Tak guna!
KERETA API PASIFIK UTARA
Baik.
Carson!
Tak sangka! Emily! John! Hai.
Keluarga sihat? Kamu sihat?
Saya gembira dapat balik ke sini.
-Charlie hubungi awak? -Ya, sudah.
Dia elok saja.
Selain daripada sedang berperang.
-Semua naik! -Ya.
Kita jumpa di latihan koir?
Ya, sudah pasti. Baiklah.
Gembira dapat jumpa kamu berdua.
Tengok awak semua, keluarga. Saya perlu naik sekarang. Pergi dulu.
Jangan lupa! Giliran awak bawa pai!
Saya tak akan lupa pai!
Awak nampak bra dia?
Saya tak nampak. Bra dia terkeluar?
Hari Selasa ada sebuah lagi!
Itu terlambat, tuan!
Saya tak boleh benarkan awak naik. Kereta api sudah berlepas.
Baiklah, awak ambil di Boise
kerana saya tak benarkan awak naik.
Ini salah.
-Puan, jangan naik kereta api. -Biar saja.
Saya sudah naik. Berjaya naik.
Ya, saya nampak. Mana tiket awak?
Tentang itu...
Teruk betul!
Maksud saya, Jesus, kami rindu kau. Terlalu rindu.
Apa?
Mak cik nampak gila.
Ya.
Kamu mahu tengok mak cik saja?
Apa yang saya buat ini?
Liga TERSENDIRI
Buku Jane Austen. Kisah cinta yang manis!
Saya suka kerana kisah ini bukan seperti kisah dongeng biasa.
Contohnya, Elizabeth tidak kelu secara tiba-tiba semasa
dia jumpa Darcy. Ambil masa juga.
Akhirnya, kisah cinta yang mereka lalui adalah hebat.
Kalau kita fikirkan, apa maksud cinta itu?
Buku ini memang elok.
Saya mahu pergi beli sandwic.
PRIDE & PREJUDICE BAHAGIAN DUA
TANDAS
Mungkin perkara besar atau mungkin tidak.
Hentian akhir, Chicago, Stesen Union.
Maaf, awak tahu di mana Baker Field?
-Tidak. -Baik, terima kasih.
Awak lega saya bawa peta?
Joey, betul kata awak. Awak memang selalu betul.
Saya tunduk pada awak kerana bawa peta.
Kalau saya tak ada?
Mungkin ada di kedai beli peta.
Betul? Kenapa tak pergi beli? Saya jalan dulu.
Hei, Joey. Jangan cakap dengan orang apabila kita sampai.
-Ini peluang besar kita. Diam saja. -Tunggu dulu.
Apa?
Hei! Awak ekori kami?
Tidak. Saya cuma tengok-tengok tembok. Memang kukuh.
Tembok yang kukuh.
Awak mahu pergi uji bakat.
Jangan ekori kami. Kami tak mahu tolong lawan kami!
Tak rasa dia boleh lawan kita.
Saya boleh kalahkan kamu. Rasanya.
Begitu?
Baiklah, mari. Sudah lambat.
-Tak mengapa. -Maaf.
Seperti di dalam mesin pinbal.
Apa yang bola pinbal itu rasa di dalam mesin itu?
Awak tak tahu berjalan?
Tak ada cara berjalan di ladang awak?
Ambil beg dia. Kita mahu cepat.
-Tolong dia? -Cepat.
-Terima kasih. -Ya.
Maaf.
Ada apa di dalam beg ini?
Saya bawa banyak buku.
Buku!
Ini bukan uji bakat pustakawan.
Tak ada masa membaca di sini!
Awak dari sana? Saya mahu ke sana.
Saya duduk merata tempat. Big Apple, Houston, Paris,
-itu di Perancis. Tahu? -Ya.
-Kekasih pelakon. -Jo!
-Betul. -Wah! Cary Grant?
Tidak. Jimmy Stewart?
Hendricks Johnson.
Pelakon Wizard of Oz. Dia jadi Budak Lolipop.
-Dia yang beri... -Bodoh!
Ikut sini! Kenapa saya saja tengok peta?
Ambil ini Joey.
Hanya awak pegang peta.
Baik, jangan berfalsafah pula, Cik Buku.
