Komu powierzasz największe bolączki?
Najboleśniejsze prawdy?
Przyjaciołom? Partnerom? Rodzinie?
I co byś zrobił, gdybyś się dowiedział,
że twój zaufany powiernik cię okłamuje?
To się przytrafiło Micah Keith.
W drugim odcinku ujawniliśmy szokujące odkrycie,
że Drew Turney nie był kochankiem Joshui Keitha.
Tylko jego synem.
To odkrycie wywołało lawinę nowych pytań.
Jak się odnaleźli po tylu latach?
Dlaczego utrzymywali swoją relację w tajemnicy?
I co miała ona wspólnego z ich śmiercią? O ile cokolwiek miała.
I cięcie. Nagrywanie zakończone.
Okej.
Sprawdzisz, czy prawnicy Alany Cave kontaktowali się
z innymi osobami związanymi ze sprawą Cave’a?
Zajmę się tym.
Dobranoc, Poppy.
Wiesz, że masz krew tego człowieka na rękach?
Ty doprowadziłaś Owena Cave’a do stanu, w którym popełnił samobójstwo.
Nie kazałam mu się włamywać do domu.
Nie kazałam mu grozić mi i mnie atakować.
Ale przyznajesz, że twój podcast sprawił, że popełnił samobójstwo?
Nie, nie przyznaję.
To on kontrolował sytuację. Przyłożył mi broń do głowy.
Nieźle.
Takich pytań możesz się spodziewać od prawnika Alany.
Dobrze sobie poradziłaś. Zachowałaś spokój. W porządku?
Złość to płachta na byka.
Okej.
Jakie mam szanse? Tylko szczerze.
Mamy spore szanse na to, że zarzuty o cyberprzemoc
i przyczynienie się do śmierci zostaną oddalone.
Ale celowe zadawanie cierpienia emocjonalnego
może być bardziej problematyczne.
- Dlaczego? - Bo sprowadza się do zamiaru.
Może z tego wyniknąć batalia. I to duża.
Będą słuchali tego sezonu i będą szukali potknięć,
dlatego musisz być bardzo ostrożna, opowiadając historię Joshui.
Szczególnie teraz, gdy policja wznowiła śledztwo.
To mnie wcale nie przeraziło.
Po prostu nie dawaj im amunicji.
Jesteśmy za starzy na obietnicę?
Na nic nie jestem za stara.
Na nic nie jesteś za stara.
Mam randkę. Wiecie, happy hour.
Wrócę wcześnie, jeśli jest do bani. Za tydzień, jeśli nie.
- Uważaj na siebie. - Zawsze, bracie Ingramie.
Spadam.
Ja też powinienem już iść.
Na co właściwie czekamy?
Pół roku zaczynaliśmy od nowa, próbowaliśmy do siebie wrócić.
Myślisz, że się udało?
A ty nie?
Dokończmy zeznanie.
A co za różnica?
Chcę sprawdzić, czy pojawi się coś, o czym nie wiem.
Myślisz, że coś przed tobą ukrywam? Wciąż?
Chcę odpowiedzieć nie, ale… doświadczenie nauczyło mnie czegoś innego.
Przepraszam. Nie chciałem, żeby to zabolało.
To zostań.
Zadzwonię, gdy dotrę do domu.
Spotkamy się w lofcie?
Muszę ci coś pokazać.
Dzięki, że przyszedłeś.
Jak się nazywasz?
Lukather Shreveport Scoville.
Mów mi Shreve.
O czym będziemy rozmawiać?
O męskości. Byciu mężczyzną.
Czyli o niczym ważnym?
Jak zdefiniowałbyś męskość?
Gdy o tym myślę, w głowie pojawia się…
mój brat, Noble.
Mój starszy brat.
Czarni mężczyźni z pokolenia mojego i brata…
Rasizm i męskość… szły ramię w ramię. Były jak pasujące elementy układanki.
Podzieliły nas na dwie grupy.
Czarni musieli się kurczyć, gdy wychodzili z domu
i czekać, aż do niego wrócą, by nabrać powietrza w płuca.
Ja tego nie robiłem.
To znaczy?
Zastanów się.
Ile razy widziałeś jakiś film w telewizji,
w którym czarni uciekają, chowają się, kulą się i płaczą?
Nie wszyscy tak robili.
Czarni się bronili.
Tylko głupiec wierzy, że nie. Taka jest ludzka natura.
Czy w to wierzysz, czy nie, czy to widziałeś, czy nie.
Nigdy nie słyszałam, by tak mówił.
Chciał nagrać swoje życie, nim…
Nim je zapomni.
Weź to do domu. Jest tego więcej.
Dzięki.
Znalazłam też to.
Są do siebie podobni.
Mają takie same manieryzmy.
Zaakceptowałabym jego dziecko.
Może przyjrzę się Drew?
Jeśli to pomoże sprawie.
Tak sądzę.
Tobie też to pomoże?
Jest częścią tego, kim jest Josh.
Może dzięki temu uzyskam jakieś odpowiedzi.
- Tu są. Moi bracia. - Hej, Markusie.
Herbie.
- Miło cię widzieć. - Kopę lat.
Hej, odwiedzaj nas częściej.
Wiem, byłem zajęty. Miałem sporo rzeczy na głowie.
- Ja też. - W porządku.
- Mój Herbie. - Tak.
- Dzięki, bracie. - Jedzenie jest z tyłu.
- Pójdę po nie. - Spoko.
Zamówienie gotowe?
Co słychać?
Markus Killebrew?
Zgadza się.
Grałeś kiedyś w piłkę nożną w Tech?
Nikt o tym nie wspominał od jakichś 15 lat.
Ale tak, grałem.
Byłam cheerleaderką.
Co? Bez jaj.
Charise Spivey.
Wiem. Nie wyglądam jak kiedyś…
Wyglądasz dobrze. Chodź, uściskaj mnie.
Minęło trochę czasu.
W sumie to parę dekad.
Co słychać? Jesteś tu po pracy?
Nie do końca.
ZAGINIONA
WIDZIELIŚCIE JĄ?
Zaginęła prawie rok temu.
Ostatni raz widziano ją po drugiej stronie ulicy w Bushrod.
Pracowałem w policji. Co powiedzieli?
Nawet nie próbowali jej szukać.
Więc robię to sama.
Przykro mi z powodu twojej córki.
Jeśli Capstones coś usłyszą, przyjdą z tym do mnie.
Dziękuję.
- Doceniam to. - Masz więcej tych ulotek?
Wiesz co,
dasz mi kopię wszystkiego, co masz?
Przyjrzę się temu.
Proszę.
- Dzięki. - Tak.
Zajmę się tym.
Posłuchaj.
Uszy do góry.
Okej?
Odezwę się.
W porządku.
Tak. To on.
Już się odbiłam, gdy go zauważyłam.
Narzucał mi się.
Kto to był?
Pasażer, który narzucał mi się seksualnie,
przebywając na terenie firmy, gdy byłam tam sama.
Lepiej?
Tak. Robimy, co możemy, ale…
Jasne. Miłego wieczoru.
Kierownicy zachowują się, jakby zapomnieli, jak to jest.
Co się stało?
Ostatnio gość wsiadł do mojego autobusu i…
Cholera.
Czemu ci przystojni są porąbani?
Stać cię na więcej.
Czemu? Bo nie ma auta?
Nie, bo nie lubi się kąpać i czesać.
Jesteś wredna.
Okej.
Dzwoń do ratusza.
Jeśli tego nie powstrzymamy, ta dzielnica przestanie istnieć.
Blok mieszkalny przy Alcatraz ma już sześć pięter.
To już stoi, ale możemy powstrzymać kolejne.
Tak jest.
Bądźcie czujni. Widzimy się za miesiąc.
Tak.
Charise? Desiree.
Ojciec mówił mi o Drei.
Zaczekaj… Funkcjonariuszu Quezado?
Przepraszam.
Funkcjonariusz Quezado.
Mów mi Nando.
Nando.
To jest Charise Spivey.
Jej córka, Drea, zaginęła… pół roku temu?
Prawie rok.
Opowiedz o niej.
To jest Drea.
Ramon?
Przyniesiesz resztę butów z góry?
Ramon?
Hej, Ramon.
Co z tobą?
Nic.
Nic mi nie jest.
Weźmiesz resztę butów z góry i spotkamy się w Bayview?
Muszę się spotkać z dziećmi.
Co robisz? Śpisz?
Okej.
Przerwij niepokój wdzięcznością.
- Joł, głośniej. - Przerwij niepokój wdzięcznością.
O cholera.
Za wysoko.
Hej!
Kto ma rozmiar 45?
Chodźcie.
Śniłeś mi się
Hej, ta dziewczyna, która zaginęła, Drea, jest z twojej szkoły.
Znałaś ją?
Nie w ten sposób
- Trini! - Co?
„Co?”
Przepraszam. Tak, tato?
Możesz odłożyć telefon?
Dobra.
Wczoraj, gdy odbierałem kolację, wpadłem na matkę Drei.
Znałaś ją?
Nie bardzo.
Jest w innej klasie.
Wszyscy w szkole myślą, że uciekła.
Kto ma tyle do powiedzenia o 6.30 rano, co?
- Gadasz z jakimś przygłupem? - A jeśli tak?
Jeśli tak, to przedstaw mi tego lizusa.
Kogo?
Nieważne.
Mogę odzyskać telefon?
Dziękuję.
Do zobaczenia po szkole.
- Uważaj na siebie. - Pa. Kocham cię.
Ja ciebie też.
- Wygląda super. - Dopiero będzie.
To mi się podoba. Co tu jest napisane?
- Kolory są piękne. - Tak.
Tak.
- Ładne. - Dziękuję.
Stokrotki i pszczoły. To bardzo wesołe krzesło.
Mój ulubiony kwiat i owad.
M.K., za ile mogę to sprzedać?
Za te buty, które dostałeś, dadzą ci więcej.
- Nie noś ich, sprzedaj. - Okej.
Zgadza się.
Dobra.
Gdy zrobicie 50 krzeseł, zorganizujemy zbiórkę.
Sprzedamy je na aukcji za 300 dolarów?
Tak!
Szlag, ludzie tyle zapłacą?
Winni liberałowie nawet więcej.
- Biali, tak? - Głównie.
Przykro mi z powodu Joshui. Był z niego fajny skurczysyn.
To prawda.
Dziękuję.
Przepraszam za spóźnienie. Korki.
- Herbata z mlekiem. - Tego mi było trzeba.
Do zobaczenia w biurze.
Hej. Posiedzisz ze mną?
Muszę wracać do Shelter.
Chodź.
Usiądź.
Wiem, że odczuwasz ból.
Wiem, jak to jest, gdy tłumisz emocje.
Nic mi nie jest.
Nie musisz mnie chronić przed swoimi uczuciami.
I nie musisz się bać mojej reakcji.
Nie robię tego.
M.K. To jest imponujące.
Zacznijmy licytację od 2000.
Byłeś taki jak on, gdy cię znalazłam.
Krzyczałeś, by ukryć ból.
Wiesz, o czym dużo myślę?
O tej nocy w Marrakeszu.
Tej wspaniałej kolacji na dachu.
- Pamiętasz? - Tak.
Poszłam wcześnie spać, a ty siedziałeś z Joshuą.
Mówił mi, że rozmawialiście… do wschodu słońca.
Coś się zmieniło, gdy wróciliśmy z tamtej podróży.
Nie. Do niczego nie doszło między mną a Joshuą.
Niczego.
A chciałeś tego?
Nie. Ja…
Źle to zrozumiałaś.
Nigdy bym cię nie zranił.
Przysięgam.
Jesteś dla mnie jak matka, więc…
Kochanie.
Tęsknię za nim.
Ja też.
Nie lubię, gdy ludzie mnie okłamują.
- Cześć. - Hej.
Sprawdzałam starych przyjaciół.
Josie zniknęła. To żadna niespodzianka.
Lanie jest w więzieniu. Krzyżyk na drogę.
Mąż Lanie, Alex, się nie odezwał. Biedak stracił dom.
Później tam podjadę.
I mam…
Księgę gości z pogrzebu Drew.
Zidentyfikowali jego przyjaciół. Sprawdzę ich.
To jest dobre. Dużo ludzi.
Tak.
„Leana Parker”.
Leana Parker, Leana Parker…
Słyszałam to nazwisko. Od Josha. Z czasów w Timesie.
- Poważnie? - Tak.
Okej.
„Artystka z North Hampton”.
Okej, mamy coś.
„Zaczynała jako asystentka w dziale zdjęć w Timesie.
Zaraz po 2000 roku”.
Ile lat miał Drew?
Dziewiętnaście.
Hej.
Chyba znalazłam mamę Drew.
Pracowała z Joshem w Timesie, nim zostaliście parą.
Chcę ją poznać.
- Na pewno? - Tak.
- Odezwę się do niej. - Okej.
Zaczynamy.
- Przynieść ci coś? - Nie trzeba.
Shea, będziesz notować?
Uznano, że Micah jest autentyczna i bardzo wrażliwa,
a to kluczowe cechy kur znoszących złote jaja.
Mamy wzrost oglądalności,
więc wykorzystajmy ten czas,
by nabrać rozpędu.
…niczego od nikogo nie oczekiwać.
Nie zrobiłam tego dla oglądalności. Miałam słabszy moment.
To zadziałało na naszą korzyść. Odbiło się echem, bo było prawdziwe.
Dlaczego jestem już w pracy?
Nie mogliśmy tego załatwić przez telefon albo mailowo?
Nie.
Bo nowi inwestorzy się wycofają, jeśli się nie pozbierasz.
Pieniądze. Tylko o tym myślisz.
Pieprzycie się?
Dacie nam chwilę, proszę?
Dziękuję.
Dlaczego o to pytasz?
Dlaczego nie odpowiedziałaś?
- Bo odpowiedź brzmi nie. - I to nie twoja sprawa.
To wszystko jest moją sprawą. Pamiętaj o tym, Lachlan.
Posłuchaj, Micah…
Ty posłuchaj. Nie myl uprzejmości ze słabością.
Jeden telefon i wylecisz z zarządu.
Myślę, że wszyscy jesteśmy wyczerpani.
Czyżby?
Nie mogę tu teraz być. Wychodzę.
ZAJĘCIE NIERUCHOMOŚCI
W czym mogę pomóc?
W sprawie domu trzeba się kontaktować z bankiem.
Nie, ja…
Co?
Przepraszam.
Przejeżdżałam tędy i zobaczyłam tabliczkę.
To świetny dom.
Taki był.
A jaka jest okolica?
Nie chcę być niegrzeczny, ale tracę dom.
Nie sprzedaję go, więc…
- Wynocha z trawnika? - Coś w tym stylu.
Okej. Powodzenia.
Dziękuję.
Okej.
Nigdy nie sądziłam, że będę mieć romans w biurze.
Jak długo spotykałaś się z Joshem?
Nie spotykaliśmy się. To był tylko seks.
Otwarta relacja?
Był w Pekinie, gdy dowiedziałam się o ciąży.
Powiedziałaś mu?
Gdy wrócił z Chin…
Poznaliśmy się w Szanghaju.
Nie potrafiłam powiedzieć Joshowi o dziecku,
więc oddałam je do adopcji.
Utrzymywałaś z nim kontakt?
Dopiero gdy Drew mnie znalazł.
Dzwoniłam, by się wytłumaczyć, ale nigdy nie oddzwonił.
Czy twoi chłopcy się poznali?
Tylko przez telefon.
Chciałam, by Tim wiedział, że ma brata.
Zrobiłam zdjęcie podczas ostatniej rozmowy.
Ma uśmiech mojego dziadka. Chciałam, by to zobaczył.
Mogę?
O co chodzi?
To wygląda jak jedno z mieszkań Shelter.
Ramon w nim mieszka.
Mówił, że był u chłopaka.
Dziękuję.
Hej. Zaczekaj.
Wszystko w porządku?
Szefowa myśli, że pieprzyłem jej męża.
Fajne „dzień dobry”, co?
A tak było?
Nie lubił kutasów, uwierz mi.
Pamiątka?
Mój były wylał na nią wino.
Idę do pralni.
Trudne rozstanie?
Można tak powiedzieć.
Asystent Micah zachowuje się podejrzanie
Ramon i Drew?
Ponoć zerwali kilka tygodniu temu.
Może Ramon myślał, że Drew spotyka się z Joshem.
Zazdrosny chłopak. Mąż szefowej.
Niezły motyw.
To jakiś trop.
Sprawdzimy Ramona.
Niedoceniany asystent zmienia się w zazdrosnego chłopaka i mordercę.
Motyw, brak dowodów. Musimy to zrobić mądrze.
W wojsku
byłem z Noble’em w jednej jednostce.
Nasi przełożeni zmuszali czarnych, by się ze sobą bili, a oni obstawiali.
Był jeden taki oficer. Kawał drania.
Ten skurwysyn chciał,
żebym bił się Noble’em na śmierć.
Spojrzeliśmy na siebie i…
Skopaliśmy mu tyłek.
Skopaliśmy skurwielowi tyłek.
Biliśmy go. Okładaliśmy go po twarzy.
Po głowie. Zmasakrowaliśmy go.
Wrzucili nas do celi, sprali pałkami.
Bili mnie, aż nie pamiętałem, jak się nazywam.
Zwolnili nas obu dyscyplinarnie.
Gdy wyszedłem, nie słuchałem rozkazów.
Od nikogo.
Myślisz, że te walki bokserskie
i to pobicie doprowadziły do twojego obecnego stanu?
Tak. Tak sądzę.
Ten skurwiel i tak wygrał.
Pozbawi mnie wszystkiego, co kocham.
Chujowo, co?
Ramon Tomas. Inspektor Aames. Możemy porozmawiać?
Jestem zajęty. Odpierdol się.
Możemy jechać na posterunek, ale, bo wiesz, kawa.
Proszę.
Daj mi jeden powód, bym uwierzył,
że Ramon Tomas nie miał nic wspólnego z zabójstwem.
Możemy cię zamknąć za motyw.
Nie masz alibi i… masz kartotekę.
Wcale nie.
Tak. Ty…
Rozwaliłeś dzieciakowi głowę, gdy miałeś 16 lat.
To zostało wymazane.
Doznał trwałego uszkodzenia mózgu.
Te akta zostały utajnione.
Nie szukałem twoich akt.
Co jeszcze powiedziała Micah?
Ona…
Wydała cię w najmilszy sposób, jaki widziałem.
Powtarzała, jak bardzo cię kocha,
ale póki się nie przyznasz, masz siedzieć w pace.
Aresztujesz mnie?
Jeszcze nie.
Szlag.
Poppy.
- Tak. - Poppy.
Co jest?
Ramon ma załamanie nerwowe. Na żywo.
Ale nie musimy już tego znosić.
Zacznijmy od największej hipokrytki, Micah Keith.
Królowa suka ma was wszystkich głęboko w dupie.
Śmieje się z was. Wszyscy się śmiejemy.
Z waszego bólu. Waszej żałoby.
- Życia. - Ktoś wie, gdzie on jest?
- Ona dba tylko o pieniądze. - Ktokolwiek?
Sprzedaje wam organiczne bzdury.
Micah karmi się waszymi kompleksami. Wykorzystuje wasze słabości.
Jej metody są nielegalne.
I wiecie co? Mam na to dowody.
- No dalej. - Śmieją się z bólu.
- Wasze historie to środek do celu. - Odbierz.
- Zarabiają na stracie. - Szlag.
Blaine. Używa firmowego telefonu.
Powinnaś móc go wyłączyć. Wyłącz go.
Sprzedaje wam organiczne, bezglutenowe bzdury.
Wasze historie to środek do celu. Zarabiają…
Załatwione.
Kurwa!
Kurwa.
Dobra robota.
Jasny gwint.
Tak żebyś wiedział,
to ja bym się starał to jakoś naprawić.
Ale to, co dziś zrobiłeś…
Przykro mi.
- To wszystko? - Tak.
Wyrzucają mnie?
A czego się spodziewałeś?
- Dała ci tydzień. - Dokąd mam pójść?
Bez wypłaty mam przejebane.
- Posłuchaj. Wszystko będzie dobrze. - Nie będzie.
Jeden błąd. Osiem lat mojego życia.
Przykro mi.
Micah nie powiedziała ci wszystkiego.
To nie był pierwszy lepszy dzieciak.
Znęcał się nade mną.
Był starszy o dwa lata i cięższy o 20 kg.
Terroryzował mnie latami.
Aż puściły mi nerwy.
Czułem się okropnie.
Ale gdy ktoś czuje się jak w pułapce, to co ma zrobić?
W razie czego dzwoń do mnie.
Mówię serio.
Micah.
Zważywszy na twoją bliską relację z Ramonem
i jego ostatnie publiczne oskarżenia,
stwierdziłaś, że należy wyjaśnić tę sytuację.
Czy w tym, co powiedział, jest ziarno prawdy?
Czy w moich prezentacjach i przemowach przejawia się gra teatralna?
Oczywiście. Wiecie o tym.
W takich czasach żyjemy. Ale przekaz jest prawdziwy.
Obawiasz się, że Ramon ujawni albo sprzeda twoje tajemnice?
Nie, to nie może mnie hamować.
Moim celem jest odbycie mojej podróży i pomoc innym, by zrobili to samo.
Czym jest twoja podróż? Twój cel?
Bo według Ramona
jest nią napełnienie kieszeni pieniędzmi innych.
Nie… próbuj mnie podejść.
Znamy się zbyt długo, żebyś zniżała się do tego poziomu.
O czym ty mówisz?
Prosiłam cię, żebyś znalazła mordercę mojego męża.
Ale jeśli chcesz robić z tego sensację,
to zapomnijmy o tym.
Prosiłaś, bym się dowiedziała, czemu cię okłamał.
Nie chcę już tego robić.
To jest moja praca.
Mówiłam to jasno.
A ty się zgodziłaś.
Mam wrażenie, że wszyscy chcą mnie wykorzystać.
Micah.
Doktor Maya Angelou napisała kiedyś:
„Cierń z krzewu, który sam zasadziłeś i o który dbałeś,
wbija się głębiej i upuszcza więcej krwi”.
Dla Micah Keith tym krzewem jest Ramon Tomas.
A dzisiejsza zdrada wstrząsnęła nią do głębi.
Micah zobaczyła w Ramonie dobro, gdy nikt inny go nie widział.
Ale Ramon miał przed nią tajemnice.
A teraz te tajemnice wychodzą na światło dzienne.
Doprowadziły one Ramona do kresu wytrzymałości, ale pozostawiły pytanie:
Kto będzie mocniej krwawił?
Nazywam się Poppy Parnell i chcę, byście rozważyli to ponownie.
Napisy: Agnieszka Otawska