Liść przeciwko Światłości.
POPRZEDNIO
By położyć kres przemocy, każdy musiałby ją odrzucić.
W każdym jest przemoc.
Droga Liścia tego nie odrzuca, ale to akceptuje.
Kto wyrzeka się przemocy, zwykle wie, że jest zła.
To ciebie szukają Białe Płaszcze.
Są źli, ale tylko oni chronią nas przed trollokami.
Tę możesz przesłuchać.
- Myślałem, że jesteś dobry. - Byłem!
Nikt nie ucierpi.
To plan czy nadzieja? Potrzebujesz obu, jeśli chcesz być przywódcą.
Nie chcę.
Trolloki mnie przerażają.
Zapomnieliście, co się stało w Bel Tine?
Przybyły posiłki.
Słyszałem, że macie problemy z poczciwymi mieszkańcami Dwóch Rzek.
To nie byle najeźdźcy. To armia.
Złotooki niedługo poprowadzi swój lud na wojnę. Czy tego chce, czy nie.
Mocniej.
Uważaj.
- Najpierw kamień, a potem... - Skóra, wiemy.
Lord Perrin nas nauczył.
Nie nazywaj mnie tak.
Tak jest, Lordzie Złotooki.
- Już są! - Nie.
- Trolloki! - Uciekajcie!
Nadchodzą trolloki!
Przeklęte trolloki! Prowadzą wozy.
Wozy?
Nie.
To nie trolloki. Spokój.
To Tuatha'anie. Wpuśćcie ich.
Wchodźcie śmiało.
Jesteście mile widziani przy naszych ogniskach.
I w naszych domach.
Aram. Ila!
Perrin!
Co tu robisz?
Wróciłem.
Co się stało? Gdzie Raen?
Trolloki.
Zeszłej nocy.
- Daleko od miasta? - Kilka mil.
Byli tam też inni.
Ludzie ze wszystkich zakątków Dwóch Rzek.
- Możemy dostać wodę? - Tak.
Dziś zaatakują.
KOŁO CZASU
Ponoć nie jadacie mięsa.
Bez obaw, powybierałam.
Dziękuję.
Liść przywiało z powrotem pod drzewo?
Czas najwyższy.
Miałam nadzieję, że znów się spotkamy.
I że zostaniesz z nami.
Wtedy dawno by nie żył.
Jak dziadek.
Droga Liścia nie jest łatwa,
ale zawsze nią podążaliśmy.
Grzebiemy zmarłych i ruszamy dalej.
Jaki mamy wybór?
I dokąd mamy iść?
Jak?
Bez wozów, bez ludzi?
Drzewa gubią teraz liście,
ale gdy ludzie ujrzą nagie gałęzie,
zatęsknią za wiosną.
Wtedy wozy znów się zapełnią.
Jednak jest dla ciebie nadzieja.
Przystojny.
Ten druciarz. Jak na tchórza.
Raczej by odmówił.
Sama by nie chciała.
Aielka nie da się zbrukać Ostatniemu.
Zamknijcie oczy.
Wyobraźcie sobie pąk kwiatu.
Różowy...
Kiedy porzucamy kule ognia?
Nie mamy czasu na bitewne sploty.
Połączycie się ze mną,
a ja zaczerpnę z waszej mocy.
Ciskasz błyskawice?
Ostatnia Aes Sedai potrafiła.
Jesteś nową Wiedzącą.
Widzisz moje sploty. Potrafisz przenosić.
Od tygodnia obserwujesz, jak je szkolę.
Miałabym dołączyć do tej bandy dzieci?
Nie chcesz się nauczyć władać mocą?
A musiałabym przestać pić?
Zaletą zatrutych włóczni jest to, że wroga wystarczy drasnąć.
Gdziekolwiek.
Dlatego trzymajcie szyk.
Sam sobie trzymaj, cholero jedna.
Od tego zależy, jak długo przeżyją wasi bliscy.
Daj mi długi łuk z Dwóch Rzek, a utrzymam szyk całą noc.
Zdołałbyś choć naciągnąć cięciwę?
Lepiej niż ty, chłystku.
No dobrze. Bierzcie łuki.
Jak idzie?
Zdechniemy tu.
Może pójść nam lepiej, niż ci się wydaje.
Mam kolejną przenoszącą.
Potężną. Jak dziewczęta.
W wielu żyłach płynie tu stara krew.
Myliłem się, a ty nie.
Oby cię to pocieszyło,
jak będziemy zdychać.
Flaga, spójrzcie.
Wiem.
Podoba ci się.
Nie potrzebujemy tu chorągwi. Zwłaszcza tej.
Rozpowiedziałam, że trolloki boją się wilków.
Niech ludzie mają jakiś symbol.
Nie jestem gotów.
Nie jesteś.
Ale gdyby chcieli generała, poszliby za Alanną.
Wojownika – za Aielkami.
Idą za tobą, bo jesteś jednym z nich.
Skoro możesz stawić czoła potworom, oni także.
- Przekazałaś wieści Lucowi? - Oczywiście.
- Spotka się z nami przy przełęczy. - Z nami?
Nie idziesz?
A gdyby go tu zabić?
Potrzebujemy ich pomocy.
Mają na wzgórzu 200 wyszkolonych żołnierzy.
Mówię poważnie.
- Dwie Rzeki. - Syn Bornhald.
Dobra robota.
To na nasze patrole?
Przeciwnie.
Pomóżcie nam pokonać trolloki.
Za wzgórzami są ich setki. Wasi zwiadowcy je widzieli.
Wiem o kilkunastu.
Zapewne też przyjęliście wielu uchodźców.
To dzieło kilkunastu trolloków?
Przybyły nas zniszczyć. Uderzą tej nocy.
Sporo o nich wiesz.
Nie jestem sprzymierzeńcem ciemności, choć byś tego chciał.
Dlaczego miałbym?
By móc mnie nienawidzić.
To przychodzi mi dość łatwo. Zabiłeś mojego ojca!
Żałuję.
Naprawdę.
A ty żałujesz tego, co zrobiłeś Natti?
Spaliłeś niewinną kobietę żywcem.
Zginęła w twoim obozie, gdzie była jeńcem.
- Była wiedźmą. - Nie.
Zabił ją twój żal.
Jak mój twojego ojca.
Kiedy to się skończy?
Gdy zapanuje sprawiedliwość.
Pozwolenie na rzeź to nie sprawiedliwość!
To nawet nie zemsta.
Zdradzisz wszystkie swoje wartości.
Twoje i twojego ojca.
Mój ojciec walczył w imię Światłości.
Dlaczego?
Dlaczego mamy ci pomóc?
Bo to słuszne.
Pomóżcie nam z trollokami,
a po bitwie oddam się w twoje ręce.
Odpowiem przed Światłością.
Po to tu przybyłeś, prawda?
W te góry. By mnie pojmać.
Nie poświęcę ludzi w zamian za czcze obietnice.
Jeśli nie wykończą was trolloki, my to zrobimy.
Co to znaczy? Po słowie „król”?
To imię.
„Aemon al Caar al Thorin”.
Ostatni władca Manetheren. Skonał tutaj, walcząc z trollokami.
Al Thorin?
Jak Rand al'Thor, Car'a'carn?
Skoro to może być nasza ostatnia noc,
postanowiłem ulec.
Zagram z wami w Pocałunek Panny.
Jeśli chcecie.
To była kwestia czasu.
Zjesz rzepę czy figi?
Figi?
Dzięki Światłości.
- Poprosisz wreszcie? - O co?
O wyciszenie więzi.
Do bitwy jeszcze czas.
Odpoczniesz trochę.
Nie chcę.
Jeśli to nasza ostatnia noc,
nie chcę stracić ani chwili z tobą.
A z figami mówiłem poważnie.
Zobacz, co mi dali uczniowie.
Kutas!
Czujesz?
Przez więź?
Czujesz, jak mi smakuje?
- Podoba ci się? - Nie.
On tak robił.
Ty i ja...
tworzymy coś nowego.
Jak chcesz się zakradać, to wyjmij te ostrza z rękawów.
Zmarkotniałeś w obliczu śmierci.
Strach przed bitwą to nic złego.
Ojciec zawsze się lęka, a stoczył ich dziesiątki.
Ty się boisz?
Skądże. Nie jestem dzieckiem.
Nie boję się śmierci,
a tego, co ją poprzedza.