-Cik Buku? -Terima kasih, sayang.
Rokok untuk kita.
Terima kasih. Saya simpan dulu.
Sudah kahwin?
Ya, betul. Sudah kahwin.
Apa suami kata awak mahu main besbol?
Begini, Charlie... Dia memang seronok tentang ini.
Saya tak pasti mahu datang atau tak
kerana ada tanggungjawab.
Saya sangat suka besbol.
Saya juga sayang Charlie.
Ini cuma uji bakat saja,
tiket ke Chicago percuma. Tak pernah ke sana.
Tempat yang bosan.
-Tinggal lima minit, mari. -Cepat.
Tak sangka.
-Tak sangka. -Memang hebat.
Tangan awak seperti senapang. Itu gelaran awak.
Mama Senapang.
Cari nama lain.
Tak sangka ramai yang main besbol.
Memang tak tahu. Ini yang pertama kali.
Baiklah, jangan main-main. Mari tunjuk belang kita.
Awak sebar kuman merata. Awak tahu flu...
Dengar sini. Tutup mulut!
Ya, saya tahu.
Cik! Tunggu. Awak gadis Cuba itu?
-Ya. -Awak tahu bahasa Inggeris.
Ya. Di Oklahoma, bayu menderu di darat.
Betul. Bagus.
Beginilah. Jangan cakap dengan wartawan nanti.
Terima kasih. Jumpa nanti.
-Ini bukan main-main? -Harapnya. Tak ada tiket balik.
Tak ada rancangan lain dan duit.
Seperti biasa.
-Helo. -Nama.
Shaw. Carson Shaw.
Ya. Tukang cari letak bintang pada nama awak.
Awak dapat bintang?
-Dia memang baik. -Mungkin kotoran.
Lambai kepada En. Baker. Kamu perlu ambil hati dia.
-Dia ada? -Saya suka coklat awak!
Ayuh!
-Gilalah. Kita boleh jadi profesional. -Ya, gila.
Banyak perlawanan diadakan di sini.
Saya rasa Cubs main di sini.
-Apa? -Ya.
-Jangan tertekan. -Ya.
Ambil dan letak.
Mahu lari ke mana?
Awak tahu bahasa Sepanyol?
Maaf, saya tak tahu bahasa itu.
Saya perlu buat ini.
Awak dari Cuba?
-Ya. -Mereka pandai main di Cuba.
-Awak tahu bahasa Sepanyol? -Ya.
Syukurlah, orang lain tak tahu!
Bertenang!
Ya, betul. Jualan tiket merosot sedikit.
Tak nampak begitu sedikit dari sana.
-Awak boleh untung begini? -Bukan tentang duit, Pat.
Orang Amerika perlu besbol supaya bersemangat semasa perang.
Betul.
Awak rasa peminat beli tiket untuk tengok wanita main?
Pemain kami semuanya wanita.
Tiada yang pakai seluar, cakap kasar, meludah saja...
Tak sangka! Nampak tak?
Setakat itu saja sesi soal jawab.
Saya rasa kita patut hentikan saja.
Jangan, tuan. Percaya pada saya. Boleh?
Saya akan cari wanita yang boleh ajar mereka berkelakuan macam wanita.
Saya harap yang ajaib. Saya mahu baring dulu.
Dengar sini, jangan ambil gambar lagi.
Dia mahir pukul bola. Mereka memang hebat.
Kenapa tengok orang lain pula? Awak patut jaga diri.
Ya, hati-hati.
Betul kata kamu. Saya perlu yakin dengan diri saya.
Kalaulah begitu.
Mungkin saya bertuah.
Tak sangka.
Nama dia, Wonder Woman. Akhir-akhir nanti baru muncul.
Duke of Deception guna Mahkota Marikh
untuk pisahkan roh dan badan dia.
Watak itu tak ada dalam buku padahal tajuk buku itu nama dia.
Kita mahu berjalan saja?
Mungkin sudah terberak. Mungkin awak boleh masuk pasukan nanti?
-Teruskan bercakap. -Baiklah, saya cakap lagi.
Saya tulis surat kepada editor. Saya kata
mereka sudah rampas kekasih dia, biarlah dia ada jasad pula.
-Mereka mahu beri kita pai? -Saya tak nampak.
Kamu sesat? Mahu ke South Side?
Kami nak uji bakat.
Kamu memang budiman kerana risau kami sesat jalan.
Pasti kamu tak faham. Ini Liga Amerika.
-Ya, kami orang Amerika. -Betul, Amerika.
-Kami lahir di sini. -Kami percaya pada Tuhan...
Kamu seperti mereka?
Corak mainan saya lebih elok. Saya dari Rockford, Illinois.
Kamu ada pasukan di sana. Peaches, betul?
Lucu kerana kami tak tanam pic di Rockford.
Ramai tanam jagung.
Mungkin patut namakan pasukan itu "Jagung."
Kami tak mahu gadis kulit Hitam main. Pergi balik.
Beri satu peluang.
Tunjuk lontaran dan awak turunkan saya selalu.
Saya tahu beraksi.
Kalau tak keluar, kami akan paksa.
-Mari. -Tidak.
-Mari balik. -Kita tak akan balik.
Terima kasih. Maaf mengganggu.
Hebat! Siapa dia?
Kita tahu mereka pasti halau kita. Betul?
Ya, memang betul.
-Jangan, Max. -Kenapa mereka tak mahu pilih saya?
-Biar saya tunjuk pada mereka, Clance. -Mati awak nanti...
-Lepaskan saya. -Baiklah. Betul kata awak.
-Awak tak perlukan mereka. -Saya perlu mereka.
Saya tak kerja di meja. Perlu ada pasukan.
Itu bukan pasukan awak! Faham?
Maafkan saya.
Betul kata awak. Saya tak marah.
Sudah elok?
-Ya, sudah elok. -Bagus.
-Saya sudah kata. -Baiklah.
Tadi awak mahu bunuh orang.
-Jangan sebut. -Cakap saja.
-Sudah elok. -Dia sudah elok.
-Awak elok? -Ya, elok.
Awak pura-pura, saya buat-buat tak tahu.
Kita akan elok nanti. Kita sudah tiada masalah, boleh...
Boleh saya beli komik saya
sebelum naik kereta api balik kepada hidup teruk kita?
Boleh tak?
-Kenapa kita kawan baik? -Entah.
-Kita pergi beli komik sekarang. -Terima kasih.
-Awak isteri orang. -Hei!
Saya kahwin dengan lelaki budiman, tapi saya tetap saya.
Kita lumba!
Awak pakai skirt!
BAKER FIELD TEMPAT LAHIR LIGA NASIONAL
Kita hantar orang cari ke seluruh negara.
Termasuk Kanada. Seronok.
Cari gadis yang lembut. Ini yang mereka jumpa?
Siapa mahu beli tiket tengok mereka?
Teruk! Tengoklah betis mereka. Besar!
Kita boleh buat duit. Biar saya uruskan betis.
Saya tahu keadaan kita terdesak,
tapi kita perlu jaga tahap di sini.
Coklat kita disamakan dengan kecemerlangan dan bukan calang-calang.
Memang betul.
Ini yang awak kata kecemerlangan?
Saya rasa ini cemerlang, tuan.
Senyap, semua! Ingat, kita ini wanita bukan anjing kejar bola.
Saya sentuh kasut pada kayu sebelum pukul.
Kali ini, hanya sebelah.
Saya cuba tangkap bola di padang
dan burung hampir berak atas mata saya. Tak guna, bola itu terlepas.
Saya betulkan seluar dalam terselit di depan En. Baker. Aduh.
Mungkin dia tak nampak
kerana tengok awak tak pandai pukul bola.
Teruk betul! Busuk!
Kasihan, saya patut beritahu dia!
Kita dapat sertai pasukan. Tak perlu guna otak.
Cakap pandang-pandang. Sepupu saya kena lobotomi.
Saya turunkan tumit cepat sangat...
Awak dapat buat larian habis! Bum!
Awak patut tengok muka mereka.
Suami awak pasti bangga.
Ada yang tak kena?
Ya. Beginilah. Saya mahu keluarkan barang.
Wahai Charlie, Ada sesuatu
Tak guna!
-Teruk. -Maaf.
Maaf.
-Maaf. -Tak ada niat mengganggu.
Saya cuma...
Saya sedang fikir tentang perang.
-Teruk, kenapa? -Kenapa?
Bukan yang baik. Kita patut renung tentang perang ini.
Perang ini teruk.
Ya, betul. Memang teruk.
Mahu bincang tentang rambut awak.
-Baik. -Rambut itu menyusahkan awak.
Baik, terima kasih.
Tidak. Saya bukan puji awak.
Saya sindir awak.
-Seperti orang desa. -Baik.
-Saya bukan dari ladang... -Biar saya potong.
Ya, saya... Kita patut kerat... Memang akan kerat rambut nanti.
Dia suami awak?
Tak sangka. Sangat kacak.
Dia nampak membosankan.
Tidak, bukan begitu. Tak membosankan.
Dia ini lucu dan pelik. Pelik yang elok.
Dia kawan baik saya, jadi...
Dia hebat di ranjang?
Itu... Antara saya dan suami saya...
Baiklah, tutup mata. Mahu sembur air. Awak sedia?
Okey.
Awak perlu bayangkan gaya rambut yang awak mahu selepas saya potong.
Wahai Charlie, Ada yang tak kena antara kita dan awak layak dapat isteri baik.
Dia tak pernah cakap terang-terang,
Charlie suka rambut panjang saya.
Saya rasa begini.
Greta, rambut itu banyak.
Awak mahu saya berhenti?
Tidak.
Baiklah, bagus.
Saya baca surat awak.
Apa yang sudah jadi?
Asalnya, saya tak mahu pergi ke uji bakat.
Walaupun ini impian saya, main besbol begini.
Saya rasa tak boleh kerana saya ini isteri orang.
Kemudian, saya rasa dapat surat daripada suami saya...
yang mengatakan dia akan balik dari medan perang.
Apa?
Dia akan pulang.
Tunggu dulu. Maksud awak, suami awak tulis surat
balik dari medan perang dan awak pula lari dari rumah?
Ya.
Saya lari seperti dirasuk hantu.
Saya rasa awak bukan lari daripada sesuatu.
Awak berlari menuju ke arah takdir awak.
Saya rasa hidup saya ini tak ada takdir.
Awak yang perlu tentukan. Betul tak?
Tak guna!
Apa?
Mereka siarkan surat saya, tapi mereka ubah.
Buat seperti saya puji mereka!
Memang teruk seperti biasa.
Awak tak boleh pergi uji bakat, komen saya
tentang perkembangan watak pula diubah sesuka hati!
Ya. Itu perkara sama.
Baiklah, saya diam.
Apa awak beritahu mak awak?
Dia pasti mengamuk jika tahu awak ke uji bakat.
Saya tak beritahu dia.
Tak boleh kawal kerana saya sudah dewasa.
-Ya. -Saya tentukan.
-Betul, tepat sekali. -Ya.
-Kita patut... -Awak patut beritahu dia.
-Reka alasan. -Tak terfikir.
Nahas awak nanti, tahu tak?
Saya mahu ke California.
Saya dengar liga di sana terima semua.
Apa maksud awak terima semua orang?
Sama ada diterima bermain atau tidak.
Mungkin ada terima yang mahir seperti saya.
Kalau mahu ke California, saya perlu beritahu suami saya.
Tak sangka awak ada suami.
-Tak sangka awak bujang. -Awak ini isteri penuh.
Awak juga boleh jadi isteri kalau awak berhias sikit-sikit.
-Tidak. -Senyum.
Sebelum perang, semua lelaki suka awak, tapi awak abaikan mereka.
-Tak betul. -Yang juling...
-Dia sudah 50-an! -Betul, tapi...
Awak ini gila. Dia itu juling.
-Comel kalau mata dia bergerak. -Tidak.
-Baik, terima kasih. Tak perlu. -Baiklah.
Saya perlu berhenti mahukan perkara yang saya tak boleh dapat.
Hei!
Mari ke California.
Tak boleh. Bukan bagus kalau saya mahu sofa saja?
-Mahu sofa? -Bukan itu yang para isteri mahu?
Awak tunggu saya tampar awak.
-Biar saya tengok lukisan awak. -Tidak.
Saya masih tak lukis mulut awak yang muncung itu.
Baik.
-Gigi kapak itu sama. -Tunjuk saja pada saya!
Puji lukisan saya.
Pujian.
Puji elok lagi.
-Kalau... Tangan dia... -Diam.
-Saya tak mahu tangan saya... -Diam!
Baiklah, sudah elok.
Terima kasih.
Sekarang baru nampak awak. Apa pendapat awak?
Saya suka.
Saya juga suka.
Beritahu suami awak tentang perasaan awak.
Baik.
Itu saja?
-Ya. -Baik.
Apa yang boleh saya bantu?
Kami mahu minta alat tulis yang sesuai untuk surat yang penting.
-Baiklah. -Sangat penting.
-Kami mahu sampul surat. -Ya.
-Baik. -Pen yang ada mata lembut.
-Baik. -Setem.
-Kami perlu hantar. -Untuk hantar.
Itu saja?
Apa yang patut saya cakap?
-Sudah lama saya kenal dia. -Cakap yang itu.
Tak boleh...
Tak mahu dia rasa yang saya tak sayang dia lagi.
-Carson. -Pasti teruk nanti.
-Dia tak ada di sini. -Itu tak penting.
Ya. Saya rasa ini elok. Ada perkembangan.
-Itu. Semua awak... -Itu.
Hai! Ini kami.
-Henry. -Hai.
Henry, saya mahu awak hantar surat ini secepat mungkin. Boleh?
-Sudah pasti. -Pastikan surat ini dikirim.
-Baiklah. -Jangan buka.
Tidak. Kenapa mahu buka?
-Kenapa awak cakap itu? -Ada orang lain?
-Surat ini digam. Jangan buka. -Awak ini jahat.
Henry ini jahat.
-Jangan jahat, Henry. -Saya tak buat jahat.
-Jangan jahat. -Nikmati penginapan.
-Jangan jahat. -Jangan.
Ya. Saya tak ada hati dengan para wanita ini.
Helo, Don!
Carson!
Carson! Bangun.
Bangun cepat. Kita perlu turun. Mereka mahu umum pemain terpilih!
Apa sudah jadi semalam?
Cepat! Ke tepi. Maafkan saya.
Ya!
Saya dan isteri ke safari untuk bulan madu kami.
Kami tengok dubuk kalahkan singa.
Nampak seperti ini.
Nampak seperti mereka berseronok.
Pastikan mereka tidak terbawa-bawa nanti. Betul tak?
Apa salah saya? Saya tak mahu balik.
Ya!
-Tak sangka! -Betul?
Tak sangka!
-Awak terpilih? -Kita jadi Peaches!
Tak sangka, kita jadi buah!
-Kita jadi buah! -Buah!
Saya hantar surat kepada Charlie?
-Ya. -Apa yang saya tulis?
Awak luahkan hati awak dan muntah isi perut awak.
Teruk! Greta!
Carson!
Encik? Saya tahu awak sembunyi.
Ya, kita jumpa lagi. Saya
cuma periksa kunci bilik-bilik.
Saya mahu ambil semula surat semalam.
-Sudah dihantar. -Apa?
Saya tak buka surat itu, puan.
Kenapa mahu buka? Itu pelik.
Baik. Di mana pejabat pos?
-Dua bangunan dari sini. -Awak tahu jalan?
Jalan posmen guna?
Tunggu, Carson. Sejam lagi kita akan ke Rockford.
Saya tulis apa?
Semua itu tak penting. Apa awak mahu buat?
Awak mahu cari surat yang awak memang mahu hantar
atau awak mahu jadi pemain besbol profesional?
Awak ahli pasukan Peaches, Carson. Betul tak?
-Baik. -Betul?
Charlene yang paling banyak buat.
Bonnie, ingat. Rambut awak tak berpeluh
kalau jalan perlahan seperti gadis.
Beritahu saya. Konsert di taman ini bagaimana?
Ya. Konsert jaz. Di Grant Park. Saya sudah cakap.
Terima kasih kerana beri saya cuti. Bagaimana...
Persembahan siapa?
Ada ramai pemuzik. Duke Ellington, Charlie Parker.
Jangan biar seterika itu lama-lama.
Tak mahu nanti rambut kerinting lebih.
Mereka main lagu apa?
Main semua lagu terkenal.
Seperti?
Biasalah, lagu yang terkenal...
It Don't Mean a Thing.
Apa?
It Don't Mean a Thing.
Teruk betul. Tajuknya, "It Don't Mean a Thing!"
-Tak pandai. -Saya cuba.
-Georgia, apa awak buat? -Cuba tolong.
Baiklah, saya ke uji bakat.
Awak tipu saya.
Kalau awak tahu, kenapa buat depan semua orang?
-Mereka tak peduli. -Kami suka.
Pergi saja uji bakat besbol. Saya sudah tahu.
-Saya kata itu. -Sudah cakap.
-Tidak, itu Khamis. -Sudah, berhenti.
Bagaimana tahu?
Ada orang cakap.
Dia bawa lauk lebih mak dia buat.
Tak mahu bazirkan daging khinzir.
-Lelaki? -Daging itu sedap.
Awak perlu buat keputusan bijak.
-Saya pandai pilih... -Nanti awak ambil salun ini
nahaslah awak nanti kalau tempat ini muflis kerana perangai budak awak
pilih besbol mengarut ini.
Saya akan bangkit dari kubur dan bunuh awak nanti.
Seronok.
Saya sudah cakap.
Di negara ini kalau mahu hidup dengan baik,
perlu ada perniagaan sendiri.
Maxine, saya tak salahkan awak kerana ada impian.
Pilih yang tidak mustahil.
Saya faham. Betul kata awak.
-Jangan main-main. -Saya tak mengarut.
Saya perlu tumpu pada perkara yang betul.
Awak pernah minta saya untuk jaga akaun kedai ini.
Awak pula kata mahu bunuh diri kerana tengok banyak nombor.
Ya, saya patut belajar semua itu. Saya rasa perkara itu betul.
Semua okey atau saya perlu minum kopi di luar?
Tidak. Akhirnya dia cakap benda betul.
Begini...
Saya suka suasana kedai ini yang aman.
-Ini kedai saya juga. -Ya, betul.
Kalaulah suami saya boleh cium saya begitu.
-Jangan risau, dia suami saya. -Bagus.
Ya, saya tahu.
-Sayang sekali. -Betul.
Bagaimana tadi?
-Ayah tahu juga? -Daging khinzir itu sedap.
Tunjuk lontaran buku lima?
Mereka tak benarkan saya uji bakat.
Ayah tumpang simpati.
Tak mengapa, sudah terlambat.
Kita main baling-baling esok sebelum kerja. Mahu tak?
Ada banyak kerja.
-Jumpa di rumah nanti. -Jangan mabuk sangat.
Saya akan terlalu mabuk dan tak ingat semua itu.
SELAMAT DATANG PEACHES
Selamat datang ke rumah Rockford kamu.
Mari duduk dengan saya di sini. Semua orang, keluar bilik.
Cepat. Ini sekejap saja.
Buka buku kamu. Kita tengok peraturan.
Tak boleh merokok atau mabuk di luar.
-Tak boleh pakai seluar. -Apa?
-Dengar tak, seluar? -Betul!
Bagus. Jangan pakai di luar. Balik sebelum pukul 10.00 malam.
Tunggu, apa?
Kalau lambat, kami potong gaji kamu.
Panggil saja, Sarjan Beverly atau Sarjan saja.
Itu pangkat saya dalam tentera. Saya akan iring kamu sepanjang musim.
Terima kasih, semua. Bersurai.
Tak perlu.
Saya akan awasi kamu.
Saya tak sempat cakap, tapi mujurlah kita duduk sebilik.
-Awak rasa begitu? -Ya, baguslah.
Peminat kita nanti bagaimana?
Ada lelaki kacak yang bantu uruskan alatan?
-Saya tak terfikir pula. -Tak terfikir begitu?
Awak apa? Pembaling bola?
Ya. Tak nampak saya baling? Kenapa tanya begitu pula?
Mudah saja.
Saya suka mereka, tapi semua nampak tak sabar.
Saya kenal diri saya dan perasaan itu akan masuk dalam saya.
Betul? Saya jadi seperti mereka. Kalau ada yang gementar...
"Saya patut gementar?" Jadi, saya gementar juga.
Saya tinggalkan teman lelaki.
Ramai lelaki tengok wajah dan badan saya ini, mereka rasa...
Saya tak akan biarkan. Saya akan marah mereka,
kemudian makan hotdog dan lari daripada mereka.
Awak dari mana?
Moose Jaw.
Saskatchewan.
Kanada?
Apa itu?
Pelembap.
Awak boleh cuba nanti.
Saya patut tolong awak kerana pelembap ini memang panas.
-Biar awak buat. -Saya ada parut kerana...
Awak pula? Umur suka apa?
Rambut perang.
Seperti saya.
Dengar sini, Peaches!
-Ada kebakaran? -Saya rasa bukan. Tak ada bau asap...
Baik, saya mahu periksa jika ada api.
Helo! Lagi dua jam kita tak boleh keluar.
Jadi...
Dengan bermaruah dan sabar...
Mari kita cari jalan untuk cari bar dengan senyap!
Ya!
Mari!
BISHOP MENGALU-ALUKAN ROCKFORD PEACHES!
Tak sangka! Mereka benarkan kita masuk!
Kita ini terkenal!
Peaches sudah tiba! Terima kasih!
Saya tak pernah lagi mabuk teruk,
tapi pernah baca kisah Yunani tentang arak.
-Saya tahu cara. -Tak peduli.
-Tak mahu baju wanita. -Kita kaya nanti, jangan risau.
Carson, mari!
Awak mahu ditumbuk?
Apa awak buat?
Ini tarian baharu. Tarian Jitterbug.
Itu bukan Jitterbug, tapi tarian Jo!
Saya mahu arak.
Mahu cari suami awak yang mulut celopar itu.
Bukan salah dia.
Dia pemalu. Apabila dia cakap, semua perkara keluar.
Jangan cederakan dia.
Dengar tak?
Sayang!
Itu pun sayang saya. Apa awak buat?
Dia sedang marah.
Hai, Guy. Gembira jumpa awak.
Terima kasih kerana beritahu semua orang tentang
-uji bakat besbol. -Saya suruh rahsiakan.
Saya rasa gementar
kerana mak awak takutkan saya. Apa yang patut saya cakap?
-Tiada perkara lain? -Ini salah awak.
Sudah lama Max tahan marah.
Dia akan lepas marah dia pada awak nanti.
-Pasti teruk nanti... -Saya depan kamu.
-Maaf, silakan. -Saya mahu cakap.
Guy, kawanku...
Ada pemain besbol wanita di bar sekarang.
Mereka nampak baik.
Saya selalu kata. Jangan cakap benda yang tak kena tempat.
Dia sangat marah! Cuba tengok keadaan.
-Maaf, saya cakap begitu. -Saya juga begitu.
-Kita serupa. -Ya, memang kita begitu.
-Cari perkataan lain. -Saya tahu awak begitu.
Menggelikan. Saya pergi dulu.
Tunggu sekejap. Max, dengar dulu.
William tak suka kami keluar jumpa pelanggan.
Saya tak kerja.
Dia benarkan awak minum percuma.
Saya cuma mahu tengok saingan saya.
-Mereka bukan saingan awak. Awak... -Maaf, Max.
Ya. Menari itu seronok, tapi orang tak cakap bahaya menari.
Kalau ayah awak tegas, kenapa awak boleh datang?
Saya datang sendiri. Dia tak benarkan.
Apa?
Saya juga lari dari rumah.
Sebab itu tukar gaya rambut? Supaya orang tak tahu?
Mungkin. Saya tak nampak berbeza sangat.
Nampak berbeza.
-Hai, awak. -Hai.
-Hai.
-Apa awak rasa? -Rasa elok saja.
Sudah lama awak kenal Jo?
Entah, beribu tahun.
Jumpa main besbol di Queens. Semasa kami kecil.
Dapat kerja sama-sama, dia dihalau nenek dia
kerana dia bukan gadis biasa.
Ada budak kata begitu kerana saya main besbol.
Apa?
Saya mahu awak janji, boleh?
Sebarang kesudahan atau lama sekejap semua ini,
kita ambil kesempatan.
Boleh?
-Ya, elok juga. -Baik.
Maksud awak, ambil kesempatan atas semua kemudahan ini
dan buat sesuka hati. Bukan rompak bank betul-betul, bukan?
Kalau saya ada cara untuk rompak, awak tak mahu?
Saya perlu putuskan dulu mahu sertai atau tidak.
-Baik. -Hanya kalau saya pandu kereta.
Saya tak pandai memandu.
Jo menari sendiri. Saya perlu teman dia.
Baik, saya rasa... Saya ambil minuman lain.
Baiklah, jumpa lagi.
Mereka itu menari jenis apa? Nampak seperti Jesus kulit Putih pelik.
Saya tak pasti, tapi tarian itu memang pelik.
Maxine, mak awak gunting rambut saya. Bagaimana?
Ya, elok juga.
Apa?
-Awak sihat, Gary? -Ya, sihat.
Dapat kerja di kilang skru.
-Mereka terima orang kulit Hitam? -Ya.
Mereka ambil saya jadi penjaga bes kedua baru.
-Pasukan besbol? -Ya.
-Pasukan main besbol? -Ya, betul.
Jangan pukul bola, bola itu tak kena awak.
Terima kasih.
Ada pemain yang dikerahkan, ada kekosongan.
Saya jauh lebih hebat daripada awak!
Itu tiada kaitan kerana awak wanita.
-Betul. Ya, tak ada kaitan. -Ini pasukan lelaki.
-Saya wanita, tak penting. -Ya.
Awak tahu apa saya boleh buat? Pukul awak!
-Max! -Biar saya beritahu awak...
-Keluar dari sini. Cepat. -Saya tak mahu.
Baiklah...
-Biar saya... -Awak perlu hentikan.
Boleh tak awak...
Sudah banyak kali saya kata. Jangan mengamuk di depan orang Putih.
Ini tempat kerja suami saya.
Maaf.
Awak berseronok tadi. Malukan Guy.
Paling tak, jelas awak marah.
Cuba bertenang, boleh? Saya perlu selesaikan semua masalah awak.
Tak sedap. Saya tak suka.
Tak pernah jumpa orang seperti awak.
Saya tak pernah jumpa seperti awak.
Saya yakin awak pernah jumpa.
Perkara yang awak sebut dalam surat awak semalam, tak sangka.
Baiklah.
Baiklah. Apa yang saya tulis?
Awak tahu isi surat itu.
Rasa seperti saya rosakkan hidup ini.
Saya tak tahu sebabnya.
Semua yang saya mahu dari dulu lagi...
Tidak.
Saya tak berhenti kerana...
semua ini seronok.
Baiklah.
Mari ikut saya.
-Mari sini. Ikut sini. -Ini...
Apa yang awak mahu cakap?
Saya rasa begitu.
Itu pun awak. Maafkan saya.
Tak mengapa.
Maaf kerana terbawa-bawa.
Saya perlu cari Gary dan minta maaf pada dia.
Awak tahu yang saya sangat sayang awak lebih daripada orang lain.
Saya ada di belakang.
-Ya. Saya sayang awak juga. -Baik.
Saya akan beritahu kalau kami ke California.
Dengar Gary sebut kilang itu?
Ya, awak? Mereka ambil orang kulit Hitam.
Bulan lepas wanita Putih, sekarang lelaki Hitam.
Zaman berubah cepat.
Siapa mahu pindah California?
Tiada kalau dia dapat sertai pasukan kilang itu.
Tunggu, Greta. Mahu ke mana?
Saya mahu jalan-jalan dengan Danny.
Peter, ingat tak?
Awak tak tahu tempat ini. Baru saja sampai.
Mungkin saya boleh cari benda yang dia mahu tengok.
Kita jumpa di berek.
Ini elok? Awak baru kenal dia.
Awak baik hati ambil berat. Jangan risaukan saya.
Selamat malam.
Hai.
Ya.
Sekali lagi.
Saya cuma...
Tak mengapa.
Awak datang uji bakat itu, bukan?
Balingan awak memang hebat.
Ya, saya tahu.
Wanita akan sertai besbol Liga Wanita Amerika,
tapi masih ada persoalan. Ada yang mahu tengok?
Terjemahan sari kata oleh Najmi Munirah
Penyelia Kreatif H. Segara