15 LISTOPADA 2022 GODZ. 7.58
Coś nam umyka.
Tylko nie wiem co.
Czegoś nie widzimy.
Może zrobi pani sobie przerwę?
Pracuje pani od sześciu godzin.
Są naciski z biura komisarza.
Za dwa dni chcą mieć raport.
- Zamówić kolejną kawę? - Nie.
O co chodzi?
Te korzenie. Spójrz na nie.
Wyglądają na bardzo grube.
Jeśli pani pamięta, parkowaliśmy przy figowcu.
To mogą być jego korzenie.
Korzenie drzewa figowego mogą mieć ponad cztery metry.
Zgadza się.
Ktoś musiał głęboko kopać, by tak je odsłonić.
Jak głęboko wtedy kopaliśmy?
Ciało psa było gdzieś półtora metra pod ziemią.
Zatem to nie my wykopaliśmy te korzenie.
Czyli że Sagar...
Zakopał ciało psa półtora metra pod powierzchnią.
Ale z pewnością kopał głębiej.
Tylko to tłumaczy odsłonięte korzenie.
Ale czemu kopał tak głęboko?
Gdzie pochowamy A?
- U pana Reddy'ego jest pusto? - Zgadza się.
Pochowaj go tam. Porozmawiam z nim.
Dobrze.
Każdy przy rozkopywaniu grobu zatrzymałby się po znalezieniu psa.
Nikt by się nie spodziewał drugiego ciała niżej.
Genialne.
POSŁANIEC
GOSPODARSTWO SAGARA GODZ. 8.42
ZNALEZIONO CIAŁO KIRAN REDDY,
YOUTUBERKI Z KANAŁU GHOST SHADOWS
Dziennikarstwo...
Dziennikarstwo. Wartości i ideologie.
Odesłać te rzeczy do domu na farmie?
WYDANE PRZEZ PUBLIKACJE POSŁANIEC
KOLONIA PORTOWA, DROGA NR 9, SATHYAVEEDU, VISAKHAPATNAM - 530035
PUBLIKACJE POSŁANIEC SATHYAVEEDU, GODZ. 10.06
Panie Sagar?
Co pan tu robi?
- Ty jesteś... - Sathya, student Journo Global.
Zapraszałem pana na konwokację.
A, no tak. Sathya.
- Aplikowałeś o pracę. - Owszem.
- Publikacje Posłaniec? - To tutaj. Należy do nas.
- To twoja firma? - Mojej rodziny.
Rządził tu dziadek, SatyaMurthy.
- Mam imię po nim. - SatyaMurthy.
Pan wejdzie.
Proszę usiąść.
Herbata czy kawa?
Nie, dziękuję.
Mogę pomówić z dziadkiem?
Już go z nami nie ma.
W 1962 roku nagle zniknął.
Wydawnictwo i drukarnia upadły.
Moja rodzina straciła wszystko.
Siedzibę przekształciliśmy na dom.
Przykro mi to słyszeć.
Ale...
Czy możesz mi opowiedzieć o jego artykułach lub książkach?
Proszę obejrzeć jego pokój, może to panu pomoże.
Pokażę panu.
Zapraszam.
Mój dziadek, pan SatyaMurthy.
Tak zostawił ten pokój.
Jego książki, biurko, dokumenty z tamtego okresu...
Tata zachował wszystko ku jego pamięci.
Sathya!
Za chwilę wrócę.
- Co chcesz, tato? - Sathya, kto tam jest?
- Kto ci pozwolił otworzyć? - Tato, ja tylko...
Dlaczego otworzyłeś zamek?
Mówiłem, że tylko ja mogę go otwierać.
- Tato! - Kto tam jest? Niech wyjdzie.
Tato, proszę.
- Każ mu... - Ale...
Chandramurthy?
To twój ojciec?
Kto cię tam wpuścił?
Natychmiast wyjdź.
Tacy jak ty nie mają prawa tam zaglądać.
Dlaczego tu jesteś?
Badam temat Posłańca.
Badasz temat Posłańca?
Nie zasługujesz, by wymawiać to słowo.
Tato.
Miałeś gdzieś iść, jak już wrócę. Zbieraj się.
- Ale... - Idź już.
Poszukuję kilku szczegółów.
Tu nie znajdziesz informacji.
Gdyby taki dziennikarz jak ty pisał o moim ojcu, to byłaby klęska.
Mój ojciec i ta gazeta mają chwalebną historię.
Nie degraduj jej swoimi podłymi wypocinami.
W czym rzecz?
To ty twierdzisz, że to chwalebna historia.
Co w niej wspaniałego?
Najpierw założył gazetę, a potem opuścił rodzinę i wydawnictwo.
Czym tu się zachwycać?
Kto ci to powiedział?
Nikt nie musi mi nic mówić.
Wszystko jest w sieci.
Czytałeś o tym w internecie?
I ty jesteś dziennikarzem?
Znasz w ogóle podstawową zasadę tego zawodu?
Weryfikujemy informacje w różnych źródłach,
a dopiero potem o nich mówimy.
Więc powiedz mi, co jest prawdą, a co fałszem.
Inaczej napiszę o tym, co wiem.
PREMIERA KSIĄŻKI
Inaugurując książkę Kodinala SatyaMurthy'ego,
Dziennikarstwo. Wartości i ideologie,
pragniemy podziękować wszystkim zgromadzonym tu gościom.
A teraz głos zabierze pan poseł Raghavaiah.
Witam wszystkich.
Jako poseł uczestniczyłem w wielu politycznych spotkaniach.
Ale będąc gościem honorowym na dzisiejszej inauguracji,
czuję się nad wyraz dumny.
SatyaMurthy to przyjaciel.
Prowadzi gazetę Posłaniec.
To numer jeden w Andhra Pradeś.
Siłą Posłańca jest to,
że jeśli jakaś informacja trafi już do druku,
możemy być spokojni, że jest to absolutna prawda.
SatyaMurthy kocha
swój kraj i sztukę dziennikarską.
Muszę wam opowiedzieć o incydencie z czasów ruchu wolnościowego.
SatyaMurthy zebrał wtedy grupę młodzian podobnych sobie.
Ukrywając się przed Brytyjczykami,
publikował wiadomości dla ludzi, ryzykując własnym życiem.
Wymyślił ładną nazwę dla tego rodzaju przekazu.
„Posłaniec”.
Tak samo nazwał gazetę.
To stanowiło duży problem dla ówczesnego brytyjskiego gubernatora.
Oddelegował ludzi do zniszczenia pras drukarskich.
Wtedy SatyaMurthy powiedział mi: „Niech zniszczą prasę drukarską.
Niech mnie aresztują.
Najważniejsza jest maszyna drukarska”.
Bo maszyna drukarska jest bronią SatyaMurthy'ego.
Przenieśliśmy ją więc nocą do latarni morskiej Satyapatnam.
Brytyjczycy tłukli nas,
by odkryć, gdzie ona jest.
Przetrzymaliśmy ból i nie pisnęliśmy ani słowem.
Po zwolnieniu wydawaliśmy Posłańca z tej samej latarni.
Od tego czasu latarnia morska była naszym logo.
Łącząc swoje doświadczenie, miłość i szacunek dla dziennikarstwa,
SathaMurthy napisał tę książkę.
Widać go w każdym jej słowie.
Nie ma nikogo, kto zasłużył bardziej na napisanie tej książki.
Liczę, że będzie ona drogowskazem
dla przyszłych pokoleń dziennikarzy.
To wszystko.
Dziękuję.
Wszystkim tym, którzy przyszli tu z szacunku do mnie,
jak również mojemu przyjacielowi, składam podziękowania.
Niegdyś przywódcy szli do polityki,
chcąc czynić dobro dla ludzi i kraju.
Raghavaiah zalicza się do nich.
Jednak czasy się zmieniają.
Coraz więcej osób goni
za władzą i pieniędzmi.
Sektor dziennikarski, jak polityka, też staje się skorumpowany.
Dziennikarze, którzy powinni kwestionować błędy,
dla zysku publikują fałsz.
Pamiętajcie o jednym.
Polityka i dziennikarstwo są jak dwa tory pociągu.
Biegnąc równolegle do siebie,
skierują pociąg demokracji ku wygranej.
Ale w żadnym wypadku nie powinny się ze sobą spotkać.
Ta myśl zainspirowała mnie do napisania tej książki.
Nie chcę, by nasza branża była skalana.
Jako dziennikarze
możemy nie być w stanie zmienić świata naszymi wartościami i zasadami.
Ale może uda nam się pchnąć do zmian choć jedną osobę.
I ta zmiana poprowadzi kraj w kierunku postępu.
DZIENNIKARSTWO. WARTOŚCI I IDEOLOGIE AUTOR: SATYAMURTHY
- Bhupathi. - Tak.
Murthy,
naprawdę wierzysz, że politycy i dziennikarze połączą siły?
To jeszcze nic.
Może być nawet gorzej.
Partie będą zakładać własne gazety
i całkowicie zduszą wolność prasy.
Czekaj i patrz.
- Tak, Bhupathi? - Mogę prosić o podpis?
- Bhupathi, jak twój syn? - Ma się dobrze.
Idzie do szkoły.
POMYŚLNOŚCI, SATYAMURTHY
- Chakrapani, chodź. - Dzień dobry.
Murthy, to Chakrapani.
- Witam. - Witam.
Założył nową partię, Prajavakku.
Będzie startował w wyborach jako mój przeciwnik.
Być z panem na jednej karcie to prawdziwy zaszczyt.
Nie chcę z panem konkurować.
Ale pora, by więcej młodych weszło do polityki.
Zdecydowanie. Cieszę się.
- Zrobimy sobie zdjęcie? - Jasne.
Chodź.
Bhupathi, dołącz do nas.
Ceremonia była niesamowita.
Nieprzypadkowo, Bhupathi.
To twoja zasługa.
Skupiając się na książce, zaniedbał pan pewne sprawy.
Dlatego...
Bilety do Tirupathi?
Obiecał pan złożyć wizytę po narodzinach syna.
Minęły już dwa lata. Zupełnie pan o tym zapomniał.
Powinien pan jechać.
Nadchodzącego festiwalu nie można przegapić.
Idą wybory.
Będzie ci ciężko ogarnąć wszystko samemu.
Praca związana z prasą nie jest ciężka.
Ale Bhupathi...
Powiedział, że się tym zajmie.
A ty zawsze powtarzasz,
że tylko ty i Bhupathi potraficie zarządzać gazetą.
Nie ma się co wahać, jedźmy.
O której ten pociąg?
Chyba o 18. Jest na bilecie.
Weź je.
Spójrz.
- Dokąd jedziemy? - Dziś Ayudha Puja.
Poczyniłem przygotowania. Jedziemy do redakcji.
PUBLIKACJE POSŁANIEC
- Subbayya. - Tak?
- Rytuał się zaczął? - Nie, czekamy na pana.
Chodźmy.
- Subbayya. - Tak?
Jedziemy do Tirupathi.
Nie będzie nas przez trzy dni.
Bhupathi będzie zatwierdzał artykuły do druku.
- Słuchajcie go. - Tak jest.
Bhupathi, po rytuale powinniśmy iść do latarni.
Co to jest?
Jeśli popełnię błąd podczas pisania, od razu wyrzucam kartkę.
Nie mieszczą się już w koszu.
Powinieneś ograniczyć błędy.
- Posprzątam tu. - Zrobimy to później.
Daj mi kurkumę i cynober. Rozpocznijmy rytuał.
Lakshmi, znasz historię o mnie i tej maszynie...
Tak, kochanie, mówiłeś mi już wiele razy.
Była twoją bronią podczas ruchu wolnościowego.
Wiele razem przeszliście.
Jest jak twój pierworodny.
- Coś jeszcze? - To wszystko.
Susheela.
- Tak? - Zerknij na to.
Zdjęcia z uroczystości.
Są ładne.
Na pojutrze potrzebujemy kokosów do rytuału.
- Wysłać Kalpanę na farmę? - Pewnie.
W porządku.
Kalpana.
- Kalpana! - Już idę.
Sprzątam pokój.
Co powiedział lekarz?
Raczej już nie będzie chodzić.
Na razie dał jej te szyny.
Ale będzie musiała trafić na wózek.
Czy wiesz, co mówi się o mańkutach?
- Co takiego? - Że lubią się z szatanem.
- Widać jesteście blisko. - To prawda.
Podoba ci się symbol naszej partii?
- Bardzo ładny. - Niesie wiadomość.
Partia Prajavakku miażdży opozycję dominacją w społeczeństwie.
Wspomnij o tym w gazecie.
O oświadczeniach pomyślimy później.
Jak zamierzasz wygrać?
Opowiadaj.
Wysłałem SatyaMurthy'ego do Tirupathi, jak prosiłeś.
Wróci za trzy dni.
Tyle mamy, żeby to załatwić.
Jaki jest plan?
Raghavaiah ma służącą, Kalpanę.
Ma uwodzicielską, śniadą cerę.
O czym ty bredzisz?
Nie chcę partii, która zaraz zniknie.
Moja ma przetrwać całe pokolenia.
Dlatego powinniśmy planować wszystko od podstaw.
Rozumiesz?
Kalpana jest pod moim wpływem już od dwóch lat.
Teraz zrobi wszystko, co powiem. Ślepo we mnie wierzy.
Dałem jej ważne zadanie.
- Wyjaśnię. - Przepraszam.
To ona.
Poczekaj chwilę. Zaraz wrócę.
Przepraszam.
Przepra...
Odsuń się, ktoś nas zobaczy.
Przyniosłaś?
Tak.
Proszę.
Martwiłam się, że ktoś może mnie nakryć.
Musiałam się namęczyć.
Bardzo bolą mnie ręce.
O nie! Bolą cię ręce?
Teraz lepiej?
Przyniosłaś to z jego pokoju?
Tak, z pokoju na górze.
Dobrze.
Bądź tu jutro o tej samej porze.
Teraz wracaj bezpiecznie.
Co to jest?
Kalpana przyniosła to z pokoju Raghavaiaha.
Przez dwa lata uwodziłeś ją dla tego zatrzasku?
Wysłuchaj mnie do końca.
To mosiężny zatrzask.
Pójdę z nim do Sambadu,
zrobię dwie kopie z żelaza
i pokryje je mosiądzem.
Jeśli poprosimy go, żeby zrobił cieńszą zasuwkę,
będzie lżej chodził.
Podaj mi ten magnes.
I gwóźdź.
Magnesy nie przyciągają mosiądzu.
Ale żelazo
pozwoli otwierać zatrzask od drugiej strony.
Otwarty, zamknięty.
Poćwiczę na jednym z zatrzasków.
Upewnię się, że mogę go otworzyć za pomocą magnesu.
Drugi zatrzask dam Kalpanie.
Zamontuj go w jego pokoju.
To też weź.
- Co to? - Słodycze.
Rozdaj je wszystkim w domu.
Dlaczego?
Powiedz, że się zaręczyłaś.
Pobierzemy się po wyborach, prawda?
Ty ich nie jedz.
Gdy przyjdziesz dziś nad jezioro, dam ci specjalne słodycze.
Dobrze?
- Dobrze. - idź.
Kalpana, dzieci są na dworze. Im też trochę zanieś.
Już to zrobiłam.
Kochana, co to za okazja?
Wychodzi za mąż, wujaszku.
Więc rozdaje słodycze.
Kiedy poznamy pana młodego?
Wkrótce ma przyjść po wasze błogosławieństwo.
To wspaniale. Posłuchaj, podjęliśmy decyzję.
Nie masz żadnej rodziny,
a dla nas nigdy nie byłaś obcą.
Jesteś jedną z nas.
Dlatego na wydatki weselne,
jak również po to, by zapewnić ci godną przyszłość,
otworzyliśmy konto bankowe na twoje nazwisko.
Od teraz co miesiąc będziemy wpłacać tam pewną kwotę.
Dobrze.
Dociśnij na środku.
- A gdzie słodkości dla mnie? - Tu.
Ukochany!
Kalpana, chodź tutaj.
- Zamontowałaś? - Tak.
- Rozdałaś słodycze? - Tak.
Miałeś przynieść coś specjalnego.
I przyniosłem. Chodź do mnie.
Nie, ktoś może nas zobaczyć.
Niby kto? Nie martw się, chodź.
Poza tym pobieramy się. Chodź, nie masz co się wstydzić.
No chodź.
Puść mnie.
- Nikogo tu nie ma. - Pan jest przemiłą osobą.
Wpłacił 15 tysięcy na nasze wydatki weselne.
Naprawdę?
Dlaczego kazałeś mi usunąć i ponownie zamontować zatrzask?
Już ci mówię.
Zanim ją zabiję,
będziesz samodzielnie drukował jutrzejsze wydanie gazety.
Za pół godziny udaj się nad jezioro z funkcjonariuszem Ramaną i prasą.
Rozumiesz?
Wyślijcie ciało na sekcję.
Co się stało?
Samobójstwo.
Służyła u pana Raghavaiaha.
Zbiorowo ją zgwałcili.
Bała się upokorzenia, gdyby sprawa wyszła na jaw.
Napisała list samobójczy i utopiła się.
O czym pan mówi?
Stoi za tym pan Raghavaiah?
W rzeczy samej.
Nie mogę w to uwierzyć.
Zbadamy to z samego rana.
W porządku. Chodźmy.
Gazeta.
POKOJÓWKA POSŁA POPEŁNIA SAMOBÓJSTWO
Co się dzieje w tym domu?
Kto stoi za śmiercią tej niewinnej duszy?
To ponoć dobry człowiek,
który walczył o wolność.
Przypisuje sobie naszą niepodległość.
Ale jak odpowie na to?
Jaka jest pewność, że to nie spotka waszych kobiet?
Kto stoi za tym okrutnym czynem?
Jego synowie czy sam Raghavaiah?
Byłem zdruzgotany, gdy rano przeczytałem Posłańca.
Dobrze znamy tę gazetę i pana SatyaMurthy'ego.
On publikuje wyłącznie prawdę.
Co więcej, Raghavaiah jest jego przyjacielem.
Nie daruje przestępcy, nawet jeśli się przyjaźnią.
Jak możemy im odpuścić?
Nie, nie możemy im odpuścić...
Czy przez te lata wybieraliśmy tak ohydnego człowieka?
Nie mówię tego w związku z wyborami.
Frustruje mnie to tragiczne zdarzenie.
Pytam o nich w imieniu ubogich.
Nie możemy darować komuś takiemu.
Wywleczmy go i przepytajmy.
Raghavaiah!
Kto odpowiada za to, co się stało? Pokaż się!
Jesteś nam winien odpowiedź!
Wyjdź!
Zaczekajcie!
Uspokójcie się!
Porozmawiamy z nim, a potem go zatrzymamy.
Panie Raghavaiah.
Proszę otworzyć drzwi.
- Wyważyć je. - Tak jest.
Przeszukać wszystkie pokoje.
- Tak jest. - Tylko dokładnie.
Na dole wszystkie drzwi są otwarte.
- Nikogo nie ma w domu. - Chodź ze mną.
Panie Raghavaiah.
Panie Raghavaiah!
Zamknięte od wewnątrz.
- Wyłam je. - Dobrze.
To przerażające.
Popełnili zbiorowe samobójstwo.
To dzisiejsza gazeta.
Zakładali, że nikt się nie dowie.
Sprawdź, czy okna są zamknięte.
Wszystkie są zamknięte.
Drzwi również.
Nie ma wątpliwości.
To na pewno samobójstwo.
Mamo. Tato.
Ostrożnie.
Subbayya chyba jest w domu.
O co chodzi?
Proszę pana...
POKOJÓWKA POSŁA POPEŁNIA SAMOBÓJSTWO
- Kto to napisał? - Bhupathi.
Przyszedł wczoraj do redakcji i wszystkich wygonił.
Czułem, że coś śmierdzi.
Ale nie spodziewałem się tego.
Co się dzieje, skarbie?
Pracowała dla tej rodziny od ponad dziesięciu lat.
Traktowali ją jak własną córkę.
Myślisz, że zrobiliby coś takiego?
Porozmawiam z Raghavaią.
Proszę pana.
Dziś rano cała rodzina popełniła samobójstwo.
Boże.
Nie, to się nie dzieje. Muszę iść.
Bhupathi!
- O co chodzi? - Gdzie Bhupathi?
Gdzieś wyszedł.
- Dokąd? - Nie wiem.
Ostatnio spędza dużo czasu z Chakrapanim.
- Zdrowie, Bhupathi! - Zdrowie!
- Zdrowie, Ramana Ghosh! - Zdrowie!
„Ta zmiana poprowadzi kraj w kierunku postępu”.
„Polityka i dziennikarstwo są jak dwa tory pociągu.
Nie mogą się spotkać”.
Czcze gadanie.
Nie jesteśmy głupcami, żeby słuchać bredni tego starucha.
Zapomnij o torach, Bhupathi.
Musimy się mieszać jak mleko i woda.
Musimy sobie pomagać.
Zabić każdego, kto przeszkodzi nam w drodze na szczyt.
To prawdziwa istota polityki.
Wiecznie rządzić mogą tylko ci, co nie boją się zabić.
Dlaczego zabiłeś wszystkich poza tą dziewczynką?
Dziewczynką?
Jaką dziewczynką?
Druga córka młodszego syna. Choruje na polio.
Była w narożnym pokoju.
Polio? Nie zauważyłem jej.
To nic. Miała szczęście.
- Co z nią zrobiłeś? - Wysłałem ją do krewnych.
Wysłanie ciał na cmentarz z pominięciem sekcji było trudne.
To jeszcze nie koniec twojej pracy.
Jutro wraca SatyaMurthy.
Zapewnij go, że przeprowadzono bardzo wnikliwe śledztwo.
Że rodzina zgwałciła dziewczynę.
Musisz go przekonać,
że to sprawka rodziny Raghavaiaha.
Gdy to kupi, da nam spokój.
Co więcej, doceni mnie.
Nie będę już musiał prowadzić kampanii.
Wygram z ogromną przewagą.
Poseł Chakrapani.
A za dziesięć lat będę premierem.
Tylko pamiętaj wtedy o nas.
Na pewno awansujesz.
Czego chcesz, Bhupathi?
Chcę mieć własną prasę i gazetę.
I kupę pieniędzy.
Kogo obchodzą wartości, zasady i etyka?
Własna gazeta.
Która wspierałaby moją partię.
Sprawię, że to się ziści. Zdrowie!
- Zdrowie! - Zdrowie!
Nie mogę uwierzyć, że Bhupathi zrobił to wszystko.
Powiemy o tym policji?
Ramana Ghosh jest po ich stronie.
Wykorzystali zaufanie do Posłańca
i obrócili kłamstwo w prawdę.
Nigdy im tego nie wybaczę.
Ujawnię ich prawdziwe oblicze jutro w tej samej gazecie.
Pokażę Bhupathiemu,
jaka może być siła prawdy.
Pan Chakrapani, kolejny poseł. Przepraszam, kolejny premier.
Impreza była wspaniała.
Przyszły naczelniku policji, do zobaczenia jutro.
Kiedy już wróci stary.
Będziesz miał własną gazetę.
Śpij spokojnie.
Chcesz papierosa?
POMYŚLNOŚCI, SATYAMURTHY
Był tu SatyaMurthy.
O czym ty mówisz?
Miał wrócić dopiero jutro.
Podpisał mi tę książkę, ale zostawiłem ją w jego aucie.
Skąd się tu wzięła?
Mógł nas podsłuchać?
Chodźmy.
Prędko.
Już idę.
Kiedy wróciliście z Tirupathi?
Dopiero co.
Mieliście wrócić jutro.
Skończyliśmy naszą trasę wcześniej.
Mąż jest w domu?
Wyszedł coś załatwić.
Wyszedł?
Wracam z redakcji, nie było go tam.
Dokąd mógł się udać?
Nie wiem. Nic mi nie powiedział.
- Jak udała się pielgrzymka? - W porządku.
- A zatem do jutra. - Dobrze.
Wie o wszystkim.
I chyba wtajemniczył żonę.
W jej oczach widać było panikę.
Zdemaskuje nas w jutrzejszej gazecie.
Cała nasza praca poszła na marne.
On wszystko zniszczy.
Myślisz, że mu na to pozwolimy?
Chce to opublikować, ale w redakcji go nie było.
Wiem, dokąd mógł pójść.
Ramana, idź tędy. Bhupathi, chodź ze mną.
Kto tam?
Ty?
Wrócił pan dzień wcześniej?
Miał pan wrócić jutro.
Czy musiał pan wrócić, odkryć nasz spisek
i nas zdenerwować?
Czy to było konieczne?
Masz pojęcie, co zrobiłeś?
Zamoczyłeś ręce we krwi zamiast w atramencie.
Zniszczyłeś poczucie szacunku i odpowiedzialności dziennikarstwa.
Po co to zrobiłeś?
Chodziło o pieniądze, które oferował Chakrapani?
Wstydź się!
Karma cię dopadnie, Bhupathi.
Ten grzech będzie prześladował ciebie i twoją rodzinę.
Zrobiłeś to, czego dziennikarz nie powinien robić.
Mogę wybaczyć Ramanie Ghoshowi i Chakrapaniemu.
Ale tobie...
Tobie nigdy nie daruję.
Ludzie dowiedzą się prawdy.
Jutro rano...
Puść mnie!
Puszczaj!
OBECNIE
Nazajutrz Bhupathi spotkał się z moją matką
i kazał jej powiedzieć światu, że jej mąż zaginął.
Groził, że inaczej mnie zabije.
Miała tylko mnie.
Milczała, by mnie chronić.
Wyjawiła mi to na łożu śmierci.
Przepraszam.
Uniosłem się, nie znając prawdy.
Czy maszyna drukarska wciąż jest w latarni Satyapatnam?
Być może. Nie wiem.
Masz już wszystkie informacje, prawda?
Pisz, co chcesz i jak chcesz.
Proszę pana.
Bardzo przepraszam. Tata nie powinien...
To nic, nie martw się tym.
Co będzie z moim stażem?
Gdy do firmy dołącza ktoś nowy,
mamy tradycję witania go piórem.
Nie potrzebujesz stażu.
Dokończ szkołę i zostań naszym pracownikiem.
- Pomyślności, Sathya. - Bardzo dziękuję.
Będzie pan na konwokacji?
Tak, tylko przypomnij mi o tym dniu.
- Oczywiście. - Świetnie.
- Dzięki. - Dziękuję.
Tato, martwiłem się.
Myślałem, że go obrazisz i odwoła mój staż.
Ale zaproponował mi pracę.
Pracować? Z nim?
Nie godzę się na to.
Nie chcę skończyć jak ty. Chcę odnieść sukces.
Mam wielkie nadzieje.
Ostrzegam cię, bo chcę dla ciebie jak najlepiej.
To pióro twojego dziadka.
Gdy obierzesz określoną ścieżkę,
potem jest ciężko z niej zejść.
Podejmij właściwą decyzję.
Dokąd zaprowadziły dziadka jego przekonania?
Co osiągnąłeś, idąc w jego ślady?
Nie mogłeś nawet wykarmić rodziny.
Nie mogę żyć tak jak ty.
Pies trącał dziadka.
LATARNIA MORSKA GODZ. 20.12
KA
Napisy: Marcin Kędzierski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Małgorzata Fularczy