Wciąż widzę ich twarze.
Patrzą na mnie, wiedząc, że posłałem ich na śmierć.
Bez ciebie skończyliby gorzej.
- W ogóle by nie walczyli. - Nie mają wyjścia.
To ich dom.
Ale nie twój.
Dlaczego o niego walczysz?
Przecież nie przeze mnie.
Może dlatego, że wątpisz.
Nie jak większość.
Może dlatego, że twój kumpel
odebrał mi szansę na Róg.
A może lubię przegrane sprawy.
Ważne, że jestem.
Masz szczęście.
Nie chcę, żebyś umarła.
Przed tobą na pewno nie umrę.
Mówię poważnie.
Jeśli ci na mnie zależy, odejdź,
póki jeszcze możesz.
Proszę cię.
To zależy.
Robisz to, bo się boisz,
że oberwę zabłąkanym toporem jak twoja żona?
Dość tego!
Przeholowałaś, Faile.
Wynoś się.
- Odejdź! - Zmuś mnie.
Może się przekonasz, że nie potrzebuję troski.
Chcę walczyć. Jak wszyscy tutaj.
Jak twoja żona.
Zasługujemy na szacunek przed bitwą i cześć po niej.
Winny czuj się, jeśli wrogowie pouciekają.
ZE MNĄ ZECHCE ZAGRAĆ...
JEŚLI POCAŁUNEK JEST ZŁY, TRZEBA WBIĆ WŁÓCZNIE GŁĘBIEJ...
JESZCZE TROCHĘ I GO ZABIJEMY...
Nie spytałyśmy pani dachu o zgodę na grę.
No.
Wielu mężczyzn zabiła ta gra?
I kobiet.
Zatem ocaliłaś mi życie.
Spłaciłaś swój toh.
Możesz odejść.
Takie oszustwo jest niehonorowe.
Pozwól na chwilę, siostro.
Wykorzystał okazję, by nas uwolnić przed bitwą.
Ryzykował dla nas życiem.
Dla nas obu.
Chiad spłaciła swój toh.
Ale teraz ja jestem ci go dłużna.
A gdzie ona, tam i ja.
Widziałem, jak ćwiczycie z Alanną.
Cauthonki są niewiele warte jeśli chodzi o przenoszenie.
- To nieprawda. - To gdzie jest Mat?
- Czy to... - Róg Valere.
Zadął w niego. Jest bohaterem.
- Wygląda jak owczy pęcherz. - I pewnie podobnie brzmi.
Będą o nim pisać pieśni. Możecie napisać pierwszą.
- Ten, który zadął w pęcherz? - Zaklinacz owiec.
Trolloki na grani!
Co najmniej 500 pochodni.
Są z nimi sprzymierzeńcy ciemności.
Zmiana planów?
Trolloki czy nie, 500 czy 5000, wszyscy płoną tak samo.
Zniszczyłam mosty, a trolloki nie wejdą do wody.
Muszą przejść przez przełęcz.
Wytrwamy.
Załatwimy tylu, że zawrócą.
Jeśli się przebiją, stawimy im czoła w bramie,
potem na placu,
w Winnej Jagodzie, a potem...
Po co nas tu wezwałeś?
Nawet w tej sytuacji nie chwycimy za broń.
Nie śmiałbym prosić.
Ale nikt nie prześcignie Tuatha'anów.
Po ostatniej napaści trolloków
Koło Kobiet wykopało sekretny tunel.
Z Winnej Jagody aż w góry.
Jeśli zrobi się źle,
zabierzecie stąd dzieci?
Nie ma liści bez nasion.
Będziemy zaszczyceni.
Dziękuję.
Zatem na stanowiska.
Powodzenia.
Nie zatrzymamy trolloków,
jeśli wykorzystają Portal Dróg i sprowadzą posiłki.
Muszę go zamknąć na dobre.
- Pójdę z tobą. - Lud cię potrzebuje.
Poradzimy sobie.
Dobrze.
Ale nie waż się tu wracać.
Udaj się do steddingu. Ulecz się.
Czy to rozkaz?
Troje wojowników niewiele zmieni,
ale jedna księga owszem, jeśli przegramy.
Spraw, by nas zapamiętano,
a nasi potomkowie wyciągną z tego nauki.
Gdy Cień znów nadejdzie, zwyciężą.
Uważaj na siebie, Loialu, synu Arenta, syna Halana.
Twe imię śpiewa w moich uszach.
Przysięgam,
że twoje zaśpiewa w uszach świata,
lordzie Perrinie Złotooki.
Nie mów tak.
Pokaż miecz.
Ostry.
Dobra robota.
Zamknąć bramę.
Ojcowie wycięli szlak przez zło
Matki oczyściły go
Okupiono ziemię krwią
Wiek temu
Śpiewaj dziś o Manetheren
- I płacz - Przepadł ród Aemona
- Więc płacz - Przepadł Manetheren
Wieki temu
Maksim, szykuj się!
Łucznicy, nałóż!
Napnij! Szyj!
- Jeszcze raz. - Nałóż!
Napnij! Szyj!
Te łuki robią swoje.
Tarcze!
Chrońcie się nawzajem!
Trzymać szyk!
GARSTKA WARTOWNIKÓW, WSZYSCY NA WIDOKU.
CHOLERNI MIESZKAŃCY MOKRADEŁ. NAWET CI ODDANI CIENIOWI SĄ MIĘKCY.
- Potrzebujemy posiłków. - Już?
Rozkazy z góry.
Musimy przejąć Portal, zanim nadciągną posiłki.
Maksim, teraz!
Łucznicy, ze mną!
Uwaga. Nałóż!
Napnij!
Szyj!
Nałóż!
Napnij! Szyj!
Przebiją się.
Teraz.
Połączmy się.
Do tyłu!
Cofnąć się!
Cofamy się!
Ale będą przechwałki.
To lepsze niż błyskawice.
To już? Poddają się?
Może się uda.
Sprawdź, co się dzieje.
Utrzymamy przełęcz.
Leć!
Zamknąć bramę!
Alanna?
- Dokąd poszli? - To taktyczny odwrót.
Trolloki i taktyka?
Coś mi nie gra.
Pancerze, dyscyplina. To nie w ich stylu.
Ktoś nimi dowodzi.
Co się stało?
Za tobą!
Alanna!
Na pomoc!
Zabierzcie ją!
Nie, Daise!
Pomóżcie.
Chrońcie się nawzajem!
Zabierzcie ją stąd.
Ukryjcie ją! Dalej!
Daise, wracaj...
Twoja Aes Sedai?
Dorwali ją.
Trolloki wróciły!
Bez Aes Sedai nie damy rady.
Uciekajmy. Żadni z nas wojacy.
Wojacy nie zwyciężają bitew.
Do tego trzeba być tak głupim, by nie wiedzieć, że się przegrało.
Zbyt upartym, by upaść i skonać.
Zbyt bezczelnym, by dać się zmiażdżyć, nie wsadzając Kołu kija w szprychy.
To jak?
Czy Dwie Rzeki dadzą sobie radę?
Dacie radę?
Jak go zamknąć? Nie jest otwarty.
- Avendesora. - Nie dotykaj!
Zamknąć Portal można tylko od drugiej strony.
Czy Bain i Chiad, Panny Włóczni, osłonią mnie?
Perrinie!
Maksimie, przełęcz...
Bez Alanny nie daliśmy rady.
Wytrzymaliśmy, ile się dało. Twoi ludzie przynieśli ci chlubę.
- Chodźmy pod mur. - Nie bez Aes Sedai.
- Brak nam ludzi. - Wiem.
Dziewczęta, powtórzycie to?
Uzdrawianie?
Staramy się.
Nie wiem, co się dzieje. To na nic.
Nie szkodzi. Dość dziś zrobiłyście.
Jestem z was dumna.
Przepraszam.
Co to za dźwięk?
Kto to?
Białe Płaszcze!
- Machają flagą pokoju! - Wpuśćcie ich.
Dranie jednak przybyły.
- Jesteście. - Bo to słuszne.
Jak tu dotarliście?
Przełęczą.
Obok trolloków?
Co? Przełęcz była pusta.
Zajęły ją przed godziną. Niemożliwe.
Jest z wami Padan Fain?
To sługa Cienia.
- Zamknąć bramę! - Brama!
Do ataku!
Łucznicy, załatwić ich!
Już!
Utworzyć szyk! Utrzymać plac!
Utrzymać plac! Zająć pozycje!
- Nie wiedziałem o Fainie. - A powinieneś.
Uciekajcie!
Koło Kobiet, utrzymać szyk!
- Aram. - Już czas?
Pędźmy zatem.
Nie bójcie się.
Shiaine!
Potrzebujemy posiłków.
Jak daleko...
To twoja wina.
A Aes Sedai?
Nie oddalajcie się.
- Musimy iść głębiej w las. - Tak.
Biegiem!
Przeze mnie wszyscy dziś zginą. Zawiodłem ich.
Przegrana to wolność. Czego mają się teraz bać?
Co byś oddał dla Dwóch Rzek?
Wszystko.
Udowodnij im to.
Stój za mną.
- Przestań... - Wyrżniesz niedobitki.
Dwie Rzeki, do mnie!
Utrzymać plac!
Za Dwie Rzeki!
Wytrzymajcie!
Musimy ich przegonić!
Ciekawe to Koło Kobiet.
Na bok, dzieci.
To wy.
Za matkę!
Jest ich zbyt wielu!
Zabij go!
Dlaczego to zrobiłeś? Za co nas nienawidzisz?
Nienawiść?
Ja mam was gdzieś.
Was i to miejsce.
Wielki Pan chce zniszczyć Dwie Rzeki,
by udowodnić coś Smokowi.
Wspaniale.
Możesz mnie zabić.
Przez Portal wejdą tu tysiące trolloków.
W tym roku na Bel Tine nie będzie lampionów.
No to nici z posiłków.
Wystarczy nam żołnierzy.
To dlaczego cuchniesz strachem?
Za Dwie Rzeki!
Widzisz?
Są tu sami pasterze i rolnicy. Nie ma żołnierzy.
A tylko ty lękasz się śmierci.
Dogadajmy się.
Nie.
Oto moja oferta.
Chcesz żyć?
Możesz wyjść z tego cało.
Odwołaj armię.
Wiem, że ją kontrolujesz.
Od początku.
Ucieknij stąd i nigdy nie wracaj.
Albo tu zginiesz. Sam i na marne.
Wierzysz mi, że dotrzymam słowa?
Ja dotrzymam swojego, jeśli skłamiesz.
Jesteś wojownikiem.
Zabierzesz nas do Wieży?
Nie.
Wzór ma dla nas inne plany.
Ocaliłyście mnie już dwukrotnie.
Żyjecie z naprawiania garnków, prawda?
Dwóm Rzekom przyda się nowy kowal.
Jeśli chcesz zostać.
Powiedziałem...
Rozkazałem mu wracać do domu.
Zostawił księgę.
Wiedział, że nie wróci.
Życie to sen, z którego musimy się obudzić,
by znów śnić.
Niechaj twoja dusza odnajdzie wodę i cień,
Loialu, synu Arenta, syna Halana. Twoje imię
śpiewa w naszych uszach.
„Koło Czasu się obraca,
a Czerwony Orzeł z Manetheren przeistoczył się w wilka.
Dwie Rzeki stawiły samotnie czoła Cieniowi,
a na ich czele stanął kowal.
Zrobił to nie dlatego, że chciał,
a dlatego, że lud chciał za nim pójść”.
Dwie Rzeki.
Mieliśmy umowę.
O czym ty mówisz?
Oddasz się w ręce Światłości,
jak obiecałeś?
Nazywacie się dziećmi,
bo nie potraficie liczyć?
Nie. Dość.
Pójdę z wami.
Oszalałeś? Zabiją cię.
To ich decyzja.
Tak jak ty postanowiłaś walczyć,
a ja – przestać.
Uszanujesz to?
Ktoś musi w końcu przerwać krąg przemocy.
Zostawcie go!
„Człowiek honoru,
któremu odebrano rodzinę.
Stanął jednak dumny,
by chronić tych, których mógł.
Perrin Aybara.
Mój przyjaciel”.
Chwała Perrinowi Złotookiemu,
władcy Dwóch Rzek!
- Chwała lordowi Perrinowi! - Lord Perrin!
Lord Perrin!
Napisy: Konrad Szabowicz
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska