme.
Xa. Non.
Xa é auga pasada.
Grazas a Deus.
Despois…
pasei moito tempo buscando a Annabeth.
- Sabes algo dela? - Non.
Non sei onde está.
E… ti que tal estás?
Teño un Zoom cos do club de lectura en 30 minutos.
Xa. Vale.
Lembras esta foto?
Si. Fixémola ó día seguinte de naceres.
Atopeina
nun arquivo chamado "Odessa".
Diche algo ese nome?
Non. Non me soa de nada.
Pero a foto é na clínica.
Que clínica?
A clínica de fertilidade onde te concibiron.
Perdoa.
Concibíronme nunha clínica?
Na Universidade de Godolkin.
Jackie e Malcolm levaban anos tentándoo.
A in vitro era moi cara. Apareceron os de Vought e…
Foi coma un milagre.
Pagárono eles todo.
Non mo contaron.
Pois creo que teño máis fotos dese día.
A ver. Se non daban tido fillos, como tiveron a Annabeth?
Aí non interviñeron médicos.
Resulta que o milagre foi Annabeth.
Toma.
Impórtache se…?
Déixasmas levar?
Farei copias.
Lévaas. Queda con elas.
Por que me ten el no colo?
É o doutor Gold.
Levou o parto.
Coñécelo?
CENTRO DE ARTES ESCÉNICAS
Estádesvos a preguntar:
"Que saberá este vello de márketing?"
Verdade?
¿E se vos digo que levo o 17 % da recadación das miñas grellas,
que son embaixador de marca do Ximnasio Vought
e que a miña fragancia
supera en vendas a Tobacco Vanille de Tom Ford?
Unha conta corrente de nove cifras indica que sei a hostia de márketing,
así que prestade atención.
Vouvos dar unhas leccións. Vale?
A ver, a cousa vai así.
- Cando saiades… - Manda carallo.
…tedes que saber gañar o pan.
Non todos seredes superheroes. Ningún de vós entrará nos Sete.
Iso xa volo digo, non ides entrar.
Entón, como expandimos…?
Esa é a cuestión.
Fuches ti.
A ti que che pica?
Es a das pintadas!
Non sei de que falas.
…é a mensaxe?
Que defendedes?
Que queredes dicirlle ó mundo? Esa é a cuestión.
Fuches ti. Cacheite coas mans na masa.
- Estás tola. - O carallo!
Es fan de Luz Estelar. Recoñéceo.
Cala a boca!
Logo teño razón.
- Merda! - Sabíao!
A xustiza nunca esquece, carallo.
Emma, por favor, non o contes.
Harper, non me fodas!
Es imitadora? Cría que o teu poder…
era ter cola.
Son coma os camaleóns.
Podo copiar os poderes dos demais uns 60 segundos.
A cola só é un puto gran no cu.
Estasme a deixar alucinada.
Veña.
Imítame.
Hostias!
Manda carallo.
Falo mellor ca min.
É humillante de carallo.
- Xa. - Ai, mimá! Perdoa.
Mi madriña, como o aturas?
Por Cristo, é superincómodo.
Xa, afaste a estar espida en público.
Xa está?
Harper, que cona fas?
O ano pasado lambíaslle o cu a Justine
e agora es unha activista graffiteira?
Non nos vas delatar, non?
Non son unha acusona de merda.
Como que "nos"?
Imítaslle moito a ela.
Ti cres?
Non sabía que fumaba.
Daquela fumabamos todos.
Eramos novos e estúpidos.
Tes o…
tema do club de lectura.
- Certo. - Si.
Si.
Podo ir ó baño antes de marchar?
- Lévame un cacho volver. - Si.
Está aí, á dereita.
Cría que fora por cartos.
- Que? - Pensei que meus pais cobraran.
Por inxectarme o composto V.
Pero non o fixeron por iso.
Fixérono porque querían ter un bebé.
E queríante máis que a nada.
FELIZ ANIVERSARIO, ANNABETH!
É mellor que marches.
Tía Pam, que carallo é isto?
- Vive aquí? - Non, xa non.
Por que vive contigo? Como non mo dixeches?
- Non podía! - Mentira!
Agocháchela de min todos estes anos?
Sabes a putada que me fixeches?
Marie, tiñámosche medo!
Masacraches os teus pais!
Ela non te quería ver.
Tivo que pasar dous anos nun centro de acollida,
e ó final deixárona vir comigo.
Tentei darlle unha boa vida, e creo que o fixen.
- Quero falar con ela. - Imposible.
Si que é posible, hostia.
Onde está?
Non quere verte.
É a súa elección.
Eu non tiven…
elección.
Meus pais inxectáronme un fármaco.
Decidírono por min.
- Xa o sei. - Non! Non o sabes.
Porque me acabas de dicir, tan pancha, que os masacrei!
Non sabes nada!
Era unha nena
á que lle veu a regra.
E punto.
E ti fasme sentir coma un monstro por iso.
E deixas que miña irmá pense que son un monstro!
Deixas que crea que é culpa miña!
Eu quería a meus pais.
Pero foi culpa deles.
Non miña.
Dillo a Annabeth.
Lembrade, unha supermente é tan importante coma un supercorpo,
así que pedide o menú infantil extragrande na Hamburguesería Vought.
E mañá vémonos baixo o mar.
Preparados, listos, xa, a pasalo ben. Aquí aprender é o teu superpoder.
O salón é a torre da diversión na avenida V.
Avenida V, avenida V.
Espera e verás…
Tomeite por un becho raro por querer ver un programa infantil.
Podes ser todo iso na avenida V!
Pero xa lle vexo o sentido.
Sácasme un peso de enriba.
Grazas.
VOUGHT NENOS
Luke e eu viámolo de nenos.
El xa era maior para debuxos,
pero era o primeiro en erguerse
os sábados e sacábame da cama.
Faime sentir protexido.
Enténdote.
Falo con el, sabes?
Na miña cabeza.
Cóntolle que tal me foi o día
e pídolle consello.
E diche algo?
Non.
Pero gústame imaxinalo.
Daría o que fose…
por cinco minutos máis.
Que lle dirías a Andre,
se puideses?
Non o sei.
"Quérote" soa a clixé.
Seguramente xogariamos ó Madden.
E diríalle que o quería.
Debinllo dicir máis.
Porque nunca se sabe o que vai pasar.
Queres ver outro?
Ola, rapaces, benvidos a…
Faime pensar na casa.
…onde todo é súper. Ben!
Por que non vas?
Por miña nai.
Miña nai…
tenme medo.
- Es o seu fillo. - O fillo
que esnaquizou a casa,
o coche, a uni.
Xa.
Pero, Sam, non dás tanto medo.
Preparados, listos, xa, a pasalo ben. Aquí aprender é o teu superpoder.
O salón é a torre da diversión
na avenida V.
Avenida V!
Ola, traio outra persoa.
- Ela é Ally. - Ola. Emma.
Hostia puta.
Ti eras Griliño.
Era.
Pero YouTube desmonetizoume.
- É de fiar? - Probablemente.
Abofé que si.
Vale. A ver.
Reunión secreta. Vamos!
Cal é o plan?
- O plan. - Vale.
Pensaba escribir "fascista"
na estatua de Patriota mañá ó xantar.
En amarelo ácido, non hai quen o borre.
E deixaremos panfletos nos coches do aparcadoiro.
E o venres escribiremos "Puto Patriota" nun camión de Vought.
Iso é todo?
Estades de broma?
Perdoa, a que vés?
Non, a ver, admiro os collóns que lle botades.
Ou sexa, pódenvos matar se vos pillan,
pero, dende a crítica construtiva,
isto son parvadas inútiles.
- Vale. Lisca. - Non, perdoa.
Só digo que podedes facer moito máis.
Deixádevos de actos vandálicos de merda.
Pero que máis podemos facer?
Darlles onde lles doe.
A pintura pódena borrar. O que hai que facer é…
sabotaxe!
Armala! Montala ben gorda!
É ou non é?
Estades comigo?
Nós non somos desas, Emma.
- Sodes tal. - Imos a Interpretación.
Ela está a nada de ser un fetiche en OnlyFans.
Mamona.
Non somos heroínas.
Eu tamén pensaba así.
Pero alguén creu en min.
E cría que era unha heroína.
E…
E como el o cría…
empecei a crelo eu.
E agora dígovos o mesmo a vós, hostia.
Podedes ser heroínas.
E armala de carallo.
Non, en serio.
DÍA DE THOMAS GODOLKIN
- Ei, viches a Jordan? - Aínda non.
Grazas. Graciñas.
Este ano celebramos
o 60 aniversario da Universidade de Godolkin.
A xenialidade e a sabedoría de Thomas Godolkin
son evidentes en cada un de vós.
E, mentres seguimos a nos transformar en sermos máis perfectos se cabe,
lembrade a vosa historia.
Sen deixar de mirar cara ó futuro,
debemos manter as tradicións.
O sistema de clasificación da Universidade de Godolkin
é fundamental para a nosa supervivencia.
Marie!
As clasificacións permítennos saber…
- Ola. - Que tal coa tía Pam?
De puta pena.
- Pero descubrín cousas. - Quérote.
Quérote.
Malia que dicilo me dá a hostia de medo,
e non quero sufrir
e nunca llo dixera a ninguén,
ou non así.
É que agora doume de conta
de que non sabemos que pasará mañá ou o próximo ano.
E non me quero arrepentir…
Vouvos presentar unha persoa que comprende o valor das clasificacións,
actual número un e quizais meirande número un ata agora,
Jordan Li.
Jordan!
Quero agradecerlle á universidade a oportunidade de poder dicir a verdade.
Hoxe podemos unirnos nun ideal común como súperes.
Todes nós nacemos sendo incribles.
É "transtástico"!
Compráceme estar aquí,
absolte logo de tantos meses encarcerade inxustamente e…
Desculpade.
Andre Anderson está morto.
Morreu nese cárcere
e, se estivese aquí, querería que eu dixese a verdade.
Toda a verdade.
Matárono os seus poderes.
Non queren que o saibades.
Vought non quere que o saibades.
Pero eu quero que saibades
que Andre morreu sendo un heroe,
tentando liberarnos.
Vought quere que creades que a Cate a atacaron fans de Luz Estelar.
- Jordan, non. - Pero eran inocentes.
Foron pandotes que Vought asasinou.
A Cate non a atacaron fans de Luz Estelar.
Fun eu.
Subtítulos: Marina do Albardeiro
Supervisora creativa: Abraham Díaz López ron fans de Luz Estelar.