Nie rozumiem dlaczego…
Były policjant?
To powinieneś wiedzieć lepiej.
Przepraszamy. Martwiliśmy się.
To nie wasze zadanie.
Dlaczego mam was nie oskarżyć o utrudnianie śledztwa?
Holt Rollins był w tym domu. Rose Gil również.
Zgadza się. Byli tam przynajmniej kilka dni.
- Pod waszymi nosami. - Jak się prześlizgnęli?
Wynoś się.
To co teraz? Wniesiecie oskarżenie?
Kapitanie.
Przyjechałem najszybciej, jak mogłem.
Pan dowodzi tym śledztwem?
Bo pierdolą panu robotę.
Wie pan, czemu obserwowaliśmy dom? Dzięki niej.
Ale nie będą więcej przeszkadzać.
Inaczej pana wywalą.
Jeden powód. Tyle mi wystarczy.
Jeden powód.
Nigdy więcej mi tak nie róbcie.
Przepraszam. Poniosło mnie.
Daj nam powiedzieć, co mamy.
- Okej. - To ma sens.
Co takiego? Że mam trop, a wy nic?
To, że się przyjaźnisz z dupkami.
Coś się stało między Holtem i Rose.
Miała miejsce bójka.
Miała receptę na arypiprazol.
Ten lek tam został.
Musimy znaleźć Rose.
W 1967 roku w Kalifornii uchwalono Ustawę Lanterman-Petris-Short,
nazwaną na cześć sponsorów: dwóch demokratów i jednego republikanina.
Ta ustawa zniszczyła placówki zdrowia psychicznego.
Zamknięto szpitale.
Byli pacjenci zalali ulice bez szans na przetrwanie.
W 1981 roku Reagan uchylił
Ustawę o ochronie zdrowia psychicznego prezydenta Cartera.
Lata później badanie wykonane przez grupę interesu w San Francisco
wykazało, że 55% osób bezdomnych
ma problemy emocjonalne i psychiczne.
Od tamtego momentu ten stan robi, co tylko może,
by rozwiązać problem bezdomności.
Czy to ze względu na finanse, przemoc domową,
uciekających nastolatków czy porzucone dzieci,
liczba osób bezdomnych stabilnie wzrasta.
Holt Rollins, Rose Gil i Micah Keith spędzili młodzieńcze lata,
mieszkając na ulicach.
Dla nich domem nie było miejsce.
Byli nim oni nawzajem.
Wiemy, że Rose miała kontakt z Joshuą na kilka miesięcy
przed jego śmiercią.
Czy Rose Gil może być brakującym ogniwem między Holtem
a morderstwem Joshui Keitha?
Spotykamy się w The Knock?
O cholera.
Tak.
Hej. Jak się masz?
Lepiej, odkąd zająłeś się sprawą.
To jest funkcjonariusz Fernando Quezado. Fernando, Markus Killebrew.
- Hej, jak się masz? - Nando, miło poznać.
Miło mi.
Fajnie cię widzieć.
Słuchajcie.
Popytałem trochę.
Rozmawiałem z córką i jej znajomymi, którzy chodzili z Dreą do szkoły.
Powiedzieli, że uciekła.
Myślą tak przez mnie. Bo ja tak żyłam.
Hej. Nie mów tak, okej?
Chcemy pomóc.
Nando też się czegoś dowiedział.
Jasne. Co masz?
Dwie inne dziewczyny zaginęły w podobnym czasie.
- Drugoklasistka z McClymonds. - I pierwszaczka z Castlemont.
Wszystkie były w rodzinach zastępczych.
To nie przypadek. To porwania.
To już coś, prawda?
Wystarczy, by otworzyć sprawę?
Rozejrzę się. Muszę coś załatwić.
Posłuchaj.
Te informacje mi się przydadzą. Odezwę się.
Dzięki.
Chodź.
Tędy.
Proszę.
- Dziękuję. - Nie ma problemu.
Wiesz, że cię nie obsłużę?
Problem z terytorium?
Troszeczkę.
Posłuchaj.
To miłe, że załatwiłaś mi tę pracę.
Doceniam to.
Nie ma za co.
Co to? Poczucie winy?
Tak.
Dobrze.
Jestem dumna ze swojej bezpośredniości.
Teksas?
Teksas.
Zjedz ze mną kiedyś kolację.
Wiesz,
nie boję się ciebie.
A powinieneś.
- Miło cię widzieć. - Ciebie też.
O co chodziło?
O kłopoty. Jeśli dobrze to rozegram.
Udało ci się skontaktować z Rose, po tym, jak zostawiła wiadomość?
Nie, ale dzięki informacjom z leku dowiedziałam się,
że przepisał je psychiatra z Los Angeles.
Myślisz, że wróciła do LA?
Nie. Chce, żebyśmy ją znalazły.
Staram się dowiedzieć, czy odnowiła receptę gdzieś w Bay Area.
Myślę, że warto spróbować.
Hej, Poppy!
Proszę, powiedz mi, że nie oczerniasz Micah Keith
bez konkretnych dowodów.
Ona też mnie pozywa?
Jeszcze nie, ale ma czas.
Posłuchaj.
Szukają sposobu, by dodać drugi sezon do dowodów
na poparcie zarzutu o działanie na szkodę.
To można dopuścić?
Żyjesz w przeświadczeniu,
że prawnicy działają w dobrej wierze.
Alana jest wściekła.
Ingram miał rację, by dać jej szansę powiedzenia mi, co chce powiedzieć.
Ingram nie jest twoim prawnikiem. Ja nim jestem.
I jako twój prawnik,
który czasem żyje w prawdziwym świecie,
mówię ci – są żądni krwi.
To odwołajmy mediacje, bo po co?
Za późno.
Musisz przyjść. Uśmiechać się.
Oczarować węże tak, by cię nie ugryzły.
A w międzyczasie, proszę,
uważaj na to, co mówisz w podcaście.
Bo wszystko, co powiesz, może zostać wykorzystane przeciwko tobie w sądzie.
Łapiesz?
Rozumiesz?
UKOCHANY MĄŻ, OJCIEC, DZIADEK I PRADZIADEK
KU PAMIĘCI
To miły zwyczaj.
Nagrobek i kamień.
Pochylony. Granit ze zdjęciem.
Wschód słońca w prawym rogu.
- I bez dat? - Bez dat.
Wiem, że to nielogiczne, ale data wydaje się taka…
Ostateczna.
Ostateczna. Tak.
Czyli bez dat.
A grawerunek…
JOSHUA LEONID KEITH.
UKOCHANY MĄŻ. TAK DŁUGO, JAK TRWA ŻYCIE, TWÓJ.
Dziękuję.
Wiesz, że cię kocham.
Gdy z tym wszystkim skończę,
wyjedziemy? Tylko ty i ja?
Odnajdziemy się znowu?
Tak.
Alarm wyłączony.
Kocham cię całym sercem.
Ktoś cię widział?
Nie. Przyszedłem przez kanion.
Tęskniłem za tobą.
Gdzie byłeś?
Z Rose.
Znalazła mnie.
Co się z nią stało?
- Nic. Nie skrzywdziłem jej. - Gdzie jest teraz?
Odeszła. Nie wiem.
Boże, wasza dwójka zawsze komplikuje mi życie.
Przepraszam. Nie to miałam na myśli.
Wszystko przeżyliśmy razem, Holt.
Codziennie dziękuję Bogu, że znalazłeś mnie w People’s Park.
Nie wiem, co bym bez ciebie zrobiła.
Mój obrońca.
Musiałem.
Twarda i pyskata.
Taka byłam.
Nie zawsze było źle, gdy byliśmy dziećmi.
Odnaleźliśmy siebie.
Chyba że to najdłuższy przekręt świata.
Moja miłość to nie kłamstwo… okej?
Ale martwię się o Rose.
Znajdziesz ją?
- Poppy… - Mam pomysł.
- Nie mógł poczekać do rana? - Nie. Słuchaj.
Czekaliśmy, żeby Micah dała nam odpowiedzi.
Pop.
Może już je nam dała.
Czemu Rose nie ma w Odrzuconej?
A może jest, a ja to przegapiłam?
Może, ale coś ci powiem,
pogadamy o tym jutro.
Cholera.
- Jak się pan nazywa? - Lukather Shreveport Scoville.
Poczuje pan ukłucie. Już.
Jaki dziś dzień tygodnia?
Czwartek.
Pięta do palców, stopa przed stopą.
- Utrata apetytu? - Nie.
- Zawroty głowy? Dezorientacja? - Nie.
Okej, proszę patrzeć na światło.
Proszę powtórzyć te słowa: stół, żyrafa, ciężarówka, lody, ogień.
Stół, żyrafa, lo…
Lody.
Szlag.
- Nie patyczkujesz się. - Myślałeś, że mnie ograsz?
Jeśli o mnie chodzi,
to wysiłek intelektualny jest lepszy
od leków, które mi dają.
Nie martw się. Biorę je ze względu na Lilli i dziewczynki. Tak tylko mówię.
Może to tylko aspiryna.
A może dostajesz te prawdziwe?
Nie ma prawdziwych.
Jeszcze nie, i nie dość szybko.
Gdy Noble był bliski końca,
nie akceptował tego, jak źle było.
Nie mieliśmy pieniędzy. Firma upadała.
Jeśli to mi się stanie…
Nie stanie.
Szlag.
Miło, że tu jesteś.
Miło tu być.
Joł, szefie.
Twoja córka, Poppy, jest szurnięta.
Nie słucha. Jak mam ją reprezentować w sądzie,
skoro nie słucha tego, co mówię?
Jak ci powiem, jak z nią gadać, odpalisz mi z gaży?
A niech to chuj strzeli.
Jesteś prawnikiem?
Nie bądź taki zaskoczony.
Jestem gangsterem.
Ale też prawnikiem.
Dzięki niemu skończyłem prawo.
Boalt. Później zmienili nazwę, ze względu na powiązania rasistowskie, ale…
Przychodził tu jako dzieciak i tak samo pieprzył bez sensu.
Zawracał dupę motocyklistom i klientom.
Próbowałem go stąd wyrzucić, ale ze mną dyskutował.
- Wygrałem tę dyskusję. - Tak.
Był bystry i chciałem, by to wykorzystał.
Lubię mówić, że jestem jego synem.
Syna łatwiej wychować niż trzy córki.
- To prawda. - Teraz ja.
Twoja kolej, młody.
„Młody”? Czyli on wygrywa?
Chwileczkę. Zaraz wrócę.
Hej. Wychodzisz? Dopiero przyszłaś.
Cześć. Tak, wrócę na wywiad.
Wszystko w porządku?
Tak. Jeden z dzieciaków wpakował się w kłopoty.
To nie może zaczekać? Wybieramy obrazy na aukcję.
Masz świetne oko. Ufam ci.
Micah, Micah, Micah. Co się dzieje?
Chodzi o Rose.
Okej, to Markus powinien się tym zająć.
Nie, jest to coś, czym muszę się zająć ja albo Holt.
Czy ty…
Wciąż masz z nim kontakt?
Nie możesz się z nim widzieć.
- Ani z Rose. - Nie mogę czekać.
Poppy już jej szuka.
Nawet nie chcę myśleć, jakie szkody mogłaby spowodować.
Rozumiem.
Wiesz co, ja się tym zajmę.
- To zbyt skomplikowane. - Dlatego mi pozwól.
Nie mam motywu, powiązań i załatwię to prosto.
A ty się skup na tym, co ważne.
Jak przygotowanie do wywiadu.
Znajdę Rose przed Poppy.
Okej?
Nic mnie tak nie prześladuje…
Tylko w klubie Sapphire
Micah była z osobą nieznaną z imienia.
Jak noc, gdy z przyjaciółką poszłyśmy do klubu Sapphire…
Ale dlaczego nie wspomniałaby imienia Rose?
Kto wie? Może coś się wydarzyło.
Może się pokłóciły i nie mogła o tym napisać.
A na ulicach…
każdy dzień to bitwa o przetrwanie.
Nie da się tak żyć latami i nie zwariować.
Chcę cię o coś spytać.
Okej. Mów.
Spotkałem się z Charise Spivey w The Knock
i tym gliniarzem, z którym spotyka się Desiree, i stwierdziliśmy…
Co? Desiree spotyka się z gliniarzem?
Poppy, odłóż telefon. Nie dlatego ci to mówię.
Posłuchaj.
Stwierdziliśmy, że te zaginione dziewczyny może coś łączyć.
Wszystkie były w systemie opieki zastępczej.
Na takie łatwiej się poluje.
Właśnie. Dlatego zastanawiałem się,
kim była Micah, nim ją poznałaś?
Rozmawiałyście kiedyś o tym?
Nie.
A w książkach o tym nie wspomina.
Gdy byłyśmy dziećmi, nie chciała o tym mówić.
Nigdy nie byłam w jej domu.
Spotykałyśmy się na ulicy albo u panny Shirley.
Pojawiła się jak bezdomny kot, który nas wybrał.
Właśnie o tym mówię.
Co się mogło, kurwa, stać,
że biała dziewczynka czuła się bezpieczniej w barze czarnych?
Jak idzie opłakiwanie?
Opłakiwanie? Czego?
Micah. Waszej przyjaźni.
Takie coś może być tak samo trudne jak rozpad związku.
Chcę za nią tęsknić.
Tęsknię.
A potem się wkurzam, bo…
nie wiem, co jest prawdziwe.
Czy kochała Josha?
Stłamsiłam swoje przeczucia, by ją chronić,
a ona to wykorzystała.
Dlaczego?
Jak to dlaczego? Bo mogła.
- Jak? - Nie wkurzaj mnie.
Dobrze.
Nie musisz mi odpowiadać, ale mówię ci,
sama siebie spytaj.
ODRZUCONA
Rozdział 8: Incydent w klubie Sapphire.
Czułam się pobudzona, nim zespół wszedł na scenę.
Byli przedłużeniem tego, co czułam.
Punk dogorywał.
Ominęły nas dni świetności.
Czasy Mabuhay Gardens przeminęły.
Sound of Music przestał istnieć.
Sapphire ledwie dychał,
ale zajmowaliśmy go,
by móc czuć wściekłość zapomnianych i odrzuconych.
Jeden człowiek wyróżniał się z tłumu.
Jego wzrok wwiercał się w mój. Bezpośredni i niepokojący.
Myślałam, że to nerwy.
„Obserwuje mnie jak innych”, mówiłam sama sobie.
Ale jego spojrzenie było inne. Czułam, że mnie obserwuje.
Próbowałam zatracić się w piosenkach,
ale poczucie niepokoju rosło, aż przerosło dźwięki muzyki.
Szukałam przyjaciółki, ale jej nie było.
Próbowałam wyjść tyłem, ale mnie dogonił…
- Wracaj tu. - …i zaciągnął do magazynu.
- Chodź tu. - Nie!
- Zamknij się! - Nie.
Ból uderzenia w twarz nie był mój.
To świat innej dziewczyny rozpadł się na pół.
Pop. Posłuchaj.
Spokojnie. Rozmawiałem z menadżerem.
Miała wtedy 12 lat, więc gówno pamięta.
Co się stało? Wszystko okej?
Noa.
- Hej, co jest? - Udało się.
Rose wykupiła lek w klinice w Jingletown.
Wciąż jest w Bay. Znajdziemy ją, jeśli się pośpieszymy.
Klinika jest oddalona o dwie ulice od magazynu przy Lake Avenue.
Jest tam wielu bezdomnych. Wyślę ci adres.
Dzięki. Już jedziemy.
Dokąd?
Okej.
Gdzie jest Micah?
To nie jest bezpieczne, byście się widywali…
To nie jest bezpieczne?
Tak, próbuje cię chronić.
Mnie też stara się chronić. Pokłóciłam się z nią, bym mogła pomóc.
Stara się chronić Rose.
- Co wiesz o Rose? - Nic.
Chcę tylko, by nie skrzywdziła Micah.
Pieniądze to załatwią.
Czyżby?
A może Micah nigdy o tym nie zapomni?
Wciąż będzie pamiętać o zagrożeniu.
Musimy zrobić coś dla Micah.
To kolektyw artystyczny
z mieszaniną wysiedleńców i twórców.
Wydaje mi się, że Rose może tam być.
Hej. Jak się masz?
- Mogę pomóc? - Rose tu jest?
Nie wolno tu wchodzić.
Jesteście z opieki społecznej?
Wybaczcie najście.
Nie chcemy was niepokoić.
BEZRADNI
Szukamy Rose Gil.
- Czemu szukacie Rose? - Co od niej chcecie?
Zostawcie ją.
Ja jestem Rose.
Chodźcie za mną.
Królowa na B2.
W porządku.
Poznaję twój głos z podcastu.
Ciebie nie znam.
- To mój przyjaciel. - Ale mój nie.
Zaczekam tu.
Jak mnie znaleźliście?
Zostawiłaś coś w domu Holta.
Wasze spotkanie wymknęło się spod kontroli.
Nic ci nie jest?
Żyję.
Wiem, że masz wspólną historię z Micah Keith i Holtem Rollinsem.
Nie według książek Micah.
Nie wiedziałabyś, że istnieję.
Chcę ci dać szansę to zmienić.
Wiem.
W twoim podcaście.
Ja też cię szukałam.
Jeśli chcesz opowiedzieć swoją historię, to posłucham.
Większość ludzi nie wierzy, że mówię prawdę.
Jesteś jedną z nich?
Potrzebuję kogoś, kto potwierdzi to, co mówię?
Zacznę od założenia, że mówisz prawdę.
Zacznijmy od tego, co wiem.
Dawno temu ty, Micah i Holt byliście przyjaciółmi.
Byliście blisko. Może się kochaliście.
Tak.
Dopóki nie wysłała mnie i Holta do więzienia.
Ja…
Nagram resztę.
Gdy wyszłam, nie miałam niczego.
Ale poradziłam sobie.
Micah zniknęła, ale mnie to nie przeszkadzało.
Aż to zobaczyłam.
Co?
Jej książkę.
Moją książkę.
Ukradła mi ją.
Namieszała mi w głowie, zabrała każde wspomnienie.
Co chcesz powiedzieć?
Micah Keith ukradła mi życie.
MICAH KEITH ZŁODZIEJKA ODRZUCONA SZULERKA
Opowiedz mi o protokole żałoby.
Jak stał się głównym elementem twojego programu?
Wiele kobiet pisało do mnie, przychodziło do mnie podczas trasy.
Te kobiety cierpiały.
Emocjonalnie, fizycznie, duchowo…
Dostrzegłam możliwość…
jak w przypadku etapów żałoby,
by opracować narzędzia i procesy,
które pomogą kobietom radzić sobie z różnymi stratami i zawodami.
- Wypróbowałaś to na sobie? - Tak.
Gdy opłakiwałam stratę dziecka…
- Poronienie? - Tak.
Myślałam:
„Czy poczucie porzucenia, które mam w sobie,
wpływa negatywnie na moją zdolność donoszenia ciąży?”.
Założę się, że wiele kobiet czuło się dokładnie tak samo.
Tak, ale o tym nie rozmawiamy. Nie dostatecznie dużo.
Myślałam, że dzieląc się swoją historią, pomogę innym kobietom.
Dlatego ten przekaz dotarł do tak wielu twoich fanów.
Dlatego mówię prawdę. Moją prawdę.
Mój pierwszy szkic Micah.
SIOSTRA Z INNEGO OJCA
Trzeba kogoś kochać, by tak uchwycić duszę.
To właśnie robi. Sprawia, że chcesz się nią opiekować.
Gdy wyszłam z więzienia, próbowałam skupić się na sztuce.
Przez jakiś czas się udawało. Zbierałam się do kupy.
Aż zobaczyłam książkę.
Moje rysunki.
Strony z mojego pamiętnika.
Moje historie. Mój ból.
To nie przytrafiło się jej, tylko mnie.
Atak w klubie?
Poszłam tam, bo mnie o to prosiła.
A potem wyszła beze mnie.
O niczym nie wiedziała, dopóki jej nie powiedziałam.
Bardzo mi przykro.
Przykro ci.
Wszystkim jest, kurwa, przykro. Nawet jej mężowi.
Mówiłaś o tym Joshowi?
Nic mi to nie dało.
Odkąd wyszła książka…
Próbowałam malować, by wyrwać się z własnej głowy.
By uciec…
od uczucia bycia niczym.
Ale nic nie miało znaczenia.
Rose, próbowałaś kiedyś powiedzieć komuś, co zrobiła Micah?
Pisałam listy do gazet i czasopism.
Próbowałam dzwonić do Micah.
Wyrzucono mnie z mediów społecznościowych, gdy o tym napisałam.
Kto uwierzy bezdomnej, czarnej wariatce?
Jaki związek z tym ma Joshua Keith?
Wiem, że z nim rozmawiałaś.
Wiedział o tobie i Micah?
Micah nikomu by nie powiedziała.
Dlatego kupiłaś bilet na jego film w LA.
Żeby powiedzieć mu prawdę.
Nazwał mnie kłamcą.
Jak wszyscy.
A potem zmienił zdanie.
- Dlaczego? - Nie wiem.
Powiedziałam mu, że Micah jest jak dzikie zwierzę, gdy jest w pułapce.
Tylko tak potrafi się chronić.
Niszcząc wszystko wokół.
Joshua do mnie przyszedł.
Powiedział, że mi wierzy.
Spójrz.
WIERZĘ CI
Zrobiłam to z e-maila, którego mi wysłał.
„Wierzę ci”.
WYJŚCIE EWAKUACYJNE
Co się dzieje? Dlaczego alarm wyje?
Coś się dzieje?
Hej, co się dzieje?
Alarm. Ktoś tu jest.
Co się dzieje?
Chyba się pali.
- Alarm się włączył. - Ewakuujcie się.
Z drogi.
Musimy uciekać!
Rose!
- Rusz się. - Poppy!
- Rose. - Jesteś cała?
- Tak. - Zrób jej miejsce.
- To był Holt. Łap go. - Holt?
Dam sobie radę.
Rose?
Byłam pielęgniarką. Pogotowie już jedzie.
Okej. O Boże.
Spierdalaj.
Przestańcie!
- Dość! - Zostaw go!
- Ręce do góry!
Markus!
Pokaż ręce!
- Słuchajcie… - Markus!
- Ręce na ziemię! - To jest strzelec.
To jest strzelec. Okej?
Jestem byłym policjantem.
- Wyjmę dowód… - Nie…
Markus!
Na brzuch!
- To nie on! - Na brzuch!
W porządku.
O Boże.
Ręce do góry! Szeroko!
Markus.
Poppy.
- Dzwoń do Zariny. - Okej.
Zadzwoń do niej.
O Boże.
CENTRUM MEDYCZNE ALTA BATES
Kod niebieski w 359.
Poppy? Co się stało?
Markusa postrzelono. Pracowaliśmy nad sprawą.
- Markus pracuje w Shelter. - Rozmawialiśmy z kimś…
Nie mam na to czasu i nie chcę cię słuchać.
Gdzie jest mój mąż?
Jest operowany.
Przepraszam.
Co to w ogóle znaczy?
Przepraszam.
Sprawdźmy, czego się dowiemy.
Nie chcę cię tu.
Markus.
Proszę.
Hej.
Jak się czujesz?
Postrzelony.
Boże, przestraszyłeś mnie.
Gdzie jest Trini?
U moich rodziców.
Ucieszy się, gdy cię zobaczy.
Odkąd do siebie wróciliśmy,
nazywam cię moją żoną.
A ty mnie swoim mężem.
Tak po prawdzie to wciąż jesteśmy rozwiedzeni.
Wciąż rozwiedzeni?
Może to naprawimy?
Porozmawiamy o tym później.
Markusie, jak to się stało?
Szamotałem się z podejrzanym.
Podejrzanym…
Nie jesteś już gliną.
Tak. Cóż…
…może gdybym był, ten dupek by mnie nie postrzelił.
Kto to?
KŁOPOTY
Nie teraz.
Mówi Markus Killebrew, wiesz, co robić.
Markusie, to ja.
Chciałam sprawdzić, co z tobą.
Lekarze nic mi nie powiedzą.
Zadzwoń do mnie.
Demetri, ja…
Obyś miała dobry powód nieobecności.
Mediacje zaczynają się za 15 minut.
Cholera. Zapomniałam o tym.
Daj spokój.
- Markusa postrzelono. - Co?
Nic mu nie jest?
Próbuję się dowiedzieć.
Poinformuję wszystkich o sytuacji.
Muszą zrozumieć…
Nie, kochanie. Nie muszą. Ale zrobię, co mogę.
- Muszę tam jechać? - Nie.
Musisz się skupić na procesie.
Informuj mnie.
Dzwoniła Zarina Killebrew. Markusa postrzelono.
Jezu. Nic mu nie jest?
Policja go postrzeliła i aresztowała Holta.
A Rose? Znaleźli ją?
Jest nieprzytomna w szpitalu.
Postrzelił ją Holt. Ivy, coś ty zrobiła?
Była naszą przyjaciółką. Nigdy by jej nie skrzywdził.
Co mu powiedziałaś?
Dałam mu gotówkę i tyle.
Nic mu nie mówiłam.
Wiesz, dlaczego to się dzieje?
Przez Poppy.
Napisy: Agnieszka Otawska