Cholera!
KOLEJ NORTHERN PACIFIC
LAKE VALLEY, IDAHO, 1943 R.
Dobrze.
Carson!
O mój Boże! Emily! John!
Jak było w domu? Jak się czujecie?
Cieszę się, że znów jestem z rodziną.
-Masz wieści o Charliem? -Tak, mam.
Charlie ma się świetnie.
Dobrze, zważywszy na wojnę.
-Wszyscy wsiadać! -Tak.
Zobaczymy się na próbie chóru?
Tak. Oczywiście.
Cudownie było was spotkać.
Wszystkich, całą rodzinę. Muszę już lecieć. Więc lecę.
Tym razem to ty przynosisz placek!
Nie zapomnę o placku!
Widziałeś jej stanik?
Wiesz... nie widziałem. Wystawał?
Kolejny jest we wtorek!
To za późno, proszę pana!
Nie pozwolę pani wsiąść. W sensie technicznym pociąg już odjechał.
Dobrze. Odbierze pani to w Boise,
bo nie pozwolę pani wsiąść.
To nielegalne.
-Proszę się nie zbliżać. -Niech się dzieje!
Wsiadłam! Udało się.
Widzę. Bilet, proszę.
À propos biletu...
Jezu!
To znaczy, Jezu, tak bardzo mi cię brakuje.
Co?
Wyglądasz jak świruska.
Tak.
Będziesz się gapił przez całą drogę?
Co ja wyprawiam?
Ich własna liga
Jane Austen. Uroczy romans!
Podoba mi się, że nie przypomina bajki.
I to, że Elizabeth nie ma motylków w brzuchu, gdy poznaje Darcy'ego.
Potrzebuje czasu.
A później, w końcu, mają wspaniały romans.
Ale jeśli się nad tym zastanowić, czym w ogóle jest romans?
To świetna książka.
Pójdę po kanapkę.
DUMA I UPRZEDZENIE CZĘŚĆ 2
TOALETA
To może być coś wielkiego albo i nie.
Ostatni przystanek, Chicago, Union Station.
Przepraszam, wie pan, gdzie jest Baker Field?
-Nie. -Dziękuję.
Jednak się cieszysz, że wzięłam mapę, co?
Wow, Joey, masz rację. Zawsze masz rację.
Pokłony dla ciebie i twojej wiedzy o pakowaniu map.
Co byś beze mnie zrobiła?
Pewnie kupiłabym mapę w tym sklepie.
Naprawdę? Śmiało. Ja już sobie pójdę.
Hej, Joey, staraj się nie pyskować jak już będziemy na miejscu.
-To ważne. To może być nasza szansa. -Zaczekaj.
Co?
Hej! Hej, ty! Śledzisz nas?
Nie. Ja... Patrzyłam na tę ścianę, bo jest taka solidna.
Całkiem niezła.
Widać, że idziesz na nabór.
Nie idź za nami. Nie chcemy pomagać konkurencji!
Nie wygląda zbyt groźnie.
Chyba mogłabym z wami konkurować.
Ach tak?
To chodź. Jesteśmy spóźnione.
-W porządku. -Przepraszam.
Zupełnie jak w automacie do pinballu.
Ciekawe, jak się czuje taka kulka.
Serio, nie umiesz chodzić?
Nie uczyli cię tego na tej twojej farmie?
Weź jej torbę. Śpieszymy się.
-Żartujesz? -Weź.
-Doceń to. -Dobrze.
Przepraszam.
Co tu masz, u licha?
Wahałam się, które wziąć książki.
Książki!
To nie jest nabór do biblioteki.
W Nowym Jorku nie ma na to czasu!
Jesteś z Nowego Jorku? Ale chcę tam pojechać.
Jestem zewsząd. Z Nowego Jorku, Houston, Paryża,
-tego we Francji. Paryż znasz? -Tak.
-Spotykała się z aktorem. -Jo!
-Taka prawda! -Boże! Cary Grant?
Nie. Jimmy Stewart?
Hendricks Johnson.
Z Czarnoksiężnika z Oz. Gra chłopca z Bractwa Lizaków.
-To on dał... -Hej, fajtłapy!
Tędy! Czemu tylko ja patrzę na mapę?
Weź to, Joey.
Bo tylko ty trzymasz mapę.
Dobra, tylko nie filozuj, czytelnico.
-„Czytelnico"? -Dzięki, słodziutki.
Odpalił nam trochę fajek.
Dziękuję. Zachowam sobie na później.
Jesteś mężatką?
Tak, oczywiście.
Co on myśli o tym, że grasz w baseball?
Cóż, Charlie... Jest tym bardzo przejęty.
Kiedy mnie zwerbowali, nie wiedziałam, czy pojadę,
bo mam dużo obowiązków,
ale najbardziej na świecie kocham baseball.
Oczywiście oprócz Charliego.
Ale to tylko kwalifikacje
i darmowy przejazd do Chicago. Nigdy tu nie byłam.
Co za nudna historia.
-Mamy pięć minut, chodźmy. -W drogę.
Jasna cholera.
-Jasna cholera. -Jasna cholera.
Masz ramię jak strzelba. Może tak cię nazwę.
Strzelba!
Lepiej nad tym popracuj.
Nie wiedziałam, że tyle dziewczyn gra.
Skąd miałaś wiedzieć? Nigdy czegoś takiego nie było.
Dobra, groźne miny. Pokażmy tym dziewczynom.
Wszędzie rozsiewasz zarazki. Słyszałaś kiedyś o grypie?
Słyszałaś kiedyś o „zamknij się”?
Tak, słyszałam.
Panienko. Jesteś tą kubańską dziewczyną?
-Tak -Twoja mama mówi, że znasz angielski.
Tak. „Oklahoma, gdzie wiatr omiata równiny”.
Tak. Świetnie.
Może nie rozmawiajmy dziś z prasą.
Dzięki. Do zobaczenia.
-To się dzieje naprawdę? -Oby. Mamy bilety w jedną stronę.
Nie mamy innych planów ani pieniędzy.
Jak zwykle.
-Cześć. -Nazwisko.
Shaw. Carson Shaw.
Ach, tak. Łowca talentów oznaczył cię gwiazdką.
Masz gwiazdkę?
-Miło z jego strony. -Albo tusz się rozmazał.
Pomachaj panu Bakerowi. To jemu musisz zaimponować.
-On tu jest? -Uwielbiam twoje batoniki!
Start! Ruszajcie się!
-To obłęd. Będziemy zawodowczyniami. -To jest obłęd.
Słuchałam w radiu meczy z tego boiska.
Chyba Cubs tu grają jutro.
-Co? -Tak.
-Zero stresu. -Zero stresu.
Góra, dół!
Hej. A ty dokąd, do diabła?
Mówisz po hiszpańsku?
Nie wiem. Nie mam narzędzi...
Muszę to zrobić.
Jesteś z Kuby?
-Tak. -Dobrze grają na Kubie.
-Mówisz po hiszpańsku? -Tak.
Dzięki Bogu! Nikt inny nie mówi tu po hiszpańsku!
Uspokój się!
Tak, sprzedaż biletów nieznacznie spadła.
Nieznacznie? Spójrz na trybuny.
-To na pewno pomoże? -Tu nie chodzi o pieniądze, Pat.
Amerykanie potrzebują baseballu, żeby podtrzymać ducha walki.
Zgadza się.
Ludzie chcą oglądać kobiety biegające po boisku jak faceci?
Nasze zawodniczki to prawdziwe kobiety.
Żadnego noszenia spodni, przeklinania, spluwania...
Cholera! Ktoś to widział?
Myślę, że na razie wystarczy pytań.
Jestem bliski zamknięcia tego interesu.
Nie. Proszę pana, proszę mi zaufać, dobrze?
Znajdę kogoś, kto nauczy te kobiety... kobiecości.
Lepiej znajdź magika. Muszę się położyć.
Panowie, koniec zdjęć.
Ta też nieźle odbija. Te dziewczyny są świetne.
Czemu patrzysz, co robią inni? Skup się na sobie.
Tak, skup na sobie.
Macie rację. Potrzebuję takiej pewności siebie.
Marzenia...
To był po prostu fart.
Cholera.
Więc nazywa się Wonder Woman, ale pojawia się na samym końcu.
Duke Of Deception używa Korony Marsa,
by oddzielić jej ducha od ciała.
Nie ma jej nawet w komiksie, choć nazwano go na jej cześć.
Po prostu będziemy tak łazić?
Zaraz się zesram ze stresu. Myślisz, że wezmą cię do drużyny?
-Po prostu mów. -Dobra, będę mówić.
Napisałam więc list do redakcji.
Zabrano jej jedyną prawdziwą miłość, trzeba jej pozwolić mieć ciało.
-Myślisz, że niesie nam ciasto? -Nie widzę ciasta.
Zgubiłyście się, jadąc do South Side?
Przyszłyśmy na nabór.
Martwi się pan, czy się nie zgubiłyśmy, to bardzo uprzejme.
Chyba nie rozumiecie. To Liga Amerykańska.
-Jesteśmy Amerykankami. -Tak, jesteśmy.
-Urodziliśmy się tutaj. -„Bogu ufamy”. Jezus, te sprawy.
I wyglądacie jak one?
Myślę, że jestem w ciut lepszej formie, ale jesteśmy z Rockford w Illinois,
gdzie był pan pałkarzem Peaches. Brzoskwinek.
To zabawne, ale w Rockford nie hodujemy brzoskwiń.
Uprawiamy tam kukurydzę.
Może warto nazwać zespół „Kukurydzą”.
Kolorowe dziewczyny nie będą grać z naszymi dziewczętami. Wracajcie do domu.
Tylko jedna próba, proszę.
Minuta. A Będę narzucała w każdym meczu.
Umiem zrobić niezłe show.
Albo wyjdziecie, albo was pogonię.
-Chodźmy. -Nie.
-Chodźmy. -Nie idziemy.
Dziękujemy. Przepraszamy za kłopot.
Cholera jasna. Kto to był?
Wiedziałyśmy, że tak będzie.
Tak. Jasne, wiedziałyśmy.
-Nie. Max. -Co jest nie tak z tymi dupkami?
-Muszę im pokazać! Clance, proszę! -Nie daj się zabić!
-Puść mnie! -Hej! Masz rację, dobrze?
-Nie potrzebujesz ich! To dupki! -Są mi potrzebni.
Nie siedzę przy biurku, nie rysuję. Potrzebuję drużyny!
To nie jest twoja drużyna! Dobra?
Przepraszam.
Masz rację. Już dobrze.
W porządku?
-W porządku. -Dobrze.
-Mówię, że dobrze. -To dobrze.
Chciałaś kogoś zabić.
-Nie przypominaj mi. -Tylko mówię.
-W porządku. -Jest w porządku.
-A z tobą? -Jasne.
Skoro ty udajesz, to ja też mogę i wszystko zagra.
I będzie dobrze. Skoro jest dobrze, czy mogę...
pójść po mój komiks, zanim
będziemy musiały wrócić pociągiem do naszego załamującego życia?
Proszę?
-Jakim cudem się przyjaźnimy? -Nie mam pojęcia.
-Tak, chodźmy po twój komiks. -Dziękuję.
-Jesteś mężatką. -Hej!
Wyszłam za dżentelmena, ale to nie znaczy, że jestem normalna.
Ścigajmy się!
Ty masz spódnicę!
BAKER FIELD SIEDZIBA KRAJOWEJ LIGI MISTRZÓW
Nasi skauci rozjechali się po całym kraju.
I po Kanadzie, świetnie było.
Szukali kobiecych dziewczyn. I właśnie to znaleźli?
Kto zapłaci za oglądanie tego?
Mój Boże! Spójrz na ich łydki. Są ogromne!
Wierzę, że się uda. Zajmę się łydkami.
Wiem, że to ciężkie czasy,
ale mamy określone standardy.
Nasze batoniki to synonim doskonałości i powagi w dążeniu do celu.
Bez wątpienia.
Chcesz powiedzieć, że to ma być doskonałość?
Właściwie to myślę, że tak.
Spokojnie dziewczyny! Jesteśmy damami. Nie ganiamy za piłeczkami.
Dotykam obu butów kijem, zanim się zamachnę,
ale tym razem dotknęłam tylko jednego.
Ja łapałam wysoką piłkę na boisku,
a ptak prawie nasrał mi na oko, więc przepuściłam. Pieprzone ptaki!
Poprawiłam sobie gacie przed panem Bakerem. Co za wstyd!
Zapewne ich nie widział.
Patrzył na twój fatalny zamach.
O rety!
Biedactwo. Powinnam była ją ostrzec!
Dostaniemy się do tej drużyny. To oczywiste.
Uważaj, komu to mówisz. Mój kuzyn Stan miał lobotomię.
Dwa razy za wcześnie opadłam na pięty.
Przy trzecim byłaś bliska asa.
Gdybyś zobaczyła ich miny.
Twój facet byłby dumny.
Wszystko dobrze?
Tak. Pójdę się rozpakować. Zapomniałam o tym.
Drogi Charlie, jest coś
Boże! Szlag!
-O mój Boże. -Przepraszamy.
Przepraszam.
-Przepraszamy. -Nie chcemy przeszkadzać.
Ja właśnie...
Po prostu notuję przemyślenia o wojnie.
-Dlaczego? -Dlaczego?
Nie... Pozytywnie. Refleksje są bardzo ważne.
Nie jest dobrze.
No, nie jest dobrze.
Chcemy pogadać o twoich włosach.
-Jasne. -Sądzimy, że ci przeszkadzają.
Dobrze, dziękuję.
To nie był komplement.
To był sarkazm.
-Są takie wiejskie. -Tak.
-Powtarzam, nie jestem ze wsi. -Strzygę włosy.
Tak. Powinnyśmy. Ja... Miałam iść do fryzjera.
-To twój facet? -Tak.
O mój Boże. Przystojny.
Ale wydaje się trochę nudny.
Nie. Nie jest nudny.
Jest zabawny i dziwny, w dobrym tego słowa znaczeniu.
Jest moim najlepszym przyjacielem.
A jaki jest w łóżku?
To... To są prywatne sprawy.
W porządku, zamknij oczy. Spryskam cię. Gotowa?
Musisz sobie wyobrazić, jak będziesz wyglądała, kiedy skończę.
Drogi Charlie, ze mną jest coś nie tak. Zasługujesz na kogoś lepszego.
Nigdy nie mówił o tym wprost, ale myślę,
że Charlie lubi, gdy mam długie włosy.
Myślę, że tak.
Greta, to bardzo dużo włosów.
Mam przestać?
Nie.
Dobrze.
Przeczytałam to, co napisałaś.
Jaka jest twoja historia?
No więc, miałam nie przyjeżdżać na nabór.
Choć marzyłam, żeby tak grać.
Ale ciągle myślałam: „Nie możesz, jesteś mężatką”.
Aż wreszcie dostałam...
list od męża, z informacją, że wraca do domu.
Co?
Wraca do domu.
Zaczekaj. Chcesz powiedzieć, że twój mąż
napisał ci w liście, że wraca do domu z wojny, a ty wyjechałaś?
Tak.
Po prostu uciekłam, jakbym była opętana, czy coś.
Widzisz, nie sądzę, żebyś przed czymś uciekała.
Myślę, że biegniesz w stronę swojego przeznaczenia.
Nie jestem typem osoby, która ma przeznaczenie.
Sama o tym zdecydujesz. Nie sądzisz?
Pieprzone skurwysyny!
Co?
Opublikowali mój list, ale przeredagowali go.
Teraz wychodzi na to, że ich chwalę!
Boże! To takie typowe.
Ciebie wyrzucili, a mój komentarz o Wonder Woman
i o słabym rozwinięciu postaci został przekręcony!
Tak. Identyczna sytuacja.
Już się zamykam.
Co powiedziałaś mamie?
Byłaby wkurzona, że poszłaś na kwalifikacje.
Nic jej nie powiedziałam.
To moje życie. Jestem dorosłą kobietą.
-Jesteś. -Ja decyduję.
-Tak jest. Decydujesz. -Tak.
-Powinnyśmy... -Po prostu jej powiedz...
-Wymyśl coś. -Nie myśl o tym.
Ona cię zabije. Wiesz o tym.
Przenoszę się do Kalifornii.
Podobno liga tam jest bardziej zintegrowana.
Co masz na myśli, mówiąc „zintegrowana”?
Albo cię chcą, albo nie.
Może zrobią wyjątek dla kogoś tak dobrego jak ja.
Jeśli jedziemy do Kalifornii, muszę powiedzieć mężowi.
Wciąż nie mogę uwierzyć, że masz męża.
-A ja, że ty nie masz. -Kawał z ciebie żony.
Z ciebie też by był, gdybyś zrobiła coś z twarzą.
-Nie. -Uśmiechnij się.
Każdy facet w tym mieście się w tobie buja, a ty ich ignorujesz.
-Nieprawda. -Gość z krzywym okiem...
-Ma 50 lat! -Tak, ale wiesz.
Jesteś chora. Ma kaprawe oko. Nie dam rady.
-Ale tak mu nawet słodko się telepie. -Nie.
-Dziękuję, ale nie. -W porządku.
Nie przestanę pragnąć rzeczy, których nie mogę mieć.
Hej!
Kalifornia.
Nie. Nie mogłabym chcieć czegoś normalnego, na przykład kanapy?
-Kanapy? -Czy to nie tego chcą żony?
Prosisz się o policzek.
-Pokaż mi swój rysunek. Proszę. -Nie.
Nie zrobiłam jeszcze dobrego grymasu.
Dobrze.
-I krzywego zęba. -Pokaż mi to cholerstwo!
Powiedz coś miłego.
Coś miłego.
Coś lepszego.
-Gdybyś... jej ramiona. -Cicho.
-Moje ramię nie może tak wyglądać. -Milcz!
Dobrze. Jest idealnie.
Dziękuję.
Myślę, że teraz lepiej cię widać. Jak myślisz?
Podoba mi się.
Mnie też.
Hej, musisz mu powiedzieć, co czujesz.
Dobrze.
Dobrze?
-Tak. -Świetnie.
Witam panie, w czym mogę pomóc?
Szukamy papeterii, która nadawałaby się do ważnego listu.
-Absolutnie. -Bardzo ważnego.
-I weźmiemy kopertę. -Kopertę.
I pióro, z giętką stalówką.
-Świetnie -I znaczek.
-Tak, bo musimy wysłać. -Wysłać.
Czy to wszystko?
Nie wiem, co powiedzieć.
-Znam go tak długo. -Dobrze, więc mu to powiedz.
Nie mogę...
Nie chcę, żeby myślał, że go nie kocham. Kocham.
-Carson. -Będzie źle.
-Nie ma go tu. -To nieważne. Słuchaj.
Tak. Chyba jest dobrze. To dobry kierunek.
-To jest to. Cała twoja... -To jest to.
Cześć! To znowu my.
-Henry. -Cześć.
Henry, musisz natychmiast to wysłać, dobrze?
-Absolutnie. -Upewnij się, że go wysłano.
-Dobrze. -Nie otwieraj.
Nie otworzę. Niby po co?
-Czemu o tym wspominasz? -Jest tu ktoś inny?
-Koperta ma pozostać zamknięta. -Drań z ciebie.
Henry jest niegrzeczny.
-Nieładnie, Henry. -Nie będę niegrzeczny.
-Nie bądź. -Życzę miłego pobytu.
Nie bądź niegrzeczny.
Zdecydowanie nie interesują mnie kobiety.
Och, cześć Don!
Carson!
Carson! Wstawaj.
Natychmiast! Musimy iść na dół. Zaraz ogłoszą składy!
Co się działo w nocy?
Z drogi! Przepraszam.
Tak!
Podróż poślubną spędziłem z żoną na safari.
Widzieliśmy, jak wataha hien zabija lwa.
To wyglądało mniej więcej tak.
Wydaje mi się, że dobrze się bawią.
Dopilnujemy, żeby nie bawiły się za dobrze. Prawda, miłe panie?
Co zrobiłam źle? Nie chcę wracać.
Tak!
-Jasna cholera! -Jasna cholera?
Jasna cholera!
-Dostałaś się? -Jak my wszystkie!
Wszystkie jesteśmy Peaches!
-Jesteśmy Brzoskwinkami! -Owocami!
Czy w nocy wysłałam Charliemu list?
-Tak. -Co napisałam?
Twoje serce przemówiło. Inne narządy też.
O Boże! Greta!
Carson!
Wiem, że pan tam jest.
Och, witam ponownie. Byłem...
robię inwentaryzację kluczy do pokojów.
Świetnie. Potrzebuję list z zeszłej nocy.
-Już go odebrano. -Co?
I go nie otworzyłem, proszę pani.
Po co miałbyś to zrobić? To Dziwne.
W porządku. Gdzie jest poczta?
-Dwie przecznice stąd. -Znasz trasę?
Czy znam drogę na pocztę?
Czekaj, Carson. Za godzinę wyjeżdżamy do Rockford.
Mów, co napisałam.
Nieważne, co napisałaś. Co chcesz zrobić?
Będziesz szukać listu, który musiałaś wysłać?
Czy zostaniesz zawodową baseballistką?
Teraz jesteś Brzoskwinią, Carson. Dobrze?
Dobrze.
ROCKFORD, ILLINOIS
Charlene najwięcej robi.
Bonnie, pamiętaj, twoje włosy wytrzymają,
jeśli będziesz chodzić wolno jak dama.
Co to był za koncert w parku?
Koncert jazzowy. W Grant Park, mówiłam ci.
Dzięki za dzień wolny. A jak...
Kto grał?
Było wielu różnych muzyków. Duke Ellington, Charlie Parker.
Uważaj z tą prostownicą.
Nie chcesz kolejnej garści loków w kieszeni.
Więc co grali?
Wszystkie swoje przeboje.
Na przykład?
Znasz tę piosenkę, która...
It don't mean a thing.
Co?
It don't mean a thing.
Jezu, Maxine. It don't mean a thing!
-Fatalnie kłamiesz. -Próbowałam.
-Georgia, co robisz? -Próbuję pomóc.
Tak, pojechałam na nabór.
Okłamałaś mnie.
Po co wyciągasz to przed całym salonem?
-Mają to gdzieś. -Uwielbiamy to.
Mówiłam, że poszła na nabór. Wiedziałam.
-To ja to mówiłam. -Ja tobie.
-Skądże. Był czwartek. -Dobra, przestańcie.
Skąd wiedziałaś?
Guy nam powiedział.
Wpadł z jedzeniem od mamuśki.
Nie chciał wieprzowinki marnować.
-Guy... -Ta wieprzowina jest pyszna.
Maxine, musisz być mądrzejsza.
-To najlepszy wybór... -Gdy ten salon będzie twój,
zabiję cię, jeśli go stracisz, zachowując się jak dziecko z powodu
bejsbolowego nonsensu.
Choćbym miała wrócić zza grobu, zabiję cię.
Jak fajnie.
Mówiłam ci już,
że posiadanie własnej firmy w tym kraju
to jedyny sposób na kontrolę nad swoim życiem.
Cieszę się, że masz marzenia, Maxine.
Chcę tylko, żebyś wybrała te realistyczne.
Słyszę cię. Masz rację.
-Bez takich. -Mówię serio.
Muszę zacząć skupiać się na rzeczach realnych.
Pamiętasz, jak chciałaś, żebym wzięła się za księgowość?
Pamiętam, że widząc liczby, chciałaś się sama podpalić.
Cóż. Powinnam się tego nauczyć. To chyba dobry pomysł.
Wszystko w porządku? Czy mam iść z kawą na zewnątrz?
Nie. Tym razem mówi do rzeczy.
Cóż...
Uwielbiam spokój w moim domu.
-To też mój dom. -Owszem.
Chciałabym, żeby mąż mnie tak pocałował.
-Nie kombinuj, ten jest mój. -Tak jest!
Tak, wiem.
-Szkoda. -Niestety.
Jak poszło?
-Ty też wiesz? -Guy przyniósł wieprzowinę.
Rzucałaś bez rotacji?
Nie mogłam wziąć udziału w naborach.
Tak mi przykro, kochanie.
W porządku. Już po wszystkim.
Porzucajmy piłką jutro przed pracą. Co ty na to?
Nie. Mam za dużo do zrobienia.
-Do zobaczenia w domu. -Nie upij się dziś za bardzo.
Będę zbyt pijana, żeby pamiętać te słowa.
WITAJCIE, BRZOSKWINIE!
Brzoskwinie! Witamy w waszym domu w Rockford.
Zapraszam do mnie. Niech wszystkie wyjdą z pokojów.
Szybko. To zajmie tylko chwilę.
Otwórzcie książki. Omówmy kilka zasad.
Zakaz palenia i picia w miejscach publicznych.
-Zakaz spodni w miejscach publicznych. -Co?
-Słyszałyście o spodniach? -Tak!
Brawo. Nie nosimy ich na dworze. Godzina policyjna o 22.00
Słucham?
Maruderom potrącimy z pensji.
Mówcie mi sierżant Beverly lub sierżancie.
Tak mnie nazywano w Marines. Będę waszą opiekunką w tym sezonie.
Dziękuję paniom. Odmaszerować.
Nie, dziękujemy.
Mam cię na oku.
Nie miałam okazji ci powiedzieć, ale ulżyło mi, że śpimy razem.
-Czujesz to? -Tak. Cudownie.
Jacy będą fani?
Będą ładni chłopcy chętni na silne kobiety?
-Nie myślałam o tym. -Nie myślałaś?
Grasz jako miotaczka?
Nie widziałaś, jak narzucam? Co to za pytanie?
Proste.
Uwielbiam dziewczyny, ale za bardzo się denerwują.
Znam siebie, taka energia do mnie lgnie.
Chłonę ją. Jeśli ktoś inny jest niespokojny...
sama zaczynam być niespokojna.
Rzuciłam faceta, nim tu przyjechałam.
Faceci widzą to i myślą, że...
Nie ma mowy. Przygadam im
i zjem więcej hot dogów niż oni. Pokonam ich.
W ogóle to skąd jesteś?
Z Moose Jaw.
W Saskatchewan.
W Kanadzie?
Co to?
Nawilżacze.
Korzystaj.
Ale muszę ci pomóc, bo robią się niebezpiecznie gorące.
-Zajmij się tym. -Mam tu bliznę od...
A ty? Jaki masz typ?
Blond.
Ja jestem blond!
Słuchajcie, Brzoskwinie!
-Pożar? -Na pewno nie. Nie pachnie...
Chcę sprawdzić, czy to pożar.
Cześć! Mamy 2,5 godziny do godziny policyjnej.
Zatem...
Z wielką powagą i spokojem...
Zastanówmy się, jak znaleźć jakiś jebany bar!
Tak!
Dalej!
BISHOP'S WITA ROCKFORD PEACHES!
O rany! Witają nas!
Jesteśmy sławne!
Przybyły Brzoskwinie! Dziękujemy!
Oficjalnie nie byłam jeszcze pijana,
ale czytałam literaturę grecką o alkoholu.
-Wiem, co robić. -Ukarz mnie.
-Nie mam sukienki. -Będziemy bogate. Kogo to obchodzi?
Carson, chodź!
Chcesz spróbować?
Co robisz?
To nowy taniec. Nazywa się jitterbug.
To nie jest Jitterbug. To jest Jo!
Muszę się napić.
Najpierw chcę znaleźć twojego męża z długim jęzorem.
To nie jego wina.
Jest nieśmiały. Czasem się z niego po prostu wylewa.
Nie krzywdź go, Max.
Nie żartuję.
Hej, mała!
Cześć! Moje maleństwo. Hej, jak się masz?
Jest wściekła.
Hej, Guy. Dobrze cię widzieć.
Słuchaj, dzięki, że opowiedziałeś całemu salonowi i rodzinie
-o naborze. -Miałeś nikomu nie mówić.
Po prostu czułem się trochę zdenerwowany,
bo twoja mama mnie przeraża i nie wiedziałem, co powiedzieć.
-Nie wiedziałeś? -Cóż, nawaliłeś, kotku.
Max od jakiegoś czasu jest wściekła.
I zaraz wyładuje się na tobie.
-Będzie się działo... -Ja tu stoję.
-Przepraszam. -Miałam całą przemowę.
Guy, kolego...
Hej. Kilka tych baseballowych dziewczyn jest teraz w barze.
Wydają się całkiem miłe.
W sumie to ciągle ci mówię, żebyś siedział cicho.
Spójrz, jaka jest wściekła! Więcej wyczucia!
-Często mówię „w sumie”. -Ja też.
-Oboje często to mówimy. -Wiem. Jesteśmy parą.
-Wymyśl inne słowo. -W sumie to tak.
To obrzydliwe, idę.
Hej. Czekaj. Max, posłuchaj.
William nie pozwala nam wychodzić do klientów.
Nie pracuję tutaj.
Pozwala ci pić za darmo.
Spokojnie. Sprawdzę tylko konkurencję.
-To nie jest twoja konkurencja. -Przepraszam, Max.
Jasne, taniec jest fajny, ale nie mówi się o tym, jakie to niebezpieczne.
Jakim cudem twój surowy ojciec cię tu puścił?
Nie puścił. Sama przyjechałam.
Co?
Ja też uciekłam.
To dlatego zmieniłaś fryzurę? Żeby być incognito?
Może. Ale bardzo się nie zmieniłam.
Trochę tak.
-Hej. Cześć. -Cześć.
-Cześć.
-Jak się masz? -Dobrze.
Jak długo znacie się z Jo?
Nie wiem, milion lat.
Poznałyśmy się, grając w baseball. W Queens. W dzieciństwie.
Pracowałyśmy razem. Babcia ją wyrzuciła, twierdząc,
że nie jest „prawdziwą dziewczyną".
Jakiś dzieciak też mi tak powiedział, bo grałam w baseball.
Co?
Chcę, żebyś mi coś obiecała. Dobrze?
Cokolwiek się stanie, jak długo to nie potrwa,
obrabujmy bank.
Brzmi dobrze?
-Tak, to brzmi nieźle. -Dobrze.
Masz na myśli, że powinnyśmy to wszystko wykorzystać
i robić, co chcemy? Nie chodzi o dosłowne rabowanie banku?
Nie poszłabyś w to, gdybym nagrała nam dobry skok?
To zależy od mojej roli.
-Oczywiście. -Miałabym prowadzić auto czy...
Bo ja nie kieruję najlepiej.
Jo jest sama, więc muszę z nią zatańczyć.
Dobra. Ja... pójdę po kolejnego drinka.
Dobra. No to pa.
Chryste panie, co to mają być za połamańce?
Nie wiem, ale to najdziwniejsza rzecz, jaką widziałam.
Hej, Maxine. Twoja mama obcięła mi włosy. I jak?
Tak, ładnie.
Co?
-Jak się masz, Gary? -Dobrze.
Dostałem nową pracę w fabryce śrub.
-Zatrudniają kolorowych facetów? -Tak.
Biorą mnie do drużyny. Patrzysz na nowego drugiego bazowego.
-Do zespołu? -Tak.
-Baseballowego? -Tak, do drużyny baseballowej.
Jasne. Nie umiesz nawet uderzyć piłki.
Dzięki.
Chłopaki poszły do wojska, więc były wolne miejsca...
Gram cztery miliardy razy lepiej niż ty!
Ale to nie ma znaczenia, bo jesteś kobietą.
-Och, racja. To nie ma znaczenia. -Tak. To drużyna męska.
-Jestem kobietą. Nic nie mogę. -Wiem.
Ale wiesz, co może zrobić kobieta? Skopać ci tyłek.
-Max! -Powiem ci, co może kobieta.
-Wynoś się. Rusz tyłek. -Ja nic nie robię.
Dobra.
-Pozwól mi... -Przestaniesz już?
Hej! Możesz...
Ile razy mam powtarzać, że masz nad sobą panować przy białych?
To miejsce pracy mojego męża.
Przepraszam.
Cóż, zabawiłaś się z Guyem, upokorzyłaś Gary'ego.
Nie udajemy już chociaż, że nie jesteś wściekła.
Weź oddech, dobrze? A ja posprzątam twój bałagan, jak zwykle.
Fuj. Nie lubię tego.
Nigdy nie znałam nikogo takiego jak ty.
Cóż, nigdy nie spotkałam nikogo takiego jak ty.
Na pewno spotkałaś.
Niektóre rzeczy, o których napisałaś wczoraj w liście... Tak.
W porządku.
Po prostu powiedz, co napisałam.
Myślę, że wiesz, co napisałaś.
Czuję, że marnuję całe swoje życie.
I nie wiem dlaczego.
Wszystko, czego zawsze pragnęłam...
Nie.
Ale nie przestanę, bo...
dobrze mi z tym.
Dobrze.
Chodź ze mną.
-Dalej. Wejdź tu. -To jest...
Co mi chciałaś powiedzieć?
Tak myślałam.
Tutaj jesteś. Przepraszam, Guy.
Nie szkodzi.
Przepraszam za przesadną reakcję.
Muszę znaleźć Gary'ego i jego też przeprosić.
Kocham cię najbardziej na całym świecie, wiesz o tym, prawda?
Ja tu stoję.
-Wiem. Ja też cię kocham. -Dobrze.
Dam ci znać, co z tą Kalifornią.
Słyszałaś, co Gary mówił o fabryce?
Tak? Powiedział, że zatrudniają kolorowych.
Najpierw białe kobiety, teraz kolorowi faceci.
Świat szybko się zmienia.
O co chodzi z tą Kalifornią?
Jeśli dostanie się do drużyny, to o nic.
Czekaj, Greta. Dokąd idziesz?
Pokażę Danny'emu parę miejsc.
Peter. Jestem Peter.
Nie znasz miejsc. Dopiero co tu przyjechałyśmy.
Myślę, że znajdzie się coś, na co on będzie mógł popatrzeć.
Do zobaczenia.
To dobry pomysł? Dopiero go poznałaś.
Miło, że się martwisz, ale potrafię o siebie zadbać.
Dobranoc.
Cześć.
Ponownie.
Ja właśnie...
W porządku.
Byłaś na kwalifikacjach, prawda?
To był niesamowity rzut.
Tak. Wiem.
Kobiety machają kijami w Lidze Amerykańskiej,
ale pozostaje pytanie, czy ktoś je zechce oglądać?
Napisy: Dariusz Makulski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem